I SA/Gd 1731/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka - Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1731/16 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku. Pismem z dnia 13 września 2017 r. pani B. J. zwróciła się o sprostowanie błędu pisarskiego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1371/16 poprzez usunięcie z jego treści stwierdzenia: "Decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w G. z 4 stycznia 2012 r. nakazano skarżącej wykonanie prac zabezpieczających budynek i park oraz opracowanie dokumentacji – planu rewaloryzacji w terminie do 31 grudnia 2012 r.". Skarżąca wyjaśniła, że opisane rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który w dniu 12 kwietnia 2012 r. uchylił w całości wskazane powyżej orzeczenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), określanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Treść art. 159 p.p.s.a. stanowiącego, że wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, wskazuje na możliwość rektyfikacji orzeczenia również na wniosek strony. Z kolei wykładnia celowościowa powołanych przepisów nakazuje przyjąć dopuszczalność sprostowania zarówno sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, której celem jest naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Przedmiotem sprostowania wyroku czy uzasadnienia mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna art. 156 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., I OZ 804/11; z 14 października 2014 r., II GZ 633/14). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przez niedokładność rozumieć należy niedokładne określenie stron postępowania czy nieprawidłowe oznaczenie imienia (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2010 r., II FSK 1088/09). Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00; postanowienie NSA z 2 września 2016 r., II FZ 448/16). Przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04). Pojęcie "inne oczywiste omyłki" odnosi się natomiast do wszystkich innych sytuacji poza niedokładnościami, błędami pisarskimi albo rachunkowymi, które swoim charakterem są jednak do nich zbliżone. Sprostowaniu nie podlega mylne ustalenie faktu, chociażby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy fakt ten jest w rzeczywistości poparty dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania (postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2012 r., I OZ 60/12). Z treści wniosku pani B. J. wynika, że żądanie dotyczy zmiany uzasadnienia w zakresie, który nie odpowiada definicji niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.