I SA/Gd 554/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2018 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2018r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] ( dalej: Dyrektor IAS ), działając na podstawie art. 163 § 2 w związku z art. 162 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "O.p."), po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 19 października 2017r. w sprawie określenia dla strony przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych oraz orzeczenia o zabezpieczeniu kwoty 480.154,00 zł na majątku spółki. Podstawą takiego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. decyzją z dnia 19 października 2017 r. określił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za: - okres od 28 września 2012 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie 20.983,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania ww. decyzji w kwocie 6.189,00 zł, - 2014 r. w kwocie 4.424,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania ww. decyzji w kwocie 905,00 zł, - 2015 r. w kwocie 398.171,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień wydania ww. decyzji w kwocie 49.482,00 zł, oraz orzekł o zabezpieczeniu kwoty 480.154,00 zł na majątku ww. Spółki (w tym kwoty 423.578,00 zł tytułem należności głównej i kwoty 56.576,00 zł tytułem odsetek za zwłokę) przed wydaniem decyzji określającej kwotę zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 28 września 2012 r. do 31 grudnia 2015 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 10 listopada 2017 r. złożyła odwołanie, w wyniku którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. stwierdził uchybienie terminowi do jego złożenia. Pełnomocnik strony w przedmiotowym odwołaniu nie zawarł wniosku o przywrócenie uchybionego terminu na podstawie art. 162 O.p. Pismem z dnia 20 marca 2018 r. pełnomocnik "A" Sp. z o.o. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 19 października 2017 r. wraz z odwołaniem z dnia 10 listopada 2017 r. We wniosku tym pełnomocnik wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji - wbrew twierdzeniom organów podatkowych - została doręczona stronie (wraz z protokołem pokontrolnym z dnia 25 października 2017 r.) w dniu 27 października 2017 r. Jak wskazała Spółka "w dniu 3 listopada 2017 r. skarżąca odebrała ze swojej skrytki przy ul. [...] (...) kopertę, nadaną zgodnie z widniejącym na niej stemplem pocztowym dnia 26 października 2017 r. o numerze nadawczym [...]. w kopercie znajdowały się następujące dokumenty (...): - (...) Decyzja z dnia 19 października 2017 r., - (...) Protokół kontroli podatkowej z 25 października 2017 r. " Zdaniem pełnomocnika przedmiotowy wniosek został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. w dniu 20 marca 2018 r. w momencie zapoznania się przez niego z aktami kontroli, "gdzie na karcie nr 31 wskazane jest, że w dniu 19 października 2017 r. została osobiście doręczona przez pracownika [...] Urzędu Skarbowego w G. przesyłka oznaczona przez [...] Urząd Skarbowy w G. jako " Decyzja numer pisma [...] z dnia 19 października 2017 r. ". Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi podatkowemu nieprawidłowe doręczenie korespondencji z dnia 19 października 2017 r. - " niezależnie od tego, co się w niej znajdowało " - z uwagi na niezaznaczenie na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru zobowiązania osoby odbierającej korespondencję do przekazania adresatowi oraz sposobu jej doręczenia. Organ odnosząc się do treści art. 162 § 1 i art. 163 § 2 O.p. wskazał, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, tj.: 1. wniesienia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, 2. dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, 3. uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego została skutecznie doręczona na adres siedziby spółki, tj. ul. [...] w G. w dniu 19 października 2017 r. pani A. N. (umocowanej do odbioru przesyłek kierowanych do strony - będącej przedstawicielem "B" w G. na podstawie bezterminowej umowy na Pakiet Wirtualnego Biura dla firm komercyjnych z dnia 23 września 2015 r. nr [...]). Doręczenie przesyłki nastąpiło osobiście przez pracownika organu pierwszej instancji M. P. - starszego eksperta skarbowego, na podstawie art. 144 § 1 pkt 1 O.p. W związku z powyższym - w myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. - termin wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upływał z dniem 2 listopada 2017 r., natomiast przedmiotowe odwołanie zostało nadane u operatora pocztowego w dniu 10 listopada 2017 r. tj. 8 dni po terminie. Organ podkreślił, że pełnomocnik nie wykazał (a nawet nie uprawdopodobnił) podnoszonej przez niego we wniosku okoliczności doręczenia decyzji z dnia 19 października 2017 r. w dniu 27 października wraz z protokołem kontroli z dnia 25 października 2017 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki listowej o nr [...]