I SA/Gd 515/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2007 roku oddala skargę. NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO DZIESIĘCIOMA DECYZJAMI Z DNIA 30 MARCA 2009 R., DOKONAŁ ROZLICZENIA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG SPÓŁCE "A" S.A., Z SIEDZIBĄ W G. ZA MIESIĄCE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., W SPOSÓB ODMIENNY OD DEKLAROWANEGO PRZEZ PODATNIKA W ZŁOŻONYCH ZA TE MIESIĄCE DEKLARACJACH PODATKOWYCH VAT-7 I OKREŚLIŁ ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG: ZA STYCZEŃ 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA LUTY 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA MARZEC 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA KWIECIEŃ 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA MAJ 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA CZERWIEC 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA LIPIEC 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA SIERPIEŃ 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ, ZA WRZESIEŃ 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ I ZA PAŹDZIERNIKA 2007 R. W KWOCIE [...] ZŁ. ROZPOZNAJĄC ODWOŁANIE OD POWYŻSZYCH ROZSTRZYGNIĘĆ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, DECYZJĄ DNIA 11 MARCA 2010 R., UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. UZASADNIAJĄC SWOJE STANOWISKO ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE W PIERWOTNYCH DEKLARACJACH PODATKOWYCH VAT-7 ZŁOŻONYCH W URZĘDZIE SKARBOWYM ZA MIESIĄCE L - X 2007 R. SPÓŁKA, W RAMACH WARTOŚCI SPRZEDAŻY ZWOLNIONEJ OD PODATKU, WYKAZAŁA M. IN. KWOTĘ POCHODZĄCĄ Z WPŁYWÓW ABONAMENTOWYCH OTRZYMANYCH OD [...], A KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO DO ODLICZENIA W DANYM MIESIĄCU ROZLICZENIOWYM USTALIŁA PROPORCJONALNIE ZGODNIE ART. 90 UST. 3 USTAWY Z DNIA 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. NR 54, POZ. 535 ZE ZM.) - DALEJ JAKO USTAWA O VAT, PRZY ZASTOSOWANIU PROPORCJI 16%. W DNIU 11 STYCZNIA 2008 R. SPÓŁKA ZŁOŻYŁA KOREKTY DEKLARACJI PODATKOWYCH VAT-7 ZA OKRES L - X 2007 R., WRAZ Z WNIOSKIEM O STWIERDZENIE NADPŁATY. ZE ZŁOŻONYCH DEKLARACJI VAT-7 WYNIKA, ŻE SPÓŁKA ZMNIEJSZYŁA WARTOŚĆ SPRZEDAŻY ZWOLNIONEJ OD PODATKU ORAZ ZWIĘKSZYŁA KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO. Z UZASADNIENIA WNIOSKU O STWIERDZENIE NADPŁATY WYNIKAŁO, ŻE W ZWIĄZKU Z POTWIERDZENIEM PRZEZ NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO STANOWISKA SPÓŁKI, ZAWARTEGO W PIŚMIE Z DNIA 25 CZERWCA 2007 R., W ZAKRESIE USTALANIA PROPORCJI KORZYSTAJĄC Z ZASADY OPISANEJ W ART. 90 UST. 2 USTAWY O VAT (ART. 90 UST. 3 USTAWY O VAT), Z POMINIĘCIEM WPŁYWÓW ABONAMENTOWYCH, ORAZ MAJĄC NA UWADZE POSTANOWIENIA ZAWARTE W WYROKACH TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 9 WRZEŚNIA 2004 R., SYGN. AKT OTK-A 2004/8/83 I WSA W WARSZAWIE, SYGN. AKT III SA/WA 694/07 DOKONANO PONOWNIE WYLICZENIA WSKAŹNIKA STRUKTURY SPRZEDAŻY DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO W 2007 R. W KONSEKWENCJI W/W WSKAŹNIK WYNOSI 86% I TYM SAMYM ISTOTNEJ ZMIANIE ULEGŁA KWOTA PODATKU NALICZONEGO DO ODLICZENIA. ODNOSZĄC SIĘ DO ZAISTNIAŁEJ W SPRAWIE KWESTII SPORNEJ, CZY SPÓŁKA MIAŁA PRAWO DO ODLICZENIA CAŁOŚCI KWOT PODATKU NALICZONEGO Z TYTUŁU ZAKUPU TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., W ZWIĄZKU Z WYKONYWANIEM CZYNNOŚCI NIE PODLEGAJĄCYCH USTAWIE O VAT (DZIAŁALNOŚĆ MISYJNA RADIA PUBLICZNEGO) ORAZ CZY OTRZYMANE PRZEZ SPÓŁKĘ KWOTY Z TYTUŁU ABONAMENTU POWINNY BYĆ UWZGLĘDNIANE W KALKULACJI WSPÓŁCZYNNIKA SPRZEDAŻY I W KONSEKWENCJI WPŁYWAĆ NA WYSOKOŚĆ PODATKU NALICZONEGO PODLEGAJĄCEGO ODLICZENIU - ORGAN ODWOŁAWCZY WYRAZIŁ POGLĄD, ŻE ODLICZENIE PODATKU NALICZONEGO, PRZEZNACZONEGO NA DZIAŁALNOŚĆ MISJI PUBLICZNEJ FINANSOWANEJ Z OPŁAT ABONAMENTOWYCH, BYŁOBY UZASADNIONE TYLKO WTEDY, GDY KWOTA Z TYCH OPŁAT ZOSTAŁABY PRZEZNACZONA NA DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ. STRONIE NIE POZWALAJĄ NA TO PRZEPISY O RADIOFONII I TELEWIZJI, GDYŻ WPŁYWY Z TYTUŁU OPŁAT ABONAMENTOWYCH PRZEZNACZONE SĄ W CAŁOŚCI NA DZIAŁALNOŚĆ MISJI PUBLICZNEJ, TYM SAMYM KOSZTY PONIESIONE NA TE ZADANIA NIE STANOWIĄ KOSZTÓW, KTÓRE ZWIĄZANE SĄ Z DZIAŁALNOŚCIĄ GOSPODARCZĄ. SKORO WPŁYWY Z ABONAMENTU POZOSTAJĄ POZA ZAKRESEM OPODATKOWANIA PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG, TO NIE STANOWIĄ ŻADNEGO ELEMENTU CENOTWÓRCZEGO (CHARAKTER TYCH OPŁAT ABONAMENTOWYCH POZOSTAJE BOWIEM BEZ WPŁYWU NA CENĘ USŁUG ŚWIADCZONYCH PRZEZ SPÓŁKĘ W ZAKRESIE MISJI PUBLICZNEJ), OBCIĄŻONEGO PODATKIEM NALEŻNYM, RODZĄCYM