I SA/Gd 1710/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J.Ś. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 9 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 września 2015 r. Minister Finansów utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku J. Ś. - Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wskazał, że w dniu 27 kwietnia 2015 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 30 lipca 2015 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania dostawy, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego (Km [...]), ½ niewydzielonej części nieruchomości, stanowiącej własność dłużnika Z. R. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca, jako Komornik Sądowy prowadzi przeciwko dłużnikowi Z. R., postępowanie egzekucyjne, w którym zgodnie z wnioskiem wierzyciela, skierowano egzekucję do ½ niewydzielonej części nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w [...] V Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w [...] prowadzi księgę wieczystą. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego przeprowadzona zostanie licytacja ww. części nieruchomości. W przypadku wypełnienia przez licytanta warunków licytacyjnych uzyska on prawo do przysądzenia prawa własności ½ części ww. nieruchomości. Nieruchomość położona jest w P. Składa się ona z działki o nr [...] o pow. 950 m2. Zabudowana jest budynkiem mieszkalnym z częścią usługowo-handlową. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego fragmentu wsi P., zgodnie z którym działka zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem 03MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Nieruchomość zabudowana jest parterowym budynkiem mieszkalnym z częścią usługowo - handlową z poddaszem użytkowym, częściowo podpiwniczonym, w zabudowie wolnostojącej. Budynek wybudowany w technologii tradycyjnej w latach 60-tych, następnie rozbudowany na podstawie decyzji - pozwolenia na budowę z dnia 24 września 2004 r. Dłużnik stał się właścicielem nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 9 lutego 2004 r. Jak wynika z informacji uzyskanej z Urzędu Skarbowego, umowa sprzedaży obejmowała nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Dłużnik prowadził działalność gospodarczą: w okresie od 12 stycznia 1995 r. do 19 grudnia 2013 r. pod adresem P. Obecnie, jak wynika z informacji uzyskanych z ZUS, dłużnik nie jest nigdzie zatrudniony, nie jest zgłoszony do ubezpieczeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia 10 czerwca 2008 r. dłużnik sprzedał ½ części nieruchomości D. U. M.-S., powyższa transakcja, zgodnie z oświadczeniem złożonym przez dłużnika w akcie notarialnym, nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W czasie dokonywania sprzedaży, wg oświadczenia dłużnika, na przedmiotowej działce prowadzona była budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej (stan surowy zamknięty). Dłużniczka D. M.-S. prowadziła działalność gospodarczą: od 2 lipca 2005 r. do 30 września 2010 r. - miejsce wykonywania działalności gospodarczej: P., tj. pod adresem, pod którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość. Komornik nie posiada informacji, czy transakcja nabycia nieruchomości, o której mowa we wniosku, była udokumentowana fakturą VAT, czy była opodatkowana podatkiem VAT oraz czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie posiada również informacji w jaki sposób budynek był wykorzystywany przez dłużnika od momentu nabycia, w szczególności, czy był wykorzystywany na własne potrzeby mieszkaniowe, czy był/jest wykorzystywany do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dłużnika pod firmą "A" Z. R., a jeśli tak - w jakim okresie; czy był przedmiotem najmu, dzierżawy lub czynności o podobnym charakterze oraz w jakim okresie, czy dłużnik poniósł wydatki na ulepszenie i w jakiej wysokości. W związku z powyższym opisem zadano pytanie: Czy na organie egzekucyjnym - komorniku - spoczywa obowiązek obliczenia i odprowadzenia podatku? Zdaniem wnioskodawcy, zgodnie z treścią art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów. Zgodnie z § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego w przypadku sprzedaży towarów, wystawiają w imieniu dłużnika i na jego rachunek faktury potwierdzające dokonanie sprzedaży tych towarów. Fakturę wystawia się jeżeli na dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów. Z powyższych przepisów wynika, że komornik dokonuje czynności w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby obowiązany dłużnik, w przypadku gdyby powyższa czynność nie podlegała opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik sądowy nie będzie zobowiązany do odprowadzenia podatku. Komornik zatem zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej nieruchomości okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług będzie miało miejsce wtedy, gdy spełnione zostaną przesłanki o charakterze przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o przepis art. 5 ustawy i podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest dokonywana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą "płatnikiem" w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, działającą w takim charakterze. Następnie wnioskodawca przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6 i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług i stwierdził, że za działalność gospodarczą na potrzeby ustawy o podatku od towarów i usług należy uznać profesjonalny obrót gospodarczy realizowany w sposób zorganizowany, a co za tym idzie ciągły, ale również czynności z zakresu działalności produkcyjnej, handlowej lub usługowej wykonywane sporadycznie, jednak jedynie wtedy, gdy okoliczności wskazują na zamiar wykonywania ich w sposób powtarzalny. