I SA/Gd 343/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 6 marca 2024 r., Sygn. akt SKO Gd/6201/23 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 25 stycznia 2021 r., nr RF.3120.122.2022, Wójt Gminy Dziemiany ustalił D. i M.J. wysokość podatku od nieruchomości za 2022 r.. Pismem z dnia 12 października 2022 r. D.J. wniósł w terminie odwołanie. Pełnomocniczka D.J. zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa podatkowego - w tym przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Wskazała, że wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, część nieruchomości budynkowej znajdującej się przy ul. [...] w D. stanowią pomieszczenia służące celom mieszkaniowym. Wskazała, że zgodnie z projektem budynku położonego przy ul. [...] powierzchnia hotelowa wynosi 132,20 m2, zaś przeważającą część - o powierzchni 270,20 m2, stanowi część mieszkalną. W budynku przy ul. [...] zamieszkuje D.J., wnuk D.J., jego małżonka - M.J. oraz pracownik - D.A.. M. i D.J., pomimo zameldowania przy ul. [...], zamieszkują w budynku przy ul. [...], by doglądać działalności gospodarczej prowadzonej w tym budynku. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z fotokopii projektu technicznego budynku położonego przy ul. [...] w D., przesłuchania świadków M.J., D.J.1 i D.A., oraz strony postępowania - D.J., na okoliczność wykorzystywania części budynku na cele mieszkaniowe. Decyzją z dnia 13 grudnia 2022 r., nr SKO Gd/5419/22, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. I SA/Gd 113/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił tę decyzję. Wyrok stał się prawomocny dnia 26 września 2023 r.. Rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z 6 marca 2024 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazano, że w niniejszej sprawie Wójt Gminy Dziemiany ustalił, że M. i D.J. są współwłaścicielami, na zasadach wspólności małżeńskiej, gruntu położonego w D., stanowiącego działkę nr [...], o powierzchni 1300 m2, a także działki [...] o powierzchni 500 m2. Działki te są zabudowane. Z ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień 4 marca 2022 r. wynika, że na działce nr [...] znajduje się budynek sklasyfikowany jako "pozostały budynek niemieszkalny". Z kolei na działce [...] znajduje się budynek sklasyfikowany jako "budynek transportu i łączności". W dniu 31 lipca 2019 r. Państwo J. podali, że grunt o powierzchni 500 m2 jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś grunt o powierzchni 1300 m2 to grunt pozostały. Co do budynków, to zadeklarowali, że budynki o wysokości kondygnacji od 1,40 do 2,20 m i powierzchni 17,55 m2 są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynki o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m i powierzchni 741,36 m2 są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynki o wysokości kondygnacji od 1,40 do 2,20 m i powierzchni 3,17 m2 są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Budynki o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m i powierzchni 74,48 m2 są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych. Budynki o wysokości kondygnacji od 1,40 do 2,20 m i powierzchni 90,59 m2 są budynkami mieszkalnymi. Budynki o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m i powierzchni 550,20 są budynkami mieszkalnymi. W dniu 6 grudnia 2021 r. podatnicy złożyli w organie podatkowym informację, zgodnie z którą powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należy pomniejszyć o 390 m2 jak również zaprzestano udzielania świadczeń zdrowotnych. W dniu 4 stycznia 2022 r. podatnicy poinformowali organ podatkowy, że powierzchnia budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi 245 m2. W dniu 25 stycznia 2022 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję, w której ustalił podatnikom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2022 r.. W decyzji tej organ pierwszej instancji przyjął, że: - budynki związane z działalnością gospodarczą o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m mają powierzchnię 245 m2, - budynki związane z działalnością gospodarczą o wysokości kondygnacji od 1,40 do 2,20 m mają powierzchnię 17,55 m2, - budynki pozostałe o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m mają powierzchnię 1122,63 m2, - budynki pozostałe o wysokości kondygnacji od 1,40 do 2,20 m mają powierzchnię 90,59 m2, - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej mają powierzchnię 500 m2, - grunty pozostałe mają powierzchnię 1300 m2. Kolegium uznało, że wydana w sprawie decyzja jest zgodna z prawem, ponieważ organ podatkowy przyjął prawidłową podstawę opodatkowania, tzn. zgodną z deklaracją podatników złożoną w dniu 31 lipca 2019 r., a także z informacjami złożonymi w grudniu 2021 r. i styczniu 2022 r.. Ponadto organ podatkowy zastosował do przyjętej