I SA/Gd 479/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2009 r. sprawy ze skargi "A" w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2007 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 i 2004 rok oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją z dnia 14 grudnia 2004 r. określił wobec A wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł. oraz za 2004 r. w kwocie [...] zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 marca 2005 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta decyzją z dnia 29 kwietnia 2005 r. określił A wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. oraz za 2004 r. Organ podatkowy stwierdził, że zwolnienie od podatku od nieruchomości dotyczyć może tylko powierzchni zajętych na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie działalności statutowej, z wyjątkiem wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro więc A świadczy usługi polegające na odpłatnym udostępnianiu kortów osobom dorosłym i innym podmiotom - co, zgodnie z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej, stanowi formę prowadzenia działalności gospodarczej - to nieruchomości te należy uznać za wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 lipca 2005 r. po raz drugi uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta decyzją z dnia 27 grudnia 2005 r. określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...]zł, a za 2004 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, iż działalność wykonywana przez A nosi znamiona działalności gospodarczej. Organ powtórzył stanowisko, co do niemożności skorzystania przez podatnika ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przedstawił dokładne wyliczenie wysokości podatku. A odwołując się od powyższej decyzji stwierdził, że aby można było mówić o działalności gospodarczej, winny być spełnione co najmniej dwie przesłanki - osiąganie zysku, czyli zarobek oraz ciągłość działalności, a żadna z tych przesłanek nie została stwierdzona przez organ podatkowy w przedmiotowej sprawie. Strona odwołująca wskazała, iż w aktach sprawy znajdują się powołane przez podatnika dowody dotyczące szkolenia i organizowania turniejów dla młodzieży. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do tych dowodów, czym naruszył art. 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po uzupełnieniu postępowania, decyzją z dnia 7 lutego 2007 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 27 grudnia 2005 r. Organ odwoławczy zaakceptował stanowisko, że odwołujący nie będzie mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Kolegium, A prowadzi działalność, która nosi znamiona działalności gospodarczej, gdyż jest to działalność usługowa o charakterze zarobkowym wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Organ zwrócił uwagę, iż okolicznością niekwestionowaną jest fakt, że A przekazał do korzystania innym podmiotom część budynku przy ul. [...] oraz część budynku przy ul. [...] w zamian za czynsz. Klub wynajmuje również odpłatnie korty przez cały rok (24 godziny na dobę), z wyjątkiem dni, w których organizowane są turnieje. Na zarobkowy charakter tej działalności wskazuje otrzymywanie z tego tytułu czynszu, przy czym zdaniem organu bez znaczenia jest akcentowany przez stronę fakt, iż czynsz ten nie prowadzi do osiągnięcia zysku przez podatnika. Bez znaczenia jest również, na jakie potrzeby jest wykorzystywany zysk z prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, zarobkowego charakteru nie niweczy fakt istnienia prawnych ograniczeń dotyczących wykorzystywania przez stowarzyszenia osiąganych wpływów tj. obowiązku przeznaczenia ich na cele statutowe i nie uczestniczenia przez członków stowarzyszenia w ich podziale. Organ podatkowy podkreślił, że działalność gospodarcza jest faktem, kategorią o charakterze obiektywnym. A zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 4, art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1a i pkt 2b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię zawartych w tych przepisach pojęć: "działalność gospodarcza", "przedsiębiorca" oraz "związania" z działalnością gospodarczą, art. 2 w zw. z art. 86 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez błędną jego wykładnię, a także art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji RP poprzez nietraktowanie w ten sam sposób wszystkich podatników prowadzących działalność, w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący stoi na stanowisku, iż nie jest przedsiębiorcą, tj. podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i art. 2 ust. 1 ustawy z 19 listopada 1999 r. prawo działalności gospodarczej. Jego zdaniem niezbędną przesłanką warunkującą możliwość