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny oraz przytoczone przepisy prawa, należy stwierdzić, że sprzedaż w drodze licytacji publicznej ½ niewydzielonej części nieruchomości stanowiącej własność dłużnika Z. R. nie będzie podlegała obowiązkowi odprowadzenia podatku VAT, w związku z czym, nie będzie komornik obowiązany do naliczenia i odprowadzenia podatku VAT przy sprzedaży ½ części ww. nieruchomości. W związku z tym, że złożony wniosek nie spełniał wymogów formalnych (nie zawierał pełnego opisu zdarzenia przyszłego oraz sformułowanego w pytaniu zakresu żądania), na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), pismem z dnia 8 września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia - poprzez wskazanie: 1) czy transakcja nabycia nieruchomości, o której mowa we wniosku, była udokumentowana fakturą, a jeżeli tak - czy była opodatkowana podatkiem od towarów i usług oraz czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, 2) w jaki sposób przedmiotowy budynek był wykorzystywany przez dłużnika od momentu nabycia, czy np.: a) był/jest wykorzystywany na własne potrzeby mieszkaniowe, b) był/jest wykorzystywany do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dłużnika pod firmą "A" Z. R., a jeśli tak - w jakim okresie, c) był/jest przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych czynności o podobnym charakterze (jakich), a jeśli tak - w jakim okresie, 3) jeżeli odpowiedź na pytanie 2 b) lub 2 c) jest twierdząca - czy dłużnik poniósł wydatki na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ww. budynku, a jeżeli tak: a) czy przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, b) czy ulepszenia stanowiły co najmniej 30% jego wartości początkowej, c) od kiedy budynek w stanie ulepszonym był wykorzystywany przez dłużnika do czynności opodatkowanych? W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. Ś. wskazał, że nie posiada informacji, czy transakcja nabycia nieruchomości, o której mowa we wniosku, była udokumentowana fakturą, a jeżeli tak - czy była opodatkowana podatkiem od towarów i usług oraz czy dłużnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, w jaki sposób przedmiotowy budynek był wykorzystywany przez dłużnika od momentu nabycia w szczególności, czy był wykorzystywany na potrzeby mieszkaniowe, czy był wykorzystywany do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dłużnika pod firmą "A" Z. R. i w jakim okresie, czy budynek był/jest przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych czynności o podobnym charakterze i w jakim okresie, czy dłużnik poniósł wydatki na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ww. budynku w szczególności czy przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, czy ulepszenia te stanowiły co najmniej 30% jego wartości początkowej, od kiedy budynek w stanie ulepszonym był wykorzystywany przez dłużnika do czynności opodatkowanych. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. organ pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. W jego treści poinformowano o prawie złożenia zażalenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, w dniu 17 sierpnia 2015 r. J. Ś. złożył zażalenie, w którym po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania stwierdził, że informacje, których uzupełnienia zażądał organ wykraczają znacząco, poza informacje, których uzyskania może dochodzić komornik w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego nie oznacza, że komornik powinien uzyskać informacje, do których żądania nie został upoważniony przez obowiązujące przepisy prawa. Żądane informacje w żadnej mierze nie mieszczą się w zakresie informacji, w których posiadaniu mógłby znajdować się organ egzekucyjny, należą one bowiem do zakresu działalności organu podatkowego, do którego został skierowany wniosek o wydanie interpretacji w indywidualnej sprawie. Ponadto żądanych informacji nie można uzyskać od dłużnika, który jak wynika z ustaleń dokonanych przez organ egzekucyjny przebywa poza granicami kraju. Odnosząc się do treści art. 14b ustawy z dnia 8 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, wskazał, że w złożonym wniosku w sposób wyczerpujący wskazał stan faktyczny zaistniały w prowadzonej sprawie, przedstawił również własne stanowisko. Zgodnie z przyjętym w doktrynie stanowiskiem "indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego stanowią odpowiedź na wniosek zainteresowanego złożony w sprawie wydania interpretacji. W tym sensie interpretacje indywidualne są kierowane do wnioskodawców, nie zaś do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, chociaż te ostatnie otrzymuje je również". Po przywołaniu fragmentów orzeczeń WSA w Krakowie z dnia 14 września 2010 r. (sygn. akt I SA/Kr 845/10), w Szczecinie z dnia 11 maja 2011 r. (sygn. akt I SA/Sz 133/11) oraz Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 78/10) stwierdził, że organ miał obowiązek odnieść się do stanowiska przedstawionego w złożonym wniosku na podstawie informacji przez niego przekazanych. Końcowo przywołał fragment orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącego odpowiedzialności majątkowej komornika za zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług. Rozpoznając powyższe zażalenie Minister Finansów wskazał, że zgodnie z art. 14b § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do regulacji zawartej w art. 14b § 3 ww. ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do dokładnie określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy. Z treści przywołanego przepisu art. 14b § 3 ww. ustawy wynika, że podmiot składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest z mocy prawa, m.in. do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a więc do przedstawienia wszystkich tych jego elementów, które decydują o jego kwalifikacji prawnej. Przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) powinien być precyzyjny, gdyż organ dokonując interpretacji indywidualnych nie ma odpowiednich środków oraz stosownego umocowania w przepisach do samodzielnego badania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i dokonywania samoistnej oceny zawartych we wniosku informacji w aspekcie zapytania wnioskodawcy. Organ wydaje interpretacje indywidualne wyłącznie na podstawie danych wynikających ze stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku, a w przypadku niejasności lub nieprecyzyjnych informacji, wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków. Dokonując analizy zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, organ podatkowy stwierdził, że nie przedstawiono w nim wszystkich informacji niezbędnych do dokonania prawidłowej oceny okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa podatkowego. Problem przedstawiony we wniosku w kontekście sformułowanego pytania dotyczył obowiązku obliczenia i odprowadzenia podatku z tytułu dostawy nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym. Dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia niezbędne było przeanalizowanie treści przepisów art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a także treści art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a w związku z art. 2 pkt 14 tej ustawy. Pojęcia "podatnik" i "działalność gospodarcza", na potrzeby podatku od towarów i usług, zdefiniowane zostały w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - według zapisu art. 15 ust. 1 - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza - zgodnie z ust. 2 tego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Z treści art. 43 ust. 1 pkt 10 tej ustawy wynika, że zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Definicję pierwszego zasiedlenia zawiera art. 2 pkt 14 ww. ustawy, zgodnie z którym, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a tej ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Organ stwierdził, że informacje zawarte we wniosku dotyczące opisu zdarzenia przyszłego powinny być jednoznacznie określone tak, aby organ podatkowy w kontekście przywołanych wyżej przepisów prawa mógł stwierdzić, czy planowana sprzedaż licytacyjna nieruchomości dłużników będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a komornik będzie zobowiązany do obliczenia i odprowadzenia podatku, a jeżeli będzie podlegała opodatkowaniu, czy będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy, w związku z czym nie będzie na komorniku ciążył obowiązek obliczenia i odprowadzenia podatku. W związku z brakiem wskazania w treści wniosku informacji niezbędnych do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, wykorzystując instrumenty prawne, Dyrektor Izby Skarbowej wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia przedstawionego zdarzenia przyszłego. W związku z tym, że w toku wydawania interpretacji indywidualnej organ nie dysponuje środkami, o których mowa w art. 180 - 200 Ordynacji podatkowej, kwestia ustalenia czy budynek będący przedmiotem sprzedaży licytacyjnej był wykorzystywany do innych celów, niż mieszkalne była niezbędna dla dokonania oceny zajętego przez wnioskodawcę stanowiska. Brak informacji dotyczących tego, czy budynek mieszkalny z częścią usługowo - handlową był wykorzystywany wyłącznie na cele prywatne, czy był wykorzystywany do wykonywania czynności, do których zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, uniemożliwia organowi dokonanie jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy jego sprzedaż licytacyjna jest czynnością niepodlegającą opodatkowaniu, czy jest sprzedażą majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, zatem sprzedażą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto, w sytuacji gdyby ww. czynność sprzedaży podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, organ byłby także obowiązany do rozstrzygnięcia kwestii możliwości zastosowania zwolnienia od podatku tej sprzedaży na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. Ś. wniósł o uchylenie "zaskarżonej decyzji" w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu, zarzucono naruszenie art. 14b § 3 i art. 14b § 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy. Po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania skarżący wskazał, że informacje jakich przekazania zażądał organ, wykraczają znacząco poza sferę ustawowych obowiązków komornika. Po zacytowaniu treści art. 1, art. 3 