I SA/Gd 462/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischką, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 3 września 2024 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 marca 2024 r. nr 0111-KDIB3-2.4012.667.2023.4.AR, 0111-KDIB2-2.4014.301.2023.5.DR, 0111-KDIB1-1.4010.711.2023.5.AND, 0115- KDIT1.4011.812.2023.5.MR w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej oddala skargę. P. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Skarżąca) w dniu 4 grudnia 2023 r. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS) z wnioskiem wspólnym o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków połączenia transgranicznego, w którym to połączeniu udział biorą: (i) Skarżąca i wnioskodawczyni - jako spółka przejmująca, oraz trzy podmioty zainteresowane nie będące stronami postępowania - dwie spółki przejmowane: (ii) U. Spółka z o.o. - spółka prawa polskiego, (iii) U.1 AG z siedzibą w L., posiadająca oddział w Polsce oraz (iv) osoba fizyczna będąca udziałowcem spółki przejmowanej, mająca zarazem - według planu połączenia transgranicznego - objąć nowe udziały w spółce przejmującej, w zamian za unicestwiane dotychczasowe jego udziały w spółce przejmowanej U.1 AG. W złożonym wniosku jako Zainteresowanego będącego stroną postępowania wskazano Skarżącą, zaś jako Zainteresowanych niebędących stroną postępowania: • U. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością ([...], NIP: [...]); • U.1 AG Oddział w Polsce ([...]; NIP: [...]); • Z.W. ([...]); Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2024 r. DKIS odmówił wszczęcia postępowania. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r. DKIS utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu organ podał, że z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić wyłącznie osoba zainteresowana w sprawie, czyli tylko ten, który przez wydanie interpretacji indywidualnej uzyska potwierdzenie prawidłowości swojego stanowiska w pełnym zakresie lub też uzyska negatywną ocenę swojego stanowiska, co do prawnopodatkowego stanu faktycznego sprawy. DKIS podkreślił, że wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). Efektem procedowania z wnioskiem wspólnym ma bowiem być tożsama (identyczna) dla wszystkich zainteresowanych interpretacja, która ma przede wszystkim dać się zastosować w procesie samoobliczania podatku i to w takich okolicznościach, które będą się pokrywały z wcześniej opisanymi i wziętymi pod uwagę przy jej wydawaniu. W przypadku wniosku wspólnego stan faktyczny musi być zatem zindywidualizowany przedmiotowo i podmiotowo tak, aby było możliwe porównanie stanu opisanego we wniosku o wydanie interpretacji ze stanem występującym w rzeczywistości wobec każdej z osób występujących z wnioskiem wspólnym. Odnosząc powyższe uwagi do złożonego wniosku wspólnego organ stwierdził, że jednym z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania, który wystąpił w wnioskiem wspólnym, jest U. AG Oddział w Polsce. Natomiast wniosek wspólny (zadane pytania) dotyczy oceny skutków podatkowych połączenia spółek, występujących po stronie Spółki przejmującej (tj. P. Sp. z o.o.), Spółek przejmowanych (U. Sp. z o.o. i U.1 AG) oraz wspólnika Spółki przejmowanej (Z.W.). Wniosek wspólny (zadane pytania) nie odnosi się w żadnym zakresie do praw bądź obowiązków podatkowych Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania U. AG Oddział w Polsce, będącego Oddziałem jednej ze spółek przejmowanych, tj. U.1 L. W takiej sytuacji U. AG Oddział w Polsce nie posiada statusu zainteresowanego w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Status zainteresowanego posiada bowiem U.1 L. (Spółka przejmowana), która nie została wymieniona w załączniku ORD-WS/B. Ponadto DKIS zaznaczył, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której nastąpi połączenie przez przejęcie przez Spółkę przejmującą całości majątku dwóch Spółek przejmowanych. Spółki przejmowane nie będą uczestniczyły w tym samym zdarzeniu przyszłym, ponieważ Spółka przejmowana U. Polska przeniesie do Spółki przejmującej majątek swojej Spółki, natomiast Spółka przejmowana U.1 L. przeniesie do Spółki przejmującej majątek swojej Spółki. Zatem w opisanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z osobnymi transakcjami, rodzącymi skutki podatkowe osobno dla każdej Spółki przejmowanej. Nie można tym samym powiedzieć, że przedstawione zdarzenie przyszłe i sformułowane do niego pytania jest "tym samym" zdarzeniem przyszłym dla wszystkich Zainteresowanych. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jak i uchylenie w całości poprzedzającego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła: - obrazę przepisu art. 165a §1 w związku z art. 14h i 14r oraz art. 233 §1 pkt. 1, art. 235 w związku z art. 122 i 187 §1 oraz art. 239 Ordynacji Podatkowej - w ten sposób, iż niezasadnie w zaskarżonym postanowieniu z 28.03.2024r. Organ w pełni podzielił słuszność stanowiska zajętego przez ten Organ w postanowieniu pierwszoinstancyjnym z 28.01.2024r., zgodnie z którym to /błędnym/ stanowiskiem w sprawie zachodziły przewidziane w art. 165a §1 Ordynacji Podatkowej przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania o wydanie interpretacji z wniosku wspólnego Skarżącej — podczas, gdy w rzeczywistości przesłanki te nie występowały, w związku z tym odmowa wszczęcia postępowania za postanowieniem pierwszoinstancyjnym z dnia 25.01.2024r. była błędna, a w związku tym błędne było również podzielenie tego stanowiska w zaskarżonym orzeczeniu z dnia 28.03.2024r.; wskazane błędy mają zasadniczy wpływ na wynik sprawy, albowiem spowodowały one wydanie błędnego /zaskarżonego/ rozstrzygnięcia, a w przypadku usunięcia powyższych uchybień w toku kontroli instancyjnej orzeczenie pierwszoinstancyjne powinno zostać uchylone, a interpretacja z wniosku wspólnego powinna była być wydana. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że nie było żadnych wątpliwości co do tożsamości zainteresowanej spółki w sprawie /spółki przejmowanej/ — jest nią spółka prawa L. o nazwie U.1 AG, a wskazanie jako zainteresowanego oddziału tej firmy w Polsce wynika z faktu, iż na ten oddział są wystawione, załączone do wniosku: (i) polski identyfikacyjny numer podatkowy NIP oraz (ii) numer KRS w polskim rejestrze przedsiębiorców i do tych numerów przyporządkowana jest firma oddziału /"oddział w Polsce"/. Podniesiono także, że połączenie transgraniczne trzech spółek - jak w niniejszej sprawie - jest objęte jedną wielostronną transakcją obejmującą liczne parametry finansowe tego połączenia, uzgodnione między stronami i obwarowane zgodą wszystkich łączonych spółek oraz ich udziałowców /tu: jednego udziałowca/, również uczestniczącego w połączeniu, albowiem dotykają go skutki podatkowe w postaci unicestwienia jego udziałów w spółce przejmowanej oraz przydzielenia mu analogicznych udziałów w spółce przejmującej. Każdy z podmiotów objętych spornym wnioskiem - wszystkie spółki uczestniczące w połączeniu transgranicznym oraz ich udziałowiec - formułowały pytania dotyczące ich własnej sytuacji prawnopodatkowej /tego właśnie podmiotu/, a nie o sytuację podatkową innych podmiotów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Rozpoznając skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Będący podstawą prawną zaskarżonego postanowienia art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm. – dalej: O.p.) stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten na zasadzie odesłania w art. 14h O.p. ma odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych. W przypadku interpretacji indywidualnych, w pojęciu "jakichkolwiek innych przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, której istotą jest ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 O.p.). Taka sytuacja zachodzi także wówczas, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie. W każdym z tych przypadków wystąpi "inna przyczyna" w rozumieniu art. 165a § 1 O.p. dla której postępowanie nie może być wszczęte (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1049/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 kwietnia 2016r., I SA/Po 2350/15, wyrok WSA w Warszawie z 15 listopada 2016 r., III SA/Wa 2422/15). Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zasadności odmowy wszczęcia postępowania z wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej. Zdaniem organów wskazana w załączniku ORD-WS/B jako zainteresowana niebędąca strona postępowania U.1 AG Oddział w Polsce nie jest zainteresowanym, o którym mowa w art. 14 b § 1 O.p. Rozstrzygnięcie tak zarysowanego sporu rozpocząć należy od przybliżenia ratio legis unormowania rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej. W celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje: funkcję informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz funkcję gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Taki wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Dokonując interpretacji przywołanych przepisów, szczególną uwagę zwrócić należy na legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie indywidulanej interpretacji podatkowej. W przepisie art. 14b § 1 O.p. mówi się o "zainteresowanym", nie wyjaśniając, co należy pod tym pojęciem rozumieć. Sięgając do orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny, przyjąć należy, że zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie, nie może nim być organ podatkowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2484/13, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 950/13). Z kolei w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r. o sygn. akt III SA/Wa 1433/12 wskazuje się: "(...) że zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. (...) osoba zainteresowana to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego ("w jego sprawie")." Ponadto wskazanie we wniosku indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek uznania podmiotu za zainteresowanego w znaczeniu przyjętym w art. 14b § 1 O.p. Należy zatem uznać, że osoba zainteresowana, to nie każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego. Osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 października 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 326/14,; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz. wyd. IX. Komentarz do art. 14b O.p.). Zwrócić również należy uwagę, że podmiot występujący o wydanie interpretacji indywidualnej może wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym podmiotów związanych z wnioskodawcą stosunkiem obligacyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1346/09, M. Pod. 2010, nr 6, s. 47). Osobami zainteresowanymi, które mogą wystąpić z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego są zatem podatnicy, płatnicy, inkasenci, osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania podatników — niezależnie od tego, czy interpretacja dotyczy ich obecnej, czy też przyszłej sytuacji, a także osoby, u których wystąpiła lub może wystąpić zaległość podatkowa, o której mowa w art. 52 § 1 O.p. Ponadto uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem przysługuje w szczególnych przypadkach także innym podmiotom (art. 14n § 1 i art. 14s § 1 O.p.). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie może wystąpić: - we własnym imieniu adwokat, radca prawny czy też doradca podatkowy, jeśli chcieliby uzyskać wykładnię dotyczącą pewnego teoretycznego stanu faktycznego; - osoba, która chciałaby tylko zaznajomić się z poglądem organu interpretacyjnego na możliwości stosowania oraz wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego wyłącznie z przyczyn czysto poznawczych; - osoba, na której sytuację ekonomiczną, czy faktyczną mogłaby oddziaływać sytuacja podatnika (postanowienie NSA z 14 października 2010 r., II FSK 923/09, CBOSA). W uzasadnieniu wyżej wskazanego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że organ interpretacyjny nie będzie badał wprost interesu prawnego danego podmiotu w uzyskaniu dochodzonej przezeń interpretacji, ale tylko czy jest "zainteresowany" w uzyskaniu interpretacji, z uwagi na skutki w zakresie odpowiedzialności podatkowej, które przedstawiany stan faktyczny w jego sprawie, bądź (wyjątkowo) w odniesieniu do planowanej spółki albo oddziału lub przedstawicielstwa, może spowodować. Interes prawny w zakresie prawa podatkowego w podatkowym postępowaniu interpretacyjnym konstytuuje realizację pochłaniającego go wymogu: ubiegania się o interpretację i uzyskanie interpretacji wyłącznie we własnej indywidualnej sprawie podatkowej. Jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową, będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b § 1 O.p. W takiej sytuacji organ podatkowy nie tylko nie ma obowiązku udzielenia interpretacji, ale nie ma prawa jej wydania, a zatem — na podstawie art. 165a w zw. z art. 14h O.p. — powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej (por. powołane wyżej postanowienie NSA z 14 października 2010 r., II FSK 923/09). Zgodzić trzeba się z DKIS, że jednym z Zainteresowanych niebędących stroną postępowania, który wystąpił w wnioskiem wspólnym, jest U. AG Oddział w Polsce. Natomiast wniosek wspólny (zadane pytania) dotyczy oceny skutków podatkowych połączenia spółek, występujących po stronie Spółki przejmującej (tj. P. Sp. z o.o.), Spółek przejmowanych (U.1 Sp. z o.o. i U.1 AG) oraz wspólnika Spółki przejmowanej (Z.W.). Wniosek wspólny (zadane pytania) nie odnosi się w żadnym zakresie do praw bądź obowiązków podatkowych Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania U. AG Oddział w Polsce, będącego Oddziałem jednej ze spółek przejmowanych, tj. U.1 L. W takiej sytuacji U. AG Oddział w Polsce nie posiada statusu zainteresowanego w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Status zainteresowanego posiada bowiem U.1 L. (Spółka przejmowana), która nie została wymieniona w załączniku ORD-WS/B. Trafnie przy tym wywiódł DKIS, że zgodnie z określonym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych wzorem wniosku wspólnego, wniosek taki winien się składać z druku ORD-WS, załącznika ORD-WS/B i ewentualnie załącznika