I SA/Gd 634/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 września 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2007 roku oddala skargę. DECYZJĄ OSTATECZNĄ Z DNIA 17 LISTOPADA 2009 R. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ Z DNIA 4 MARCA 2009 R. W ZAKRESIE PODATKU OD TOWARÓW I USŁUG ZA MIESIĄCE OD LUTEGO DO GRUDNIA 2007 R. ORGANY PODATKOWE ZAKWESTIONOWAŁY PRAWO PODATNIKA - PANA J. M. - DO ODLICZENIA PODATKU NALICZONEGO WYNIKAJĄCEGO Z FAKTUR WYSTAWIONYCH PRZEZ SPÓŁKĘ Z O.O. A ZA ZAKUP OLEJU NAPĘDOWEGO, JAKO FAKTUR WYSTAWIONYCH PRZEZ PODMIOT NIEISTNIEJĄCY, STWARZAJĄCY FORMALNE POZORY ISTNIENIA, KTÓRY W RZECZYWISTOŚCI NIE UCZESTNICZYŁ W OBROCIE PRAWNYM, A PALIWO UDOKUMENTOWANE TYMI FAKTURAMI, NA KTÓRYCH JAKO WYSTAWCA WIDNIEJE SPÓŁKA Z O.O. A NIE POCHODZIŁO OD TEGO PODMIOTU. ZAKWESTIONOWANO PONADTO PRAWO PODATNIKA DO OBNIŻENIA PODATKU NALEŻNEGO O PODATEK NALICZONY WYNIKAJĄCY Z FAKTURY VAT NR 1/07/07 Z DNIA 25 LIPCA 2007 R., WYSTAWIONEJ PRZEZ SPÓŁKĘ Z O.O. B ZA ZAKUP PRAWA UŻYTKOWANIA WIECZYSTEGO DZIAŁEK POŁOŻONYCH W B., B. I K. ORAZ WŁASNOŚCI BUDYNKÓW POSADOWIONYCH NA TYCH GRUNTACH. ZDANIEM ORGANÓW PODATKOWYCH PODATNIK ZANIŻYŁ RÓWNIEŻ WYSOKOŚĆ OBROTU I KWOT PODATKU NALEŻNEGO POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE W PODSTAWIE OPODATKOWANIA PODATKU AKCYZOWEGO Z TYTUŁU SPRZEDAŻY OLEJU NAPĘDOWEGO UPRZEDNIO NABYTEGO NA PODSTAWIE FAKTUR, NA KTÓRYCH JAKO WYSTAWCA WIDNIEJE SPÓŁKA Z O.O. A. Wysokość podatku akcyzowego została określona w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 28 czerwca 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 78/10 oddalił skargę pana J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2009 r., zaś prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 765/09 WSA w Gdańsku oddalił skargę na decyzję w zakresie podatku akcyzowego. W piśmie z dnia 14 września 2010 r. pan J. M. złożył wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia 17 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ pierwszej i drugiej instancji, odpowiednio decyzjami z dnia 16 lutego 2011 r. oraz z dnia 11 maja 2011 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 700/11 oddalił skargę na decyzję z dnia 11 maja 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W piśmie z dnia 1 października 2012 r. pan J. M. wystąpił z ponownym wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 17 listopada 2009 r. i wniósł o uchylenie decyzji ostatecznej i umorzenie postępowania w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do października 2007 r. w części dotyczącej podatku VAT od transakcji kupna - sprzedaży paliw płynnych. Postanowieniem z dnia 22 października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie podatkowe zakończone decyzją z dnia 17 listopada 2009 r. Następnie, decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, nie znajdując przesłanek określonych w przepisie art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). W odwołaniu z dnia 16 stycznia 2013 r., uzupełnionym pismami z dnia 30 stycznia 2013 r. oraz 12 lutego 2013 r., pan J. M. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 grudnia 2012 r., wskazując że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepisy art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 193 oraz art. 240 § 1 pkt 5 i 11 Ordynacji podatkowej, w części dotyczącej odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie handlu paliwami i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, zgodnie z wnioskiem o wznowienie postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 8 marca 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że sprawa toczy się w wyniku drugiego wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 grudnia 2009 r. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2007 r. Dyrektor wskazał, że pierwszy wniosek z dnia 14 września 2010 r. był rozpatrzony negatywnie przez organ pierwszej i drugiej instancji. Zasadność rozstrzygnięcia organów podatkowych zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 700/11. Wobec treści przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w sprawach, które podlegały rozpoznaniu przez sąd administracyjny, organ podatkowy nie może orzekać wbrew rozstrzygnięciu przez ten sąd. Zatem przesłankę wznowienia postępowania mogą stanowić w niniejszej sprawie inne dowody i okoliczności niż te, które były przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny we wskazanej powyżej sprawie. W dalszej kolejności, wskazując na treść przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), jak również na orzecznictwo ugruntowane na gruncie tego przepisu Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał wcześniejsze stanowisko podjęte odnośnie dowodów i okoliczności wskazanych przez stronę, albowiem wskazane przez pana J. M. dowody i okoliczności na okoliczność prowadzenia działalności przez Spółkę z o.o. "A" i obalenia zarzutu, że transakcja zakupu paliwa od wymienionego podmiotu nie miała miejsca, nie wyczerpują przesłanek wznowienia postępowania podatkowego uzasadniających wzruszenie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2009 r. Wskazane przez stronę we wniosku z dnia 1 października 2012 r. dowody i okoliczności nie spełniają zdaniem organu przesłanki wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, gdyż były to dokumenty i okoliczności znane organowi, albo powstały po wydaniu decyzji ostatecznej lub też nie były istotne, a w konsekwencji nie mogły mieć wpływu na treść decyzji w zasadniczych kwestiach. W odwołaniu, jak i w kolejnych pismach procesowych strona nie przedstawia argumentów i zarzutów podważających ocenę dokonaną przez organ pierwszej instancji w zakresie przedłożonych dowodów i wskazanych okoliczności. Ustosunkowując się do przedłożonych dowodów, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, organ wskazał, że: 1. Zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 lutego 2012r. zostało sporządzone po dniu 17 listopada 2009r., tj. po dniu wydania decyzji ostatecznej (zaświadczenie - karta 38-teczka nr 3). Wynikająca z tego dowodu okoliczność potwierdza okoliczność znaną organowi podatkowemu w dacie wydawania w/w decyzji ostatecznej. Okoliczność wynikająca z tego dowodu dotycząca rejestracji Spółki z o.o. "A" podlegała już ocenie na etapie postępowania kontrolnego, decyzji organu pierwszej instancji, postępowania odwoławczego zakończonego decyzją ostateczną oraz postępowania sądowego (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 78/10). 