I SA/Gd 315/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Kozik Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtynowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 31 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe Spółki oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor Izby) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 września 2019r. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej P.W. jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o. solidarnie ze Spółką za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013r. wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby wskazał, że A Sp. z o.o. nie uiściła w całości w terminie płatności ciążącego na niej zobowiązania podatkowego z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. wynikającego z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P z dnia 29.01.2019 r. W związku z nieuregulowaniem zobowiązania podatkowego za ww. okres powstała zaległość podatkowa w rozumieniu art. 51 Ordynacji podatkowej oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości (w myśl art. 53 § 4 ww. ustawy od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku). Ponadto w związku z dochodzeniem przez organ egzekucyjny ww. zaległości pozostały nieuregulowane koszty postępowania egzekucyjnego. Wobec bezskuteczności egzekucji z majątku ww. Spółki Naczelnik Urzędu Skarbowego w P (postanowieniem z dnia 22.07.2019 r.) w dniu 29.07.2019 r. wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności P.W. jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o. solidarnie z tą Spółką za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r., odsetki za zwłokę oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Decyzją z dnia 25.09.2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P orzekł o odpowiedzialności podatkowej P.W., jako byłego członka zarządu A Sp. z o.o. solidarnie z A Sp. z o.o. za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Korzystając z przysługującego prawa, pismem z dnia 21.10.2019 r. (nadanym na poczcie w dniu 22.10.2019 r.) P.W. z zachowaniem ustawowego terminu wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej odwołanie od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozstrzygając sprawę w trybie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa stwierdził co następuje. Zgodnie z treścią art. 107 § 1 ww. ustawy za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zgodnie z art. 107 § 2 pkt 1 osoby trzecie odpowiadają także za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów. Natomiast z art. 107 § 2 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej wynika, iż osoby trzecie odpowiadają także za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz za koszty postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Jak wynika z art. 108 § 2 pkt 2 lit. b ww. ustawy postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta. W rozpatrywanej sprawie postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej P.W. za zaległość A Sp. z o.o. z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. zostało wszczęte postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w P z dnia 22.07.2019 r. w dniu 29.07.2019 r. Powyższa zaległość wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P z dnia 29.01.2019 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej A Sp. z o.o. jako płatnika za należność z tytułu pobranej a niewpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń za grudzień 2013 r. Decyzja ta została doręczona Spółce w dniu 02.02.2019 r., czyli przed wszczęciem w dniu 29.07.2019 r. postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej Strony w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Spełniona została zatem przesłanka, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2 lit. b ww. ustawy. Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości łub w części bezskuteczna (...). W myśl § 4 w/w artykułu przepis § 1 stosuje się również do byłego członka zarządu. Członek zarządu spółki z o.o. może zatem ponosić odpowiedzialność za zaległości podatkowe tej spółki jedynie w sytuacji, gdy egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Pojęcie bezskutecznej egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w przepisach prawa podatkowego, ani w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym (administracyjnym czy kodeksie postępowania cywilnego), stąd należy je rozumieć stosownie do reguł języka potocznego. W świetle powyższego bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela (w całości lub w części). Ustalenie zaistnienia przewidzianej w przepisach art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanki bezskuteczności egzekucji może nastąpić na podstawie każdego dowodu wykazującego, że spółka nie ma majątku, który pozwalałby na zaspokojenie jej wierzyciela. Powyższe zapatrywanie o możliwości udowodnienia bezskuteczności egzekucji za pomocą wszelkich dowodów ugruntowało się jako pogląd dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12.04.2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1667/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26.10.2012 