I SA/Gd 1787/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I, w trybie uproszczonym w dniu 2 października 2018 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "K.p.a.") oraz art. 54 § 5 w związku z art. 166b i art. 17 § 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia A.K. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2017 r., którym oddalono skargę na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "A" S.A., dokonaną zawiadomieniem nr [...] z dnia 6 września 2016 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Wierzyciel - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego - w dniu [...] 2016 r. wydał decyzję określającą A.K. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oraz dokonał zabezpieczenia na majątku A.K., przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w ww. podatku, w łącznej kwocie (wraz z odsetkami) 122.955,- zł. Przedmiotową decyzję wierzyciel doręczył zobowiązanemu w dniu 12 września 2016 r. W oparciu o ww. decyzję (utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2016 r. i skontrolowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - w dniu 28 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 35/17 skarga strony została oddalona), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wystawił w dniu 19 sierpnia 2016 r. zarządzenie zabezpieczenia nr [...]. Wierzyciel przekazał organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego ww. zarządzenie zabezpieczenia, który w dniu 6 września 2016 r. sporządził m.in. zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] w "A" S.A (doręczone bankowi w dniu 12 września 2016 r.). Odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia zobowiązanemu doręczono w dniu 12 września 2016 r. Pismem z dnia 12 września 2016 r., w ustawowym terminie, A.K. wniósł skargę na ww. czynność zabezpieczającą, zarzucając organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów art. 80 § 1-3 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie dokonanego zajęcia zabezpieczającego oraz wydanie w tym zakresie stosownego postanowienia. W uzasadnieniu skargi, A.K. podniósł, iż w treści zawiadomienia błędnie oznaczono rodzaj i wysokość zabezpieczonych obowiązków, co dotyczy m.in. odsetek za zwłokę. Wskazał, iż wynik sprawy jest związany z rozstrzygnięciem w sprawie zarzutów zgłoszonych pismem z dnia 12 września 2016 r. w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, w których podniósł: istnienie, wygaśnięcie i wymagalność zabezpieczonego obowiązku, określenie obowiązku niezgodnie z treścią decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r., jak też niedopuszczalność dokonanego zabezpieczenia i zastosowanych środków zabezpieczających, a nadto niespełnienie przez treść ww. zarządzenia zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2017 r. rozpoznał łącznie zgłoszone pismami z dnia 12 września 2016 r. zarzutów, jak i skargi na czynności zabezpieczające i uznał zarzuty nieistnienia, wygaśnięcia oraz braku wymagalności zabezpieczonych obowiązków za niedopuszczalne, a za nieuzasadnione zarzuty: określenia zabezpieczonych obowiązków niezgodnie z treścią decyzji z dnia 19 sierpnia 2016 r., niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym i niedopuszczalności zastosowanych środków zabezpieczających oraz niespełnienia przez treść ww. zarządzenia zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a. A.K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] 2017 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że organ egzekucyjny nieprawidłowo jednym aktem administracyjnym rozpatrzył wniesione przez zobowiązanego zarzuty w sprawie postępowania zabezpieczającego oraz skarg na czynności zabezpieczające. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ egzekucyjny dnia [...] 2017 wydał następujące postanowienia: 1. nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność zarzutów: nieistnienia, wygaśnięcia, braku wymagalności zabezpieczonych obowiązków w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr [...] oraz uznano za nieuzasadnione zarzuty: określenia zabezpieczonych obowiązków niezgodnie z treścią decyzji, niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym i niedopuszczalności zastosowanych środków zabezpieczających oraz niespełnienia przez treść ww. zarządzenia zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a., nr [...], którym oddalono jako nieuzasadnioną skargę na czynność zabezpieczającą, polegającą na - dokonanym zawiadomieniem nr [...] z dnia 6 września 2016 r. - zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności tj. w "A" S.A.; Nie zgadzając się z postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. nr [...] A.K. złożył zażalenie, wnosząc uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie skargi oraz uchylenie dokonanego zajęcia zabezpieczającego. Przedmiotowemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów: art. art. 54 § 1 i 5 w zw. z art. 80 § 1 - 3 w zw. z art. 164 § 4 i art. 166b u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi na czynności zabezpieczające oraz art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 54 § 1 i 5 w zw. z art. 80 § 1 - 3 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ egzekucyjny do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu złożonego zażalenia A.K. podniósł, iż zabezpieczony obowiązek nie istnieje i nie jest wymagalny, gdyż w dacie wystawienia zarządzenia zabezpieczenia (19 sierpnia 2016 r.) brak było w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie zabezpieczenia. Decyzja wymieniona w części D zarządzenia zabezpieczenia została wydana dnia [...] 