2. Oświadczenia pana J. M. z dnia 1 marca 2012 r. (karta 37-teczka nr 3) oraz pani A. G. z dnia 8 marca 2012 r. (karta 36-teczka nr 3) zostały sporządzone po dniu 17 listopada 2009 r., tj. po dniu wydania decyzji ostatecznej. Okoliczności wynikające z przedłożonych oświadczeń dot. zatrudnienia pracowników, dostaw paliwa, środków transportu, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej były znane organowi odwoławczemu i podlegały ocenie w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Okoliczności te były też przedmiotem oceny WSA w Gdańsku (wyrok z dnia 28 czerwca 2010 r.). Ponadto, z oświadczenia pana J. M. nie wynika, że był zatrudniony jako kierowca w spółce "A" w roku 2007. W powyższym oświadczeniu pan M. nie określił, w jakim okresie był zatrudniony w powyższej spółce. Wskazana w uzasadnieniu wniosku przy oświadczeniu pana J. M. informacja dotycząca posiadania przez Spółkę "A" środków transportu do przewozu paliwa wynikająca z protokołu przesłuchania w dniu 24 listopada 2009 r. w charakterze świadka pana A. D. dotyczy roku 2006, a nie 2007. Również wskazywany protokół przesłuchania świadka pana A. D. z dnia 14 września 2009 r. był znany Dyrektorowi Izby Skarbowej i podlegał ocenie w postępowaniu odwoławczym. 3. Wyciągi bankowe z dnia 26 maja 2011 r. z WBK Bank Zachodni Oddział w S. oraz elektroniczne potwierdzenie istnienia rachunków bankowych spółki "A" dostępne w bazach internetowych banków BRE Banku w G. i GETIN Banku w K. nie mają wpływu na przyjęte rozstrzygnięcie. Kwestia płatności za paliwo zakupione w Spółce "A" jak również posiadania przez spółkę rachunków bankowych podlegała już ocenie na etapie decyzji organu pierwszej instancji, a następnie postępowania odwoławczego zakończonego decyzją ostateczną. Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia 29 września 2009 r, dopuścił jako dowód w toczącym się postępowaniu odwoławczym kserokopie wyciągów z rachunku bankowego pana J. M. z Banku Zachodniego WBK S.A., w których wyszczególniono tytuł operacji wskazany w wyciągach bankowych załączonych do wniosku z dnia 1 października 2012 r. Załączone do wniosku wyciągi bankowe zostały wydane po dniu 17 listopada 2009 r., tj. po dniu wydania decyzji ostatecznej. Odnosząc się do kwestii istnienia rachunków bankowych spółki "A" wskazano, że pan A. D. wezwany przez organ pierwszej instancji o przedłożenie dowodów dotyczących prowadzonej działalności m.in. umowy zawarte z bankami na prowadzenie rachunków bankowych Spółki stawiając się na przesłuchanie w dniu 19 stycznia 2009 r., nie przedłożył żadnego dowodu, a na zadane pytanie: "ile Spółka posiadała rachunków bankowych w 2007 r.", ww. odpowiedział: w 2007 r. Spółka posiadała dwa rachunki bankowe: w Banku MILLENIUM i WBK Bank Zachodni. 4. Umowa najmu nieruchomości (lokalu) z dnia 1 maja 2007 r. zawarta pomiędzy panią E. G. a Prezesem Zarządu Spółki "A" A. D. - na wynajem lokalu przy ul. M. 7 oraz 11 rachunków, o których mowa na stronie 16 wniosku z dnia 1 października 2012 r., nie spełniają warunków nowych okoliczności i nowego dowodu. Informacja o tych dowodach zawarta była w decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 sierpnia 2009 r., która postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 września 2009 r. została dopuszczona jako dowód w toczącym się postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług. Wskazany w powyższej umowie adres dot. wynajmu lokalu przez Spółkę "A" podlegał ocenie zarówno na etapie decyzji organu pierwszej instancji, jak i na etapie decyzji ostatecznej oraz decyzji wydanej w trybie wznowieniom dot. decyzji ostatecznej z dnia 17 listopada 2009 r. Okoliczności wynikające z tego dowodu dotyczące prowadzenia działalności pod tym adresem przez Spółkę "A" były dwukrotnie przedmiotem oceny WSA w Gdańsku, który zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i dotyczącym wznowienia postępowania nie uwzględnił racji strony (wyrok z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 78/10 i z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 700/11). 5. Faktura VAT nr 30145015/00001/0005 z dnia 26 kwietnia 2006 r. wystawiona przez Koncern Energetyczny C za pobór energii elektrycznej przez spółkę "A" w okresie od 18 lutego do 18 kwietnia 2006 r. w lokalu pod adresem [...]jest dowodem bez znaczenia dla okoliczności sprawy i nie wpływa na zmianę stanu faktycznego ani podjęte rozstrzygnięcie, gdyż dotyczy 2006 r. Organ zwrócił uwagę, że w treści wniosku pan M. wskazał inną datę (26 kwietnia 2007 r.) i okres dokumentu (18 lutego - 18 kwietnia 2007 r.) niż ten który załączył jako dowód. 