r. sygn. akt III SA/Gl 216/12). W przedmiotowej sprawie w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej Spółki nie ustalono majątku, z którego możnaby skutecznie zaspokoić zaległość podatkową A Sp. z o.o. z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. Z załączonych do akt: informacji z Banku [...] w P oraz Banku [...], informacji z Departamentu Informatyzacji i Rejestrów Sądowych Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych, wynika, że Spółka nie posiada majątku nieruchomego i środków pieniężnych na rachunkach bankowych. W wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych nie uzyskano żadnych kwot na poczet zaległości podatkowej objętej niniejszym postępowaniem. Ponadto z relacji poborcy skarbowego z dnia 27.06.2014 r. oraz 25.09.2014 r. wynika, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Natomiast pod adresem jej siedziby tj. P. ul. B, znajdują się garaże, boksy, rampy innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Poborca ustalił również, że lokale pod ww. adresem należą do S.C. B ul. [...]. Przy czym właściciel tych lokali oświadczył, że nie wynajmuje pomieszczeń A Sp. z o.o. Z danych z centralnej ewidencji pojazdów CEPIK (wg stanu na dzień 15.12.2014 r.) wynika, że Spółka posiada cztery pojazdy: [...] Z relacji poborcy skarbowego z dnia 27.06.2014 r. wynika, że pod adresem siedziby Spółki nie stwierdzono ww. pojazdów. W związku z tym organ egzekucyjny nie miał możliwości dokonania czynności egzekucyjnych. Tutejszy organ zauważa jednak, że są to pojazdy kilkunasto i kilkudziesięcioletnie, o nieznanym stanie technicznym i wycofane z bieżącego użytkowania (o czym świadczy brak ważnych polis OC). Zatem jeżeli nawet egzekucja z tych pojazdów byłaby możliwa to środki uzyskane mogłyby nie wystarczyć nawet na pokrycie jej kosztów. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P postanowieniem z dnia 27.03.2015r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku A Sp. z o.o. z uwagi na jego bezskuteczność, gdyż nie ujawniono ruchomości i nieruchomości należących do zobowiązanej spółki oraz wierzytelności, z których możnaby prowadzić skuteczne postępowanie egzekucyjne. Spółka powyższego postanowienia nie zaskarżyła. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej akta przedmiotowej sprawy świadczą o bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku A Sp. z o.o., o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Zauważa się, że prowadząc czynności egzekucyjne nie ograniczono się do jednego sposobu egzekucji, ale poszukiwano wszelkich składników mogących stanowić źródło środków pieniężnych. W toku podejmowanych przez organ egzekucyjny działań do majątku Spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela w całości, ani w znacznej części, co niewątpliwie zostało wykazane na podstawie zebranych w niniejszej sprawie dowodów. Zatem uzasadnione jest twierdzenie, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Poza tym zauważyć należy, że orzecznictwo i doktryna jasno wskazują, iż postanowienie o umorzeniu egzekucji w pełni wyczerpuje pojęcie bezskuteczności egzekucji. Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a ww. ustawy powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż P.W. pełnił obowiązki prezesa zarządu A Sp. z o.o. od dnia 05.11.2010 r. (akt notarialny nr [...] z 05.11.2010 r.) do dnia 04.03.2014 r. (rezygnacja z pełnienia funkcji w zarządzie dnia 04.03.2014 r.). Powyższe potwierdza odpis z rejestru przedsiębiorców KRS nr [...]. P.W. pełnił obowiązki członka zarządu jednoosobowo, w czasie w którym upływał termin płatności pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. (termin płatności 20.01.2014 r.), a zatem jest on jedyną osobą, która solidarnie ze Spółką odpowiada za ww. zobowiązanie wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego na dzień wydania zaskarżonej decyzji zaistniały obie pozytywne przesłanki (tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej do majątku spółki - art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej oraz pełnienie przez osobę trzecią funkcji w zarządzie spółki w czasie, gdy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych tej spółki - art. 116 § 2 ww. ustawy) warunkujące orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej P.W. za zaległość A Sp. z o.o. z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15.05.2015r. -Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U z 2019r., poz. 243 i 326) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15.05.2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W rozpatrywanej sprawie przy określeniu "właściwego czasu" dla wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (o którym stanowi ww. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej) mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28.02.2003r. obowiązującej do dnia 31.12.2015r. -Prawo upadłościowe i naprawcze. Stosownie do art. 21 ust. 1 ww. ustawy dłużnik jest obowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Natomiast stosownie do art. 10 ww. ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z przepisu art. 11 ust. 1 tej ustawy wynika, iż dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, zaś dłużnika będącego osobą prawną (...) uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2 ww. artykułu) Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza stan zaległości Spółki, tj.: zaległości podatkowe z tytułu: podatku od towarów i usług za: grudzień 2013 r., styczeń i luty 2014 r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r., odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za okres od października do grudnia 2013 r. podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące: styczeń, luty oraz od lipca do grudnia 2013 r., wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu nieopłaconych składek na: • fundusz ubezpieczeń społecznych za okres od lutego do marca 2013 r. oraz od sierpnia 2013r. do maja 2014 r., • fundusz ubezpieczeń zdrowotnych za okres od września 2013 r. do maja 2014r., • fundusz pracy i fundusz gwarantowanych świadczeń pracowniczych za okres od lutego do marca 2014r. Zatem dzień 16.03.2013r. był pierwszym dniem opóźnienia w zapłacie drugiego z kolei zobowiązania Spółki wobec ZUS z tytułu składki na FUZ za 02/2013r., którego termin płatności upłynął w dniu 15.03.2013r. (pierwsze znane organowi podatkowemu zaległości w płatnościach Spółki wynikały z tytułu nieuregulowanego zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2013 r., którego termin płatności upłynął w dniu 20.02.2013r.). Z akt sprawy wynika również, że na koniec 2012 r. wartość zobowiązań Spółki nie przekroczyła wartości majątku. Brak skutecznie złożonych wniosków o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego potwierdza pismo Sądu Rejonowego w G z dnia 19.12.2016 r. oraz brak wpisów w Dziale 6 Rubryki 5 i 6 KRS nr [...]. W związku z powyższym uznać należy, że żaden uprawniony podmiot nie zgłosił skutecznie wniosku o ogłoszenie upadłości ani też nie zostało wszczęte postępowanie układowe. Pomimo faktu, iż nie nastąpiło skuteczne zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości ani nie zostało wszczęte postępowanie układowe, bezsprzeczne jest, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności - co wyżej wykazano - do zgłoszenia wniosku o upadłość A Sp. z o.o. Tutejszy organ zauważa, że nie można odmówić członkowi zarządu prawa do podjęcia ryzyka i niezgłoszenia wniosku o upadłość mimo wystąpienia stosownych ku temu przesłanek ustawowych w sytuacji, gdy według jego oceny uda się opanować sytuację finansową i w konsekwencji spłacić całość zobowiązań. Jednak jeśli zarządzający spółką takie ryzyko podejmuje, to musi to czynić ze świadomością odpowiedzialności z tym związanej i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji choćby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, to sam będzie musiał ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 05.09.2013 r. sygn. akt I SA/Kr 609/13). Dokonując analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem przesłanek uwalniających osobę trzecią od odpowiedzialności podatkowej zauważa się, że kolejną z nich jest wskazanie przesłanek pozwalających stwierdzić, że niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z winy osoby trzeciej. Należy podkreślić, że wina w ujęciu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej to zarówno wina umyślna i związana z nią świadomość istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, jak i wina nieumyślna w postaci niedbalstwa, które zakłada brak świadomości, ale opiera się na powinności i możliwości przewidywania istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych. Przesłanka braku winy członka zarządu spółki prawa handlowego powinna być oceniania według kryteriów prawa handlowego, czyli według miary podwyższonej staranności oczekiwanej od osoby pełniącej funkcję organu osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą, miary tej staranności uwzględniającej pewne (podwyższone) ryzyko gospodarcze związane z prowadzeniem tej działalności. Zaniechanie podjęcia odpowiednich działań wynikających z istoty pełnionej funkcji zarządczej nie może prowadzić do zwolnienia z odpowiedzialności opartej o art. 116 Ordynacji podatkowej. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że P.W. nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości A Sp. z o.o. Zauważa się, że Strona dla celów wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki nie podniosła żadnych okoliczności poza powołaniem się na zły stan zdrowia. P.W. wskazał, że jego stan psychiczny, podczas ostatnich miesięcy prowadzenia Spółki oraz po jej przejęciu, nie pozwalał na prowadzenie z pełną świadomością spraw Spółki oraz sądowych. Na dowód powyższego załączył kserokopie dokumentacji z dziesięciu wizyt lekarskich sporządzoną przez specjalistę psychiatrę w okresie od 19.05.2014 r. do 27.04.2015 r. oraz kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 02.06.2015 r., z którego wynika, że cyt. "w okresie od 19 maja 2014 r. do 27 kwietnia 2015 r. przebywał pod opieką psychiatryczną i nie był w stanie zajmować się sprawami firmy oraz urzędowymi. Wymagał stałej opieki, regularnego przyjmowania leków psychotropowych". Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że stan chorobowy P.W. i stałe przyjmowanie leków psychotropowych przez ww. rozpoczął się od maja 2014 r., a zatem po roku od zaistnienia przesłanek do ogłoszenia upadłości A Sp. z o.o. W związku z powyższym nie sposób uznać za zasadne zarzutów P.W., że nie ziściły się przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości A Sp. z o.o. Następną negatywną przesłanką jest wskazanie składników majątkowych spółki, z których egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Mienie spółki wykazywane przez członka zarządu zwalnia go od odpowiedzialności tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne, rzeczywiście istniejące, nadające się do efektywnej egzekucji. Mienie to musi charakteryzować się odpowiednimi właściwościami, aby egzekucja z niego była realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. Organ egzekucyjny ustalił, iż Spółka nie posiada majątku, w stosunku do którego można skutecznie zastosować środki egzekucji administracyjnej. P.W., pełniący funkcję prezesa zarządu Spółki od dnia 05.11.2010 r. do dnia 04.03.2014 r. nie udokumentował i nie wskazał jakiegokolwiek konkretnego składnika majątku A Sp. z o.o. (wraz z określeniem jego rodzaju, miejsca położenia, aktualnej wartości czy wymagalności) umożliwiającego efektywną egzekucję. Zauważa się, że to właśnie brak środków pieniężnych na rachunkach bankowych, nieruchomości, majątku ruchomego i innych praw majątkowych Spółki, w stosunku do których można skutecznie zastosować środki egzekucji administracyjnej był powodem umorzenia postępowania egzekucyjnego. Tutejszy organ zauważa, że tylko realnie istniejące mienie, dokładnie zidentyfikowane i istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie w kwestii przedmiotowej odpowiedzialności, wypełnia przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tymczasem P.W. nie wskazał majątku spełniającego ww. warunki. Należności z tytułu udzielonych gwarancji bez przedłożenia oświadczeń dłużników o uznaniu długu czy innych dokumentów potwierdzających istnienie i aktualną wysokość wierzytelności nie stanowią realnego mienia umożliwiającego efektywną egzekucję. Ponadto należy podkreślić, że ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej osobę trzecią od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu, a nie na organie podatkowym. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zaległości objętej decyzją Dyrektor Izby zauważył, że w myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem pięcioletni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013 r. upływa z końcem 2019 r. W ocenie organu zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w następstwie podjęcia przez organ podatkowy pierwszej instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w myśl zasady zaufania obywateli do organów państwa, zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uzasadniania przesłanek, a w konsekwencji również zasady zupełności materiału dowodowego, który został w sposób wyczerpujący rozpatrzony i prawidłowo oceniony. Skargę na powyższą decyzję do WSA wniósł P.W.. W skardze skarżący wskazał m.in., że: - organy obydwu instancji odrzuciły jego uwagi zgłaszane w trakcie postępowania; - występował bez prawnika; - nie można założyć, iż firma w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu powinna złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości albowiem posiadała znaczny majątek tj. sprzęt (ok. 226.000 zł), zatrzymane gwarancje (ponad 100.000 zł), gotówka, roboty w toku; - organ, bez głębszej analizy, nie uznał stanu psychofizycznego skarżącego jako okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności; - sprawa podatku za grudzień 2013r. jest przedawniona; - organy nie wyczerpały wszystkich możliwości egzekucji z majątku Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego, który wypowiedział się w piśmie procesowym z dnia 24.07.2020r. podnosząc m.in. kwestię przedawnienia oraz naruszenia przepisów art. 10, 11 i 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z unormowania art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika nadto, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako byłego prezesa zarządu wraz ze Spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2013r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Rozbieżność stanowisk stron dotyczy w szczególności prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, zaistnienia stanu niewypłacalności Spółki w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu Spółki, istnienia majątku umożliwiającego zaspokojenie zobowiązań podatkowych oraz przedawnienia ww. zobowiązania. W toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej badane są przesłanki pozytywne i negatywne istnienia odpowiedzialności członka zarządu określone w art. 116 § 1 o.p. Według postanowień tego przepisu, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu 1) nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. poz. 978) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, bądź 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (§ 1). Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Przepisy te stosuje się również do byłego członka zarządu (§ 4). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż organ podatkowy zobowiązany jest wskazać okoliczność pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast inicjatywa dowodowa co do wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu, nie zwalniając organu podatkowego z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie na podstawie pozostającego w dyspozycji organu materiału dowodowego, w tym przedstawianego przez członka zarządu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3637/15, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3298/15, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1802/15). W niniejszej sprawie z akt postępowania podatkowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że Skarżący w okresie, w którym powstały zaległości objęte zaskarżoną decyzją był członkiem jednoosobowego zarządu Spółki, okoliczność ta nie yła przez Skarżącego kwestionowana. Zaległości podatkowe dotyczą grudnia 2013r. a P.W. pełnił funkcję prezesa zarządu spółki w okresie od listopada 2010r. do marca 2015 r. W sprawie została zatem spełniona pierwsza pozytywna przesłanka orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Organy podatkowe wykazały także zaistnienie drugiej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności, o której jest mowa w art. 116 § 1 o.p., czyli bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z majątku spółki (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3637/15, z dnia 20 stycznia 2017 r. sygn. akt I FSK 977/15; z dnia 3 sierpnia 2017 r. sygn. akt II FSK 807/17). W doktrynie prezentowany jest pogląd, że przesłanka bezskuteczności egzekucji zostaje spełniona, gdy postępowanie egzekucyjne będzie wszczęte i prowadzone - czy to według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, czy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także w razie oddalenia wniosku spółki o ogłoszenie upadłości z powodu braku majątku potrzebnego na zaspokojenie kosztów postępowania (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. M. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 116, publ. WKP 2017, System informacji Prawnej Lex nr 542149). Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 o.p. do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo przedstawił działania podejmowane w tym zakresie wobec Spółki, w wyniku których ustalono, że egzekucja okazała się bezskuteczna ze względu na brak majątku umożliwiającego podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych. Organ wskazał na szereg czynności, które podjęto w celu ustalenia majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki, a które doprowadziły do wniosku, iż brak jest możliwości zaspokojenia zaległości podatkowych Spółki w całości lub w znacznej części. Spółka nie posiada aktywnych rachunków bankowych, nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych; pod adresem wskazanym jako siedziba, Spółki nie prowadzi działalności gospodarczej. Z informacji zawartych w ewidencji pojazdów CEPIK wynikało, że spółka jest właścicielem czterech pojazdów. Organ słusznie wskazał, że pojazdy te zostały wycofane z eksploatacji o czym świadczy brak polis OC, są to pojazdy stare kilkunasto- i kilkudziesięcioletnie, zatem ich ewentualna egzekucja nie doprowadziłaby do zaspokojenia zobowiązań podatkowych w znacznej części. Przede wszystkim jednak nie jest znane miejsce przechowywania tych pojazdów, zatem przeprowadzenie egzekucji nie jest w ogóle możliwe. Z ustaleń Organu wynika, że wobec braku środków pieniężnych na rachunku bankowym, nieruchomości, majątku ruchomego i innych praw majątkowych mogących być przedmiotem skutecznej egzekucji Naczelnik US postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. umorzył prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne. Spółka powyższego postanowienia nie zaskarżyła. Prowadzenie w stosunku do Spółki egzekucji nie przyniosło efektu w postaci wyegzekwowania należności, co jest równoznaczne z bezskutecznością egzekucji. Organy słusznie uznały, że skoro nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe Spółki, co skutkowało umorzeniem postępowania egzekucyjnego, to w sprawie wystąpiła określona w art. 116 § 1 o.p., przesłanka bezskuteczności egzekucji. Wskazać przy tym należy, że co do zasady, prawidłowość postępowania egzekucyjnego nie podlega badaniu w niniejszej prawie. Ocena tego postępowania, a w szczególności prawidłowości doręczenia postanowienia o umorzeniu postępowania nie pozostaje bowiem w granicach niniejszej sprawy. Ewentualne zarzuty dotyczące postanowienia mogłyby być podnoszone przez Skarżącego w postępowaniach nadzwyczajnych, zmierzających do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, jeżeli zdaniem Strony występują podstawy do wszczęcia takich postępowań. Zgodność z prawem tego postanowienia nie może stanowić przedmiotu kontroli Sądu w sprawie ze skargi na zaskarżoną decyzję - kwestia ta wykracza poza grancie rozpoznawanej sprawy, o których jest mowa w art. 135 p.p.s.a. Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Organu w kwestii niezaistnienia przesłanek uwalniających Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Przesłankami egzoneracyjnymi są wykazanie przez członka zarządu, że we właściwym czasie zgłosił on wniosek o ogłoszenie upadłości, lub że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, a także wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej w znacznej części. Obowiązek wykazania istnienia takich przesłanek spoczywa na członku zarządu. Skarżący nie wykazał przesłanek wykluczających orzeczenie o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Obciążenie członków zarządu obowiązkiem wykazania przesłanek negatywnych przeniesienia na nich odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanych przez nich spółek nie pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a w szczególności z określoną w art. 122 o.p. zasadą prawdy obiektywnej, w myśl której w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie jest także sprzeczne z art. 187 § 1 o.p., w myśl którego organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Cytowane przepisy określają zasadę i dotyczą wszystkich tych postępowań, w których ciężar dowodzenia wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Przepis art. 116 § 1 o.p. określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Odmienne rozłożenie ciężaru dowodu w tym szczególnym postępowaniu, jakim jest postępowanie w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki na osoby trzecie poza wyraźnym uzasadnieniem normatywnym, ma także oczywiste uzasadnienie celowościowe. Skoro jedną z przesłanek negatywnych jest brak winy w niezgłoszeniu w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości, tylko zainteresowany członek zarządu spółki może powołać się na wystąpienie w sprawie szczególnych okoliczności dotyczących jego osoby, świadczących o braku winy, których ani organ podatkowy, ani osoby postronne z natury rzeczy znać nie mogą. Skoro jedną z przesłanek negatywnych przeniesienia odpowiedzialności jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa, nie jest uzasadnione przypisywanie tego obowiązku organowi podatkowemu, ponieważ gdyby organ ten miał wiedzę o istnieniu takiego mienia, nie mógłby stwierdzić, że egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, lecz miałby obowiązek prowadzenia egzekucji także z takiego mienia. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności uwalniających od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki spoczywa na członku zarządu spółki kapitałowej (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 372/08, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 398/18). Ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we właściwym czasie dokonywana jest w świetle przepisów ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. Stosownie do art. 10 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r.), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, zaś dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Wykładnia powyższych przepisów wskazuje, że dla stwierdzenia niewypłacalności dłużnika wystarczające jest ziszczenie się tylko jednej z dwóch enumeratywnie wymienionych w nich podstaw zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań lub nadwyżki zobowiązań nad wartością majątku (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3637/15). W sytuacji zaś, kiedy wystąpi podstawa do ogłoszenia upadłości, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła taka okoliczność, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami (art. 21 ust. 1 i 2 p.u.n.). Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki nie został przez Skarżącego zgłoszony. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy określił moment, w którym zaistniały podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Spółka nie uregulowała m.in. zobowiązań za styczeń 2013 r. wobec Urzędu Skarbowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (a następnie za luty oraz okres od lipca do grudnia 2013 r.) oraz za luty 2013 r. wobec ZUS z tytułu składek na fundusz ubezpieczeń społecznych (a następnie za marzec i okres od sierpnia 2013r. do maja 2014 r.). Organ słusznie ocenił, że Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań w marcu 2013 r. i w związku z tym, zobowiązana była zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości. Sąd uznał za niezasadny zarzut Skarżącego, że majątek Spółki w czasie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu wystarczał na zaspokojenie jej zobowiązań. Art. 11 w punkcie 1 i 2 p.u.n. stanowił, że dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (1), dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (2). Przesłanka niewypłacalności, w postaci braku wykonywania wymagalnych zobowiązań jest przesłanką niezależną od stanu majątkowego