PRAWO DO JEGO ODLICZENIA. W ZWIĄZKU Z POWYŻSZYM, ZDANIEM DYREKTORA, ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI PRAWIDŁOWO UZNAŁ, ŻE UWZGLĘDNIENIE PRZEZ SPÓŁKĘ PODATKU NALICZONEGO Z FAKTUR DOKUMENTUJĄCYCH NABYCIE TOWARÓW I USŁUG, WYKORZYSTYWANYCH DO CZYNNOŚCI NIEPODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU NARUSZA ART. 86 UST. 1 USTAWY O VAT. ORGAN ODWOŁAWCZY W PEŁNI ZAAPROBOWAŁ METODĘ PRZYJĘTĄ PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W CELU OKREŚLENIA WYSOKOŚCI PODATKU NALICZONEGO PODLEGAJĄCEGO ODLICZENIU W ZWIĄZKU Z WYKONYWANIEM CZYNNOŚCI ZWOLNIONYCH OD PODATKU, OPODATKOWANYCH ORAZ NIEPODLEGAJĄCYCH OPODATKOWANIU VAT. STRONA ZARÓWNO W TOKU POSTĘPOWANIA PRZED ORGANEM PIERWSZEJ INSTANCJI, JAK I ORGANEM DRUGIEJ INSTANCJI NIE PRZEDŁOŻYŁA ŻADNYCH DANYCH, KTÓRE POZWOLIŁYBY WYŁĄCZYĆ Z ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO TEN PODATEK, KTÓRY ZWIĄZANY JEST Z DZIAŁALNOŚCIĄ MISJI PUBLICZNEJ FINANSOWANEJ Z OPŁAT ABONAMENTOWYCH, KTÓRE POZOSTAJĄ POZA ZAKRESEM USTAWY O VAT. Z UWAGI NA OKOLICZNOŚĆ, ŻE SPÓŁKA NIE PRZEDSTAWIŁA JAKICHKOLWIEK DOWODÓW PRZEMAWIAJĄCYCH NA JEJ KORZYŚĆ, ROZSTRZYGAJĄC W PRZEDMIOCIE SPRAWY ZASTOSOWANO METODĘ, KTÓRA POZWOLIŁA NA WYLICZENIE PODATKU NALICZONEGO, ZWIĄZANEGO Z DZIAŁALNOŚCIĄ OBJĘTĄ PODATKIEM OD TOWARÓW I USŁUG, A WIĘC ZAKRESEM OPODATKOWANIA USTAWĄ O VAT, W SPOSÓB NAJBARDZIEJ ZBLIŻONY DO STANU RZECZYWISTEGO. POWYŻSZA METODA STANOWI PROPORCJONALNE PORÓWNANIE POMIĘDZY DOKONANYMI PRZEZ PODATNIKA ZAKUPAMI, A WARTOŚCIĄ SPRZEDAŻY ZWOLNIONEJ OD PODATKU I OPODATKOWANEJ ORAZ NIEPODLEGAJĄCEJ OPODATKOWANIU. ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLIŁ JEDNOCZEŚNIE, ŻE KWOTA WPŁYWÓW Z ABONAMENTU W SPORNYCH MIESIĄCACH ROZLICZENIOWYCH ZNACZNIE PRZEWYŻSZAŁA WARTOŚĆ NETTO SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ I ZWOLNIONEJ. DYREKTOR NIE PODZIELIŁ STANOWISKA STRONY, ŻE OGRANICZENIE ZAKRESU PRAWA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO SŁUŻĄCYCH SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ I MISYJNEJ BYŁOBY DOPUSZCZALNE, GDYBY WPROST USTAWODAWCA TAKI WARUNEK WPROWADZIŁ DO ÓWCZEŚNIE OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW USTAWY O VAT. SKORO BOWIEM ZABRONIONE JEST ODLICZENIE PODATKU NALICZONEGO ZWIĄZANEGO ZE SPRZEDAŻĄ ZWOLNIONĄ OD PODATKU, TO TYM BARDZIEJ ZABRONIONE JEST ODLICZENIE PODATKU NALICZONEGO ZWIĄZANEGO Z CZYNNOŚCIAMI POZOSTAJĄCYMI POZA ZAKRESEM OPODATKOWANIA VAT. W SKARDZE SKIEROWANEJ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SPÓŁKA WNIOSŁA O UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ ORAZ POPRZEDZAJĄCYCH JĄ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI W CAŁOŚCI I ROZPATRZENIE SPRAWY CO DO JEJ ISTOTY A TAKŻE O ZASĄDZENIE NA RZECZ STRONY SKARŻĄCEJ KOSZTÓW POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO WRAZ Z KOSZTAMI ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO. ZASKARŻONEJ DECYZJI SPÓŁKA ZARZUCIŁA NARUSZENIE ART. 86 UST. 1 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG POPRZEZ ICH NIEWŁAŚCIWĄ INTERPRETACJĘ, RAŻĄCE NARUSZENIE ART. 90 UST. 1-3 USTAWY O VAT POPRZEZ NIEWŁAŚCIWĄ INTERPRETACJĘ I NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE. SPÓŁKA ZARZUCIŁA NADTO RAŻĄCE NARUSZENIE ART. 14B § 1 I § 2 ORAZ ART. 14C ORDYNACJI PODATKOWEJ (W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM DO KOŃCA CZERWCA 2007 R.), A TAKŻE NARUSZENIE ART. 120, ART. 121 § 1, ART. 124 ORAZ ART. 210 § 1 PKT 6 W ZW. Z ART. 210 § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE PODTRZYMUJĄC ARGUMENTACJE I STANOWISKO JAK W ZASKARŻONEJ DECYZJI. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU WYROKIEM Z DNIA 12 PAŹDZIERNIKA 2010 R., W SPRAWIE O SYGN. I SA/GD 477/10 UCHYLIŁ ZASKARŻONĄ DECYZJĘ. W UZASADNIENIU SĄD PO ANALIZIE STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY W KONTEKŚCIE OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW PRAWA UZNAŁ SKARGĘ ZA ZASADNĄ. SĄD PODKREŚLIŁ, ŻE W REJESTRZE ZAKUPÓW SPÓŁKA DOKONAŁA PODZIAŁU NA ZAKUPY ZWIĄZANE ZE SPRZEDAŻĄ ZWOLNIONĄ ORAZ OPODATKOWANĄ. ORGANY PODATKOWE WYWODZIŁY, ŻE ZASTOSOWAŁY RACJONALNĄ "METODĘ PRZYCHODOWĄ", ZGODNĄ Z ART. 86 UST. 1 USTAWY VAT W CELU OKREŚLENIA, JAKA CZĘŚĆ PONIESIONYCH KOSZTÓW ZWIĄZANA JEST Z DZIAŁALNOŚCIĄ OBJĘTĄ USTAWĄ O VAT, A JAKA CZĘŚĆ KOSZTÓW PRZYPADA NA REALIZACJĘ DZIAŁALNOŚCI NIE OBJĘTEJ TĄ USTAWĄ. W OCENIE SĄDU METODA PRZYJĘTA PRZEZ ORGAN BYŁA NIEPRAWIDŁOWA. W PRZYPADKU GDY ZAKUPY SŁUŻĄ ZARÓWNO DZIAŁALNOŚCI OPODATKOWANEJ, JAK I DZIAŁALNOŚCI W OGÓLE NIEPODLEGAJĄCEJ OPODATKOWANIU, A NIE JEST MOŻLIWE WYODRĘBNIENIE KWOT PODATKU PRZYPISANYCH DO POSZCZEGÓLNYCH RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI, MOŻLIWE BĘDZIE PEŁNE ODLICZENIE PODATKU ZWIĄZANEGO JEDNOCZEŚNIE ZARÓWNO Z CZYNNOŚCIAMI OPODATKOWANYMI, JAK I CZYNNOŚCIAMI NIEPODLEGAJĄCYMI W OGÓLE PODATKOWI. NIE NALEŻY W TYM PRZYPADKU DOKONYWAĆ OZNACZENIA CZĘŚCI PODATKU PODLEGAJĄCEJ ODLICZENIU PRZY POMOCY PROPORCJI LICZONEJ WEDLE STRUKTURY SPRZEDAŻY. ZASTOSOWANA PRZEZ ORGANY "METODA PRZYCHODOWA" W PRAKTYCE STANOWI ODBICIE SPOSOBU ROZLICZANIA PODATKU NALICZONEGO PRZEZ PODATNIKÓW, KTÓRZY DOKONYWALI SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ I ZWOLNIONEJ. SKORO BOWIEM ORGANY ROZLICZYŁY PODATEK NALICZONY ZWIĄZANY JEDNOCZEŚNIE ZE SPRZEDAŻĄ OPODATKOWANĄ, ZWOLNIONĄ I NIE PODLEGAJĄCĄ OPODATKOWANIU TYLKO W CZĘŚCI PRZYPADAJĄCEJ NA SPRZEDAŻ OPODATKOWANĄ TO METODA TA W PRAKTYCE BYŁA METODĄ OKREŚLONĄ W ART. 90 UST. 2 USTAWY O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZEZWALAJĄCĄ NA ODLICZENIE PODATKU NALICZONEGO PRZY SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ I ZWOLNIONEJ W CZĘŚCI ODPOWIADAJĄCEJ PROCENTOWEMU UDZIAŁOWI WARTOŚCI SPRZEDAŻY TOWARÓW OPODATKOWANYCH PODATKIEM W WARTOŚCI SPRZEDAŻY OGÓŁEM. ZASADY DOTYCZĄCE PROPORCJONALNEGO PODZIAŁU PODATKU NALICZONEGO NIE DOTYCZĄ SPRZEDAŻY NIEPODLEGAJĄCEJ OPODATKOWANIU TYM PODATKIEM (POR. WYROK NSA Z DNIA 7 WRZEŚNIA 2005 R., SYGN. AKT L FSK 2054/04, WYROK NSA Z 26 MARCA 2009 R., SYGN. AKT L FSK 27/08, WYROK NSA Z 29 CZERWCA 2010 R., SYGN. AKT L FSK 478/10). W KWESTII KWALIFIKACJI OPŁAT ABONAMENTOWYCH W PŁASZCZYŹNIE PODATKU VAT, SĄD PODZIELIŁ GENERALNIE STANOWISKO SKARŻĄCEJ. ABONAMENT NIE JEST WYNAGRODZENIEM - KWOTĄ NALEŻNĄ W ROZUMIENIU ART. 15 U.P.T.U. - ZA ŚWIADCZONE PRZEZ SPÓŁKĘ USŁUGI ZWOLNIONE. BRAK JEST BOWIEM BEZPOŚREDNIEGO ZWIĄZKU MIĘDZY SPÓŁKĄ REALIZUJĄCĄ USŁUGI TELEWIZJI A JEJ "ODBIORCAMI". CI DRUDZY (PŁACĄCY ABONAMENT) W ISTOCIE NIE MAJĄ WPŁYWU NA TO JAKĄ USŁUGĘ "OTRZYMUJĄ". CO WIĘCEJ WCALE JEJ NIE "ZAMAWIAJĄ", A MIMO TO PONOSZĄ OPŁATY ABONAMENTOWE. UISZCZANY PRZEZ NICH ABONAMENT JEST PRZYMUSOWYM I BEZZWROTNYM ŚWIADCZENIEM O CHARAKTERZE PUBLICZNOPRAWNYM Z GÓRY NAKIEROWANYM NA REALIZACJĘ OKREŚLONYCH PRZEZ USTAWODAWCĘ CELÓW. STANOWI POZABUDŻETOWY DOCHÓD CELOWY CHARAKTERZE PUBLICZNYM, PRZEZNACZONY NA FINANSOWANIE MISJI PUBLICZNEGO RADIA I TELEWIZJI (POR. WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO Z DNIA 9 WRZEŚNIA 2004 R., SYGN. AKT K 2/03). OPŁATA ABONAMENTOWA NIE JEST ZATEM ŚWIADCZENIEM EKWIWALENTNYM I WZAJEMNYM. DLA OBOWIĄZKU JEJ PONOSZENIA NIE MA ZNACZENIA, CZY PODMIOT JĄ UISZCZAJĄCY W OGÓLE ZAMIERZA KORZYSTAĆ, CZY TEŻ KORZYSTA Z ODBIORU NADAWANYCH PRZEZ SPÓŁKĘ PROGRAMÓW TELEWIZYJNYCH, CZY TYLKO REALIZUJE SWOJE POTRZEBY W ZAKRESIE INNYCH NIŻ PUBLICZNE MEDIÓW, DLA KTÓRYCH SPEŁNIENIA MUSI CO DO ZASADY DYSPONOWAĆ ODBIORNIKIEM TELEWIZYJNYM. NIE JEST WIĘC DOBROWOLNYM UCZESTNIKIEM TAK POWSTAŁEJ RELACJI. W TAKIM STANIE RZECZY W OCENIE SĄDU NIE MOŻNA PRZYJĄĆ, IŻ ABONAMENT UISZCZANY PRZEZ PODMIOT ZOBOWIĄZANY JEST ZAPŁATĄ ZA ZWOLNIONĄ Z PODATKU VAT USŁUGĘ TELEWIZJI PUBLICZNEJ (POR. WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 31 SIERPNIA 2007 R., SYGN. AKT III SA/WA 694/07). DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, PO PONOWNYM ROZPOZNANIU ODWOŁANIA, BIORĄC POD UWAGĘ UZASADNIENIE W/W WYROKU WSA W GDAŃSKU, DECYZJĄ Z DNIA 21 MARCA 2011 R., UCHYLIŁ W CAŁOŚCI DECYZJE NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO OD NR [...] DO NR [...] Z DNIA 30 MARCA 2009 R., OKREŚLAJĄCE ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG I W TYM ZAKRESIE OKREŚLIŁ NADWYŻKĘ PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNY OKRES ROZLICZENIOWY ZA MIESIĄCE STYCZEŃ, MAJ I CZERWIEC 2007 R., NADWYŻKĘ PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY ZA MIESIĄCE LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R., ORAZ ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE ZA MIESIĄCE MARZEC, SIERPIEŃ I WRZESIEŃ 2007 R. DOKONUJĄC PONOWNEJ SUBSUMCJI USTALONEGO W SPRAWIE STANU FAKTYCZNEGO DO DYSPOZYCJI WSKAZANYCH W UZASADNIENIU DECYZJI PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO, MAJĄC TAKŻE NA UWADZE ORZECZENIA SĄDU - DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DOKONAŁ ROZLICZENIA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE ROZLICZENIOWE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., W SPOSÓB ODMIENNY OD ZAPREZENTOWANEGO PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W UZASADNIENIU SKARŻONYCH DECYZJI. