I SA/Gd 2211/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 sprawy ze skargi I.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 18 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 października 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1257 ze. zm.) – dalej "k.p.a." oraz art. 54 § 5 w trybie art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.) - dalej "u.p.e.a.", po rozpatrzeniu zażalenia I.C., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 lipca 2019 r., którym uznano skargę Strony na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę za nieuzasadnioną, odmówiono uchylenia zaskarżonej czynności i odmówiono wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego (w skrócie "Naczelnik US") - prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku I.C. (dalej: "Strona", "Skarżąca") m.in. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2019 r. o numerach: od [...] do [...]wystawionych przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego obejmujących podatek dochodowy od osób fizycznych za lata 2012-2015. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Organ egzekucyjny, w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, w dniu 5 czerwca 2019 r. zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. w A S.A. (zawiadomienie nr [...]). Odpis ww. zawiadomienia wraz z odpisem ww. tytułów wykonawczych doręczono Stronie w dniu 26 czerwca 2019 r. A S.A. poinformowała w piśmie z dnia 3 lipca 2019 r. o ustaniu zatrudnienia Strony w spółce z dniem 30 czerwca 2019 r. Korzystając z przysługującego prawa Strona wniosła skargę na czynność egzekucyjną, zaś odrębnym pismem zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego. Naczelnik US postanowieniem nr [...] z dnia 7 lipca 2019 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutów. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2019 r. Naczelnik US uznał skargę Strony za nieuzasadnioną, odmówił uchylenia zaskarżonej czynności oraz odmówił wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Organ egzekucyjny zwrócił uwagę na prawidłowość wystawienia pod względem formalno-prawnym zawiadomienia o zajęciu, oraz jego prawidłowe doręczenie. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem Strona wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (w skrócie: "Dyrektor") po wezwaniu i uzupełnieniu braków formalnych zażalenia wydał postanowienie, w którym utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Dyrektora Naczelnik US w zaskarżonym postanowieniu trafnie ocenił zakwestionowaną przez Stronę czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę. Z akt sprawy wynika, iż w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ egzekucyjny przesłał do dłużnika zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę, wzywając jednocześnie dłużnika, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanej, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zawiadomienie z dnia 5 czerwca 2019 r. zostało doręczone ww. dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 14 czerwca 2019 r. Jednocześnie, organ egzekucyjny zawiadomił Zobowiązaną o zajęciu ww. wierzytelności, doręczając Stronie w dniu 26 czerwca 2019 r. jego odpis (wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2019 r.). Naczelnik US zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a), tj. egzekucja z wynagrodzenia za pracę (art. 72 u.p.e.a.). Dyrektor nie dopatrzył się również uchybień formalnych. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę z dnia 5 czerwca 2019 r. zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., m.in. numer tytułu wykonawczego, kwotę należności głównej oraz okres, za który należność została określona, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę naliczonych odsetek, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienie sporządzone jest według wzoru określonego w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804). Odnosząc się kwestii podniesionej w zażaleniu dotyczącej zajęć wynagrodzenia za pracę ponad kwotę wolną od egzekucji Dyrektor wyjaśnił, że Naczelnik US nie otrzymał żadnej kwoty. Wyegzekwowane kwoty, na które wskazuje Strona dotyczą wcześniejszych czynności egzekucyjnych (czynności nr [...] i [...]dotyczące zajęć z dnia 11 kwietnia 2019 r.) będących przedmiotem odrębnego postępowania skargowego (skarga na czynność egzekucyjną z dnia 25 czerwca 2019 r. na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 6 czerwca 2019 r.). Przedmiotem zaś niniejszego postępowania skargowego jest czynność egzekucyjna nr [...] - zajęcie z dnia 5 czerwca 2019 r. W tej sytuacji powyższe okoliczności nie mogą być badane i oceniane w niniejszym postępowaniu. Tym bardziej, że Organ I instancji po dokonaniu czynności nr [...] nie otrzymał żadnej kwoty. Organ wyjaśnił, że na pracodawcy spoczywa obowiązek przestrzegania przepisów wynikających z art. 871 Kodeksu pracy i to on decyduje jaką kwotę "uwolni" dla organu egzekucyjnego celem zajęcia wynagrodzenia za pracę. Wynagrodzenie ze stosunku pracy zgodnie z art. 9 § 1 u.p.e.a. - podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. W toku prowadzonej egzekucji z wynagrodzenia za pracę nie dopatrzono się naruszeń prawa przez organ egzekucyjny. Zasadę na mocy art. 9 § 1 i § 2 u.p.e.a. stosuje się odpowiednio również do zasiłków dla bezrobotnych, dodatków aktywizacyjnych, stypendiów oraz dodatków szkoleniowych, wypłacanych na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy a także do należności członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i członków ich rodzin z tytułu pracy w spółdzielni oraz wszystkich świadczeń powtarzających się, których celem jest zapewnienie utrzymania. Zatem nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż organ egzekucyjny zajął środki pieniężne ponad kwotę wolną od potrąceń wynikającą z przepisów Kodeksu pracy, rażąco naruszając art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 871 Kodeksu pracy. Dyrektor wskazał, że organ egzekucyjny prowadząc postępowanie egzekucyjne winien stosować środki prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, organ egzekucyjny ma możliwość stosowania nie tylko jednego środka egzekucyjnego spośród całego katalogu przewidzianego w przepisach go obowiązujących, lecz również i innych, o ile prowadzą do wykonania obowiązku przez zobowiązanego. W świetle powyższych okoliczności Organ stwierdził, że zastosowany środek egzekucyjny nie został dokonany z naruszeniem prawa i nie był zbyt uciążliwy. Przy czym Dyrektor zauważył, że zgodnie z dyspozycją art. 72 § 3 u.p.e.a. w stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia wynagrodzeniem przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po jego zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. Ustosunkowując się do zarzutu egzekwowania kwoty wynikającej z decyzji z dnia 23 i 25 stycznia 2019 r., które zdaniem Strony nie weszły do obrotu prawnego, Dyrektor zwrócił uwagę na to, że w skardze na czynności egzekucyjne nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które mogą być przedmiotem innego środka zaskarżenia. W niniejszym postępowanie nie jest dopuszczalne podnoszenie okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. W niniejszym postępowaniu możliwe jest jedynie kwestionowanie czynności egzekucyjnej i wyłącznie ta czynność podlega badaniu. Przy czym, kwestie prawidłowości doręczenia decyzji Strona podniosła także w odwołaniach od ww. decyzji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu - naruszenia przez organ egzekucyjny art. 54 § 6 u.p.e.a poprzez ponowne dokonywanie czynności egzekucyjnych, pomimo zawieszonego (postanowieniem nr [...] z dnia 22 maja 2019 r.) postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości w podatku od towarów i usług - Dyrektor wyjaśnił, że w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny ww. postanowieniem zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18 marca 2019 r. z powodu wniesionych przez Stronę zarzutów. Tymczasem, zakwestionowana czynność dokonana została przez organ egzekucyjny na podstawie innych tytułów wykonawczych, nieobjętych zawieszeniem tj.: tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2019 r. (obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012-2015). Z uwagi na powyższe zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor odnosząc się do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego ze względu na brak merytorycznego rozpatrzenia zarzutów wskazał, że w myśl art. 54 § 6 u.p.e.a - wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z cytowanym artykułem wstrzymanie postępowania może nastąpić według uznaniowego kryterium "uzasadnionych przypadków". Za uzasadnione przypadki można uznać sytuacje, gdy organ egzekucyjny bądź organ nadzoru uznają na podstawie informacji i dowodów przekazanych przez skarżącego oczywistą zasadność skargi bądź uznają, że wykonanie czynności narazi skarżącego na niepowetowane szkody. W ocenie Dyrektora takie okoliczności nie zachodzą w analizowanym stanie faktyczny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wnosząc o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych, zwolnienie z egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego oraz wynagrodzenia za pracę ze względu na ważny interes skarżącej, wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 871 Kodeks pracy poprzez dokonanie zajęcia wynagrodzenia ponad kwotę wolną od egzekucji, - art. 3 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez egzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, - art. 56 u.p.e.a. poprzez dokonanie czynności egzekucyjnych na majątku, w stosunku do którego zawieszono postępowanie egzekucyjne prowadzone z innego tytułu. W uzasadnieniu skargi Skarżąca szczegółowo uzasadniła postawione przez siebie zarzuty. W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w postaci wynagrodzenia za pracę. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii prawidłowość postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. Zgodnie z art. 54 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego (§ 1). Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4). W sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5). W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089). W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w przywołanym wyżej wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w ww. wyroku z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13). Przenosząc poczynione wyżej uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną, w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, dokonanej zawiadomieniem z dnia 5 czerwca 2019 r., mogła być jedynie prawidłowość postępowania organu egzekucyjnego w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania przedmiotowej czynności. W ocenie Sądu czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, został dokonana zgodnie z przepisami prawa. Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a., tj. egzekucję z wynagrodzenia za pracę (art. 72 u.p.e.a.). Stosownie do art. 72 § 1 i § 4 pkt 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Równocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis wezwania przesłanego do pracodawcy, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać wynagrodzenia poza częścią wolną od zajęcia ani rozporządzać nim w żaden inny sposób. Wskazane wyżej obowiązki w analizowanej sprawie zostały przez organ egzekucyjny wykonane. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego zostały wykonane wszystkie czynności przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym prawidłowo i skutecznie doręczono zobowiązanemu odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego, stanowiących podstawę sporządzenia zawiadomienia o zajęciu. Organ egzekucyjny wystawiając ww. zawiadomienie o zajęciu oraz przesyłając je do dłużnika zajętej wierzytelności, przy jednoczesnym wysłaniu jego odpisu do zobowiązanego, dopełnił wszystkich wymogów wynikających z przepisów art. 72 u.p.e.a. W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zatem zawierać: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. W ocenie Sądu, wystosowane zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę spełnia wszystkie warunki formalne. Sporządzone zostało na druku, który odpowiada wzorowi określonemu w załączniku nr 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1804). Przedmiotowe zawiadomienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Zawiera ono w szczególności kwoty należności głównej oraz okresy, za które należności zostały określone, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych, a także kwotę należnych kosztów egzekucyjnych. Zawiadomienie zostało podpisane przez pracownika upoważnionego przez organ egzekucyjny. Tym samym kwestionowana czynność egzekucyjna była prawidłowa. Odnosząc się kwestii dotyczącej zajęć wynagrodzenia za pracę ponad kwotę wolną od egzekucji należy wskazać, że Naczelnik US nie otrzymał żadnej kwoty z zajęcia. Wyegzekwowane kwoty, na które wskazuje Skarżąca dotyczą wcześniejszych czynności egzekucyjnych będących przedmiotem odrębnego postępowania skargowego (skarga na czynność egzekucyjną z dnia 25 czerwca 2019 r. na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 6 czerwca 2019 r.). Przedmiotem zaś niniejszego postępowania skargowego jest zajęcie z dnia 5 czerwca 2019 r. W tej sytuacji zarzut dotyczący wyegzekwowania wynagrodzenia za pracę ponad kwotę wolną spod egzekucji, dotyczył innego postepowania i powyższe okoliczności nie mogą być badane i oceniane w niniejszej sprawie. W konsekwencji nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, iż organ egzekucyjny zajął środki pieniężne ponad kwotę wolną od potrąceń wynikającą z przepisów Kodeksu pracy, rażąco naruszając art. 9 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 871 Kodeksu prac, ponieważ Organ I instancji po dokonaniu czynności nr 5581056 nie otrzymał żadnej kwoty. Nie można się zgodzić się ze Skarżącą, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę był nazbyt uciążliwy. Podkreślenia wymaga, że zastosowany środek egzekucyjny nie został dokonany z naruszeniem prawa i nie był zbyt uciążliwy, skoro nie udało się wyegzekwować żadnej kwoty. Ustosunkowując się do zarzutu egzekwowania kwoty wynikającej z decyzji z dnia 23 i 25 stycznia 2019 r., które zdaniem Strony nie weszły do obrotu prawnego, należy zwrócić uwagę, że powyższe kwestie nie są rozpatrywane w ramach skargi na czynności egzekucyjne, albowiem w niniejszym postępowaniu nie jest dopuszczalne podnoszenie okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ egzekucyjny art. 54 § 6 u.p.e.a poprzez ponowne dokonywanie czynności egzekucyjnych, pomimo zawieszonego (postanowieniem z dnia 22 maja 2019 r.) postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości w podatku od towarów i usług – wyjaśnienia wymaga, że w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny ww. postanowieniem zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18 marca 2019 r. z powodu wniesionych przez Stronę zarzutów. Tymczasem, zakwestionowana czynność dokonana została przez organ egzekucyjny na podstawie innych tytułów wykonawczych, nieobjętych zawieszeniem tj.: tytułów wykonawczych z dnia 29 kwietnia 2019 r. (obejmujących zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2012-2015). Z uwagi na powyższe zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami wynikającymi z u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu Organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 k.p.a. m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa, a podjęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko wyczerpująco uzasadnił. Wbrew twierdzeniom Skarżącej brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonych postanowień. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.