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2014 r. poz. 993), zauważył, że w ramach innych czynności jakie może wykonywać komornik, wskazać należy m.in. art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, który zobowiązuje komornika sądowego do odprowadzenia podatku od towarów i usług od dostawy nieruchomości będącej własnością dłużnika, dokonywanej w trybie egzekucji. Zaznaczył, że z treści art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług wynika jedynie obowiązek komornika sądowego, jako płatnika, do naliczenia i odprowadzenia należnego podatku od nieruchomości poddanej egzekucji, sprzedanej w trybie licytacji publicznej. Powyższy przepis nie zobowiązuje jednak komornika do dokonywania ustaleń, czy nieruchomość będąca przedmiotem egzekucji w ogóle podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Nie wskazuje również innego organu, bądź podmiotu, zobowiązanego do dokonania tego typu ustaleń. W związku z tym skarżący uważa, że żądanie od niego ustalenia okoliczności, od zaistnienia których zależeć będzie obowiązek odprowadzenia podatku od towarów i usług, należy uznać za pozbawione podstaw prawnych. Skarżący wskazał, że z treści art. 2 ust. 5 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji próbuje się wywieść uprawnienie komornika do dokonywania ustaleń dotyczących zaistnienia okoliczności, od których zależy powstanie obowiązku podatkowego. Zgodnie z tym przepisem, organy administracji publicznej, urzędy skarbowe, organy rentowe, o których mowa w art. 476 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, podmioty prowadzące działalność maklerską, organy spółdzielni mieszkaniowych, zarządy wspólnot mieszkaniowych, inne podmioty zarządzające mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również inne instytucje są obowiązane na pisemne żądanie komornika udzielić mu informacji niezbędnych do prawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wykonania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia oraz wykonania innych czynności wchodzących w zakres jego ustawowych zadań, w szczególności dotyczące stanu majątkowego dłużnika oraz umożliwiających identyfikację składników jego majątku. Zdaniem skarżącego, ww. przepis nie daje komornikowi wystarczających uprawnień do ustalenia, jakich ulepszeń na nieruchomości dokonał dłużnik oraz czy przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na te ulepszenia. Uprawnia on komornika do dokonywania ustaleń jedynie w zakresie czynności wchodzących w zakres ustawowych uprawnień komornika i dotyczących stanu majątkowego dłużnika oraz umożliwiających identyfikację składników jego majątku, a nie czynności faktycznych jakich dłużnik dokonywał na nieruchomości będącej jego własnością, bądź rozliczeń dokonywanych z organami podatkowymi. Według skarżącego, do pozyskiwania przez komornika ww. informacji nie uprawnia również art. 761 Kodeksu postępowania cywilnego, zgodnie z którym organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień oraz zasięgać od organów administracji publicznej, organów wykonujących zadania z zakresu administracji publicznej, organów podatkowych, organów rentowych, banków, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych, przedsiębiorstw maklerskich, organów spółdzielni mieszkaniowych, zarządów wspólnot mieszkaniowych oraz innych podmiotów zarządzających mieszkaniami i lokalami użytkowymi, jak również innych instytucji i osób nieuczestniczących w postępowaniu, informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji. W ocenie skarżącego ww. przepis uprawnia komornika do żądania udzielenia informacji i wyjaśnień tylko w zakresie czynności ustawowych wskazanych w art. 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Skarżący podniósł, że informacje dotyczące rozliczeń oraz deklaracji składanych przez dłużnika w związku z dokonywanymi transakcjami opodatkowanymi podatkiem VAT, bądź z niego zwolnionymi, znajdują się w posiadaniu organów podatkowych i objęte są tajemnicą skarbową. W związku z powyższym brak jest podstaw do przerzucenia na komornika sądowego obowiązku uzyskiwania ww. informacji i przekazywania ich organom podatkowym. Zadaniem komornika sądowego jest bowiem dokonywanie czynności zmierzających do ustalenia składników majątku dłużnika służących zaspokojeniu roszczeń wierzyciela. Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym to komornik miałby dokonywać ustaleń dotyczących powstania bądź nie obowiązku odprowadzenia podatku od towarów i usług od sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem egzekucji, spowodowałoby całkowity paraliż prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak możliwości uzyskania przez komornika tych informacji, przede wszystkim z uwagi na częstą niechęć dłużnika do współpracy z organem egzekucyjnym bądź całkowity brak kontaktu z nim. Skarżący zwrócił również uwagę, że nawet w przypadku przyjęcia, że dłużnik złoży odpowiednie oświadczenie w przedmiocie dokonywanych na nieruchomości ulepszeń oraz odliczenia podatku należnego, komornik sądowy nie dysponuje instrumentami umożliwiającymi weryfikację prawdziwości tego oświadczenia. W przypadku przyjęcia błędnego stanowiska, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług to komornik zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za niewykonanie obowiązku z art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług - odpowiedzialności zarówno majątkowej jak i karnej. Zdaniem skarżącego, organ powinien w ramach swoich ustawowych kompetencji współdziałać z komornikiem sądowym celem ustalenia faktycznego stanu nieruchomości i podjęcia decyzji w kwestii opodatkowania jej sprzedaży. Odnosząc się do treści art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, na podstawie którego wniósł o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów podatkowego, skarżący stwierdził, że w jego ocenie w złożonym wniosku wskazał w sposób wyczerpujący stan faktyczny zaistniały w prowadzonej sprawie, przedstawił również własne stanowisko, po czym zacytował fragment publikacji C. Kosikowskiego "Ordynacja podatkowa. Komentarz" (LEX, 2013): "indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego stanowią odpowiedź na wniosek zainteresowanego złożony w sprawie wydania interpretacji. W tym sensie interpretacje indywidualne są kierowane do wnioskodawców, nie zaś do organów podatkowych i organów kontroli skarbowej, chociaż te ostatnie otrzymują je również". Zwrócił także uwagę, że sądy administracyjne w wydanych orzeczeniach wielokrotnie wskazywały, jaki charakter należy przypisywać indywidualnym interpretacjom prawa podatkowego. Interpretacja przepisów prawa podatkowego to czynność władcza uprawnionego organu, która w odróżnieniu od aktu administracyjnego nie jest skierowana wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. Skarżący stwierdził, że w świetle powyższego miał obowiązek odnieść się do stanowiska przedstawionego w złożonym wniosku, na podstawie informacji przez niego przekazanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z pozostawieniem wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia, z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącego wyczerpującego stanu faktycznego sprawy (zdarzenia przyszłego). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego, ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, dostępny: CBOSA). Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Celem bowiem interpretacji indywidualnej jest udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art. 14k-14n Ordynacji podatkowej. Zatem interpretacja oparta na niepełnym, a przez to na wadliwym (budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji) wniosku będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego czy karnego skarbowego. Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy i wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 438/12, dostępny: CBOSA). Stosownie bowiem do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zob. Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. H. Dzwonkowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 192). Jednakże pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 941/10, dostępny: CBOSA). Zgodnie bowiem z art. 14h Ordynacji podatkowej w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 169 § 1 cyt. ustawy, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia dokonanie oceny stanowiska w nim wyrażonego, organ podatkowy obowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, do uzupełnienia braków takiego wniosku. Podkreślenia przy tym wymaga też, że wezwanie do uzupełnienia opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego, który jest konieczny dla jego podatkowo prawnej oceny z punktu widzenia przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne. Wzywając zatem wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek powinien być uzupełniony. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Ocena, czy strona usunęła braki formalne wniosku/podania sprowadza się do prostego porównania tego, do czego była wzywana i tego, co uczyniła. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że wniosek o interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego złożony przez skarżącego jest dotknięty wadami wymagającymi jego uzupełnienia. Z treści złożonego wniosku wynikało, że intencją skarżącego było uzyskanie informacji, czy w wyniku przeprowadzenia transakcji sprzedaży budynku mieszkalnego z częścią usługowo-handlową w trybie licytacji, będzie obowiązany do odprowadzenia podatku należnego. Innymi słowy, skarżący zamierzał uzyskać interpretację, czy sprzedaż nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług skutkiem czego - jako płatnik - będzie zobowiązany do wpłaty tego podatku do właściwego organu podatkowego. Kwestia, o którą skarżący zapytał, wymagała analizy przepisów ustawy o VAT pod kątem podlegania sprzedaży nieruchomości opodatkowaniu, a następnie możliwości zastosowania ewentualnego zwolnienia od podatku. Z treści przedstawionego zdarzenia przyszłego wynikało, że w odniesieniu do dłużnika sprzedaż nieruchomości mogłaby stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. Jednakże brak informacji dotyczących, statusu podatkowego dłużnika, prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu nieruchomości oraz wydatków poniesionych na ulepszenie niemożliwi organowi dokonanie jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy planowana sprzedaż licytacyjna jest czynnością niepodlegającą opodatkowaniu, czy jest sprzedażą majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a zatem sprzedażą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ponadto, w sytuacji gdyby ww. czynność sprzedaży podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, organ byłby także obowiązany do rozstrzygnięcia kwestii możliwości zastosowania zwolnienia od podatku tej sprzedaży na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy o VAT, na podstawie których transakcja mogła korzystać ze zwolnienia od podatku. Bez informacji, o które organ zapytał w wezwaniu, nie mógł ocenić, czy powyższe regulacje będą miały zastosowanie, czy nie, a w konsekwencji, czy transakcja sprzedaży nieruchomości (w całości lub w części) będzie opodatkowana, czy też zwolniona od podatku. Wobec powyższego, w ocenie Sądu zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia, na podstawie art. 14g § 1 w związku z art. 14h i art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Bez znaczenia przy tym pozostaje kwestia przyczyn niewywiązania się przez skarżącego z obowiązku wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, określonego w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Przychylić należy się również do argumentacji organu, że komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i do uwzględnienia, w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów, okoliczności decydujących o opodatkowaniu VAT. W myśl bowiem art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług, komornik wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, jest płatnikiem podatku od dostawy, dokonanej w trybie egzekucji, towarów, m.in. będących własnością dłużnika. Przepis ten pozostaje w bezpośredniej korelacji z art. 8 Ordynacji podatkowej, który zawiera definicję płatnika. Stanowi on, że płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Z powyższego jednoznacznie wynika, że komornik jako płatnik jest obowiązany do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto organu podatkowego, w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych) towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie egzekucyjne. Niezrozumiała jest zatem argumentacja skarżącego, że art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług nie zobowiązuje komornika do dokonywania ustaleń, czy nieruchomość będąca przedmiotem egzekucji w ogóle podlega opodatkowaniu podatkiem VAT ani nie wskazuje innego organu bądź podmiotu zobowiązanego do dokonywania takich ustaleń. Rodzi się więc pytanie, kto według Skarżącego miałby ustalać, czy jest on zobowiązany jako płatnik do odprowadzenia podatku od towarów i usług od sprzedaży licytacyjnej nieruchomości, czy też nie. Zaznaczenia przy tym wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik, natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona - komornik sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku. W tym przypadku komornik pełni rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem (dłużnikiem) a organem podatkowym, przekazując jedynie organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik, będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem, zapewnia odprowadzenie należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności egzekucyjnych. Należy podkreślić, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa Rozdziału 1a dotyczące wydawania interpretacji indywidualnych, nie uzależniają spełnienia wymogów, jakim powinien odpowiadać wniosek od tego, czy wnioskodawcą jest komornik, występujący jako płatnik podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży majątku dłużnika, czy też inny podmiot. W myśl art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Uwzględniając zakres, jaki wyznacza ww. przepis w odniesieniu do działania organu w ramach postępowania dotyczącego interpretacji indywidualnych, należy stwierdzić, że wobec szczególnego charakteru instytucji interpretacji indywidualnych, gdzie postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, w jego ramach nie może toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe. Tryb przewidziany w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, (który stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia) jest jedyną formą, przy użyciu której organ może zweryfikować, czy spełnione są warunki określone w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, a więc m.in. pozyskać informacje co do tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, których nie zawiera wniosek, a są niezbędne do wydania interpretacji. Organ nie ma też - wbrew oczekiwaniom skarżącego - umocowania prawnego, aby współdziałać z komornikiem w celu ustalenia stanu faktycznego dotyczącego nieruchomości, mającej być przedmiotem sprzedaży w ramach postępowania egzekucyjnego. Ustalanie stanu faktycznego może być bowiem przedmiotem postępowania prowadzonego jedynie przez właściwy organ podatkowy lub kontrolny, który posiada uprawnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych w trybie przewidzianym w przepisach Działu VI Ordynacji podatkowej, a nie przez organ interpretacyjny. Podsumowując, wobec nieudzielenia przez skarżącego odpowiedzi na pytania zawarte w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku, a tym samym braku możliwości ustalenia, czy sprzedaż udziału w nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu w całości lub w części oraz czy będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku, zaskarżone postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia odpowiada prawu. Mając wzgląd na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.