ORD-WS/A. Druk ORD-WS przeznaczony jest do wpisania danych identyfikujących Zainteresowanego będącego stroną postepowania, przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (stanów faktycznych), zdarzenia przyszłego (zdarzeń przyszłych) oraz pytania (pytań) i stanowiska własnego, a także wskazania elementów transgranicznych stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, jeżeli takie występują. Natomiast na załączniku do wniosku wspólnego ORD-WS/B wpisuje się dane identyfikujące Zainteresowanego niebędącego stroną postępowania i jest on obligatoryjną częścią wniosku w przypadku wniosku wspólnego. Z kolei załącznik ORD-WS/A jest fakultatywną częścią wniosku wspólnego i jest przeznaczony do wyczerpującego opisania zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), pytań i stanowiska. Podkreślić należy, że wskazanie podmiotu zagranicznego w części I. wniosku ORD-WS (Elementy Transgraniczne stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego) nie oznacza, że podmiot ten jest jednym z Zainteresowanych występujących z wnioskiem wspólnym. Dane identyfikujące Zainteresowanych niebędących stroną postępowania wynikają wyłącznie z załączników do wniosku wspólnego ORD-WS/B. W tych też załącznikach ORD/WS-B Zainteresowani składają wymagane przepisami prawa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Nie można zatem uznać, że w przedmiotowej sprawie U.1 AG (spółka zagraniczna prawa L.), której dane zostały wskazane w części I. wniosku ORD-WS (Elementy Transgraniczne stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego), wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jako jeden z Zainteresowanych. Już tylko z tej przyczyny postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie mogło być wszczęte, z uwagi na złożenie wniosku wspólnego przez podmioty, z których nie wszystkie miały status Zainteresowanych. Jednocześnie należy zauważyć, że w myśl art. 14r. § 1 O.p. z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (także wniosek wspólny) obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 w zw. z art. 14r. § 5 O.p.). Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, na mocy której ten ostatni przepis został wprowadzony do porządku prawnego (ustawa z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1649]) wynika, że ratio legis tego rozwiązania stanowiło wyeliminowanie zbędnych i generujących dużą liczbę wniosków przypadków, gdy każdy z podmiotów chcący uzyskać stanowisko organu podatkowego co do skutków podatkowych wynikających dla niego z danego zdarzenia, musiał złożyć odrębny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, przedstawiając w nim w istocie to samo zdarzenie. Wobec często występującej różnej właściwości organów wydających interpretacje, związanej z miejscem zamieszkania lub siedzibą podatnika, to samo zagadnienie było przedmiotem równoległej analizy w różnych organach (zob. druk nr 3462, Sejm VII kadencji, http://www.sejm.gov.pl/Sejm7.nsf/druk.xsp?nr=3462). Istotą wniosku wspólnego składanego przez grupę zainteresowanych jest ich zaangażowanie w tym samym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) i w konsekwencji dążenie do uzyskania ochrony prawnej przed negatywnymi skutkami podatkowymi mogącymi powstać dla każdego z zainteresowanych (K. Teszner, komentarz do art. 14r. O.p., (w:) L. Etel (red.), R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021). Zgodzić zatem trzeba się z DKIS, ze we wniosku wspólnym stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe poddawane ocenie podatkowej powinny być takie, jakby były przedmiotem ustaleń własnych każdego z zainteresowanych dokonywanych w ramach samoobliczenia podatku za dany okres rozliczeniowy albo przedmiotem ustaleń organu podatkowego, niezbędnych do dokonania oceny prawnej i przeprowadzenia procesu zastosowania prawa materialnego co do faktów mających miejsce w określonym okresie rozliczeniowym. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której nastąpi połączenie przez przejęcie przez Spółkę przejmującą całości majątku dwóch Spółek przejmowanych. Spółki przejmowane nie będą uczestniczyły w tym samym zdarzeniu przyszłym, ponieważ Spółka przejmowana U. Polska przeniesie do Spółki przejmującej majątek swojej Spółki, natomiast Spółka przejmowana U.1 L. przeniesie do Spółki przejmującej majątek swojej Spółki. Zatem w opisanym zdarzeniu przyszłym mamy do czynienia z osobnymi transakcjami, rodzącymi skutki podatkowe osobno dla każdej Spółki przejmowanej. Nie można tym samym powiedzieć, że przedstawione zdarzenie przyszłe i sformułowane do niego pytania jest "tym samym" zdarzeniem przyszłym dla wszystkich Zainteresowanych. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.