6. Umowa dzierżawy nr 5/2005 z dnia 1 września 2005 r. z załącznikiem nr 1 na dzierżawę zbiornika w bazie paliwowej w D. zawarta pomiędzy Spółką z o.o. "A" i Spółką z o.o. "D" oraz umowa nr 5A/2005 z dnia 1 września 2005 r. na prace przeładunkowe paliw płynnych zawarta pomiędzy Spółką z o.o. "D" a Spółką z o.o. "A" nie stanowią nowego dowodu w sprawie. Powyższe dokumenty znane były i ocenione przez organ podatkowy, gdyż postanowieniem z dnia 29 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej dopuścił je jako dowody w toczącym się postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną. 7. Zamówienia na olej napędowy nie spełniają warunku dowodów, które nie były znane organowi, który wydał decyzję ostateczną. Okoliczność, że dokumenty te nie zostały wymienione w przedmiotowej decyzji ostatecznej, nie świadczy o tym, że nie były znane organowi podatkowemu. Zamówienia na olej napędowy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 października 2009 r. zostały dopuszczone jako dowód w toczącym się ww. postępowaniu odwoławczym w zakresie podatku od towarów i usług. Na str. 21 decyzji ostatecznej oraz na str. 13 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zawarto informację dot. zakupu paliwa od spółki z o.o. "A". W powyższych decyzjach wskazano na zeznania pana J. M. złożone w dniu 1 grudnia 2008 r. Pan M. zeznał do protokołu przesłuchania strony, że kupował od spółki "A" paliwo, które zamawiał telefonicznie lub faksem. Z powyższego wynika, że forma zamówienia paliwa od Spółki "A" była znana zarówno organowi podatkowemu pierwszej jak i drugiej instancji i była brana pod uwagę przy analizie stanu faktycznego. 8. Faktura VAT nr 322/2007 z dnia 16 października 2007 r. na 31.000 l oleju napędowego i dowód WZ nr 322 z dnia 16 października 2007 r. na wydanie 31.000 l oleju napędowego, wystawiony przez spółkę E Sp. z o.o. w L. dla "A" Sp. z o.o. do faktury o tym samym numerze oraz dowód kasowy - KW nr 07/352 wystawiony w dniu 16 października 2007 r. przez spółkę "A" w P.G. dla spółki E Sp. z o.o. z L. przedstawiają okoliczności, związane z dostawcami paliwa dla spółki "A", które podlegały analizie oraz ocenie zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji oraz WSA w Gdańsku i nie mają wpływu na wynik sprawy. Ustalenia odnośnie nabycia w 2007 r. przez pana J. M. paliwa w ilości 94.200 litrów bez podatku akcyzowego zapłaconego na wcześniejszych etapach zostały potwierdzone w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 21 sierpnia 2009 r., której prawidłowość potwierdził WSA w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 765/09. 9. Protokół rozprawy głównej z dnia 14 września 2012 r. z postępowania karnego przeciwko J. M. przed Sądem Rejonowym zawierający przesłuchanie świadka A. D. nie stanowi dowodu uzasadniającego uchylenie ostatecznej decyzji. Przedmiotowy dokument nie istniał w dacie wydania ostatecznej decyzji z dnia 17 listopada 2009 r. Ponadto protokół ten nie zawiera żadnych istotnych okoliczności faktycznych powodujących zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Z protokołu nie wynika, w jakim okresie pan D. miał współpracować z panem M. oraz nie wynika, że pan D. dokonywał zakupu paliw płynnych od spółki E z L., na co wskazuje podatnik we wniosku o wznowienie postępowania. 10. Przesłuchanie świadka A. D. z dnia 6 października 2008 r. przeprowadzone w UKS do sprawy PPHU F z P. G. jako dowód potwierdzający okoliczność, że spółka "A" posiadała samochody do przewozu paliwa i samochodami tymi rozwoziła paliwo do swoich odbiorców, jak również odbierała paliwo od swoich dostawców. Dowody te pozostają bez znaczenia dla okoliczności sprawy i nie wpływają na zmianę stanu faktycznego, ani podjęte rozstrzygnięcie. Okoliczność związana ze środkami transportu znana była organowi odwoławczemu i podlegała ocenie tego organu jak i WSA w Gdańsku. 11. Wezwanie do zapłaty z dnia 22 sierpnia 2006 r., wystawione przez D dla "A" Sp. z o.o. w P. G. oraz potwierdzenie zapłaty, pozostają bez znaczenia dla okoliczności sprawy i nie wpływają na zmianę stanu faktycznego, ani podjęte rozstrzygnięcie. Powyższe dowody dotyczą bowiem 2006 r., natomiast przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 17 listopada 2009 r., jest postępowanie w zakresie podatku od towarów i usług za 2007 r. W złożonym wniosku pan J. M. nie odniósł się do wskazanych powyżej dowodów. 12. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie podatku dochodowego za 2007 r. była przedmiotem oceny dokonanej przez WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 czerwca 2010 r. w związku podnoszonymi zarzutami na etapie postępowania sądowego. Dyrektor zwrócił uwagę, że w postępowaniu odwoławczym strona załączyła również kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w S. XIV Wydział Karny z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt XIV K 5/12 z adnotacją, że potwierdza on błędną ocenę ustalonego stanu faktycznego, przy czym sama strona stwierdziła, że dowód ten nie może być podstawą wznowienia postępowania. W ocenie Dyrektora wyrok ten nie może faktycznie stanowić nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, zapadł bowiem ponad 3 lata po wydaniu decyzji ostatecznej i jest stanowiskiem Sądu Rejonowego w S. XIV Wydziału Karnego, który odmiennie niż organy podatkowe i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ocenił kwestię istnienia Spółki A, nie mającym znaczenia dla postępowania wznowieniowego w trybie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Za bezzasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej zarzut podatnika odnośnie naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem żaden z przedłożonych i wymienionych przez pana J. M. dowodów, jak i okoliczności z nich wynikających, mających potwierdzać prowadzenie działalności przez Spółkę z o.o. "A" i dowodzić, że transakcja zakupu paliwa od wymienionego podmiotu miała miejsce, nie spełnia wymogu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest tryb nadzwyczajny, w którym organ nie może ponownie merytorycznie rozstrzygnąć o stanie faktycznym sprawy. Fakt, że Spółka z o.o. "G" jest podmiotem nieistniejącym, o