I SA/Gd 2072/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 19 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – dalej "k.p.a.", art. 54 § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia M.B. (dalej: skarżący, zobowiązany) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 sierpnia 2019 r. oddalające skargę na czynność egzekucyjną, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego - prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego na podstawie zagranicznych tytułów wykonawczych o nr [...] z dnia 30.08.2018r. W oparciu o ww. tytuły wykonawcze organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne m.in. w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę w A s.c., zgodnie z zawiadomieniem z dnia 24.07.2019r. nr [...]. Pracodawca otrzymał zawiadomienie w dniu 29.07.2019 r.; zobowiązany odpis zawiadomienia otrzymał w dniu 31 lipca 2019 r., natomiast odpisy tytułów wykonawczych i zaktualizowany tytuł wykonawczy w dniu 8 października 2018r. Pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r. zobowiązany wniósł skargę na ww. czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia, zarzucając Naczelnikowi Urzędu Skarbowego naruszenie przepisów art. 72 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz wnosząc o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2019 r. oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, zobowiązany złożył zażalenie, zarzucając wydanemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a, § 6 w związku z art. 72 § 1 i 2 u.p.e.a., art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z wynagrodzenia za pracę (art. 72 i 75 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o dokonanym zajęciu pracodawca otrzymał w dniu 29.07.2019 r. Natomiast wydruk tego zawiadomienia prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanemu w dniu 31.07.2019r. Odpisy zagranicznych tytułów wykonawczych z dnia 30.08.2018 r. doręczono zobowiązanemu w dniu 08.10.2018 r. W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się także uchybień formalnych. Zawiadomienie o zajęciu spełnia wymogi wskazane w art. 67 § 2 u.p.e.a. Organ nie stwierdził również naruszenia art. 54 § 6 u.p.e.a. W odpowiedzi na kwestionowaną przez zobowiązanego prawidłowość wszczęcia egzekucji na podstawie ww. zagranicznych tytułów wykonawczych, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że skarga na czynności egzekucyjne stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Nie może ona mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 ustawy. Organ wskazał, że w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązanego pismami z dnia 08.10.2018 r. zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. zagranicznych tytułów wykonawczych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 07.12.2018 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 22.10.2018 r., którym zarzuty uznano za nieuzasadnione. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydał w dniu 09.05.2019 r. postanowienie o sygn. akt I SA/Gd 743/19, którym odrzucił skargę i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Inne wniesione przez zobowiązanego środki zaskarżenia, wymienione w zażaleniu są przedmiotem odrębnych postępowań i nie stanowią przeszkody do orzekania w niniejszej sprawie. W szczególności bez wpływu na skarżone rozstrzygnięcie pozostaje fakt uprzedniego umorzenia postępowania egzekucyjnego ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z dnia 06.04.2018 r. oraz uznania za zasadną skargę na czynności egzekucyjne postanowieniem nr [...] z dnia 06.04.2018 r. Postanowienia te dotyczyły bowiem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie innych zagranicznych tytułów wykonawczych (o nr [...]z dnia 10.01.2018 r.). Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższe postanowienie, w której zarzucił organowi naruszenie : art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 w związku z art. 72 § 1 i 2 u.p.e.a., art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie postanowień i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało przedwcześnie. Postępowanie zażaleniowe w tej sprawie powinno być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. do czasu: prawomocnego zakończenia wyrokami sądów administracyjnych postępowania ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z dnia 07.12.2018r., które utrzymuje w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 22.10.2018r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (WSA w Gdańsku prowadzi w tej sprawie postępowanie o sygn. akt I SA/Gd 743/19), prawomocnego zakończenia wyrokami sądów administracyjnych postępowania ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nr [...] z dnia 10.06.2019r., które uchyla w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 16.04.2019r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. (WSA w Gdańsku prowadzi w tej sprawie postępowanie o sygn. akt I SA/Gd 1509/19). Następnie skarżący przedstawił przebieg postępowań prowadzonych z jego udziałem w związku z prowadzoną wobec niego egzekucją. Wskazał, że zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe pod względem formalnym, przy czym środek egzekucyjny został zastosowany w postępowaniach egzekucyjnych podlegających