spółki, obligująca zarząd spółki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Okolicznością istotną z punktu widzenia obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był sam fakt braku spłaty zobowiązań. Stan majątkowy Spółki w tym czasie oraz spis majątku przekazanego nowemu właścicielowi udziałów nie mają zatem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. w przypadku niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, przesłanką uwalniającą członka zarządu spółki od odpowiedzialności za jej zaległe zobowiązania jest wykazanie, że niezgłoszenie tego wniosku nastąpiło bez jego winy. Ta przesłanka egzoneracyjna sprowadza się do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego. Wina członka zarządu spółki kapitałowej w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości powinna być przy tym oceniana według kryteriów prawa handlowego, czyli według miary podwyższonej staranności oczekiwanej od osoby pełniącej funkcję organu osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą (por. wyrok SN z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt I UK 39/08, OSNP 2010 nr 7-8, poz. 97). W zakresie obowiązków Skarżącego pełniącego funkcję prezesa zarządu pozostawała kontrola terminowości regulowanych przez Spółkę zobowiązań cywilnoprawnych i publicznoprawnych, zatem niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki jest wynikiem zawinionego przez niego zaniechania realizacji obowiązków członka zarządu. Skarżący dla celów wykazania braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, nie podniósł żadnych okoliczności poza powołaniem się na zły stan zdrowia. Skarżący wskazywał w toku postępowania, że jego stan psychiczny uniemożliwiał mu racjonalne działanie. Sąd uznał za słuszne stanowisko Organu, że Skarżący nie wykazał by choroba psychiczna uniemożliwiała mu złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Organ na podstawie złożonego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego pozostawanie Skarżącego pod opieką psychiatryczną od maja 2014r. do kwietnia 2015 r. ustalił, że stan chorobowy P.W. i stałe przyjmowanie leków psychotropowych rozpoczęły się w maju 2014 r., a zatem po upływie roku od terminu złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Organ odwoławczy zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do wykazania przesłanki egzoneracyjnej określonej w art. 116 § 1 pkt 2 o.p., czyli wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki kapitałowej istnieje wówczas, gdy osoba taka wskaże na istnienie takiego majątku spółki, z którego egzekucja jest możliwa i który pozwoli na skuteczne, faktyczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Wskazanie przez członka zarządu mienia spółki zwalnia go od odpowiedzialności tylko wtedy, gdy jest to mienie konkretne i rzeczywiście istniejące, wskazane wraz z jego usytuowaniem, nadające się do efektywnej egzekucji (por. wyroki NSA z dnia 15 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 899/10, z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 39/11, z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 549/15 oraz I FSK 635/15, z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3637/15 i z dnia 19 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2632/15). Skarżący nie wskazał w toku prowadzonego postępowania składników majątkowych umożliwiających realne zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Skarżący powoływał się na istnienie sprzętu w postaci samochodów i maszyn, bez wskazania miejsca jego położenia oraz należności z tytułu udzielonych gwarancji. Skarżący nie przedłożył oświadczeń dłużników o uznaniu długu, ani żadnych innych dokumentów potwierdzających istnienie i wysokość wierzytelności. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy, zasadnie orzekł o odpowiedzialności Skarżącego za przedmiotowe zaległości podatkowe Spółki, bowiem termin płatności w/w zobowiązań podatkowych upłynął w okresie sprawowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki, prowadzone do majątku Spółki postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne, zaś Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek egzoneracyjnych, o których jest mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 o.p. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, należy wskazać, że z akt administracyjnych przesłanych przez organ wynika, że zawiadomieniem nr [...] z dnia 31.07.2015r. poinformowano Spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem 29.04.2014r. wobec wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwa skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W dniu 4.08.2015r. Sąd Rejonowy [...] wydał wyrok nakazowy sygn. akt [...] uznający P.W. winnym popełnienia czynu kwalifikowanego jako czyn z art. 77 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 9 § 3 kks tj. niewpłacenia pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. za grudzień 2013r. Przedmiotowy wyrok wg organu uprawomocnił się 27.07.2015r. (akta administracyjne k. 139-146). Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.