którym mowa w art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, stwarzającym jedynie formalne pozory istnienia, a paliwo, które zakupił podatnik na podstawie faktur wystawionych przez Spółkę z o.o. "A" pochodziło z niewiadomego źródła znalazł odzwierciedlenie w decyzji ostatecznej i prawomocnej od dnia 14 września 2010 r. (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 78/10). Odmienność ocen tego samego stanu faktycznego nie stanowi jednak o błędnym ustaleniu w sprawie stanu faktycznego przez organy podatkowe. Jako podstawę wznowienia postępowania pan J. M. wskazał również art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W ocenie strony warunek powyższy spełniają orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C - 80/11 i C - 142/11, z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-324/11 oraz z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-285/11. Ustosunkowując się do powyższego za bezpodstawny uznał organ odwoławczy zarzut strony, odnośnie niezachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie, w oparciu o wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11. Powyższe orzeczenie zostało przez pana J. M. w sposób jednoznaczny wskazane jako podstawa wznowienia postępowania we wniosku z dnia 1 października 2012 r. Orzeczenie w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 sierpnia 2012 r., a wniosek o wznowienie postępowania wskazujący powyższy wyrok został nadany w Urzędzie Pocztowym w S. w dniu 3 października 2012 r. Tym samym nie sposób uznać, że miesięczny termin wynikający z przepisu art. 241 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, został zachowany. Okoliczność, że TSUE uzasadniając zajęte stanowisko w rozstrzyganej sprawie C-324/11 z dnia 6 września 2012 r., w stosunku do której strona zachowała termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, powołał się na wyrok z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i David, nie uzasadnia zdaniem Dyrektora twierdzenia, że termin jednego miesiąca zachowano również w stosunku do tego wyroku. Ocenie kwestii zachowania terminu podlega jedynie wskazane przez stronę orzeczenie, a nie powołane w jego uzasadnieniu inne orzeczenia. W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora twierdzenie strony, że orzeczenie w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 powinno być brane pod uwagę jako podstawa wznowienia postępowania i uchylenia skarżonej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji, nie jest zasadne, gdyż stoi w sprzeczności ze wskazanym wyżej przepisem prawa odnośnie terminu. Odnosząc się do przesłanki wynikającej z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej Dyrektor wskazał, że dotyczy ona wyłącznie stanu prawnego, stąd prowadzone postępowanie nie może być wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przy tym, aby możliwe było wznowienie postępowania, wyrok wydany przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości musi dotyczyć wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę wydania decyzji ostatecznej. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy dotyczy sytuacji, w której zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywiście dokonanych czynności przez jego wystawcę (Spółkę "A"), który to wystawca był podmiotem nieistniejącym, a jedynie stwarzającym pozory istnienia, a strona wiedziała lub powinna wiedzieć, że nabywając towar uczestniczy w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej (art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług). Dyrektor wyjaśnił, że z analizy wskazanych wyżej orzeczeń wynika, że dotyczą one fundamentalnej zasady dla wspólnego systemu podatku VAT, tj. zasady neutralności podatkowej, która w praktyce oznacza, że podatnicy są uprawnieni do odliczania podatku naliczonego z otrzymanych faktur, które dokumentują nabycie towarów i usług związanych z prowadzoną, opodatkowaną podatkiem VAT, działalnością gospodarczą. W zasadę tę wpisuje się art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, który jest w istocie powtórzeniem regulacji zawartej w art. 167 i art. 168 lit. a Dyrektywy Rady 2006/112/WE. W orzeczeniu z dnia 6 września 2012 r. w sprawie C-324/11 Trybunał analizował kwestię prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu usług, w sytuacji, gdy podatnik posiadał faktury wystawione przez podatnika, który w świetle prawa węgierskiego nie był już zarejestrowany jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który dodatkowo nie spełnił przesłanek formalnych odnoszących się do administracyjnych obowiązków związanych z zatrudnianiem pracowników. W ocenie Trybunału organy podatkowe nie mogą odmówić prawa do odliczenia podatku tylko na tej podstawie, iż wystawca faktury nie ma już zezwolenia na prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej i w związku z tym nie ma już prawa do posługiwania się swoim numerem identyfikacji podatkowej, jeżeli faktura ta zawiera wszystkie wymagane prawem informacje. Natomiast okoliczność, że podatnik nie sprawdził, czy pracownicy zatrudnieni na budowie pozostawali w stosunku prawnym z wystawcą faktury, nie stanowi obiektywnej okoliczności, która pozwalałaby na wniosek, że adresat faktury wiedział lub powinien był wiedzieć, iż uczestniczył w transakcji stanowiącej oszustwo w podatku VAT. W orzeczeniu z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie C-285/11 Trybunał analizował prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego przy wewnątrzwspólnotowych dostawach pszenicy i słoneczników bułgarskiej firmy Bonik na rzecz firmy rumuńskiej w sytuacji, gdy kontrola nie potwierdziła, iż dostawcy firmy Bonik rzeczywiście dokonali dostawy towarów. Jednakże zarówno w pierwszym jak i w drugim wyroku Trybunał potwierdził, iż