2016 r., ale doręczona zobowiązanemu dopiero w dniu 12 września 2016 r., tym samym w ocenie zobowiązanego niedopuszczalnym było wystawienie zarządzenia zabezpieczenia przed doręczeniem ww. decyzji, gdyż na dzień 19 sierpnia 2016 r. nie istniała ona w obrocie prawnym. Zdaniem ww. w niniejszej sprawie nie nastąpiło również zawieszenie biegu terminu przedawnienia, ze względu na wadliwość zarządzenia zabezpieczenia. Zajęcie zabezpieczające nie przekształciło się w dniu 27 grudnia 2016 r. w zajęcie egzekucyjne, gdyż postępowanie zabezpieczające nie zostało prawidłowo wszczęte. Zastosowanie środka zabezpieczającego bez podstawy prawnej w postaci prawidłowego (zgodnego z prawem) zarządzenia zabezpieczenia wyklucza przekształcenie go w środek egzekucyjny i nie powoduje skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W ocenie strony, tytuły wykonawcze z dnia 27 grudnia 2016 r. również nie są zgodne z prawem. Ich wystawienie nie było dopuszczalne ze względu na treść art. 239a O.p. W ocenie strony, zarządzenie zabezpieczenia nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 156 § 1 u.p.e.a., a mianowicie wymogu: podania treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu i podstawy prawnej tego obowiązku oraz jego wysokości (art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), wskazania podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku (art. 156 § 1 pkt 4 u.p.e.a.),wskazania okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji administracyjnej (art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a.). W ocenie A.K., w niniejszej sprawie nie istniały okoliczności wymienione w art. 155 u.p.e.a. świadczące o możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji administracyjnej. Ponadto, w ocenie strony, przesłanka wymieniona w części D.4. zarządzenia zabezpieczenia –"inne okoliczności" nie została sprecyzowana, jest ogólnikowa i nie świadczy o możliwości utrudniania bądź udaremniania egzekucji. Wskazano, że organ egzekucyjny pismami z dnia 11 stycznia 2017 r. poinformował go o tym, że zajęcia zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych w "B" S.A. oraz "A" S.A. będą realizowane na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...]. Zobowiązany zauważył również, że wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz skargę do WSA w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wymiarową z dnia [...] 2017 r. Końcowo, A.K. podniósł, iż wstrzymanie prowadzenia postępowania zabezpieczającego powinno nastąpić w sprawie ze względu na: wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, zawieszenie z urzędu postępowania zabezpieczającego prowadzonego na podstawie przedmiotowego zarządzenia zabezpieczenia zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a., wady zawiadomienia o zajęciu, wady zarządzenia zabezpieczenia i niebezpieczeństwa wyrządzenia zobowiązanemu szkód na skutek dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym - nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia i postanowieniem z dnia [...] 2017 r. utrzymał je w mocy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty: nieistnienia, wygaśnięcia oraz braku wymagalności zabezpieczonych obowiązków, określenia zabezpieczonych obowiązków niezgodnie z treścią decyzji z dnia [...] 2016 r., niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym i niedopuszczalności zastosowanych środków zabezpieczających oraz niespełnienia przez treść zarządzenia zabezpieczenia wymogów - określonych w art. 156 u.p.e.a., a także podnoszonych na ich poparcie okoliczności - wykraczają poza przedmiot postępowania prowadzonego w trybie art. 54 u.p.e.a., w związku z czym nie mogą być w jego toku rozpoznawane. Ww. zarzuty były badane w innym postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego organ egzekucyjny trafnie ocenił zakwestionowaną czynność zabezpieczającą. Organ wyjaśnił, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków zabezpieczających, do którego stosowania upoważniała go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosownie do art. 164 § 1 pkt 1 w zw. z 164 § 4. Dyrektor powołując się na art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. wskazał, że z akt sprawy wynika, że w ramach zastosowanego środka zabezpieczającego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie, w tym również prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanemu w dniu 12 września 2016 r. odpis przedmiotowego zawiadomienia wraz z odpisem zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. Organ egzekucyjny działając zgodnie z art. 164 w zw. z art. 80 u.p.e.a. przesłał bankowi zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, zawierające informację o wysokości kwoty podlegającej zabezpieczeniu. "A" S.A. przedmiotowe zawiadomienie otrzymał w dniu 12 września 2016 r. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie dopuszczono się uchybień formalnych. Zawiadomienie zabezpieczające zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy, przewidziane w art. 67 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie sporządzenia zawiadomienia), w tym wbrew twierdzeniu skarżącego - zawiera wskazanie zabezpieczonej kwoty 122.955,- zł z tytułu nieuregulowanego podatku określonego na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę (wynikającej z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego na [...] z dnia [...] 