uznania danej działalności za działalność gospodarczą jest jej zarobkowy charakter. A nie działa w celu zarobkowym, nie uczestniczy także w obrocie gospodarczym (nie występuje na rynku), a więc nie prowadzi działalności gospodarczej. Dalej stwierdzono, że A prowadzi wyłącznie działalność non profit, która to działalność nigdy nie jest uznawana za działalność gospodarczą w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów. Stwierdzono też, że działalność Klubu nie jest jednak działalnością not for profit, dla bytu której wymagane jest prowadzenie obok działalności podstawowej, ubocznej działalności akcesoryjnej o charakterze wyłącznie zarobkowym, gdyż pobieranie opłat za korzystanie z kortów nie jest żadną uboczną i akcesoryjną działalnością Klubu. Następnie odwołano się do przykładu spółdzielni mieszkaniowych i wyroków Sądu Najwyższego wyrażających pogląd, iż grunty należące do spółdzielni mieszkaniowych nie są związane z działalnością gospodarczą, a spółdzielnie mieszkaniowe nie są przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Strona skarżąca stwierdziła, że Gmina określiła wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości posiadanych przez A przy założeniu, że są one związane z działalnością gospodarczą, natomiast wobec innych posiadaczy nieruchomości wykorzystywanych na obiekty sportowe (np. stadiony, boiska, tory wyścigów konnych, część plaży wykorzystywanej przy sportach wodnych) organ podatkowy uznał, iż nie ma podstaw do przyjęcia "związania" tych nieruchomości z działalnością gospodarczą i w konsekwencji naliczenia podwyższonego podatku od nieruchomości pomimo pobierania opłat za korzystanie z takich obiektów sportowych. Świadczy to, zdaniem skarżącego, o wybiórczym traktowaniu podatników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 października 2007 r. Sygn. akt I SA/Gd 383/07 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że nie jest uzasadnione stanowisko organów podatkowych, które uznały, iż działalność A posiada wszystkie prawnie doniosłe cechy niezbędne dla uznania tej działalności za działalność gospodarczą. W ocenie Sądu pamiętać należy, iż zasadniczym celem istnienia A oraz prowadzonej przez niego działalności jest realizacja zadań w zakresie kultury fizycznej i sportu, określonych w ustawie z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 ze zm.). Działalność ta w samym założeniu nie ma zawodowego charakteru, a jej celem nie jest uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Zdaniem Sądu, dokonywany przez A wynajem pomieszczeń oraz kortów nie ma cech działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym podmiot ten nie zyskał przymiotu przedsiębiorcy w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd wskazał, iż sam organ podatkowy podkreślił, że działalność gospodarcza jest kategorią o charakterze obiektywnym. Jednak wbrew temu twierdzeniu nie dokonał w tym zakresie obiektywnych ustaleń (chociażby w oparciu o KRS) lecz poprzestał na swoim subiektywnym przekonaniu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. Sygn. akt II FSK 163/08 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu II instancji zasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wadliwa - niepełna ocena dowodów postępowania podatkowego, na podstawie których ustalić, ocenić i zakwalifikować można działalność prowadzoną przez podatnika, uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku. Uniemożliwia ona natomiast merytoryczne rozważenie zarzutów kasacyjnych naruszenia prawa materialnego, jako w powyższym kontekście przedwczesnych. Ocena prawidłowości zastosowania w postępowaniu podatkowym prawa materialnego uzasadniona stanie się dopiero po zgodnej z prawem, dokładnej, wnikliwej, wszechstronnej i niewątpliwej ocenie stanu faktycznego sprawy ustalonego w postępowaniu administracyjnym, co (w obu obszarach) będzie zadaniem Sądu pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, ponownie rozpatrując sprawę, zważył co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części P.p.s.a – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy też zauważyć, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez organ podatkowy skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 163/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W związku z tym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie, zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis wyznacza kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Jak podkreśla się w piśmiennictwie z określenia (...) związany wykładnią prawa (,,,) należy wyprowadzić wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, albowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 268); w pozostałym zakresie ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. W judykaturze i doktrynie zwraca się również uwagę, że wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H.Knysiak – Molczyk [w:] H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005). Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyższej instancji, przy czym, wskazać należy, iż NSA wyraził pogląd, iż stwierdzone uchybienia natury procesowej powodują, iż przedwczesne są zarzuty w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż o tym, czy przepisy tego prawa naruszono można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy przyjęte ustalenia faktyczne nie budzą najmniejszych wątpliwości. Kwestią sporną w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności przyjętych przez organy podatkowe stawek podatku od nieruchomości dla opodatkowania gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu A. Zdaniem organów podatkowych przedmioty opodatkowania będące w posiadaniu skarżącego klubu powinny zostać opodatkowane według stawek przewidzianych dla budynków, gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że w odniesieniu do skarżącego nie ma zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W toku postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca tego ostatniego ustalenia organów podatkowych nie kwestionowała. Przede wszystkim należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynika sprawy. Zdaniem Sądu ustalenia faktyczne poczynione zostały w sposób prawidłowy, zgodnie z wymogami prawa formalnego. Zakres tych ustaleń uznać należy za wystarczający dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący w latach 2003 - 2004 przekazał do korzystania innym podmiotom część budynków przy ul. [...] i przy ul. [...] w zamian za ustalony na jego rzecz czynsz. Ustalono także, że skarżący posiadał 14 kortów ziemnych i 10 kortów halowych, które były wynajmowane na godziny przez całą dobę, za ceny od 10 do 80 zł za godzinę. Korty były wynajmowane również podczas trwania turniejów organizowanych przez A, chyba że wszystkie były zajęte na potrzeby turniejów, których organizowano średnio kilka miesięcznie i trwały one 2 do 3 dni. Nie może także budzić wątpliwości, że w latach będących przedmiotem postępowania podatkowego A prowadził jako przedsiębiorca m. in. działalność obiektów sportowych – kortów tenisowych. Okoliczność ta wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu aktualnego rejestru przedsiębiorców KRS z dnia 28.09.2004 r. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Należy więc ustalić znaczenie pojęcia działalność gospodarcza. Ustawodawca posługując się w art. 1a pkt 4 powołanej ustawy pojęciem działalności gospodarczej nie definiuje go, odsyła natomiast do przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej. Z tym że w związku ze zmianami legislacyjnymi zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 155, poz. 1095, ze zm.), która w art. 2 stanowi, iż działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z regulacji powołanego przepisu wynika, iż elementy konstytuujące taką działalność obejmują: zorganizowany sposób jej prowadzenia, ciągłość tego procesu oraz jego zarobkowy charakter. Skarżący prowadzi działalność usługową, jeden z rodzajów aktywności wymieniony w dyspozycji art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, której ciągłości i zorganizowanego sposobu prowadzenia w świetle ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie nie sposób kwestionować. Należy zatem rozważyć aspekt zarobkowego charakteru aktywności skarżącego. Sąd w niniejszym składzie stoi na stanowisku, iż działalność prowadzona przez A ma charakter zarobkowy. Zarobkowy charakter prowadzonej działalności jest bowiem kategorią obiektywną i wiąże się z pewną potencjalną możliwością uzyskiwania dochodów, w oderwaniu od jej faktycznego wymiaru, czyli wyniku finansowego jej prowadzenia. Udostępnianie kortów oraz pomieszczeń w budynkach należących do skarżącego za odpłatnością bez wątpienia stwarza taką możliwość po stronie skarżącego, co sprawia, iż nie sposób przyjąć, aby działalność ta mogła zostać zakwalifikowana jako działalność non profit. (tak również WSA w Rzeszowie w wyroku z 02.04.2009 r. Sygn. akt I SA/Rz 20/09, LEX nr 509212). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2009 r. wskazał, że wpis do KRS nie konstytuuje wprawdzie działalności gospodarczej, która jest faktem i kategorią o charakterze obiektywnym, jednakże wystąpienie z wnioskiem o wpis działalności gospodarczej oraz wpisu takiego przez właściwy, adekwatny w tym przedmiocie organ dokonanie, nie może być zasadnie pomijane w ocenie istnienia i funkcjonowania działalności gospodarczej bądź też przy analizie, czy określone działanie podatnika zakwalifikować można jako działalność gospodarczą. Zagadnienie ustalenia i zakwalifikowania, na podstawie wszystkich dostępnych w sprawie i zgodnych z prawem dowodów, czy podatnik prowadzi działalność gospodarczą, jest istotne i znaczące także wówczas, jeżeli podmiotem tym jest stowarzyszenie. Przywołać w tym miejscu można i należy stanowisko i argumentację Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 787/05, ONSA/WSA 2006/3/86, które Sąd II instancji w sprawie niniejsze podzielił. Zgodnie z nimi - na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach, stowarzyszenia są zrzeszeniami o celach niezarobkowych, co oznacza, że statutowym celem stowarzyszenia nie może być prowadzenie działalności skierowanej na osiągnięcie zysku. Stosownie jednak do art. 34 Prawa o stowarzyszeniach, stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach. Dochód z działalności stowarzyszenia służy do realizacji celów statutowych i nie może być przeznaczony do podziału między członków. Gospodarczego celu działalności nie niweczy fakt, iż dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na działalność statutową. Działalność statutowa i działalność gospodarcza są odrębnymi rodzajami działalności, przy czym możliwość prowadzenia działalności gospodarczej jest uwarunkowana tym, że dochód z jej prowadzenia przeznaczony będzie na cele statutowe stowarzyszenia, a nie będzie podlegał podziałowi między członków stowarzyszenia. Prowadzenie działalności gospodarczej przez stowarzyszenie odbywa się według ogólnych zasad określonych w odrębnych przepisach - w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej i ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym. Okoliczność, że dochody stowarzyszenia uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej są przeznaczane na takie czy inne cele, nie zmienia charakteru tej działalności. Uwzględniając przedstawione wyżej uwagi Naczelnego Sądu Administracyjnego należy dojść do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo wywiodły, iż wpis w ewidencji przedsiębiorców KRS w powiązaniu z faktycznie wykonywanymi przez skarżącego czynnościami polegającym na wynajmie za ustalony czynsz pomieszczeń biurowych oraz kortów stanowi działalność gospodarczą. Prawidłowa jest też ocena organów podatkowych, które uznały że w okolicznościach niniejszej sprawy przedmioty opodatkowania znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło pod względem skutków podatkowych okoliczność, że skarżący posiada status stowarzyszenia i jest zobowiązany uzyskany z działalności gospodarczej dochód przeznaczać na cele statutowe. Akceptując wyżej przedstawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego należy powtórzyć, że gospodarczego celu działalności nie niweczy fakt, iż dochód z jej prowadzenia jest przeznaczony na działalność statutową. Okoliczność, że dochody stowarzyszenia uzyskiwane z prowadzenia działalności gospodarczej są przeznaczone na takie czy inne cele, nie zmienia bowiem charakteru tej działalności. W ocenie Sądu, nie ma potrzeby dalszego uzupełniania materiału dowodowego, w celu ustalenia, w jakim zakresie wpłaty dokonywane są przez członków stowarzyszenia i czy w ogóle były pobierane opłaty od osób nie będących członkami stowarzyszenia. Należy bowiem zauważyć, że możliwość odpłatnego korzystania z obiektów należących do strony skarżącej przez osoby nie będące członkami klubu wynikała wprost np. z cenników korzystania z obiektów należących do klubu, a znajdujących się w aktach niniejszej sprawy. Przewidują one odrębne stawki za korzystanie z kortów A dla członków oraz dla niezrzeszonych i firm. Ponadto zwraca uwagę, że W. B. członek zarządu Klubu, na rozprawie stwierdził, że nie jest w stanie jednoznacznie określić czy z obiektów klubowych w latach 2003 -2004 korzystały osoby, które nie były członkami stowarzyszenia. Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008 r. Sygn. akt III SA/Wr 602/07, należy stwierdzić, iż dotyczył on uchwały rady powiatu stwierdzającej wygaśniecie mandatu radnego. Przedstawione tam rozważania nie mogą być więc przydatne w sprawie, której przedmiotem jest wymiar podatku od nieruchomości. Sąd w sprawie niniejszej nie może się odnieść do twierdzeń odnośnie naruszenia przez organ podatkowy I instancji zasady równości opodatkowania, poprzez stosowanie innych stawek podatku od nieruchomości wobec podmiotów, znajdujących się, zdaniem skarżącego, w podobnej sytuacji faktycznej. Takim działaniem naruszyłby bowiem art. 134 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszyło prawo i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.