podatnikowi można odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik ten, będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia, wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie tych towarów lub usług uczestniczył w transakcjach wiążących się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT, popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym lub dalszym odcinku łańcucha tych dostaw lub tych usług. W przywoływanym przez stronę jako podstawa do wznowienia postępowania wyroku TSUE Trybunał podtrzymał swoją dotychczasową linię orzeczniczą i wskazał (pkt 53 i 54), że aktualne na tle spraw C-80/11 i C-142/11 pozostaje stanowisko Trybunału, że tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie VAT czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia podatku naliczonego. W rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji podniesiono, że w decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej wykazano, że strona wiedziała lub powinna wiedzieć, że uczestniczy w transakcji wykorzystywanej do popełnienia oszustwa w podatku od towarów i usług, co wynika z przedstawionych tam faktów i okoliczności. Wykazany przez organ pierwszej instancji fakt, że pan M. wiedział lub powinien wiedzieć, że uczestniczy w transakcji stanowiącej oszustwo podatkowe nie został zakwestionowany jako błędny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 78/10. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, że Sąd rozpatrywał sprawę w odmiennej sytuacji z punktu widzenia ETS-niż ta, która powstała na tle obecnych orzeczeń. Dyrektor wyjaśnił, że zarówno w przeszłości jak i obecnie Trybunał warunkuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od tego czy odbiorca faktury wiedział lub powinien wiedzieć, że uczestniczy w transakcji stanowiącej oszustwo podatkowe. Podkreślić należy, że w decyzji ostatecznej tut. organ przywołał orzeczenia C-439/04 i C-440/04 z dnia 6 lipca 2006 r. Axel Kittel i Belgia, które podobnie jak powołane przez stronę orzeczenia wskazują na kwestię wiedzy podatnika. Przesłanki, które Trybunał podniósł w w/w wyrokach C-324/11 i C-285/11 odnośnie tego, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie tych towarów uczestniczył w transakcjach wiążących się z przestępstwem w dziedzinie podatku VAT nie przesądziły o rozstrzygnięciu badanej sprawy, w której zakwestionowano prawo do odliczenia z faktur nie odzwierciedlających rzeczywiście dokonane transakcje przez ich wystawcę, który to był podmiotem nieistniejącym. W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, wyrok w sprawie C-324/11 oraz w sprawie C-285/11 nie mają wpływu na treść decyzji ostatecznej. Tym samym nie można uznać, że wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Końcowo Dyrektor wskazał, że wbrew stanowisku strony, która powołuje się na art. 167, 168 i 172 Dyrektywy 2006/112, organ podatkowy nie ma obowiązku stosować w sposób bezpośredni, przed prawem krajowym, przepisów wspólnotowych. Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. zasadniczo zmieniło polski porządek prawny, gdyż od tego momentu wiążące dla Polski stało się prawo wspólnotowe i podatnik może powoływać się na przepisy Dyrektywy, to jednak Dyrektywa wiąże strony co do celu, nie jest natomiast, co do zasady, aktem, który należy stosować bezpośrednio. Wyjątkiem jest brak prawidłowej implementacji, co w przedmiotowej sprawie nie zostało zarzucone. Wskazany przez stronę wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 1200/11 nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bowiem w świetle art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania. Ustosunkowując się do twierdzenia strony, iż organ nie bierze pod uwagę, że podatnik nie ma żadnego obowiązku sprawdzania kontrahenta, Dyrektor zauważył, że na wcześniejszym etapie postępowania sam podatnik argumentował, że dokonał sprawdzenia firmy A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gdańsku pan J. M. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 marca 2013 r. oraz poprzedzającej ja decyzji z dnia 17 listopada 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawnione przyjęcie, że dokonano prawidłowego, właściwego ustalenia stanu faktycznego, podczas gdy stan faktyczny został ustalony błędnie (spółka A była podmiotem istniejącym, prowadzącym działalność gospodarczą, mającą obowiązek wystawiania faktur VAT). Zarzucono nadto naruszenie przepisu art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej poprzez nieuprawnione przyjęcie, że wskazane orzeczenia ETS nie dają podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej. W ocenie strony skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcia naruszają również przepis art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji RP poprzez odmowę zastosowania przepisu art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 11 Ordynacji podatkowej. W dalszej kolejności skarżący zarzuca naruszenie przepisu art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie się do zasady, że w razie wątpliwości organy podatkowe powinny rozstrzygać sprawy na korzyść podatników. Zdaniem skarżącego organy uwzględniły w całym postępowaniu tylko te fakty i dowody, które mogły świadczyć przeciwko skarżącemu. Ustalony (po roku od zaprzestania prowadzenia działalności przez Spółkę A) stan faktyczny ma niewiele wspólnego z prawdą - co w konsekwencji stanowi naruszenie przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej. W szczególności naruszenie to dotyczy ustaleń co do siedziby Spółki A i wysokości obrotów z dostawcą paliw Spółką E z L. Nie zbadano źródła pochodzenia paliwa mimo podanych przez Spółkę A dostawców i nie dokonano kontroli w Spółce E oraz bezprawnie przerzucono na skarżącego obowiązek wskazania