podstawy opodatkowania właściwe stawki, wynikające z uchwały Rady Gminy Dziemiany z dnia 27 października 2021 r., nr XXXVI 1/187/21, w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2021 r., poz.4028). Kolegium uznało też, że organ podatkowy prawidłowo zastosował stawkę w wysokości 6 zł w stosunku do budynków "pozostałych", bowiem z ewidencji gruntów i budynków wynika, że budynki będące własnością podatników to "pozostałe budynki niemieszkalne" oraz "budynki transportu i łączności". W rezultacie organ podatkowy nie mógł uznać, że budynki te albo ich części są budynkami mieszkalnymi. W przypadku ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ewidencja gruntów i budynków jest podstawą do wymiaru tych podatków, a na konieczność ustalania charakteru gruntu i budynku na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów wskazują bezpośrednio przepisy ustaw podatkowych: art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 u.p.o.l., art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 333), art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 888). Ponadto, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 poz. 1990) przewiduje, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek rolny, leśny oraz podatek od nieruchomości ustalany jest zatem w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Podkreślono, że wyrokiem z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. I SA/Gd 113/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że istotną okolicznością jest, że w aktach, poza decyzją zaskarżoną, znajduje się również decyzja wydana przez SKO w dniu 16 września 2022 r., nr SKO Gd/1477/22, wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania D. i M.J. od decyzji Wójta Gminy Dziemiany z dnia 25 stycznia 2022 r., nr RF.3120.122.2022, ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2022 r.. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano natomiast, że "pismem z dnia 16 lutego 2022 r. M.J. wniosła w terminie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji", jednakże w aktach sprawy brak jest dowodów umożliwiających zweryfikowanie, który zapis określający stronę wnoszącą odwołanie jest prawidłowy, a który stanowi omyłkę co do określenia strony odwołującej się. W aktach sprawy w szczególności brak jest samego odwołania, po rozpoznaniu którego organ odwoławczy wydał decyzję w sprawie o nr SKO Gd/1477/22. Tymczasem ustalenie, czy decyzja SKO z dnia 16 września 2022 r. została wydana po rozpoznaniu odwołania wniesionego jedynie przez M.J., czy też przez oboje podatników, ma zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji. Gdyby bowiem okazało się, że zarówno odwołanie z dnia 12 października 2022 r., po rozpoznaniu którego została wydana decyzja z dnia 13 grudnia 2022 r., nr SKO Gd/5419/22, jak i powoływane przez SKO w uzasadnieniu decyzji z dnia 16 września 2022 r., nr SKO Gd/1477/22, odwołanie z dnia 16 lutego 2022 r., zostały wniesione przez D.J., doszłoby do rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a to stanowiłoby ziszczenie się przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zarówno decyzja nr SKO Gd/5419/22 z dnia 13 grudnia 2022 r., jak i decyzja nr SKO Gd/1477/22 z dnia 16 września 2022 r., zostały wydane na skutek odwołań wniesionych od tej samej decyzji organu pierwszej instancji - decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. ustalającej D.J. i jego małżonce podatek od nieruchomości za 2022 r.. Ustalenie zatem, czy obydwa złożone od ww. decyzji organu pierwszej instancji odwołania zostały wniesione przez tego samego podatnika - skarżącego (w przypadku decyzji z dnia 16 września 2022 r. - skarżącego i jego małżonkę) jest kwestią kluczową dla oceny prawidłowości postępowania SKO w sprawie. Sąd stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji zobowiązany będzie podjąć odpowiednie działania w celu wyjaśnienia czy w sprawie została już wydana przez SKO decyzja ostateczna w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2022 r. w związku z odwołaniem D.J.. W tym celu konieczne jest uzupełnienie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności o odwołanie od decyzji z dnia 16 września 2022 r. w sprawie, nr SKO Gd/1477/22 i zweryfikuje, przez kogo odwołanie to zostało złożone. W związku z przywołanym powyżej wyrokiem Kolegium ustaliło, że decyzja Wójta Gminy Dziemiany z dnia 25 stycznia 2022 r., nr RF.3120.122.2022, ustalająca wobec M. i D.J. wysokość podatku od nieruchomości za 2022 r., została wysłana na adres M. i D. przy ul. L. w D.. List został odebrany przez A.D. Pismem z dnia 16 lutego 2022 r. M.J. wniosła w terminie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zaś Kolegium decyzją nr SKO Gd/1477/22 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W dniu 29 września 2022 