I SA/Gd 1680/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 23 października 2017 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczącego wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości za 2017 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p.") oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 i 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm. – dalej jako "u.p.o.l.") i art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 617 ze zm. – dalej jako "u.p.r.") oraz uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 października 2016 r. nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2016 r. poz. 3715), po rozpatrzeniu odwołania M. P. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Burmistrza (dalej jako "Burmistrz") z dnia 18 lipca 2017 r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego dot. wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2017 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Decyzją z dnia 18 lipca 2017 r. w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego Burmistrz ustalił M. P. i H. P. (dalej jako "Skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne za 2017 r. w kwocie 413 zł, w tym za podatek rolny 0 zł oraz podatek od nieruchomości za grunty pozostałe o pow. 2500 m2 w kwocie 412,50 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wysokość podatku ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów, stosując stawki określone w aktualnie obowiązujących przepisach oraz na podstawie otrzymanego w dniu 5 lipca 2017 r. zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego, z którego wynika, że na podstawie danych z operatu technicznego z obmiaru powykonawczego, Starosta dokonał z dniem 19 czerwca 2017 r. zmiany użytków gruntowych działki nr [...] o pow. 5.100 m2 z pastwiska trwałego klasy V oznaczonego symbolem PsV o pow. 2.500 m2 i pastwiska trwałego klasy VI oznaczonego symbolem PS VI o pow. 2.600 m2, na pastwisko trwałe klasy VI oznaczone symbolem PS VI o pow. 2.600 m2 i grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem Br-PsV o pow. 2.500 m2. Tak wiec grunty o pow. 2.500 m2 od 1 lipca 2017 r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący nie zgodził się z wyliczonym podatkiem, wskazując, że geodeta popełnił błąd zawyżając obszar zabudowy. Podatek od gruntu określonego w ewidencji jako Br-PsV o pow. 2.500 m2 naliczono mu niesłusznie. Przekazując odwołanie organ I instancji odnosząc się do zarzutów odwołania podał, że w dniu 21 stycznia 2016 r. Skarżący nabyli działkę nr [...] położoną w miejscowości K. Działka o pow. 5.100 m2 do dnia 18 czerwca 2017 r. oznaczona była jako PsV i PS VI. Grunty te zwolnione były z podatku rolnego. W dniu 5 lipca 2017 r. organ podatkowy otrzymał zawiadomienie o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków. Grunty zabudowane o pow. 2.500 m2, oznaczone symbolem Br-PsV, od 1 lipca 2017 r. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. SKO decyzją z dnia 23 października 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO przywołując treść art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 u.p.o.l. wyjaśniło, że ustawa ta reguluje kwestie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dla opodatkowania podatkiem rolnym zasadnicze znaczenie ma sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów jako R. Natomiast sposób, w jaki wykorzystywany jest grunt, ma znaczenie w przypadku opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Obowiązujące rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków w § 68 ust. 1 wymienia grunty, które są użytkami rolnymi. I tak użytki rolne dzielą się na: grunty orne – R, sady – S, łąki trwałe – Ł, pastwiska trwałe – Ps, grunty pod stawami - Wsr, rowy – W oraz grunty rolne zabudowane oznaczone symbolem z litery "B" oraz symbolu odpowiedniego użytku gruntowego, stanowiącego część składową oznaczenia klasy glebotwórczej gruntu, na którym wzniesione zostały budynki, np. B-R, B-Ps. Nieruchomość Skarżących (grunty o pow. 2.500 m2) oznaczone w ewidencji gruntów jako Br-PS V, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z § 68 ust. 3 cyt. wyżej rozporządzenia grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na tereny mieszkaniowe, oznaczone symbolem B. Zdaniem SKO, organ podatkowy I instancji prawidłowo opodatkował grunty o pow. 2.500 m2 podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. SKO zauważyło, że organ podatkowy I instancji dokonuje wymiaru danin publicznych w tym podatków, na podstawie danych wynikających z rejestru ewidencji gruntów i budynków. Organ podatkowy nie jest organem prowadzącym ewidencję gruntów. Jest natomiast zobowiązany przy wydawaniu decyzji, oprzeć się na danych wynikających z ewidencji gruntów. SKO wskazało ponadto, że w niniejszym postępowaniu, organ podatkowy ustalił wysokość podatku od nieruchomości na podstawie stawek podatku od nieruchomości określonych przez uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. SKO wyjaśniło także, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2017 r. Przedmiotem tego postępowania nie była kwestia zmiany klasyfikacji w ewidencji gruntów. Ponadto organ podatkowy nie jest właściwy do dokonania takiej zmiany. Tak więc z przyczyn oczywistych nie mógłby dokonać takiej zmiany. SKO wskazało, że w gestii właścicieli nieruchomości leżą starania dotyczące zmian w ewidencji gruntów, o ile nie zgadzają się z zapisami w tej ewidencji, w tym również o zmianę klasyfikacji gruntów. Z uwagi na to, że Burmistrz ustalił wysokość podatku za 2017 r. zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy zastosowaniu stawek podatku określonych w ww. uchwale Rady Miejskiej z dnia 26 października 2016 r., organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wnieśli o unieważnienie w całości decyzji SKO z dnia 23 października 2017 r. jako niezgodnej z prawem, przyznanie zwrotu kosztów postępowania oraz zobowiązanie Burmistrza do zmiany decyzji podatkowej, z uwzględnieniem skorygowanego błędu. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że zarówno Burmistrz, jak i SKO wiedzieli, że decyzja Burmistrza z dnia 18 lipca 2017 r. oparta jest na błędzie (może geodety - patrz uzasadnienie decyzji SKO), a na pewno w Starostwie gdzie w ewidencji przyjęto 100% gruntów o powierzchni 2500 m2 -PsV zmieniając oznaczenie na Br-PsV podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ten sposób podatek został znacząco zawyżony. Na skutek działań Skarżących, w dniu 11 sierpnia 2017 r. Starosta zawiadomił o wprowadzeniu zmian w danych ewidencyjnych, informując o tym zainteresowanych (skorygowano oczywisty błąd w zapisach ewidencyjnych). Grunty rolne zabudowane zmniejszono do 482 m2, a więc ponad pięciokrotnie mniej od wcześniejszego zapisu. Burmistrz, pomimo że otrzymał Zawiadomienie Starosty z dnia 11 sierpnia 2017 r. do dnia wniesienia skargi nie zmienił swojej decyzji podatkowej z dnia 18 lipca 2017 r. Ponadto Burmistrz nie powiadomił SKO o wyrugowaniu błędu w zapisach ewidencyjnych Starostwa. SKO przyjęło swoje rozstrzygnięcie, nie uwzględniając dokonanej korekty błędu, w dniu 23 października 2017 r. pomimo że błąd został wyrugowany już 11 sierpnia 2017 r. Nakazanie Burmistrzowi zmiany decyzji podatkowej jest niezbędne, ponieważ mógł tego dokonać już po 11 sierpnia 2017 r., a tego nie uczynił do chwili wniesienia skargi. Pozostawienie w obiegu prawnym decyzji Burmistrza, jak też decyzji SKO z dnia 23 października 2017 r. może być pretekstem dla Burmistrza do egzekwowania zawyżonego podatku wbrew istniejącej rzeczywistości, jak też w jaskrawej sprzeczności z prawem. Do skargi załączono zawiadomienie Starosty z dnia 11 sierpnia 2017 r. o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych oraz wykaz zmian w danych ewidencyjnych dla działki nr [...] w K. W odpowiedzi na skargę SKO wskazało, że rozstrzygniecie co do zarzutów skargi pozostawia do uznania Sądu. W dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji grunty rolne zabudowane o pow. 2.500 m2 oznaczone były symbolem Br-PsV, w związku z tym oznaczeniem od 1 lipca 2017 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Pozostałe grunty podlegały opodatkowaniem podatkiem rolnym. Z dniem 11 sierpnia 2017 r. nastąpiła zmiana aktualizacji użytków i tak działka nr [...] o pow. 5.100 m2 oznaczona jest jako PsV 2018 m2, PsVI 2600 m2 i Br-PsV o pow. 482 m2. O tych zmianach SKO nie miało wiedzy w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji. Ponadto w decyzjach organu I i II instancji podatek od nieruchomości ustalono od dnia 1 lipca 2017 r., a w związku z ostatnimi zmianami podatek od nieruchomości obowiązywałby od 1 września 2017 r. W świetle powyższego SKO stwierdziło, że nie może uznać skargi w całości i ustalić zobowiązania podatkowego zgodnie z wnioskiem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził naruszenie prawa, które skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 127 O.p. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 127 O.p. statuuje zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 84/17, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r. sygn. akt FSK 169/04). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie wywiązał się w sposób prawidłowy z obowiązku ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całości. Łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2017 r. zostało Skarżącym określone na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków decyzją organu I instancji z dnia 18 lipca 2017 r. Jak wynika z załączonej do skargi dokumentacji – w postaci wykazu zmian w danych ewidencyjnych na przedmiotowej nieruchomości oraz zawiadomienia Starosty o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych – zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła z dniem 11 sierpnia 2017 r. Organ I instancji o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków, mających wpływ na określenie w przedmiotowej sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, został poinformowany ww. pismem Starosty z dnia 11 sierpnia 2017 r. Sąd wskazuje, że powyższa okoliczność zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących przedmiotowej nieruchomości, zaistniała na etapie postępowania odwoławczego, już po przekazaniu przez organ I instancji odwołania Skarżących wraz ze stanowiskiem organu w sprawie. Jako element stanu faktycznego, który w toku postępowania odwoławczego winien zostać ustalony od nowa w całokształcie, powyższa okoliczność zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków winna była zostać uwzględniona przez rozpatrujący sprawę organ II instancji. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.) podstawę m.in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Konieczność ustalenia charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wskazuje bezpośrednio art. 1a ust. 3 u.p.o.l. oraz art. 1 u.p.r., w których wymienia się ewidencję gruntów i budynków jako wiążącą w zakresie użytych w wymienionych ustawach określeń decydujących o sklasyfikowaniu gruntów. Tutejszy Sąd podziela, znajdujące oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że podatek od nieruchomości ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego (por. wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Go 45/16; WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1436/15; WSA w Szczecinie z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 686/15, czy WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 89/15). Tożsame stanowisko znajduje zastosowanie w przypadku wymiaru podatku rolnego. Wskazać również należy na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, w którym zaakcentowano, że w świetle art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych gruntów. Dodać także wypada, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. W związku z powyższym organ odwoławczy winien był w toku ponownego rozpoznania sprawy, w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, ustalić treść aktualnych na moment orzekania wpisów dokonanych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Bez wątpliwości w niniejszej sprawie SKO tego nie dokonało, a tym samym zaniechało ustalenia stanu faktycznego, mającego odzwierciedlenie w rzeczywistości. Jak bowiem wprost wskazano w odpowiedzi na skargę, w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji SKO nie miało wiedzy o zmianach dokonanych w ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższego przyjąć należy, że decyzja organu odwoławczego została wydana wyłącznie w oparciu o ustalenia poczynione przez organ I instancji, z pominięciem ponownego ustalenia aktualnego znajdującego w sprawie stanu faktycznego i zaniechaniem merytorycznego rozpatrzenia całości sprawy od nowa. Takie postępowanie skutkuje natomiast uznaniem, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia określonej w art. 127 O.p. zasady dwuinstancyjności, które to naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie stan faktyczny ustalony został w sposób niepełny i nieprawidłowy, co uniemożliwia dokonanie kontroli materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, pod kątem prawidłowości dokonanej przez organ podatkowy wykładni przepisów prawa materialnego i zasadności określonej przez organ podatkowy wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego dotyczącego wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2017 r. Sąd wskazuje, że w art. 122 O.p. ustanowiono zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powyższa regulacja nakłada na organy podatkowe obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, zarówno w zakresie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i stosowania norm prawa materialnego. W tym kontekście organy zobowiązane są jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Powyższe obowiązki precyzuje określona w art. 187 § 1 O.p. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast art. 191 O.p. określa, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślenia wymaga, że podstawowe znaczenie dla postępowania ma prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. takiego, który odpowiada stanowi faktycznemu, znajdującemu się w hipotezie normy prawnej. Tylko takie ustalenie faktów umożliwia prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków strony. Przenosząc powyższe rozważania do realiów przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że materiał dowody w niniejszej sprawie został zgromadzony w sposób niepełny i niewyczerpujący, z pominięciem zmiany danych wpisanych w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzje nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy i nie zebrał całego materiału dowodowego, przez co naruszył powyższe zasady postępowania podatkowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższego, konieczne jest ponowne przeprowadzenie przez organ podatkowy II instancji postępowania mającego na celu pełne, ponowne i jednoznaczne ustalenie aktualnego stanu faktycznego niniejszej sprawy, przy uwzględnieniu zmian dokonanych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. W kontekście poczynionych uwag wskazać należy, że organ podatkowy w ponownie przeprowadzonym postępowaniu zobowiązany będzie w pierwszej kolejności zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, pamiętając by dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także podjąć wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia przedmiotowej sprawy w postępowaniu podatkowym. Dopiero tak ustalony stan faktyczny organ podatkowy będzie mógł poddać subsumpcji pod znajdujące doń zastosowanie przepisy podatkowego prawa materialnego. Wówczas to organ podatkowy władny będzie ocenić, czy i w jakim zakresie przedmiotowa nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględnić wskazania co do dalszego postępowania oraz ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Na marginesie Sąd wskazuje, że organ odwoławczy otrzymawszy zawarte w skardze informacje o zmianie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, mających wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, miał możliwość skorzystania z przysługujących mu na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uprawnień autokontrolnych poprzez uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł odpowiadającą wysokości uiszczonego wpisu od skargi.