dowodów niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podniósł, że w większości przypadków musiał szukać i wskazywać dowody w sprawie, mimo że taki obowiązek spoczywa na organie. W dalszej kolejności zarzucono naruszenie przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie i nie rozpatrzenie wszystkich zgłaszanych w sprawie dowodów. Zdaniem skarżącego zaskarżone decyzje naruszają także przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na stronę, jak również przepis art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów odnośnie faktu istnienia Spółki A. Końcowo zarzucono naruszenie przepisu art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez pozbawienie strony prawa do odliczenia podatku naliczonego; przepisu art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że bez znaczenia dla możliwości jego zastosowania pozostaje fakt, że strona nie była świadoma, że jej kontrahent może nie być czynnym podatnikiem podatku VAT oraz nie wzięcie pod uwagę, że przepis ten w zakresie w jakim uniemożliwia odliczenie podatku naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany na potrzeby VAT, jest niezgodny z prawem wspólnotowym; art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. b) VI Dyrektywy. Dodatkowo wskazano na naruszenie art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy 77/388 w brzmieniu ustalonym na mocy Dyrektywy 2006/18, który sprzeciwia się przepisom krajowym, na mocy których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego innemu podatnikowi będącego niezarejestrowanym dla celów tego podatku oraz naruszenie art. 178 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. poprzez błędną wykładnię przywołanych przepisów, w wyniku której organ uznaje za zgodne z prawem UE ograniczenia z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o VAT po przystąpieniu Polski do Wspólnoty Europejskiej a także naruszenie art. 2 ust. 2 I Dyrektywy oraz art. 167 Dyrektywy 2006/112/UE, statuującego fundamentalne prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony. W dodatkowym piśmie z dnia 30 kwietnia 2013 r. stanowiącym "uzupełnienie skargi" strona wskazała na istotny jej zdaniem wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 126/10 odnośnie interpretacji nowych dowodów. W ocenie skarżącego, w świetle powyższego wyroku, oświadczenia J. M. i A. G. nie są co prawda nowymi dowodami, ale wskazują nowe okoliczności sprawy dotyczące istnienia Spółki A, przeciwne do ustaleń organu. Organ odrzucając oświadczenia tych osób oraz odmawiając ich przesłuchania w charakterze świadków, narusza prawo w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentacje i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2013 r. pan J. M. wskazał na kolejne rozstrzygnięcie NSA, mające istotne znaczenie w kwestii ważności tez zawartych w wyrokach TSUE oraz ich powtarzanie w kolejnych orzeczeniach. Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie z dnia 27 czerwca 2013 r. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. Tryb postępowania w postępowaniu prowadzonym na postawie art. 240 Ordynacji podatkowej wyklucza ponowne prowadzenie postępowania w zakresie ustalania nowych okoliczności faktycznych. Przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowość uwzględnienia wniosków dowodowych strony (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Go 194/09). Zakres postępowania "wznowieniowego" nie pokrywa się z zakresem "zwykłego" postępowania odwoławczego. W tym drugim bowiem, co wynika z art. 233 O.p., organ odwoławczy ocenia ponownie sprawę wymiaru podatku w jej całokształcie. W każdym zaś z postępowań szczególnych, nadzwyczajnych mających doprowadzić do zmiany bądź wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, działa w ramach zakreślonych przepisami regulującymi te szczególne tryby postępowania (tak wyrok NSA z 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1745/08). W skardze zawarty został zarzut nieprawnego przyjęcia w postępowaniu wznowieniowym, że w postępowaniu wymiarowym dokonano prawidłowego, właściwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie istnienia spółki A i jej prawa do wystawiania faktur VAT, w sytuacji gdy ten stan faktyczny został ustalony błędnie. Strona jako prawną podstawę zarzutu wskazała naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w konsekwencji zarzut prawidłowo oceniono w zakresie powołanych przez stronę jako ujawnionych istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów uzyskanych w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Skarżący w uzasadnieniu skargi (strona 6 i 7) stwierdził, że w poprzednim prowadzonym postępowaniu na jego wniosek złożony w dniu 14 października 2010 r., wskazane były nowe okoliczności oraz nowe fakty nieznane dotychczas organowi, nadto nowe orzecznictwo ETS (aktualnie TSUE), jednakże zarzucono Dyrektorowi Izby Skarbowej, jak również WSA w Gdańsku rozpatrujący skargę w sprawie I SA/Gd 700/11 dokonał wadliwej oceny. Podkreślić należy, że strona nie wniosła skargi kasacyjnej, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r. jest prawomocny. Z treści uzasadnienia wyroku jednoznacznie wynika, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem pana J. M. z dnia 14 października 2010 r. ocenie poddano relację pomiędzy oceną materiału dowodowego - faktur pochodzących od spółki A w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym oraz przedłożone przez skarżącego dowody: najmu lokalu, zapłaty czynszu, wniosku o wpis danych w rejestrze przedsiębiorców, rejestracji cysterny do przewozu paliw płynnych, ewidencji środków trwałych, oświadczenie A. D. i oświadczenie J. K. złożone po wydaniu decyzji ostatecznej. Sąd dokonał również oceny zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. b) i art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy 77/388, art. 178 Dyrektywy 2006/112/UE Rady z 28 listopada 2006 r., art. 2 ust. 2 I Dyrektywy oraz art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy. Pan J. M. podkreślił, że zebrał kolejne ustalone dowody wskazujące na istnienie i prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę A z P. G. oraz ukazały się nowe wyroki ETS, które rozstrzygały sprawy podobne do sprawy strony, zatem złożył kolejny wniosek o wznowienie postępowania. