I SA/Gd 468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi A. R-K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 28 lutego 2014 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lutego 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 września 2013 r. określającą A. R.-K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży nieruchomości w wysokości 18.818,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 4 marca 2008 r. na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...], A. R.-K. wraz z małżonkiem A. K. zbyła udział wynoszący ½ części w działce [...] obszaru 10.100 m2, położonej w K. , za kwotę 475.000,00 zł. Udział ten małżonkowie nabyli w dniu 4 lipca 2007r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] za kwotę 270.000,00 zł. Kupujący ponieśli w związku z powyższą transakcją koszty sporządzenia aktu notarialnego w wysokości 6.912,00zł. W złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2008r. (PIT-36) A. R.-K. i A.K. wykazali podatek z tytułu odpłatnego zbycia ww. udziału w kwocie 19.589,00 zł. Decyzją z dnia 26 września 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił A.R.-K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży ww. nieruchomości, tj. udziału wynoszącego ½ części w działce [...] obszaru 10.100 m2, położonej w K. , dokonanej na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 4 marca 2008 r. - w wysokości 18.818,00 zł. Od powyższej decyzji podatniczka wniosła odwołanie, w którym podniosła, że sprzedaży udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości małżonkowie dokonali wspólnie ze współwłaścicielką, tj. S.D., która przeprowadziła całą transakcję działając w imieniu małżonków K. na podstawie pełnomocnictwa. Ona też dysponowała wszystkimi dokumentami związanymi ze sprzedawaną nieruchomością, w tym dokumentami dotyczącymi poniesionych kosztów tak uzyskanego przychodu. Ona też dokonała rozliczenia i poinformowała podatniczkę o przypadającej na nią części podatku należnego do zapłaty. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania strony, nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f. Wskazał, że do ustalenia przychodu oraz dochodu ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, jak i sposobu jej opodatkowania mają zastosowanie zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., co wynika z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz. 1316). W myśl obowiązującego w tej dacie art. 30e ust. 1 i ust. 4 u.p.d.f., podatek dochodowy od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku i jest płatny w terminie złożenia zeznania za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Podatek jest płatny w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45, za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw (art. 30e ust. 2 ww. ustawy). Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł (art. 30e ust. 5 ww. ustawy). Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 19 ust. 1 u.p.d.f. przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Organ odwoławczy podkreślił, że pojęcia kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6c u.p.d.f. Kosztami odpłatnego zbycia są wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku. Zgodnie zaś z art. 22 ust. 6c u.p.d.f. koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie jej posiadania. Zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Poniesione przez podatnika wydatki związane z nabyciem nieruchomości gruntowej niezabudowanej oraz wydatki w postaci nakładów poczynionych na tę nieruchomość w czasie jej posiadania mogą zatem stanowić koszty uzyskania przychodu w przypadku odpłatnego zbycia, stosownie do treści cyt. art. 22 ust. 6c ww. ustawy, jeżeli zostaną w odpowiedni sposób udokumentowane. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów poniesienia tak zdefiniowanych kosztów uzyskania przychodu. Organ pierwszej instancji wystąpił na wniosek strony z pisemną prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przesłanie dokumentów dotyczących rozliczenia zobowiązania z tytułu sprzedaży nieruchomości położonej w K. , dokonanym przez współwłaściciela tej nieruchomości S.D., będącą jednocześnie pełnomocnikiem małżonków K. przy sprzedaży tej nieruchomości. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego jednoznacznie wskazał, iż wszelkie dowody dokumentujące wydatki poniesione na zbytą nieruchomość wystawione zostały na Panią S.D.. Oznacza to, że wydatki te nie mogły mieć wpływu na wysokość zobowiązania podatniczki z tytułu dokonanej w 2008r. sprzedaży udziału w nieruchomości. Uwzględniając powyższe do wyliczenia wysokości należnego zobowiązania w zryczałtowanym podatku od przychodów uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości położonej w K. , przyjęto 1/2 kosztów nabycia przedmiotowej nieruchomości wynikających z aktu notarialnego z dnia 4 lipca 2007r. w łącznej kwocie 276.912,76 zł (z wyliczenia: 270.000,00 zł tj. 1/2 ceny zakupu + 6.912,76 zł tj. 1/2 kosztów aktu notarialnego). Dochód podlegający opodatkowaniu wyniósł 99.044,00 zł, a podatek według stawki 19 % wyniósł 18.818,00 zł. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. R.-K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §3 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu pełnego wyjaśnienia, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącym prawidłowego wykazania wielkości poniesionych nakładów na sprzedaną wspólnie z S.D. nieruchomość; art. 79 § 2, art. 10 §1 kp.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na niezapewnieniu skarżącym czynnego udziału/wglądu do dokumentów złożonych w Urzędzie Skarbowym przez współwłaścicielkę sprzedanej nieruchomości S.D., gdzie rozliczyła wszystkie poniesione wspólnie nakłady, ale na swoje nazwisko; art. 8 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający zaufanie skarżących do organów administracji, a przejawiające się jedynie w gołosłownym stwierdzeniu, iż przedłożone przez S.D. rachunki są wystawione na jej nazwisko, a zatem nie obejmują nakładów poniesionych przez skarżących. Tymczasem - jak wskazała strona - nakłady poniesiono wspólnie celem podniesienia wartości całej nieruchomości. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w trakcie prowadzonego przez organ I instancji postępowania podatkowego "dowiedzieliśmy się iż wbrew twierdzeniom S.D. o prawidłowym rozliczeniu podatku (...) podatek został rozliczony nieprawidłowo, a nadto wszystkie koszty z tytułu poniesionych nakładów, wbrew faktom, niejako za naszymi plecami przypisała sobie (do swojego rozliczenia)". Skarżąca wskazała, że w chwili powzięcia wiadomości o nieprawidłowościach występujących w rozliczeniu jej i małżonka, podjęte zostały przez nich wszystkie możliwe kroki, aby te nieprawidłowości z S.D. wyjaśnić i doprowadzić do prawidłowego rozliczenia. Niestety wszelkie próby skontaktowania się z S.D. okazały się bezowocne. W związku z tym skarżąca wraz z małżonkiem zwrócili się do Urzędu Skarbowego (właściwym dla rozliczeń dla Pani D.) o udostępnienie odpowiednich dokumentów z jej rozliczenia dotyczących sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, spotkali się jednak z odmową. Podkreślili, że z pozyskanych przez organ odwoławczy informacji wynika, iż S.D. dokonała pełnego rozliczenia poniesionych wspólnie nakładów na całą nieruchomość jedynie na swoją rzecz, a "Izba Skarbowa w G. niejako zatwierdza nieprawidłowe rozliczenie dokonane przez S.D., albowiem wbrew prawu jak i logice uznaje, że współwłaściciel nieruchomości (...) dokonuje rozliczenia poniesionych nakładów obejmujących całą nieruchomość". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 4 marca 2008 r. na mocy umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...], A. R.-K. wraz z małżonkiem A. K. zbyła udział wynoszący ½ części w działce [...] obszaru 10.100 m2, położonej w K. , za kwotę 475.000,00 zł. Udział ten małżonkowie nabyli w dniu 4 lipca 2007 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] za kwotę 270.000,00 zł, ponosząc w związku z tą transakcją koszty sporządzenia aktu notarialnego w wysokości 6.912,00zł. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego podatniczki A.R.-K. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. od przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży udziału w ww. nieruchomości. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, do ustalenia przychodu oraz dochodu ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, jak i sposobu jej opodatkowania mają zastosowanie zasady określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r., co wynika z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 209, poz. 1316). Zgodnie z tym przepisem, do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), nabytych lub wybudowanych (oddanych do użytkowania) w okresie od dnia 1 stycznia 2007r. do dnia 31 grudnia 2008r., stosuje się zasady określone w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008r. Stosownie do treści art. 9 ust 1 u.p.d.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f., źródłem przychodów jest odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie Zgodnie z art. 30e ust. 1 u.p.d.f., podatek dochodowy od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) wynosi 19 % podstawy obliczenia podatku. Zgodnie z art. 30e ust. 2 u.p.d.f., podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 19 ust. 1 u.p.d.f. przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia (...). W myśl art. 22 ust. 6c u.p.d.f. koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Ust. 6d tego artykułu nie ma w sprawie zastosowania, odnosi się on bowiem do przychodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób. Zgodnie z art. 22 ust. 6e u.p.d.f. wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Z powyższych przepisów (w zakresie odnoszącym się do stanu faktycznego tej sprawy) wynika, że podstawę obliczenia podatku dochodowego stanowi różnica pomiędzy przychodem uzyskanym z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19 (będącym wartością wyrażoną w cenie określonej w umowie pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia) a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c u.p.d.f. Prawidłowo organ wywiódł, że pojęcia kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6c u.p.d.f. Kosztami odpłatnego zbycia są wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć m.in. związane ze zbyciem koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, opłatę notarialną, opłatę sądową. Zgodnie zaś z cytowanym już wyżej art. 22 ust. 6c u.p.d.f., koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie jej posiadania. Poniesione zatem przez stronę wydatki związane z nabyciem udziału w prawie własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej oraz wydatki w postaci nakładów poczynionych na tę nieruchomość w czasie jej posiadania mogą stanowić koszty uzyskania przychodu w przypadku odpłatnego zbycia, stosownie do treści art. 22 ust. 6c u.p.d.f., jeżeli zostaną w odpowiedni sposób udokumentowane – tj. na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e u.p.d.f.). Tymczasem w niniejszej sprawie strona nie przedłożyła żadnych dowodów poniesienia tak zdefiniowanych kosztów uzyskania przychodu. Organ pierwszej instancji wystąpił na wniosek strony z pisemną prośbą do Naczelnika Urzędu Skarbowego o przesłanie dokumentów dotyczących rozliczenia zobowiązania z tytułu sprzedaży nieruchomości położonej w K. , dokonanym przez współwłaściciela tej nieruchomości S.D., będącą jednocześnie pełnomocnikiem małżonków K. przy sprzedaży tej nieruchomości. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego jednoznacznie wskazał, iż wszelkie dowody dokumentujące wydatki poniesione na zbytą nieruchomość wystawione zostały na Panią S.D.. Oznacza to, że wydatki te nie mogły mieć wpływu na wysokość zobowiązania skarżącej z tytułu dokonanej w 2008r. sprzedaży udziału w nieruchomości. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że fakt poniesienia nakładów na wspólną nieruchomość przez któregokolwiek ze współwłaścicieli uprawnia pozostałych współwłaścicieli do uwzględnienia tych wydatków po stronie kosztów uzyskania przez nich przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości (udziału w nieruchomości) i innych praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.f. Podatnik może uwzględnić po stronie kosztów uzyskania przychodu tylko te wydatki, które sam poniósł, a nie wydatki, które poniósł kto inny. Wynika to z ogólnej reguły zawartej w art. 22 ust. 1 u.p.d.f., określającym, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawodawca wyraźnie stanowi o koszcie poniesionym. Kosztem poniesionym będzie taki koszt, którym podmiot jest obarczany, obciążany. Ustawodawca wskazuje zatem jako na cechę istotną dla kwalifikacji kosztów jako kosztów uzyskania przychodów fakt obarczenia ciężarem ekonomicznym danego kosztu. (por. A.Bartosiewicz, R. Kubacki: Komentarz do art.22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, [w:] A.Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT.Komentarz. LEX 2014, Wyd. IV). Ani w ust. 6c ani w ust. 6e art. 22 u.p.d.f. nie zostało przewidziane odstępstwo od tej kardynalnej zasady dotyczącej uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Z przepisów tych wynika natomiast dodatkowy warunek dotyczący sposobu udokumentowania kosztów. Tymczasem skarżąca obowiązku wynikającego z art. 22 ust. 6e u.p.d.f. nie wypełniła. Nie tylko nie udokumentowała poniesionych kosztów, ale też nawet nie określiła jakiego rodzaju nakłady poczyniła na przedmiotową nieruchomość, czy też jakiego rodzaju inwestycje zostały poczynione w odniesieniu do posiadanego przez okres 8 miesięcy gruntu. Nie wskazała również jakiej wielkości kwoty zostały przez nią wydatkowane. W sytuacji partycypowania przez inwestora w kosztach podnoszących wartość posiadanej nieruchomości, fakt ten powinien znaleźć odzwierciedlenie chociażby w dokumentach np. dotyczących zapłat przelewem lub gotówką całych lub części faktur, udzielonych zaliczek, itp. Dokumentów takich jednak strona nie przedstawiła. Nie są uzasadnione podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego już z tego tylko względu, że ustawa ta nie miała w sprawie zastosowania. Postępowanie podatkowe prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), a nie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut uniemożliwienia stronie wykazania wielkości poniesionych nakładów na sprzedaną wspólnie nieruchomość. Organ wystosował do strony wezwanie o dostarczenia kserokopii dokumentów, na podstawie których został wyliczony podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych nabytych lub wybudowanych w latach 2007-2008, zwrócił się też, zgodnie z wnioskiem strony, do Naczelnika Urzędu Skarbowego. Również w postępowaniu toczącym się przed Dyrektorem Izby Skarbowej strona miała możliwość przedłożyć stosowne dowody. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 10 § 1 i art. 79 § 2 k.p.a. poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału (wglądu do dokumentów) złożonych w Urzędzie Skarbowym przez S.D.. Odpowiednikami błędnie wskazanych przez skarżącą przepisów są art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący, że organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej stanowiący, że strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Przepisy te nie zostały przez organ naruszone. Dowód z dokumentów złożonych przez S.D. we właściwym dla niej urzędzie skarbowym nie został przeprowadzony, bowiem ustalono, że dowód ten nie miałby znaczenia dla sprawy, co wynika z przedstawionej wyżej wykładni przepisów prawa materialnego. Jak wynika z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego, nie był on w posiadaniu faktur zakupu ani innych dowodów dokumentujących koszty wystawionych na nazwisko skarżącej lub jej męża, a tylko takie dokumenty mogłyby mieć wpływ na rozliczenie podatkowe małżonków K.. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lipca 2013 r. w którym stwierdzono, że znajdujące się w posiadaniu tego organu a przedłożone przez S.D. faktury wystawione zostały na jej nazwisko. Oparcie się na tym piśmie nie stanowiło naruszenia zasady zaufania wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (a nie ze wskazanego w skardze art. 8 k.p.a.). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.