I SA/Gd 428/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – dalej jako "SKO", działając na podstawie art. 233 § 2 w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "O.p."), art. 6h, art. 6j ust.4, art. 6o ust. 1 i art. 6q ust 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 – dalej jako "u.c.p.g."), po rozpatrzeniu odwołania P. R. – dalej jako "Skarżący" od decyzji Zarządu [...] (dalej jako "B") z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Skarżący jako współwłaściciel nieruchomości i prowadzący działalność gospodarczą, złożył w kwietniu 2015 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi według wzoru DO-2, w której zadeklarował 1 pojemnik BIO o poj. 1100 l. i kwotę 180 zł do zapłaty. W lipcu 2015 r. Skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi według wzoru DO-2, w której zadeklarował 1 pojemnik BIO o poj. 1100 l., jeden pojemnik Surowce 120 l. i jednej pojemnik Zmieszane i kwotę 121 zł do zapłaty. W dniu 1 grudnia 2015 r. przeprowadzono, bez udziału właściciela, oględziny nieruchomości, z których wynika, że na nieruchomości znajdowały się pojemniki należące do części mieszkalnej budynku, w tym jeden pojemnik BIO. B pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień. Postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r. B wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z powodu braku złożenia poprawnie sporządzonej deklaracji. Decyzją z dnia 30 maja 2016 r. B określił Skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, SKO decyzją z dnia 21 lutego 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że w postępowaniu w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy zapewnić udział wszystkim współwłaścicielom nieruchomości. Zdaniem SKO, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ pierwszej instancji powinien wyjaśnić ile dokładnie pojemników (a nie ilość litrów odpadów) odebrano z nieruchomości w każdym miesiącu odrębnie, z części nieruchomości mieszkalnej i niemieszkalnej. B postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r., skierowanym do H. R. – dalej jako "Strona" wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, z powodu braku złożenia poprawnie sporządzonej deklaracji. Decyzją z dnia 30 czerwca 2017 r. B określił Skarżącemu i Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odwołaniu od decyzji B Skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzją z dnia 8 marca 2018 r. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powołał treść, art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2a, art. 6c ust. 1 i ust. 2, art. 6h u.c.p.g. i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie raport z rejestru gruntów wskazuje, że współwłaścicielami nieruchomości w równych częściach ułamkowych są Skarżący i Strona. Wskazując na treść art. 165 § 1 i 2 O.p. organ uznał, że nie jest dopuszczalne wydanie kolejnego postanowienia o wszczęciu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to zostało już raz wszczęte i nadal się toczy. Nie mniej jednak uchybienie to oraz brak doręczenia tego postanowienia pełnomocnikowi Skarżącego nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżący nie wskazał, w jaki sposób to naruszenie pozbawiło go prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wątpliwości SKO wzbudziła przyjęta przez organ pierwszej instancji ilość odbieranych pojemników na odpady ulegające biodegradacji (BIO), bowiem opłata za gospodarowanie odpadami została uzależniona od faktycznej ilości odbieranych odpadów, a nie od miesięcznej ilości zadeklarowanych pojemników. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy należy wyjaśnić, jaka ilość pojemników miesięcznie miała być odbierana z nieruchomości stron postępowania. W tym celu należy włączyć do akt dokumentację przedłożoną "A" przez B wskazującą temu przedsiębiorstwu miesięczną ilość pojemników do odbioru z nieruchomości. Wyjaśnić także należy, czy "A" odbiera odpady od przedsiębiorców (czyli z nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady) zgodnie z przyjętym harmonogramem odbioru odpadów, czy też zgodnie z ilością zadeklarowanych miesięcznie pojemników. Ponadto, wyjaśnić należy, co się dzieje w sytuacji, gdy na nieruchomości pozostawiono od odbioru odpady w pojemnikach w ilości większej niż zadeklarowano). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku podstaw do umocowania Zastępcy Kierownika Biura do wydawania decyzji SKO stwierdziło, że zarzut ten jest bezzasadny. Powołując treść uchwały NSA z dnia 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II FPS 3/16, SKO stwierdziło, że w przypadku udzielenia upoważnienia do wydania decyzji w trybie Ordynacji podatkowej nie dochodzi do delegowania kompetencji w ramach dekoncentracji zewnętrznej, gdyż upoważnienie jest udzielane w ramach struktur związku międzygminnego, a więc wewnątrz związku. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, istnieje możliwość udzielenia upoważnienia od wydawania decyzji jednej osobie. Zdaniem SKO, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 180 § 1 i art. 181 O.p., gdyż organ podatkowy po złożeniu deklaracji ma prawo podjąć czynności sprawdzające, o czym przesądzają przepisy działu V Ordynacji podatkowej, natomiast uzyskane w ramach tych czynności wyjaśnienia stanowią dowody w sprawie. