I SA/Gd 1696/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. L. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 8 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 8 września 2015 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r. odrzucił skargę strony skarżącej z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi w terminie. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 12 stycznia 2016 r. Pismem z dnia 19 stycznia 2016 r. (data nadania w UP) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Równocześnie dopełnił uchybionej czynności, uiszczając wpis. Skarżący uzasadniając złożony wniosek wskazał, że w dniu 26 listopada 2015 r. do siedziby pełnomocnika doręczona została przesyłka pocztowa zawierająca wyłącznie odpis odpowiedzi na skargę z dnia 12 listopada 2015 r. udzielonej przez Dyrektora UKS. Skarżący nie otrzymał w tym dniu zarządzenia o uiszczeniu wpisu sądowego w wysokości 200 zł. O konieczności uiszczenia wpisu od skargi skarżący powziął wiadomość w dniu 12 stycznia 2016 r., tj. w dniu otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. W związku z tym, iż skarżący nie ponosi winy w uchybieniu zakreślonego terminu, konieczne stało się złożenie niniejszego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. We wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi skarżący podniósł, że przesyłka doręczona pełnomocnikowi w dniu 26 listopada 2015 r. nie zawierała zarządzenia o uiszczeniu wpisu sądowego. Odnosząc się powyższego zarzutu o niezałączeniu przez Sąd do przesyłki zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 p.p.s.a.), a zatem przepisy wydanego na podstawie art. 131 § 2 k.p.c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1222) dalej jako: "rozporządzenie M.S.". Podstawowym warunkiem prawidłowości doręczenia pisma przez pocztę jest wysłanie pisma listem poleconym za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia M.S.). W formularzu potwierdzenia odbioru winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. post. Sądu Najwyższego z 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00). Sąd wyjaśnia również, że jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia M.S. odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana w formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. I FSK 1929/09). Należy zauważyć, że wypełniony prawidłowo pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego stanowi dokument urzędowy potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Dokument ten korzysta zatem z domniemania prawdziwości. W postanowieniu z dnia 15 maja 2015 r. sygn. II OSK 1150/15 Naczelny Sąd Administracyjny, zwracając uwagę na powyższą zasadę, trafnie wskazał, że rzeczą odbierającego przesyłkę jest zawsze sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo sądowi. W sytuacji, gdy tego strona postępowania nie czyni, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, że otrzymał jedynie część pism wyszczególnionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nadawanie takiej wykładni wskazanym wyżej przepisom odnoszącym się do czynności procesowej doręczenia nie jest sporne w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. II OSK 754/14; postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. II OSK 2779/13; postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. II FSK 1437/13; postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. II GSK 2285/13; postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. I GSK 1885/13; postanowienie NSA z dnia 21 maja 2010 r. sygn. II FSK 619/10). Adresowana w niniejszej sprawie do pełnomocnika skarżącego przesyłka zawierała – jak należy przyjąć - zarówno wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, jak i odpowiedź na skargę organu. Potwierdza to zaznaczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach sprawy zawartość przesyłki. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 23 listopada 2015 r. (k. 39 akt sądowych) zawiera opisaną wprawdzie skrótowo, lecz czytelnie informację o zawartości przesyłki. Opisano tam mianowicie, że przesyłka zawiera: "o/odp. na skargę + o/zarz. o wpis.". Takie sformułowania niewątpliwie wskazują, iż przesyłka zawierała zarządzenie dotyczące wpisu. Jeżeliby nawet przyjąć, jak twierdzi pełnomocnik skarżącego, że zarządzenia o uiszczeniu wpisu w kopercie faktycznie nie było, to przy zachowaniu odpowiedniej staranności w organizacji swojej pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, w tym czynnościami doręczenia korespondencji sądowej na adres prowadzonej kancelarii, pełnomocnik skarżącego w przypadku stwierdzenia niezgodności pomiędzy zawartością przesyłki a zwrotnym potwierdzeniem odbioru powinien był wyjaśnić powstałą rozbieżność. Powyższe okoliczności – w ocenie Sądu - wskazują, że przesyłka została doręczona stronie zgodnie ze wskazaną na druku potwierdzenia odbioru zawartością. Strona nie uprawdopodobniła zatem braku winy w uchybieniu terminu i zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a wskazane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uzasadniają przywrócenia terminu. Podkreślić przy tym należy, że skarżący reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem tego zawodu, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma bowiem obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Co więcej, miernik owej staranności niejako rozciąga się na osoby, przy pomocy których pełnomocnik w ramach swojej kancelarii wykonuje swoje zadania, bowiem to na nim spoczywa bowiem obowiązek właściwej organizacji obsługi biurowo-administracyjnej jego działalności, jak i starannego doboru personelu podejmującego czynności, od których zależy dochowanie terminu w postępowaniu. Należy wskazać, że nieuwagi lub zaniedbania strony nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, H. Knysiak - Molczyk Uchybienie i przywrócenie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Sądowy 2006/7-8/122). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.