2016 r.). Ponadto zastosowany środek zabezpieczający był dopuszczalny, co też wynika z postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] 2017 r. (utrzymanej w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w nr [...] z dnia [...] 2017 r.), który – w wyniku merytorycznego zbadania zarzutu niedopuszczalności zastosowanych środków zabezpieczających – uznał go za nieuzasadniony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów I i II instancji, a nadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 18 i art. 166b u.p.e.a., art. 54 § 1 i 5 w związku z art. 80 § 1 - § 3 w zw. z art. 164 § 4 i art. 166b u.p.e.a., art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 54 § 1 i § 5 w związku z art. 80 § 1 - § 3 w zw. z art. 164 § 4 - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie; II. przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 4, art. 70 § 4 O.p. poprzez nieuwzględnienie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację zaprezentowaną w zażaleniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga A.K. jest niezasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor Izby Administracji Skarbowej prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, uznające skargę A.K. na czynność zabezpieczającą za nieuzasadnioną. Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. W kontekście powyższego podkreślić należy, że przedmiotem postępowania prowadzonego w sprawie skargi na czynność organu egzekucyjnego jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie mogą być rozważane inne okoliczności, w tym np. istnienie egzekwowanego obowiązku. Zaznaczyć przy tym należy, że powyższe uwagi dotyczące skargi na czynności egzekucyjne mają również odpowiednie zastosowanie do skargi na czynności zabezpieczające ze względu na treść art. 166b u.p.e.a., który stanowi, że w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d. Stosowanie przepisów odpowiednio oznacza, że wskazane w art. 166b u.p.e.a. przepisy mają zastosowanie, lecz z niezbędnymi modyfikacjami, podyktowanymi specyfiką postępowania zabezpieczającego. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy zauważyć, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego zastosował formę zabezpieczenia przewidzianą w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na mocy art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości. Stosownie do art. 164 § 4 ww. ustawy, do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio przepisy o zajęciu egzekucyjnym. Zatem zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunków bankowych winno przebiegać na podstawie uregulowań zawartych w art. 80 u.p.e.a. I tak, w myśl art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały – do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie z art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Stosownie do art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że w ramach zastosowanego środka zabezpieczającego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny przesłał do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej, zawierające informację o wysokości kwoty podlegającej zabezpieczeniu. "A" S.A. zawiadomienie to otrzymał w dniu 12 września 2016 r. Co istotne, odpis przedmiotowego zawiadomienia, wraz z odpisami zarządzenia zabezpieczenia z dnia 19 sierpnia 2016 r. - zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 12 września 2016 r. Ponadto stwierdzić należy, że wystawione zawiadomienie nie było obarczone wadami formalnymi. Spełnia ono bowiem wszystkie wymogi określone art. 67 § 2 u.p.e.a. W niniejszej sprawie nie było podstaw, aby uznać wniesioną skargę za zasadną, co oznacza, że zaskarżone postanowienie oddalające skargę na czynność zabezpieczającą jest prawidłowe. Z okoliczności sprawy bezspornie wynika, że dokonanie zajęcia zabezpieczającego nastąpiło prawidłowo, zgodnie z wymogami przewidzianymi w obowiązujących przepisach prawa. Wymaga zaakcentowania, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Ta sama reguła obowiązuje w postępowaniu zabezpieczającym. Powtórzyć trzeba, że skarga uregulowana w art. 54 u.p.e.a. wszczyna postępowanie, którego celem jest jedynie zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnych czynności egzekucyjnych (w tym przypadku zabezpieczających) przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tej czynności, a zatem w postępowaniu w sprawie skargi, kontrolą objęta jest wyłącznie prawidłowość zaskarżonej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 443/17, publ. CBOSA). Tym samym podniesione w skardze zarzuty dotyczące: nieistnienia, wygaśnięcia, oraz braku wymagalności zabezpieczonych obowiązków, określenia obowiązków niezgodnie z treścią decyzji z dnia 19 sierpnia 2016 r., niedopuszczalności zabezpieczenia w trybie administracyjnym i niedopuszczalności zastosowanych środków zabezpieczających oraz niespełnienia w zarządzeniu zabezpieczenia wymogów określonych w art. 156 u.p.e.a. wykraczały poza zakres niniejszej sprawy. Powyższe zarzuty podlegały odrębnej ocenie w innym postępowaniu. Obowiązująca bowiem zasada niekonkurencyjności środków prawnych zabrania czynić przedmiotem rozpoznania tych samych zarzutów w dwóch różnych środkach prawnych. Tym samym ww. zarzuty skarżącego pozostawały poza zakresem kontroli sądu, która w niniejszym postępowaniu, ogranicza się tylko i wyłącznie do badania poprawności formalnoprawnej zastosowanych czynności zabezpieczających. Konkludując, stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, a tym samym sąd nie podziela zarzutów skargi. Organ nie naruszył bowiem wskazanych w skardze przepisów. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.