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymaga uwzględnienia art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług. Podmiotem nieistniejącym w rozumieniu tego przepisu jest podmiot, który nie działa jako czynny podatnik podatku VAT. Nie jest trafne stanowisko strony skarżącej, że każda forma uczestniczenia spółki A w obrocie gospodarczym uzasadnia uznanie za podmiot istniejący, w rozumieniu powołanego wyżej przepisu. Podjęta aktualnie przez skarżącego polemika z ustaleniami zawartymi w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (strona 9 skargi) w zakresie "tendencyjne działania organu kontroli skarbowej" wykracza poza zakres kognicji sądu rozpatrującego niniejszą skargę. Kontrola legalności w tym zakresie była przedmiotem postępowania zaskarżonego prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 78/10. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie są uzasadnione. Organ podatkowy prawidłowo dokonał oceny zgłoszonych przez stronę jako nowe dowody: zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 lutego 2012 r., oświadczenie J. M. z 1 marca 2012 r., wyciągów bankowych dotyczących płatności za paliwo na rzecz spółki E, umowy z 1 maja 2007 r. najmu lokalu przy ul. [...], faktury z 26 kwietnia 2007 r., za pobór energii elektrycznej, umowy z 1 września 2005 r., dzierżawy zbiornika w bazie paliwowej w D., umowy z 1 września 2005 r. dotyczącej świadczenia usług rozładunku paliwa z cystern, zamówień (forma fax) dotyczących oleju napędowego. Na etapie skargi pan J. M., przyznając prawidłowość ustaleń co do daty sporządzenia zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego, daty sporządzenia zaświadczenia J. M., daty wyciągów z rachunków bankowych dowodzi, że w istocie nowymi dowodami są informacje zawarte w tych dokumentach. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej dokonującego oceny uchylającej przesłankę wznowienia postępowania normowaną art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wznowienie postępowania jest uwarunkowane łącznym spełnieniem określonych przesłanek: ujawnieniem nowych dowodów i okoliczności ustalonych w dniu wydania decyzji, mających charakter nowych w odniesieniu do dotychczas ujawnionych i będących dowodami lub okolicznościami ustanowionymi dla sprawy. Porównanie treści uprzednio wydanych decyzji oraz wyroków WSA w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 78/10 oraz I SA/Gd 700/11 potwierdza zasadność stwierdzenia przez organ, że zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 lutego 2012 r., dotyczące okoliczności rejestracji spółki A, potwierdza okoliczność znaną organowi. Wbrew stanowisku strony zaświadczenie nie potwierdza działania spółki A jako czynnego podatnika VAT w zakresie czynności obrotu paliwem w transakcjach ze skarżącym. Organ podatkowy poprawnie ocenił zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadków J. M. oraz A. G. Ponownie należy stwierdzić, że postępowanie wznowieniowe nie stwarza mechanizmu pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, jego celem nie jest naprawienie wad decyzji, lecz naprawienie wad postępowania zaskarżonego decyzją ostateczną. W postępowaniu wznowieniowym nie jest dopuszczalne przeprowadzenie w sposób dowodowy dodatkowego postępowania dowodowego i ustalania nowych decyzji faktycznych. Wbrew stanowisku strony w odniesieniu do proponowanych dowodów nie został spełniony warunek określony w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wyciągi z rachunków bankowych, umowa najmu lokalu z 1 maja 2007 r. oraz zamówienia na paliwo były przedmiotem oceny jako dowody dopuszczone na poprzednich etapach rozpoznania sprawy w przedmiocie podatku od towarów i usług. Nie jest uzasadnione przekonanie strony, że dowody uprzednio znane organowi mają być odrębnym dowodem w postępowaniu w niniejszej sprawie (karta 14 skargi). Skarżący przedstawia dowody dotyczące istnienia Spółki A, koncentrując wysiłek na dowodzeniu, że spółka ta dokonywała zakupu paliwa w spółce E. Dowody powyższe zostały przeprowadzone w postępowaniu będącym przedmiotem oceny WSA w Gdańsku w sprawie sygn. akt I SA/Gd 78/10, również w postępowaniu poddanym kontroli WSA w Gdańsku w wyroku z 11 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 765/09. Organ zasadnie stwierdził, że wskazana faktura za pobór energii elektrycznej jest opatrzona datą 26 kwietnia 2006 r., nie opisaną przez skarżącego datą 2007 r., co czyni prawidłowym ustalenie, że dowód ten nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Treść umów nr 5/2005 oraz nr 5A/2005 zawartych przez spółkę A i E była przedmiotem dowodu w postępowaniu wymiarowym, nie stanowi zatem dowodu nowego w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Do wniosku o wznowienie postępowania strona dostarczyła kopie zamówienia na olej napędowy. Okoliczność dokumentowania nie stanowi nowej istotnej okoliczności w postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług, stanowiła bowiem dowód w postępowaniu wymiarowym - forma zamawiania paliwa została ponadto podana w trakcie przesłuchania pana J. M. w charakterze strony. Dokumenty były znane, zostały dopuszczone jako dowód poddany ocenie w postępowaniu w przedmiocie podatku VAT za ustalone umowy 2007 r. Dowody