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji postąpił błędnie wzywając Zarząd "A" jako świadka do złożenia zeznań. Wyjaśnień złożonych przez Prezesa Zarządu tej spółki nie można uznać jako dowodu z zeznań świadka. Są to wyjaśnienia podmiotu odbierającego odpady. W ocenie organu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 6o ust. 1 u.c.p.g., gdyż "dostępne dane", o których mowa w tym przepisie, są wystarczające do określenia opłaty w prawidłowej wysokości. SKO zwróciło również uwagę na fakt, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, czy w sprawie może znaleźć zastosowanie przepis art. 6j ust. 4 u.c.p.g. Ponadto organ, pomimo włączenia do akt postępowania deklaracji w wysokości opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy złożoną w dniu 20 czerwca 2013 r., nie zsumował opłat. Zawarty w odwołaniu wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentu "Trasy i harmonogramy odbioru odpadów komunalnych" SKO - z uwagi na wydanie decyzji kasacyjnej - pozostawiło pod rozwagę organowi pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 122 O.p. w związku z art. 6q u.c.p.g. poprzez brak faktycznego rozpoznania zarzutu Skarżącego, dotyczącego nieprawidłowości umocowania pojedynczej osoby do wydania decyzji na podstawie art. 6q u.c.p.g., tj. decydowania przez pojedynczą osobę o ustaleniu wysokości opłaty, należącej w stanie faktycznym sprawy do organu kolegialnego - B, co ma znaczenie dla oceny, czy w sprawie nie zachodzi przesłanka nieważności decyzji, - art. 143 O.p. w związku z art. 6q u.c.p.g. poprzez uznanie, że Zastępca Kierownika Biura B, legitymujący się pełnomocnictwem udzielonym na podstawie art. 67a i 67b O.p., miał umocowanie do wydania wobec Skarżącego decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6q u.c.p.g., w sytuacji, gdy wskazane przepisy dotyczą przyznawania ulg w ustalonych już zobowiązaniach, - art. 276 i 173 O.p. w związku z art. 6q u.c.p.g. poprzez usankcjonowanie notatek organu pierwszej instancji jako notatek z "czynności sprawdzających", znajdujących oparcie w art. 180 § 1 i 181 O.p., mimo iż organ pierwszej instancji po uchyleniu pierwotnie wydanej przez niego decyzji w sprawie z dnia 30 maja 2016 r. nie wykonał zaleceń organu drugiej instancji, wynikających z decyzji z dnia 21 lutego 2016 r. i nie wyjaśnił, w jakim trybie przeprowadził oględziny nieruchomości Skarżącego, - art. 233 § 2 O.p. w związku z art. 6q u.c.p.g. poprzez pozostawienie do uznania organowi pierwszej instancji, czy organ ten powinien przeprowadzić dowód z dokumentu "Trasy i harmonogramy odbioru odpadów komunalnych" z dnia 18 grudnia 2014 r., w sytuacji gdy dokument ten powinien stanowić jedną z podstaw ustalenia stanu faktycznego w sprawie oraz całkowite pominięcie jako okoliczności faktycznych, które powinny zostać zbadane w sprawie, faktycznych tras wykonanych przez odbiorcę odpadów na podstawie sprawozdań z tras GPS, które odbiorca odpadów był zobowiązany składać B w toku wykonywania umowy. Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia 8 marca 2018 r. uchylająca decyzję B z dnia 30 czerwca 2017 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, a zasadniczy spór koncentruje się wokół rozstrzygnięcia kwestii: czy Zastępca Kierownika Biura B miał umocowanie do wydania wobec Skarżącego decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie art. 6q u.c.p.g. Dokonując oceny zasadności uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji Sąd stwierdził, że działanie to było uzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy. Decyzja administracyjna będąca przedmiotem kontroli Sądu jest decyzją kasacyjną, wydaną na podstawie art. 233 § 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten stanowi realizację zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 127 O.p., zgodnie z którą istota tego postępowania polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli orzeczenia organu pierwszej instancji. Przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia kasacyjnego odnoszą się do pierwszego etapu stosowania prawa, tj. kwestii dotyczącej postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Oczywistym jest przy tym, że wiążąca wypowiedź co do zastosowania, bądź nie, określonej normy prawa materialnego może mieć miejsce tylko w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Jeżeli więc, w wyniku istotnych uchybień w postępowaniu dowodowym, stan faktyczny sprawy nie jest znany (nie został prawidłowo wyjaśniony), nie jest możliwe wyrażenie jakiegokolwiek miarodajnego stanowisko co do zastosowania prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 10 marca 2015 r. sygn. akt: II FSK 470/13, CBOSA). Innymi słowy, decyzja wydana w trybie art. 233 § 2 O.p. z założenia ma charakter procesowy, a jej istota ogranicza się do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji, oczywiście z uwzględnieniem wskazań co do dalszego postępowania. To zaś oznacza, że w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji, o której mowa w art. 233 § 2 O.p., zasadniczy spór prawny dotyczy spełnienia i uzasadnienia przez podatkowy organ odwoławczy przesłanek wynikających z tego proceduralnego przepisu, nie zaś zastosowania prawa materialnego i związanych z tym obowiązków podatkowych strony (zob. wyrok WSA z 16 września 2015 r. sygn. akt: III SA/Wr 3252/14, CBOSA). Wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 233 § 2 O.p. możliwe jest wyłącznie wtedy, kiedy brak jest pełnych podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przewidziana bowiem w przepisie art. 233 § 2 O.p. możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji stanowi odstępstwo od zasady