I SA/Gd 594/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Z. i L.Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. Z. i L.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potrącenia zaległości podatkowych z wierzytelności wobec Skarbu Państwa postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku A.Z. i L.Z. o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2012 r. przyznano skarżącej A.Z. w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2013 r. przyznano skarżącemu L.Z. w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Przyznane skarżącym prawo pomocy nie zostało cofnięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w trybie art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 594/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.Z. i L.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy potrącenia zaległości podatkowych z wierzytelności wobec Skarbu Państwa. Obaj pełnomocnicy sporządzili opinie o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. Wnioskiem złożonym w dniu 23 kwietnia 2013 r. skarżący ponownie zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (adwokata). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 254 § 1 p.p.s.a., rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. Z kolei o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej, rady okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Rady Doradców Podatkowych lub Krajowej Rady Rzeczników Patentowych, o czym stanowi art. 253 p.p.s.a. Z powyższych unormowań wynika, że rolą Sądu jest orzekanie w zakresie wniosku o przyznanie prawo pomocy. Natomiast o wskazaniu konkretnej osoby jako pełnomocnika decyduje wyłącznie właściwa korporacja zawodowa. Również ewentualnej zmiany pełnomocnika może dokonać jedynie właściwa okręgowa rada adwokacka (Krajowa Rada Doradców Podatkowych). Sąd nie ma natomiast wpływu na decyzję organu samorządu zawodowego w zakresie wyznaczenia kolejnego pełnomocnika. Jak wskazano wyżej, stosownie do art. 253 p.p.s.a. rola Sądu w tym zakresie ogranicza się wyłącznie do wystąpienia do właściwego organu samorządu zawodowego o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu (postanowienie NSA z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt I OZ 654/08, postanowienie NSA z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OZ 453/10, postanowienie NSA z dnia 27 maja 2010 L, sygn. akt II FZ 235/10, postanowienie NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 122/10). Zgodnie z akceptowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny linią orzecznictwa nie jest ponadto możliwe, ponowne przyznanie stronie prawa pomocy, po uprzednim przyznaniu go w zakresie całkowitym (postanowienie NSA z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt II FZ 207/06, z dnia 19 października 2010 r., II FZ 444/10). Wskazać należy, że skarżący zostali już zwolnieni od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie – zatem nie mają obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowodaministracyjnego – oraz ustanowiono dla nich pełnomocników z urzędu (dla skarżącej – doradcę podatkowego, dla skarżącego – adwokata), którzy reprezentowali ich w toku postępowania. W tej sytuacji ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bezprzedmiotowy. Skarżący nie mogą skutecznie domagać się przyznania kolejnego prawa pomocy ponieważ ich prawo w tym zakresie zostało skonsumowane prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego tutejszego Sądu. Wyznaczenie przez Okręgową Radę Adwokacką adwokata z urzędu dla skarżącego oraz wyznaczenie przez Krajową Radę Doradców Podatkowych doradcy podatkowego z urzędu dla skarżącej, i sporządzenie przez obu tych pełnomocników opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowiło wykonanie wydanych w sprawie postanowień o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W świetle powyższego ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji, gdy skarżący korzystają już w niniejszej sprawie z prawa pomocy w zakresie całkowitym, uznać należy za bezprzedmiotowy, a postępowanie wywołane jego wniesieniem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało umorzyć.