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ PODKREŚLIŁ, ŻE USTALAJĄC KWOTĘ PODATKU NALICZONEGO DO ODLICZENIA W POSZCZEGÓLNYCH MIESIĄCACH OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., PO PONOWNYM ROZPATRZENIU SPRAWY, UWZGLĘDNIŁ W ROZLICZENIU PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG: ZA STYCZEŃ 2007 R., - KWOTĘ Z PRZENIESIENIA W WYSOKOŚCI [...] ZŁ, WYNIKAJĄCĄ Z KOREKTY DEKLARACJI VAT-7, ZŁOŻONEJ PRZEZ SPÓŁKĘ ZA GRUDZIEŃ 2006 R., (DATA WPŁYWU DO US 7 GRUDNIA 2010 R.), NATOMIAST W ROZLICZENIU ZA OKRES OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., UWZGLĘDNIŁ NADTO PODATEK NALICZONY Z FAKTUR VAT WYSTAWIONYCH PRZEZ "B" SP. Z O.O., NA RZECZ SPÓŁKI, PRZEDŁOŻONYCH PRZEZ SPÓŁKĘ W ZAŁĄCZENIU PISMA Z DNIA 22 WRZEŚNIA 2008 R. ORGAN ODWOŁAWCZY WYJAŚNIŁ, IŻ PRZYJĄŁ DO OBLICZENIA KWOTY PODATKU NALICZONEGO PODLEGAJĄCEJ ODLICZENIU W OKRESIE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., PROCENTOWY WSKAŹNIK WARTOŚCI SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ W WARTOŚCI SPRZEDAŻY OGÓŁEM OBLICZONY PRZEZ SPÓŁKĘ NA PODSTAWIE OBROTÓW Z POPRZEDNIEGO ROKU (I-XII 2006 R.), NA POZIOMIE 86%, WYLICZYŁ WYSOKOŚĆ PODLEGAJĄCEGO ODLICZENIU W POSZCZEGÓLNYCH MIESIĄCACH PODATKU NALICZONEGO I W KONSEKWENCJI DOKONAŁ PRAWIDŁOWEGO ROZLICZENIA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R. W SKARDZE NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU SPÓŁKA ZARZUCAJĄC RAŻĄCE NARUSZENIE: 1) PRAWA MATERIALNEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 87 UST. 1 USTAWY Z DNIA 11 MARCA 2004 R., O PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG (DZ. U. NR 54, POZ. 535, ZE ZM.), POPRZEZ ARBITRALNE I JEDNOSTRONNE JEGO ZASTOSOWANIE, MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY, 2) PRAWA PROCEDURALNEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 120, ART. 121 § 1 I ART. 122 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2005 R., NR 8, POZ. 60 ZE ZM.), POPRZEZ POMINIĘCIE LUB NIEDOPEŁNIENIE WYNIKAJĄCYCH Z NICH NORM POSTĘPOWANIA, WNIOSŁA: • UCHYLENIE ZASKARŻONEJ DECYZJI W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ MIESIĘCY LUTY - PAŹDZIERNIK 2007 R., • ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO WRAZ Z KOSZTAMI ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO. W OCENIE SKARŻĄCEJ ZASADNICZE UCHYBIENIE PO STRONIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ SPROWADZA SIĘ DO ARBITRALNEGO ZASTOSOWANIA WYBORU JEDNEJ Z MOŻLIWYCH OPCJI, JAKIE DAJE PODATNIKOM ART. 87 UST. 1 USTAWY O VAT. W TYM ZAKRESIE SKARŻĄCA PODNOSI, ŻE POWYŻSZY PRZEPIS DAJE PRAWO DO WYBORU METODY ODZYSKANIA NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM WYŁĄCZNIE PODATNIKOWI. JAK WSKAZAŁA SKARŻĄCA, ORGANY PODATKOWE NIE MAJĄ PRAWA DECYDOWAĆ ZA PODATNIKA O METODZIE "ODZYSKANIA" TAKIEJ NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM. ZDANIEM STRONY, ORGANY PODATKOWE MOGĄ CO NAJWYŻEJ OKREŚLIĆ KWOTY WYNIKAJĄCE Z ZASTOSOWANIA OKREŚLONEJ METODY PRZEZ PODATNIKA, CO POTWIERDZA RÓWNIEŻ ART. 99 UST. 12 USTAWY O VAT, Z TREŚCI KTÓREGO SKARŻĄCA WYWODZI, ŻE W SYTUACJI WYSTĄPIENIA NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM, ORGAN NIE MOŻE PODJĄĆ DECYZJI ZA PODATNIKA O FORMULE ZWROTU TEJ NADWYŻKI. SKORO, JAK TWIERDZI SKARŻĄCA, DECYDUJĄCE ZNACZENIE MA DEKLARACJA PODATKOWA, TO OZNACZA, ŻE TO PODATNIK DECYDUJE O TYCH WARTOŚCIACH, A WŁAŚCIWY ORGAN MOŻE JE OKREŚLIĆ TYLKO W INNEJ WYSOKOŚCI. AUTOR SKARGI PODNOSI, ŻE PRZENIESIENIE WSZYSTKICH KWOT NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM DO ROZLICZENIA W NASTĘPNYCH OKRESACH ROZLICZENIOWYCH, JEST DLA SPÓŁKI KORZYSTNIEJSZE, GDYŻ NIE WYWOŁUJE PROBLEMÓW Z USTALENIEM TERMINU ZWROTU NADWYŻKI. W PODANYM ZAKRESIE SKARŻĄCA PREZENTUJE POGLĄD, ŻE WNIOSKOWANE WYŻEJ ROZLICZENIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG SPOWODOWAŁYBY ZWIĘKSZENIE KWOTY NADPŁATY ZA MIESIĄCE: MARZEC, SIERPIEŃ, WRZESIEŃ, I PAŹDZIERNIK 2007 R., O WARTOŚĆ [...] ZŁ, CO MIAŁOBY RÓWNIEŻ PRZEŁOŻENIE NA WARTOŚĆ ODSETEK NALEŻNYCH STRONIE SKARŻĄCEJ, PODNOSZĄC, ŻE POSTĘPOWANIE PODATKOWE W TYM ZAKRESIE TRWA JUŻ 3 LATA. NADTO WNOSZĄCA ŚRODEK ZASKARŻENIA PODNOSI, ŻE Z UWAGI NA FAKT, IŻ ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI NA ŻADNYM ETAPIE POSTĘPOWANIA NIE UZYSKAŁ OD STRONY SKARŻĄCEJ INFORMACJI, W JAKI SPOSÓB ŻYCZY SOBIE ROZLICZENIA NADWYŻKI ZA POSZCZEGÓLNE MIESIĄCE, NIE MA ZATEM WIEDZY, JAKIMI PRZESŁANKAMI KIEROWAŁ SIĘ ORGAN ROZSTRZYGAJĄC W SPRAWIE. POWYŻSZE ZDANIEM SKARŻĄCEJ STANOWI ISTOTNE NARUSZENIE PRZEPISÓW ZARÓWNO W SFERZE