I SA/Gd 625/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] określił "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...] (zwanej dalej skarżącą) niezaksięgowaną kwotę należności celnych w wysokości 10.126 zł, kwotę cła antydumpingowego ostatecznego w wysokości 118.225 zł i orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo Celne oraz określił podatek od towarów i usług w wysokości 83.932 zł. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 Prawa Celnego i umorzył postępowanie w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymał je w mocy. Wyrokiem z dnia 01.07.2010 r., sygn. akt III SA/Gd 180/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 856/10, oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. Tym samym kwestia prawidłowości należności celnych oraz podatkowych określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] nr [...], dotyczącej zgłoszenia celnego [...], została ostatecznie rozstrzygnięta. Wnioskiem z dnia 9.06.2010 r. uzupełnionym pismem z dnia 23.07.2010 r. skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego [...] o zwrot należności celnych i podatkowych wynikających z ww. decyzji o numerze [...]. Wniosek ten – w części dotyczącej zwrotu kwoty podatku od towarów i usług – został rozpatrzony przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] decyzją z dnia [...] nr [...], którą odmówiono skarżącej zwrotu podatku od towarów i usług, określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej naruszenie przepisów: - art. 220 ust. 2 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE L z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym i uznanie, że doszło do powstania zobowiązania w podatku VAT z tytułu importu wózków w wysokości określonej we wskazanych decyzjach Urzędu Celnego; - art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) poprzez przyjęcie nieprawidłowej podstawy opodatkowania dla podatku od towarów i usług; - art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowym stanie faktyczny i uznanie, że nie doszło do powstania nadpłaty; - art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezwrócenie się do właściwego Ministerstwa Tajlandii z zapytaniem, czy dysponowało ono danymi pozwalającymi na ustalenie ilości i rodzaju części do wózków, jakie importowane były z ChRL w okresie poprzedzającym sporządzenie świadectwa pochodzenia przedstawionego w niniejszej sprawie, a w szczególności czy w tym okresie właściwe organy władzy publicznej Tajlandii publikowały dane statystyczne udostępnione na swojej stronie internetowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności wskazać, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja podatkowa odmawiająca zwrotu podatku od towarów i usług określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...]. Przywołaną decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania w sprawie towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] określił dla tego towaru stawkę celną erga omnes w wysokości 4%, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 46,7%, niezaksięgowaną kwotę należności celnych, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego ostatecznego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu i określił podatek od towarów i usług. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy – w wymienionym powyżej zakresie – Dyrektor Izby Celnej [...] decyzją z dnia [...], której legalność potwierdziły sądy administracyjne obydwu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 1.07.2010 r., sygn. akt III SA/Gd 180/10, oddalił bowiem skargę na decyzję organu odwoławczego, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 856/10, oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji. W tych okolicznościach nie powinno budzić zatem żadnych wątpliwości, że zarówno kwestia zasadności retrospektywnego zarejestrowania długu celnego jak i określenia kwoty podatku od towarów i usług została prawomocnie rozstrzygnięta. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Powyższe oznacza, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jest związany oceną prawną wyrażoną w przywołanych orzeczeniach, zgodnie z którą organy prawidłowo określiły należności celne i podatkowe. Tym samym nie jest możliwe w sprawie o zwrot podatku od towarów i usług ponowne badanie zasadności dokonanego wymiaru. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie może bowiem wnikać w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że pominięcie przez wojewódzki sąd administracyjny związania w zakresie oceny prawnej w danej sprawie na mocy art. 153 p.p.s.a. stanowi naruszenie prawa, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawnego, zawartej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. Mając na uwadze, że organy podatkowe prawidłowo określiły skarżącej należności podatkowe w podatku od towarów i usług, Sąd stwierdza, iż wniosek skarżącej o zwrot podatku od towarów i usług jest bezzasadny. Zgodnie bowiem z art. 72 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 197 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku; podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez płatnika lub inkasenta, jeżeli w decyzji o której mowa w art. 30 § 4, określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej; zobowiązania zapłaconego przez osobę trzecią lub spadkobiercę, jeżeli w decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej lub decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego spadkodawcy określono je nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała w niniejszej sprawie, a zatem organy podatkowe nie mogły stwierdzić nadpłaty w podatku VAT. Podatek naliczony od kwoty prawidłowo określonych retrospektywnych należności celnych nie stanowi podatku zapłaconego nienależnie. Tym samym nie doszło do naruszenia cyt. przepisu. W ocenie Sądu skarżąca, domagając się zwrotu podatku od towarów i usług określonego decyzją z dnia [...], dąży w istocie do zakwestionowania tej decyzji, pomimo że jej zgodność z prawem została ostatecznie potwierdzona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd nie odniósł się zatem do zarzutów skargi odnoszących się do kwestii już ostatecznie rozstrzygniętych. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.