umorzeniu na skutek wniesionych przez skarżącego w odrębnych pismach zarzutów egzekucyjnych i wniosku o umorzenie tych postępowań egzekucyjnych. Nie może być uznana za zgodną z prawem czynność w postępowaniu egzekucyjnym, które zostało nieprawidłowo wszczęte. Skarżący podniósł również, że wniesione przez niego pismem z dnia 5 sierpnia 2019 r. zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są uzasadnione. Postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19.09.2019r. i 21.08.2019r. naruszają przepisy art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu przez organy I i II instancji, że wystąpiły przesłanki do oddalenia skargi na czynności egzekucyjne, mimo że zasługiwała ona na uwzględnienie w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii prawidłowości postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089). W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w ww. wyroku z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, dokonanej zawiadomieniem z dnia 24 lipca 2019 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. Z tego powodu nie podlegały rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu zarzuty dotyczące prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego, istnienia i wymagalności obowiązku czy dopuszczalności egzekucji. W konsekwencji również za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje wynik spraw sądowych dotyczących wniesionych przez skarżącego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego (I SA/Gd 743/19) i wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego (I SA/Gd 1509/19). Wniesiona w tej sprawie skarga w znacznej mierze opiera swą argumentację na kwestiach leżących w granicach tych spraw, które są sprawami odrębnymi i których zakres przedmiotowy się nie pokrywa. Kwestie te leżąc poza granicami sprawy niniejszej pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia i nie podlegają badaniu w ramach kontroli wszczętej skargą na czynność egzekucyjną. Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucję z wynagrodzenia za pracę (art. 72 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 72 u.p.e.a.: § 1. Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. § 2. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany stosunku pracy lub zlecenia, nawiązania nowego stosunku pracy lub zlecenia z tym samym pracodawcą, a także w przypadku przejęcia pracodawcy przez innego pracodawcę. § 3. W stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. § 4. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób; 2) wzywa pracodawcę, aby: a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył za okres 3 miesięcy poprzedzających zajęcie, za każdy miesiąc oddzielnie, zestawienie otrzymanego w tym czasie wynagrodzenia zobowiązanego z wyszczególnieniem wszystkich jego składników, b) składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia wynagrodzenia za pracę, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętego wynagrodzenia, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o to wynagrodzenie oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tego wynagrodzenia egzekucja przez innych wierzycieli; 3) poucza pracodawcę o określonych w art. 71b, art. 168c i art. 168e skutkach niestosowania się do wezwań, o których mowa w pkt 1 i 2. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanemu odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego, stanowiących podstawę sporządzenia zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny wystawiając ww. zawiadomienie o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności, przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu do zobowiązanego, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a. W myśl art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a), stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Określając wzór, minister uwzględni uwarunkowania wynikające z elektronicznego przetwarzania danych zawartych w tym zawiadomieniu lub protokołach. Z kolei w art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zatem zawierać: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu, wystosowane zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę spełnia wszystkie warunki formalne. Zostało ono doręczone pracodawcy w dniu 29 lipca 2019r., a zobowiązanemu w dniu 31 lipca 2019r. Odpisy zagranicznych tytułów wykonawczych doręczono skarżącemu w dniu 8 października 2018r. Tym samym, argumenty podnoszone w złożonej skardze nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem kwestionowana czynność egzekucyjna była prawidłowa. Wskazania wymaga, że argumenty pełnomocnika Strony w istocie dotyczą zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., co jak wykazano wyżej nie mogą odnieść skutku w postępowaniu wywołanym skargą na czynność egzekucyjną. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami wynikającymi z u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 k.p.a., m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa, a podjęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko wyczerpująco uzasadnił. Wbrew twierdzeniom skarżącego brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonych postanowień. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.