PRAWA MATERIALNEGO (USTAWA O VAT I DYREKTYWA 2006/112/WE), JAK I PRAWA PROCESOWEGO (ORDYNACJA PODATKOWA). KOŃCZĄC UZASADNIENIE SKARGI W POWYŻSZYM ZAKRESIE AUTOR SKARGI WYPROWADZA WNIOSEK, ŻE SKORO NADWYŻKA PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM JEST WYŁĄCZNYM UPRAWNIENIEM PODATNIKA, OZNACZA TO, ŻE W KAŻDYM PRZYPADKU PODATNIK POWINIEN MIEĆ MOŻLIWOŚĆ WYBORU OPCJI ROZLICZENIA TEJ NADWYŻKI, I TO NIEZALEŻNIE CZY NASTĘPUJE TO POPRZEZ ZŁOŻENIE ROZLICZENIA W FORMIE DEKLARACJI PODATKOWEJ, CZY TEŻ POPRZEZ ROZLICZENIE W WYDANEJ DECYZJI PRZEZ ORGAN PODATKOWY. DLA POPARCIA PREZENTOWANEGO STANOWISKA W PRZEDMIOCIE PRAWA WYBORU PRZEZ PODATNIKA "OPCJI" ROZLICZENIA TEJ NADWYŻKI SKARŻĄCA POWOŁUJE SIĘ NA UNORMOWANIA WSPÓLNOTOWE ZAWARTE PRZEPISACH ART. 183 DYREKTYWY 2006/112/WE ORAZ ART. 18 (4) VI DYREKTYWY, KTÓRE W JEJ OCENIE WSKAZUJĄ NA OBOWIĄZKOWE ZASTOSOWANIE OBU OPCJI W NORMACH KRAJOWYCH. NADTO WSKAZANO NA WYROK WSA W WARSZAWIE Z DNIA 21 MAJA 2009R., SYGN. AKT III SA/WA 319/09, KTÓRY JAK TWIERDZI SKARŻĄCA, POTWIERDZA PREZENTOWANE WYŻEJ STANOWISKO. KOLEJNE ZARZUTY KONCENTRUJĄ SIĘ NA NARUSZENIU PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO, TJ. ART. 120, ART. 121 § 1, ART. 122 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. ZDANIEM SKARŻĄCEJ, WSKUTEK WYDANIA SKARŻONEJ DECYZJI ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI NARUSZYŁ ZASADY OPISANE WE WSZYSTKICH TRZECH WSKAZANYCH PRZEPISACH I NARUSZENIE TO MIAŁO CHARAKTER RAŻĄCY, GDYŻ W OCZYWISTY SPOSÓB ORGAN NIE WYPEŁNIŁ NORM Z NICH WYNIKAJĄCYCH. NARUSZENIE ART. 120 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA SKARŻĄCA UPATRUJE W SAMOWOLNYM PODJĘCIU PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY DECYZJI O DOKONANIU ZWROTU NADWYŻKI NA RACHUNEK BANKOWY ZA NIEKTÓRE MIESIĄCE, A ZA INNE O PRZENIESIENIU NADWYŻKI DO ROZLICZENIA W NASTĘPNYCH OKRESACH ROZLICZENIOWYCH. BRAK WEZWANIA SPÓŁKI DO ZŁOŻENIA WYJAŚNIENIA DOTYCZĄCEGO WYBORU METODY ZWROTU, STANOWI W OPINII STRONY SKARŻĄCEJ, RAŻĄCE NARUSZENIE ZASADY WYNIKAJĄCEJ Z ART. 121 § 1 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. W PODANYM ZAKRESIE SKARŻĄCA PREZENTUJE STANOWISKO, ŻE "GDYBY NAWET ORGAN NIE ZAPYTAŁ PODATNIKA, ALE JEDNAK WYBRAŁ ROZWIĄZANIE KORZYSTNIEJSZE DLA DANEGO PODATNIKA, TO NARUSZENIE ART. 121 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ MIAŁOBY ZDECYDOWANIE MNIEJSZE ZNACZENIE". KOŃCOWO SKARŻĄCA PODNOSI, ŻE POWYŻSZE KWESTIE SĄ ŚCIŚLE ZWIĄZANE Z NARUSZENIEM ART. 122 ORDYNACJI PODATKOWEJ, GDYŻ W JEJ OCENIE DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ NIE PODJĄŁ WSZELKICH MOŻLIWYCH DZIAŁAŃ W CELU DOKŁADNEGO WYJAŚNIENIA STANOWISKA STRONY SKARŻĄCEJ W TYM ZAKRESIE, A WRĘCZ DZIAŁANIA ORGANU MOGŁY WSKAZYWAĆ NA CHĘĆ JAK NAJSZYBSZEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY W CELU MINIMALIZOWANIA KOSZTÓW DLA ORGANÓW PODATKOWYCH TEGO CZASOCHŁONNEGO POSTĘPOWANIA. W odpowiedzi na skargę - wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Skarbowej w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przyjęte w rozpatrywanej sprawie. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW SKARGI W OKOLICZNOŚCIACH USTALONEGO STANU FAKTYCZNEGO I MAJĄCYCH ZASTOSOWANIE W SPRAWIE PRZEPISÓW PRAWA ORGAN NIE PODZIELIŁ ZASADNOŚCI PODNOSZONYCH PRZEZ SKARŻĄCĄ ZARZUTÓW RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO, A W KONSEKWENCJI PRAWA PROCEDURALNEGO. PRZEDE WSZYSTKIM ORGAN WSKAZAŁ, ŻE SKARŻONA DECYZJA: • UWZGLĘDNIA W CAŁOŚCI ROZLICZENIE DOKONANE PRZEZ SPÓŁKĘ W KOREKTACH DEKLARACJI PODATKOWYCH VAT-7 ZŁOŻONYCH W DNIU 11 STYCZNIA 2008 R., A W DALSZEJ KONSEKWENCJI UWZGLĘDNIA W CAŁOŚCI WNIOSEK SPÓŁKI Z DNIA 10 STYCZNIA 2008 R., O STWIERDZENIE NADPŁATY W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA OKRES OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., W KTÓRYM SPÓŁKA WNIOSKOWAŁA O STWIERDZENIE NADPŁATY W KWOCIE [...] ZŁ, • OKREŚLA KWOTY DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNE OKRESY ROZLICZENIOWE ZA MIESIĄCE: STYCZEŃ, MAJ I CZERWIEC 2007 R., ORAZ KWOTY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO ZA MIESIĄCE: MARZEC, OD SIERPNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., - ZGODNIE Z DYSPOZYCJĄ SKARŻĄCEJ, WYRAŻONĄ W ZŁOŻONYCH W DNIU 11 STYCZNIA 2008 R., KOREKTACH DEKLARACJI VAT-7. PRZY CZYM KWOTY DO PRZENIESIENIA OKREŚLONO W WYSOKOŚCI WYŻSZEJ NIŻ DEKLAROWANA, ZAŚ KWOTY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO OKREŚLONO W KWOTACH NIŻSZYCH NIŻ DEKLAROWANE. • OKREŚLA - KWESTIONOWANE PRZEZ STRONĘ - KWOTY DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY ZA MIESIĄCE LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R., W MIEJSCE WYKAZANEJ PRZEZ SPÓŁKĘ WPŁATY DO URZĘDU SKARBOWEGO. ZATEM SPÓR, KTÓRY ZAISTNIAŁ NA ETAPIE SKARGI DOTYCZY WYŁĄCZNIE SPOSOBU ROZLICZENIA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG W ZAKRESIE, W JAKIM ORGAN PODATKOWY OKREŚLIŁ NA PODSTAWIE SKARŻONEJ DECYZJI KWOTĘ DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY PODATNIKA ZA MIESIĄCE: LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R., PODCZAS GDY SPÓŁKA ZA TE MIESIĄCE ROZLICZENIOWE WYKAZAŁA KWOTĘ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO. W KONTEKŚCIE PRZEDSTAWIONEGO STANU FAKTYCZNEGO ORGAN ODWOŁAWCZY NIE PODZIELIŁ ZARZUTU SKARGI W ZAKRESIE RAŻĄCEGO NARUSZENIA PRAWA MATERIALNEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI ART. 87 UST. 1 USTAWY O VAT, POPRZEZ ARBITRALNE I JEDNOSTRONNE JEGO ZASTOSOWANIE, ALBOWIEM OKREŚLIŁ KWOTĘ DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNE OKRESY ROZLICZENIOWE ZA MIESIĄCE: STYCZEŃ, MAJ I CZERWIEC 2007 R., ZGODNIE Z DYSPOZYCJĄ SKARŻĄCEJ, WYRAŻONĄ W KOREKTACH DEKLARACJI VAT-7; PODOBNIE ZA MIESIĄCE: MARZEC, OD SIERPNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., OKREŚLONO ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE, Z TYM, ŻE W KWOTACH NIŻSZYCH NIŻ DEKLAROWANE. Z KOLEI OKREŚLENIE KWOTY DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY PODATNIKA POZOSTAJE ZDANIEM ORGANU W ZWIĄZKU Z ROZLICZENIEM PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA NASTĘPNE OKRESY ROZLICZENIOWE, POCZĄWSZY OD LISTOPADA 2007 R., OKREŚLONYM W OSTATECZNEJ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. SKORO W OSTATNIM MIESIĄCU OBJĘTYM SKARŻONĄ DECYZJĄ (PAŹDZIERNIK 2007 R.), DOKONANO ROZLICZENIA PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG, KIERUJĄC SIĘ PRAWOMOCNYM POSTANOWIENIEM WSA W GDAŃSKU Z DNIA 5 STYCZNIA 2010 R., SYGN. AKT I SA/GD 846/09, KTÓRE OBEJMUJE SWYM ROZSTRZYGNIĘCIEM NASTĘPNE OKRESY ROZLICZENIOWE (OD LISTOPADA 2007 R., DO CZERWCA 2008 R.), NIETRAFNY JEST ZDANIEM DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ ARGUMENT SKARGI, ŻE SKARŻĄCA NIE MA ABSOLUTNIE WIEDZY JAKIMI PRZESŁANKAMI KIEROWAŁ SIĘ ORGAN DOKONUJĄC ROZSTRZYGNIĘCIA W POWYŻSZYM ZAKRESIE. ORGAN PODKREŚLA I TO, ŻE WBREW TWIERDZENIU SKARGI, OKREŚLENIE SPÓŁCE SKARŻONĄ DECYZJĄ ZA MIESIĄCE LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R., KWOTY DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY, NIE MA WPŁYWU NA ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY, A W SZCZEGÓLNOŚCI NIE MA WPŁYWU NA WYSOKOŚĆ ODSETEK NALEŻNYCH STRONIE SKARŻĄCEJ Z TYTUŁU ŻĄDANEJ PRZEZ SPÓŁKĘ WYŻSZEJ NADPŁATY NIŻ STWIERDZONA SKARŻONĄ DECYZJĄ A TYM SAMYM WYŻSZĄ NIŻ WSKAZANĄ WE WNIOSKU O STWIERDZENIE NADPŁATY. SKARŻONA DECYZJA UWZGLĘDNIA W CAŁOŚCI ROZLICZENIE DOKONANE PRZEZ SPÓŁKĘ W KOREKTACH DEKLARACJI PODATKOWYCH VAT-7 ZŁOŻONYCH W DNIU 11 STYCZNIA 2008 R., A W DALSZEJ KONSEKWENCJI UWZGLĘDNIA W CAŁOŚCI WNIOSEK SPÓŁKI Z DNIA 10 STYCZNIA 2008 R., O STWIERDZENIE NADPŁATY W PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA OKRES OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R. ZA NIEZASADNY ORGAN ODWOŁAWCZY UZNAŁ ZARZUT ZANIŻENIA ODSETEK - POPRZEZ OKREŚLENIE ZWROTU BEZPOŚREDNIEGO ZA M-CE LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R. ORGAN ZWRACA UWAGĘ, ŻE ZA W/W MIESIĄCE SPÓŁKA NIE WYKAZAŁA W KOREKTACH DEKLARACJI VAT-7 NADWYŻKI DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY; TYM SAMYM BRAK JEST PODSTAW ABY PRZYJĄĆ, ŻE OKREŚLONY SKARŻONĄ DECYZJĄ ZWROT NA RACHUNEK BANKOWY JEST "OPÓŹNIONY". NADTO ORGAN WSKAZAŁ, IŻ WBREW ZARZUTOM SKARGI ZE SZCZEGÓŁOWEGO ROZLICZENIA WYNIKA, ŻE SYTUACJA FINANSOWA SPÓŁKI WSKUTEK WYDANIA ZASKARŻONEJ DECYZJI, NIE ULEGŁA POGORSZENIU. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE, ALBOWIEM ZASKARŻONA DECYZJA ODPOWIADA PRAWU. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ PONOWNIE ROZLICZAJĄC SKARŻĄCEJ SPÓŁCE PODATEK OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., W WYKONANIU WYTYCZNYCH WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO ZAWARTYCH W UZASADNIENIU WYROKU Z DNIA 12 PAŹDZIERNIKA 2010 R., SYGN. AKT I SA/GD 477/10 PRZYJĄŁ DO OBLICZENIA KWOTY PODATKU NALICZONEGO PODLEGAJĄCEJ ODLICZENIU W/W OKRESIE PROCENTOWY WSKAŹNIK WARTOŚCI SPRZEDAŻY OPODATKOWANEJ W WARTOŚCI SPRZEDAŻY OGÓŁEM OBLICZANY PRZEZ SPÓŁKĘ NA PODSTAWIE OBROTÓW Z POPRZEDNIEGO ROKU (I - XII.2006 R.), NA POZIOMIE 86%. UWZGLĘDNIŁ NADTO W ROZLICZENIU ZA STYCZEŃ 2007 R., KWOTĘ Z PRZENIESIENIA W WYSOKOŚCI [...],- ZŁ, WYNIKAJĄCY Z KOREKTY DEKLARACJI VAT-7 ZŁOŻONEJ PRZEZ SPÓŁKĘ ZA GRUDZIEŃ 2006 R., ORAZ PODATEK NALICZONY Z FAKTUR VAT WYSTAWIONYCH W OKRESIE OD STYCZNIA DO PAŹDZIERNIKA 2007 R., PRZEZ "B" SP. Z O.O., NA RZECZ SKARŻĄCEJ SPÓŁKI. POPRAWNOŚCI PRZEDMIOTOWEGO ROZLICZENIA CO DO ZASADY SKARŻĄCA SPÓŁKA NIE KWESTIONUJE. W OCENIE SKARŻĄCEJ ZASADNICZE UCHYBIENIE PO STRONIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W ZASKARŻONEJ OBECNIE DO SĄDU DECYZJI, SPROWADZA SIĘ DO ARBITRALNEGO ZASTOSOWANIA WYBORU JEDNEJ Z MOŻLIWYCH OPCJI JAKIE DAJE PODATNIKOM ART. 87 UST. 1 USTAWY O VAT. ZDANIEM SKARŻĄCEJ POWYŻSZY PRZEPIS DAJE WYŁĄCZNIE PODATNIKOWI PRAWO DO WYBORU METODY ODZYSKANIA NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM. ZDANIEM STRONY ORGANY PODATKOWE MOGĄ CO NAJWYŻEJ OKREŚLIĆ KWOTY WYNIKAJĄCE Z ZASTOSOWANIA OKREŚLONEJ METODY PRZEZ PODATNIKA, CO POTWIERDZA RÓWNIEŻ ART. 99 UST. 12 USTAWY O VAT. SKORO DECYDUJĄCE ZNACZENIE MA DEKLARACJA PODATKOWA TO OZNACZA, ŻE PODATNIK DECYDUJE O TYCH WARTOŚCIACH, A WŁAŚCIWY ORGAN MOŻE JE OKREŚLIĆ TYLKO W INNEJ WYSOKOŚCI. ARBITRALNE ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU O ZWROCIE BEZPOŚREDNIM ZA M-CE LUTY, KWIECIEŃ, LIPIEC 2007 R., NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM - RODZI ZDANIEM SKARŻĄCEJ PROBLEMY Z USTALENIEM TERMINU, W KTÓRYM ORGAN WINIEN DOKONAĆ TEGOŻ ZWROTU (60 LUB 180 DNI - ZGODNIE Z ART. 87 UST. 2 I 3 USTAWY O VAT), WYSOKOŚCI NADPŁATY I NALEŻNYCH ODSETEK - ZWAŻYWSZY, ŻE POSTĘPOWANIE PODATKOWE W POWYŻSZYM ZAKRESIE TRWA JUŻ 3 LATA. W OCENIE SĄDU CO DO ZASADY RACJĘ MA STRONA SKARŻĄCA, ŻE TO PODATNIK MA PRAWO WYBORU SPOSOBU ROZLICZENIA NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM ZGODNIE Z ART. 87 UST. 1 USTAWY O VAT. SWOJE UPRAWNIENIE W/W ZAKRESIE PODATNIK REALIZUJE W ZŁOŻONEJ DEKLARACJI (BĄDŹ W KOREKCIE DEKLARACJI). TYMCZASEM SKARŻĄCA SPÓŁKA ZA MIESIĄCE LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R., - W ZŁOŻONYCH KOREKTACH NIE WYKAZAŁA NADWYŻKI PODATKU VAT DO PRZENIESIENIA NA NASTĘPNY OKRES ROZLICZENIOWY LECZ WYKAZAŁA KWOTĘ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO. NALEŻY ZWRÓCIĆ UWAGĘ, ŻE ZGODNIE Z ART. 99 UST. 12 USTAWY O VAT ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE, KWOTĘ ZWROTU RÓŻNICY PODATKU, KWOTĘ ZWROTU PODATKU NALICZONEGO LUB RÓŻNICY PODATKU O KTÓREJ MOWA W ART. 87 UST. 1, PRZYJMUJE SIĘ KWOCIE WYNIKAJĄCEJ Z DEKLARACJI PODATKOWEJ, CHYBA, ŻE NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO LUB ORGAN KONTROLI SKARBOWEJ OKREŚLI JE W INNEJ WYSOKOŚCI. W ROZWAŻANEJ SPRAWIE POSTĘPOWANIE O STWIERDZENIE NADPŁATY PRZEKSZTAŁCIŁO SIĘ W POSTĘPOWANIE PODATKOWE - KTÓRE TO POSTĘPOWANIE PROWADZĄ ORGANY PODATKOWE - ZGODNIE Z OBOWIĄZUJĄCYMI PRZEPISAMI PRAWA PROCESOWEGO I MATERIALNEGO. KONSEKWENCJĄ PRZEPROWADZONEGO POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO BYŁO WYDANIE DECYZJI W KTÓREJ ORGAN W SPOSÓB ODMIENNY OD DEKLAROWANEGO PRZEZ SPÓŁKĘ DOKONAŁ ROZLICZENIA PODATKU VAT, ZA OBJĘTE KONTROLĄ MIESIĄCE. SKORO ROZLICZENIE PODATKU BYŁO DECYZYJNE, TO ORGAN DECYDUJE W JAKI SPOSÓB DOKONAĆ ZWROTU RÓŻNICY. WBREW OCZEKIWANIOM STRONY, ŻADEN PRZEPIS USTAWY O VAT NIE OBLIGUJE ORGAN DO USTALANIA Z PODATNIKIEM W JAKI SPOSÓB MA NASTĄPIĆ ZWROT NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM (BEZPOŚREDNIO CZY POŚREDNIO) W SYTUACJI, GDY DOPIERO PRAWIDŁOWE ROZLICZENIE PODATKU VAT DOKONANE PRZEZ ORGAN WSKUTEK PRZEPROWADZONEGO POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO WYKAŻE, ŻE W/W NADWYŻKA WYSTĄPIŁA. APROBUJĄC POGLĄD STRONY W/W KWESTII DOSZŁOBY DO TEGO, ŻE TO PODATNIK W ISTOCIE DECYDOWAŁBY O TREŚCI DECYZJI. REASUMUJĄC, W OCENIE SĄDU UPRAWNIENIE PODATNIKA Z ART. 87 UST. 1 USTAWY O VAT MOŻE BYĆ SKONKRETYZOWANE W DEKLARACJI VAT BĄDŹ JEJ KOREKCIE TYLKO DO CZASU WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO. SKORO ORGAN W SPOSÓB UPRAWNIONY ZA SPORNE MIESIĄCE (LUTY, KWIECIEŃ, LIPIEC 2007 R.), ORZEKŁ O ZWROCIE BEZPOŚREDNIM RÓŻNICY NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM - W SPRAWIE NIE MAJĄ ZASTOSOWANIA TERMINY OKREŚLONE W ART. 87 UST. 2 USTAWY O VAT. PRZEPIS ART. 87 UST. 2 ODWOŁUJE SIĘ DO ZŁOŻONEGO PRZEZ PODATNIKA ROZLICZENIA, W KTÓRYM WYKAZAŁ ON KWOTĘ DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE JAK JUŻ WYŻEJ PODKREŚLONO TAKA SYTUACJA NIE MIAŁA MIEJSCA. ZWROT NA RACHUNEK BANKOWY ORGAN PODATKOWY OKREŚLIŁ BOWIEM DECYZJĄ W RAMACH STOSOWANIA PRAWA. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ TRAFNIE RÓWNIEŻ WYWODZI, ŻE PODATNIK NIE MOŻE LICZYĆ NA ZWROT PODATKU WRAZ Z ODSETKAMI, W ZWIĄZKU Z TWIERDZENIEM, ŻE PRZEPIS, KTÓRY TAK STANOWI, ODWOŁUJE SIĘ DO WYŁĄCZNEGO PRAWA PODATNIKA. JAK WYŻEJ WSKAZANO, WYRAŻONE W ART. 87 UST. 1 USTAWY O VAT PRAWO DO WYBORU ROZLICZENIA NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM PODATNIK REALIZUJE W ZŁOŻONYM PRZEZ SIEBIE ROZLICZENIU, A WIĘC DEKLARACJI VAT-7. NATOMIAST ZŁOŻONE PRZEZ SPÓŁKĘ ZA MIESIĄCE: LUTY, KWIECIEŃ I LIPIEC 2007 R., UWIDACZNIAJĄ, ŻE W WYNIKU ICH ROZLICZENIA POWSTAŁA KWOTA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO. POWYŻSZE POZWALA ZATEM NA STWIERDZENIE, ŻE PÓŹNIEJSZE OKREŚLENIE SKARŻONĄ DECYZJĄ NADWYŻKI WYNIKAJĄCEJ Z W/W MIESIĘCY ROZLICZENIOWYCH DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY, NIE MOŻE ODNIEŚĆ ŻĄDANYCH PRZEZ SKARŻĄCĄ SKUTKÓW W ZAKRESIE PRAWA DO ŻĄDANIA ODSETEK Z TYTUŁU OKREŚLONEGO PRZEZ ORGAN ZWROTU PODATKU. W KONTEKŚCIE PRZEDSTAWIONEGO WYŻEJ STANU FAKTYCZNEGO NIE MOŻNA PODZIELIĆ RÓWNIEŻ ZARZUTÓW SKARŻĄCEJ W ZAKRESIE NARUSZENIA PRZEPISÓW PRAWA PROCESOWEGO ART. 120, ART. 121 § 1 I ART. 122 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. ODMIENNE STANOWISKO WNOSZĄCEJ ŚRODEK ZASKARŻENIA ODNOŚNIE DOKONANEGO ROZSTRZYGNIĘCIA NIE MOŻE STANOWIĆ WYSTARCZAJĄCEJ PODSTAWY DO ZARZUTU NARUSZENIA W/W NORM PRAWA PROCESOWEGO. BEZ ZNACZENIA DLA SPRAWY SĄ RÓWNIEŻ WYWODY SKARGI ZMIERZAJĄCE DO WYKAZANIA, ŻE SKARŻĄCA PONIOSŁA SZKODĘ FINANSOWĄ W ZAKRESIE OTRZYMANEJ KWOTY ZWROTU BEZPOŚREDNIEGO ZAMIAST OKREŚLENIA KWOTY DO PRZENIESIENIA. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WYKAZAŁ W SPOSÓB NIE BUDZĄCY WĄTPLIWOŚCI, ŻE SKARŻĄCA SPÓŁKA ŻADNEJ SZKODY FINANSOWEJ NIE PONIOSŁA, SKORO Z MATEMATYCZNEGO ROZLICZENIA WYNIKA, ŻE RÓŻNICA POMIĘDZY ROZLICZENIEM DOKONANYM SKARŻONĄ DECYZJĄ, A ROZLICZENIEM PROPONOWANYM W UZASADNIENIU SKARGI WYNOSI TAKĄ SAMĄ KWOTĘ TJ. [...] ZŁ. NADPŁATA PROWADZI DO USZCZUPLENIA MAJĄTKU PODATNIKA. REKOMPENSATĄ ZA PRZETRZYMYWANIE NADPŁATY PRZEZ SKARB PAŃSTWA JEST OPROCENTOWANIE NADPŁATY. W SPRAWIE NALEŻY PONOWNIE WSKAZAĆ, ŻE PODATNIK WNIOSKOWAŁ O STWIERDZENIE NADPŁATY W KWOCIE [...] ZŁ I TAKĄ NADPŁATĘ ORGAN STWIERDZIŁ. OKREŚLONA KWOTA NADPŁATY WYŻSZA OD WNIOSKOWANEJ O [...] ZŁ POWSTAŁA Z PRZYCZYN ZAISTNIAŁYCH PO ZŁOŻENIU WNIOSKU O STWIERDZENIE NADPŁATY, TJ. Z UWZGLĘDNIENIA PRZEZ ORGAN KWOTY Z PRZENIESIENIA Z MIESIĄCA GRUDNIA 2006 R., (NIE POKAZANEJ W DEKLARACJI VAT-7 ZA STYCZEŃ 2007 R.), JAK RÓWNIEŻ UWZGLĘDNIENIA PRAWA PODATNIKA DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO Z FAKTUR WYSTAWIONYCH PRZEZ "B" SP. Z O.O., O KTÓRE TO PRAWO PODATNIK WYSTĄPIŁ DOPIERO PISMAMI Z DNIA 18 MAJA 2008 R., I 22 WRZEŚNIA 2008 R. W TEJ SYTUACJI NIE MOŻNA MÓWIĆ, ŻE SKARB PAŃSTWA PRZETRZYMYWAŁ NADPŁATĘ, SKORO TA POWSTAŁA DOPIERO W WYNIKU POWYŻSZYCH OKOLICZNOŚCI, A TYM SAMYM NIE MOŻNA DOWODZIĆ, ŻE STRONIE NALEŻNE SĄ ODSETKI OD NADPŁATY I WOBEC TEGO STAWIAĆ TEZĘ, ŻE SKARŻONĄ DECYZJĄ ORGAN WYBRAŁ ROZWIĄZANIE FINANSOWO GORSZE DLA SPÓŁKI. W KONTEKŚCIE POWYŻSZEGO NIEZASADNY JEST KOLEJNY ZARZUT SKARGI, A DOTYCZĄCY NARUSZENIA ART. 122 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ TRAFNIE RÓWNIEŻ OCENIŁ W KONTEKŚCIE ZARZUTÓW SKARGI JAKO NIEZROZUMIAŁE STWIERDZENIE SKARŻĄCEJ, ŻE "GDYBY NAWET ORGAN NIE ZAPYTAŁ PODATNIKA, ALE JEDNAK WYBRAŁ ROZWIĄZANIE KORZYSTNIEJSZE DLA DANEGO PODATNIKA, TO NARUSZENIE ART. 121 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ MIAŁOBY ZDECYDOWANIE MNIEJSZE ZNACZENIE (...)". W PODANYM ZAKRESIE ZWRÓCIĆ NALEŻY UWAGĘ NA OKOLICZNOŚĆ, ŻE ZARZUT NARUSZENIA ART. 121 § 1 ORDYNACJI PODATKOWEJ SKARŻĄCA OPARŁA NA BRAKU WEZWANIA SPÓŁKI DO ZŁOŻENIA WYJAŚNIENIA DOTYCZĄCEGO WYBORU METODY ZWROTU NADWYŻKI PODATKU NALICZONEGO NAD NALEŻNYM, KWESTIONUJĄC ROZSTRZYGNIĘCIE DOKONANE SKARŻONĄ DECYZJĄ CO DO ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY. TYMCZASEM, W KOŃCOWEJ CZĘŚCI UZASADNIENIA SKARGI, SKARŻĄCA DOPUSZCZA BRAK TAKIEGO WEZWANIA W SYTUACJI, GDYBY SKARŻONA DECYZJA OKREŚLAŁA W MIEJSCE ZWROTU NA RACHUNEK BANKOWY, KWOTĘ DO PRZENIESIENIA - I W TYM ZAKRESIE TWIERDZI, ŻE NARUSZENIE, O KTÓRYM MOWA WYŻEJ MIAŁOBY ZDECYDOWANIE MNIEJSZE ZNACZENIE. ODNOSZĄC SIĘ DO POWYŻSZEGO ZASADNYM JEST WNIOSEK, ŻE SKORO SKARŻĄCA DOPUSZCZA BRAK WEZWANIA SPÓŁKI W POWYŻSZEJ SPRAWIE, TO BEZZASADNY JEST ZARZUT NARUSZENIA W/W NORMY PRAWNEJ. MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE NA MOCY ART. 151 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. - PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270) ORZECZONO JAK W WYROKU. DSZ