zostały uprzednio potwierdzone "za zgodność z oryginałem" przez organ, zatem bezpodstawne jest dowodzenie przez stronę, że mogą stanowić dowód uznany za nowy wobec przekonania o pomyłce przy analizie stanu faktycznego. Wskazany przez stronę jako fundamentalny dowód - faktura VAT nr 322/2007 z 16 października 2007 r. oraz dowód zapłaty Nr 7/352 a nadto dowód z zeznania A. D. złożonych w odrębnej sprawie, nie stanowi okoliczności nowej, zaś ocena dokonana przez organy w postępowaniu wymiarowym została przeprowadzona w kontekście porównania wielkości dowodów przez D i A. Zeznania pana A. D. nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że ujawnione zostały nowe istotne dowody, skoro w postępowaniu wymiarowym dokonano oceny uwzględniającej brak koncesji na tego rodzaju działalność gospodarczą. Organ podatkowy prawidłowo ocenił, że pan J. M. nie przedstawił żadnych dowodów nowych, istotnych w sprawie, ustalonych w dacie wydania decyzji ostatecznej, znanych organowi, zatem nie został naruszony art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo wskazać należy, że wskazywane przez skarżącego nowe dowody ujawnione w toku postępowania karnego po wydaniu zaskarżonej decyzji nie wpływają na ocenę legalności tej decyzji, według kryterium zgodnego z prawem działania organu administracji. We wniosku o wznowienie postępowania, ustalono jako podstawę wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej w związku z wyrokiem TSUE z 21 marca 2012 r., sygn. akt C-80/11. Strona dowodzi, że wyrok odnosi się wprost do sytuacji pozbawienia podatnika prawa do korzystania z prawa odliczenia podatku naliczonego i uznaje za nieprawidłową praktykę pomijania udowodnienia na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawną do odliczenia, wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na następnym etapie obrotu. Nie jest prawidłowa praktyka ochrony prawa odliczenia tylko z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się co do sytuacji wystawcy, a spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do ochrony określone w dyrektywie 2006/112, przy czym podatnik nie miał przesłanek podejrzenia, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. Spór w niniejszej sprawie w istocie odnosi się do zachowania przez skarżącego terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji orzeczenia ETS (TSUE) w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wystąpienie Polski do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r. oznacza, że prawo europejskie stało się również częścią polskiego systemu prawnego. Dwa sądy: Europejski Trybunał Sprawiedliwości i Sąd Pierwszej Instancji z siedzibą w Luksemburgu, które na podstawie traktatów uzyskały prawo do sprawowania kontroli nad przestrzeganiem i prawidłowym stosowaniem prawa wspólnotowego, są sądami wspólnotowymi. Europejski Trybunał Sprawiedliwości i Sąd Pierwszej Instancji są upoważnione do rozstrzygania na zasadzie wyłączności skarg oraz udzielają sądom krajowym odpowiedzi na zapytania wstępne dotyczące ważności i wykładni prawa wspólnotowego (tak S. Presnarowicz "Ordynacja podatkowa", e-LEX komentarz). W razie, gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydania decyzji, stanowi to podstawę do wznowienia postępowania. Dotyczy to nie tylko sprawy, w której sąd wystąpił z pytaniem prejudycjalnym, ale dotyczy to przypadków, gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zapadło w innej sprawie, a ma wpływ na treść decyzji, a zatem dotyczy to tożsamej podstawy prawa wspólnotowego, który był podstawą rozstrzygnięcia" wyrok NSA, I FSK 1655/07, LEX nr 575426). Przepis art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej został poddany ocenie Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt Sk 36/07 orzekł o zgodności z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz orzekł, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Wywód skarżącego dotyczący kontynuacji linii orzeczniczej przedstawionej w powołanych orzeczeniach C-324/11 i C-285/11 nie ma wpływu na obiektywne stwierdzenie, że wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej został złożony po upływie terminu miesiąca od daty opublikowania sentencji orzeczenia C-80/11. Termin publikacji jest bezsporny, z tej przyczyny dokonanie terminu, inaczej niż w warunkach art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie podlega ustalonemu uwzględniającemu indywidualną sytuację strony (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 487/06). Wyrok TSUE został opublikowany 18 sierpnia 2012 r., strona wystąpiła o wznowienie postępowania w dniu 3 października 2012 r. Niemożność przeprowadzenia weryfikacji w trybie nadzwyczajnym - trybie wznowienia postępowania podatkowego, nie wpływa na prawo strony określone w art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. tj. z 2012 r., poz. 270). Nie są uzasadnione zarzuty naruszenia prawa procesowego w zakresie obowiązku dowodowego, tj. art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w zakresie kognicji wynikającej z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, z uwzględnieniem zasady praworządności, zasady zaufania do sądownictwa i zasady prawdy obiektywnej. Postępowanie prowadzone w sprawie nie potwierdza, aby na stronę nakłady był obowiązek w zakresie ciężaru dowodu w zakresie innym niż wynikający z przepisu prawa w odniesieniu do wniosku rozpoznanego w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 11 Ordynacji podatkowej, w którym ograniczone zastosowanie ma art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej. Również zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług nie wykracza poza prawa kognicji w niniejszej sprawie. Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 orzekł jak w sentencji. DSz