r. wspomniana decyzja została wysłana również do D.J.. Odebrała ją P.D. w dniu 29 września 2022 r. D.J., jak wiadomo, wniósł odwołanie od decyzji. Z powyższego wynika, że decyzja Wójta Gminy Dziemiany z dnia 25 stycznia 2022 r. została najpierw wysłana w jednej kopercie do M. i D.J., zaś M.J. wniosła w terminie odwołanie od tej decyzji. Sześć miesięcy później tę samą decyzję organ pierwszej instancji wysłał do D.J. i wówczas D.J. skutecznie wniósł od tej decyzji odwołanie. W rezultacie Kolegium stwierdza, że dopuszczalne było rozpatrzenie odwołania M.J. decyzją nr SKO Gd/1477/22, a następnie rozpatrzenie odwołania od decyzji złożonego przez D.J. decyzją nr SKO Gd/5419/22. Decyzja nr SKO Gd/5419/22 nie była zatem dotknięta wadą skutkującą nieważnością, gdyż nie rozstrzygała ona ponownie w przedmiocie odwołania złożonego przez D.J. Doręczenie decyzji obojgu małżonkom w różnych terminach nie stanowi natomiast naruszenia uzasadniającego jej uchylenie. Ponieważ wspomnianą decyzją w sposób prawidłowy ustalono małżonkom wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, Kolegium postanowiło orzec o utrzymaniu jej w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) rażące naruszenie przepisów prawa, w tym w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U.2023.70 t.j.), poprzez zignorowanie przez organ drugiej instancji ich niewłaściwego zastosowania i nieprawidłowego zakwalifikowania budynków mieszkalnych jako "pozostałych", w związku z czym podatek od nieruchomości został obliczony przy użyciu niewłaściwej stawki, a jego wysokość ustalona na nieprawidłowym poziomie, które to naruszenie stanowi przyczynę nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2023.2383 t.j); 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 194 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak podjęcia przez organ drugiej instancji wszelkich czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego, tj. nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez skarżącego dowodu w postaci dokumentu przedstawiającego zestawienie powierzchni budynku położonego przy ul. [...] w D. oraz przesłuchania świadków M.J., D.J.1 i D.A., skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że na nieruchomości skarżącego nie znajdują się pomieszczenia mieszkalne, podczas gdy część powierzchni użytkowej przeznaczona jest na cele mieszkalne, w związku z czym ustalony przez organ podatkowy wymiar podatku od nieruchomości jest nieprawidłowy; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 123 § 1 w zw. z art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie przez organ drugiej instancji okoliczności rodzajów nieruchomości i budynków położonych na nieruchomości przy ul. [...] w D. za udowodnione, podczas gdy skarżący nie miał możności wypowiedzenia się co do tych kwestii, w szczególności rzeczywistego przeznaczenia poszczególnych części należącego do niego budynku. Mając powyższe zarzuty na uwadze, wniesiono o: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz, na mocy art. 155 § 1-3 p.p.s.a., stwierdzenie nieważności decyzji ją poprzedzającej, tj. decyzji Wójta Gminy Dziemiany z dnia 25 stycznia 2022 r., nr RF.3120.122.2022, ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji jej poprzedzającej, tj. decyzji Wójta Gminy Dziemiany z dnia 25 stycznia 2022 r., nr RF.3120.122.2022; 2) na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 2351 k.p.c., dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: a) fotokopii projektu technicznego budynku położonego przy ul. [...] w D., celem wykazania faktów: proporcji, jaką stanowią pomieszczenia mieszkalne i hotelowe w porównaniu do całkowitej powierzchni użytkowej budynku, zignorowania błędnego ustalenia stanu faktycznego na potrzeby wydania decyzji wymiarowej podatku od nieruchomości przez organ drugiej instancji, błędnego obliczenia należnego podatku od nieruchomości; b) decyzji nr UAN-7334-3/1/2001 o zmianie sposobu użytkowania z dnia 19 kwietnia 2001 r., celem wykazania faktów: użytkowania części budynku położonego przy ul. [...] w D. dla celów mieszkalnych; 3) na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania; 4) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a., zwrot na rzecz skarżącego od organu drugiej instancji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - dalej jako u.p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odnośnie wskazywanej regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który niniejszy skład Sądu w pełni podziela, że dane wynikające z ewidencji mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, wyroki NSA z 1 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 458/16, z 16 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 1711/17, z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 2706/19, z 29 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2876/19, wszystkie powoływane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako ,,CBOSA’’). Dopiero zmiana w ewidencji gruntów i budynków dokonana przez powołany do tego inny organ, skutkować może odmienną kwalifikacją gruntu lub budynku. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby nie tylko do podważenia szczególnej mocy dowodowej zapisów w ewidencji gruntów i budynków, co wyraźnie wynika z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., lecz również do sytuacji, w której podatnik dowolnie mógłby zmienić charakter przedmiotu opodatkowania (poprzez zmianę przeznaczenia budynku czy gruntu). Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że w zakresie ustalenia okoliczności niezbędnych do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego, organy zobligowane były oprzeć się na informacjach i danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, organy nie były przy tym uprawnione do tego, aby dokonać odmiennej klasyfikacji gruntu oraz uznać wbrew zapisom ewidencji, że budynki posadowione na przedmiotowej nieruchomości mają inne przeznaczenie . Danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy (dopóki ewidencja w tym zakresie nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym) są: położenie, granice i powierzchnia gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 26 lipca 2023 r., I SA/Łd 390/23, CBOSA). Powyższe oznacza, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące, np. powierzchni, czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów u.p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne. Stąd, dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego. Podobny pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10, w którym Sąd stwierdził, że jakkolwiek w myśl art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, można przeprowadzić przeciwdowód przeciwko dokumentom wymienionym art. 194 § 1 i 2, to jednak "skorzystanie z tej możliwości wymagałoby (...) zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej." Należy w tym miejscu też wskazać, że podstawową zasadą dotyczącą prowadzenia ewidencji jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami. Jak stanowi art. 24 ust. 2a u.p.g.k., informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek, w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 u.p.g.k.). Zgodnie natomiast z § 35 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta, w terminie 14 dni od dokonania zmiany w ewidencji, zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia (§ 35 ust. 2 pkt 1 wskazanego rozporządzenia). Tożsame uregulowanie znajdowało się w § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 uprzednio obowiązującego Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 393), z tą różnicą, że w regulacji - § 49 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2001 r. brak terminu, w którym starosta ma obowiązek powiadomić organy podatkowe o dokonanych zmianach. Podkreślić również należy prezentowany w orzecznictwie pogląd, że z regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz przepisów wymienionego rozporządzenia wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest, co do zasady, data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 950/12; z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt. II FSK 645/20; z 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11). Z przepisu § 35 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2021 r. wynika wprost, że zawiadomienie starosty zawiera w szczególności datę wprowadzenia zmiany do ewidencji. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji – określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Na tle trybów dokonywania zmian w ewidencji zauważyć trzeba, że czym innym są dokumenty stanowiące podstawę do zmian ewidencyjnych, a czym innym sama zmiana . To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski, - "Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych", [w:] "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r., nr 2, s.11-19). Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. Innymi słowy, jak długo zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innego przeznaczenia nieruchomości na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości ( por. wyrok NSA z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2018/17; wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 1023/19, CBOSA). Z akt niniejszej sprawy wynika, że na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ustalono jakie jest przeznaczenie spornych budynków ,a zakres ich wykorzystania do działalności gospodarczej czy powierzchnia wynika z informacji podanej przez stronę. Oznacza to że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.