. zawierającej ten protokół nie wynika, aby przesyłka ta zawierała - jak twierdzi strona - również decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 19 października 2017 r. Co więcej, pełnomocnik strony w rozpatrywanym wniosku stwierdził, zaprzeczając jednocześnie wcześniejszym wywodom, że decyzja została doręczona Spółce w dniu 3 listopada 2017 r. tj. w dniu. w którym odebrała "ze swojej skrytki przy ul. [...] (...) dużą brązową kopertę ". Niezasadnie również pełnomocnik podnosi, że zwrotne potwierdzenie odbioru, dokumentujące (wbrew jego twierdzeniom) doręczenie ww. decyzji organu pierwszej instancji w dniu 19 października 2017 r. nie wywołało skutków prawnych, z uwagi na niezaznaczenie pozycji na ww. dokumencie dotyczącym zobowiązania osoby odbierającej korespondencję do przekazania adresatowi oraz sposobu jej doręczenia. Pełnomocnik na poparcie swych wywodów powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 275/11, który został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2408/11. W przywołanym wyroku NSA stwierdził, że "błędnym jest stanowisko Sądu I instancji, że brak na zwrotnym potwierdzeniu odbioru adnotacji o tym, że osoba odbierająca przesyłkę podjęła się oddania pisma adresatowi, oznacza brak możliwości przyjęcia, że pismo zostało we wskazanej na tym potwierdzeniu dacie doręczone adresatowi. " Wątpliwym jest również, w ocenie organu, ustanie przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika w dniu 20 marca 2018 r., bowiem co najmniej już w dniu 4 stycznia 2018 r. (tj w dacie skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 21 grudnia 2017 r. nr, w którym stwierdził uchybienie terminowi do złożenia ww. odwołania) pełnomocnik był świadomy przyczyny uchybienia ww. terminowi. Przywołane zatem przez Stronę w piśmie z dnia 20 marca 2018 r. okoliczności uniemożliwiające dochowania terminu, w ocenie organu nie uprawdopodabniają, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego. Strona, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów art. 162 § 1 i art. 127 w związku z art. 233 § 1 pkt 2 Iit. a O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nie przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia odwołania, pomimo spełnienia przesłanek i zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z dokonaniem czynności, w oparciu o błędnie ustalone okoliczności faktyczne, co miało istotny wpływ na wynik postępowania w postaci nierozpoznania odwołania przez organ drugiej instancji oraz pozbawienia strony prawa do dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, - zastosowanie przez organ art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uwzględnienie skargi w całości oraz wydanie w ponownym postępowaniu decyzji o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, - przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym określonym w art. 119 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 19 października 2017 r. została odmiennie niż ocenił organ odwoławczy - doręczona skarżącemu na adres jego siedziby w dniu 27 października 2017 r. wraz z protokołem kontroli, czego dowodzi - w ocenie pełnomocnika - data stempla pocztowego na kopercie, tj. 26 października 2017 r. oraz nr nadawczy przesyłki [...]. Pełnomocnik wskazał, że "nawet jeżeli decyzja ta została doręczona, to z racji nieprawidłowego wypełnienia "białej zwrotki" doręczenie nie odniosło skutku. Z ostrożności procesowej skarżący złożył jednak w dniu 20 marca 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania." W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja ( postanowienie ) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma zatem prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś podniesione w skardze zarzuty są chybione. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 162 § 1 O.p., w razie uchybienia terminu, należy termin przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie natomiast do art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Spółka jako okoliczność stanowiącą o braku jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania powołała się na brak doręczenia decyzji organu I instancji w dacie jej wydania, tj. w dniu 19 października 2017r., bowiem jak stwierdził jej pełnomocnik, decyzja ta została doręczona spółce w dniu 27 października 2017r. Odnosząc się do przesłanek przywrócenia terminu należy wskazać, że przepis art. 162 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga zatem wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody, uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym. Takie rozumienie przesłanki przywrócenia terminu jest zresztą utrwalone zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2006 r. II FSK 616/2005 ONSAiWSA 2007/3 poz. 67, z dnia 21 grudnia 2006 r. I FSK 374/2006, z dnia 18 sierpnia 2000 r. III SA 1716/99 LexPolonica nr 349705, z dnia 11 kwietnia 1997 r. III SA 1581/95 LexPolonica nr 339016), jak i w doktrynie (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2004, str. 586; H. Dzwonkowki (w:) C. Kosikowski, A. Huchla, H. Dzwonkowski, Ustawa Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2004, str. 437). W przedmiotowej sprawie sporne jest uprawdopodobnienie braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji. Obowiązek zaś uprawdopodobnienia braku winy spoczywa na zainteresowanym i nie może być przerzucany na organ podatkowy. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy, i bierze pod uwagę, jak wyżej wskazano, wszystkie okoliczności faktyczne, oceniając winę według obiektywnych mierników staranności. Z dorobku orzecznictwa wynika, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą lub obłożną chorobę zainteresowanego, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 lutego 2000 r. I SA 1072/2000, z dnia 13 października 1999 r. I SA 459/99, z dnia 20 kwietnia 1999 r. I SA/Ka 1609/97, z dnia 1 marca 1999 r. II SA 45/99, z dnia 30 grudnia 1998 r. I SA 1128/98, z dnia 14 listopada 1995 r. SA/Wr 236/95, z dnia 12 lipca 2017 r., II GSK 3163/15 ). Warunkiem wstępnym wniosku o przywrócenie terminu jest zatem jego uchybienie, a kolejnym uprawdopodobnienie braku winy. Z akt rozpoznawanej sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 19 października 2017r. została doręczona tego samego dnia na podstawie art. 144 § 1 pkt. 1 O.p. przez pracownika organu osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. W aktach sprawy znajduje się bowiem zarówno prawidłowy dowód potwierdzenia odbioru decyzji, jak i pisemne pełnomocnictwo wynikające z umowy na Pakiet Wirtualnego Biura dla firm komercyjnych z dnia 23 września 2015r. Taki sposób doręczenia decyzji przewiduje powołany art. 144 § 1 pkt. 1 O.p., który stanowi, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej ( pkt. 2 ). W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 O.p. 14 -dniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 2 listopada 2017 r., natomiast przedmiotowe odwołanie zostało nadane u operatora pocztowego dopiero w dniu 10 listopada 2017 r. tj. 8 dni po terminie. Pełnomocnik strony w odwołaniu nie zawarł wniosku o przywrócenie uchybionego terminu na podstawie art. 162 O.p. Wniosek taki został złożony, co wskazano powyżej, dopiero w dniu 20 marca 2018r. Odnosząc się do argumentacji strony podkreślić należy, że pełnomocnik spółki kwestionując legalność postanowienia Dyrektora IAS o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania koncentrował się na wykazaniu, że nie doszło do uchybienia terminu, gdyż odwołanie zostało nadane w terminie otwartym do jego wniesienia, na dowód czego skarżący powołał się na przesyłkę doręczoną spółce w dniu 27 października 2017r. zawierającą, według pełnomocnika strony obok protokołu kontroli z dnia 25 października 2017r. także decyzję organu I instancji z dnia 19 października 2017r. Zdaniem Sądu, argumenty prezentowane przez spółkę i dowód na ich poparcie - potwierdzenie odbioru przesyłki w dniu 27 października 2017r., jak twierdzi strona rzeczywiście odebranej ze skrytki przy [...] w dniu 3 listopada 2017r. - odnosić powinny się do postanowienia Dyrektora IAS z dnia 21 grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a nie do postępowania zainicjowanego wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Tak prowadzona argumentacja skarżącej wskazuje na jej wewnętrzną sprzeczność i obarczona jest błędem logicznym. Skoro argumentem skarżącej, podnoszonym w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania było, że odwołanie zostało wniesione w terminie, to brak było podstaw do inicjowania przez skarżącego postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu, który rzekomo został dochowany. Argumenty pełnomocnika strony odnośnie wypełnienia przez doręczyciela pocztowego tzw. "białej zwrotki" nie mogą być w postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania uwzględnione. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 9 maja 2018r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 225/18 oddalił skargę spółki na postanowienie Dyrektora IAS z dnia 21 grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Sądu Dyrektor IAS dokonał właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeanalizował przyczyny uchybienia terminu podane przez skarżącą, zasadnie oceniając je jako nieuprawdopodabniające braku winy w złożeniu odwołania po terminie. Nie sposób uznać za zachowanie odpowiadające obiektywnemu miernikowi staranności, jakiej można wymagać od strony, należycie dbającej o swoje interesy, w tym zapewnienie sobie właściwej pozycji w postępowaniu podatkowym czy odwoławczym, dokonywanie czynności procesowych przez podatnika (reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika) z tak znacznym opóźnieniem, tym bardziej, że powinien on już był znacznie wcześniej powziąć wątpliwości co do tego, czy odwołanie zostało skutecznie złożone. W tym kontekście nie znajduje uzasadnienia argumentacja, że bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia 20 marca 2018 r., kiedy to pełnomocnik strony zapoznał się z aktami kontroli, bowiem co najmniej już w dniu 4 stycznia 2018 r. ( tj. w dacie skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony postanowienia DIAS z dnia 21 grudnia 2017 r., w którym stwierdził uchybienie terminowi do złożenia odwołania - karta 41 akt adm.) pełnomocnik był świadomy przyczyny uchybienia terminu. Powyższe niewątpliwie skutkuje koniecznością uznania niedopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, o czym stanowi art. 162 § 3 O.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.