szybkiego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy co do jej istoty przez organy podatkowe obu instancji (zob. wyrok NSA z 21 lipca 2015r., sygn. akt: II FSK 1513/13, CBOSA). Możliwość przewidziana w art. 233 § 2 O.p. ma zastosowanie jedynie wyjątkowo przy rzeczywistym zaistnieniu okoliczności, o których w nim mowa. To organ odwoławczy decyduje o konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, bowiem organ ten sam nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tak szerokim zakresie. Zgodnie bowiem z art. 229 O.p. organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. To, czy dodatkowe postępowanie dowodowe będzie jedynie uzupełniające czy też będzie stanowić postępowanie dowodowe w znacznej części, zależy od okoliczności danej sprawy. Przesądzająca przy tym nie jest ilość dowodów, jakie mają być przeprowadzone, choć jest to również ważny element, ale zakres faktów, jakie są przedmiotem dowodzenia. Sformułowanie "w znacznej części" jest nieostre, dlatego kwestię tę należy rozważać każdorazowo na tle okoliczności konkretnego przypadku (wyrok NSA z 7 maja 2015 r., sygn. akt: II FSK 320/15, CBOSA). Tak więc decyzję, o jakiej mowa w art. 233 § 2 O.p. organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie prawa, tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy unormowania art. 229 O.p. tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjęte w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Ten rodzaj decyzji organu odwoławczego jest dopuszczalny wyjątkowo, stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania określoną w art. 127 O.p. organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i orzec w sprawie rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Odwołanie powoduje przeniesienie sprawy do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przez organ stopnia wyższego. Organ ten nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji czy też rozpatrzenia zasadności argumentów organu pierwszej instancji. Istotą dwuinstancyjności jest wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, a nie jedynie formalna kontrola decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy poddanej osądowi, wskazać należy, że organ odwoławczy przychylił się do zarzutów odwołania i jako przyczynę wydania decyzji kasacyjnej podał, iż organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Zdaniem Sądu, SKO zasadnie wskazało, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie nie wyjaśnia, jaka miesięcznie ilość pojemników na odpady miała być odbierana z nieruchomości strony postępowania. Jest to istotne, gdyż okoliczność ta determinuje zastosowanie właściwej normy prawa materialnego. Prawidłowo wskazano, że w tym celu należy włączyć do akt dokumentację "A" wskazującą temu przedsiębiorstwu miesięczną ilość pojemników do odbioru z nieruchomości. Zalecono także, aby wyjaśnić czy "A" odbiera odpady od przedsiębiorców zgodnie z przyjętym harmonogramem odbioru odpadów, czy też zgodnie z ilością zadeklarowanych miesięcznie pojemników. Ponadto, wyjaśnić należało, co się dzieje w sytuacji gdy na nieruchomości pozostawiono od odbioru odpady w pojemnikach w ilości większej niż zadeklarowano, gdyż zdaniem Skarżącego, Spółka "A" powinna odebrać tylko zadeklarowaną ilość odpadów. W ocenie Sądu, stwierdzenie tych faktów, obligowało SKO do wydania decyzji uchylającej zaskarżone rozstrzygniecie i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, bowiem podjęcie decyzji przez organ pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, ponieważ naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. W tym przypadku wskazana okoliczność musi być wyjaśniona przez organ pierwszej instancji, co w następstwie umożliwi ustalenie prawidłowej wysokości opłaty za wywóz odpadów. Przechodząc do oceny zarzutu w przedmiocie umocowania Zastępcy Kierownika Biura B do wydania wobec Skarżącego decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Sąd stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że w aktach sprawy znajduje się uchwała Nr [...] z dnia 27 grudnia 2013 r. udzielająca pełnomocnictwa Zastępcy Kierownika Biura B do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu B w zakresie statutowej działalności Związku. Nie budzi przy tym wątpliwości, że gospodarowanie odpadami komunalnymi z tego statutu bezpośrednio wynika. Wprawdzie błędnie podano podstawę prawną (art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej, zamiast art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej), na co słusznie zwrócił uwagę Skarżący, jednakże uznać należy, że uchybienie to stanowi w swojej istocie omyłkę pisarską, pozostającą bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Co już wskazano powyżej, upoważnienie do wydania zakwestionowanej decyzji wynika z uchwały wydanej na podstawie statutu B. Wskazać w tym miejscu należy, że w uchwale z dnia 6 lutego 2018 r. w sprawie udzielenia upoważnienia Zastępcy Kierownika Biura B ponownie udzielono upoważnienia temu pracownikowi do wydania jednoosobowo indywidulanych decyzji administracyjnych, a w podstawie prawnej prawidłowo wskazano art. 143 O.p. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p., bowiem zaskarżona decyzja zawierała wszystkie prawem przewidziane elementy, a z jej uzasadnienia wynika w sposób niebudzący wątpliwości jakimi przesłankami organ kierował się przy wydaniu decyzji kasacyjnej, odnosząc się przy tym do okoliczności sprawy. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.