I SA/Gd 654/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi F. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 14 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 34 § 5 w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej jako "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia F. S. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 19 marca 2018 r. w przedmiocie zarzutu przedawnienia dotyczącego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 25 stycznia 2018 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Naczelnik US będący jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego – Skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] (dalej odpowiednio jako nr [...]) z dnia 25 stycznia 2018 r., obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., z tytułu wpływów z kosztów egzekucyjnych za miesiące XII 2011 r., I-XII 2012 r., 2012 r., I, III-VI 2013 r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące: XII 2011 r., I-XII 2012 r., I, III-VI 2013 r. Podstawę prawną dochodzonego obowiązku na podstawie tytułów wykonawczych: - nr [...] stanowiła decyzja Naczelnika [...] US z dnia 2 listopada 2017 r. (doręczona w dniu 16 listopada 2017 r.), którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej całym swoim majątkiem Skarżącego - byłego członka zarządu A Sp. z o.o. (dalej jako "Spółka") solidarnie ze Spółką oraz M. W. za zaległość podatkową tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., odsetki za zwłokę od tej zaległości, naliczone na dzień wydania decyzji oraz koszty postępowania egzekucyjnego; - nr [...] stanowiła decyzja Naczelnika US z dnia 2 listopada 2017 r. (doręczona w dniu 16 listopada 2017 r.), którą orzeczono o odpowiedzialności podatkowej całym swoim majątkiem Skarżącego - byłego członka zarządu Spółki solidarnie ze Spółką oraz M. W. za zaległości podatkowe tej Spółki z tytułu podatku dochodowego od towarów i usług za m-ce: XII 2011 r., I-XII 2012r., I, III-VI 2013r., odsetki za zwłokę od tych zaległości naliczone na dzień wydania decyzji oraz koszty postępowania egzekucyjnego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny w oparciu o w/w tytuły wykonawcze dokonał dwoma zawiadomieniami z dnia 30 stycznia 2018 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (dłużnik zajętej wierzytelności przedmiotowe zawiadomienie otrzymał w dniu 30 stycznia 2018 r.; pismem z dnia 30 stycznia 2018 r. bank uznał zajętą wierzytelność) oraz zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS (dłużnik zajętej wierzytelności przedmiotowe zawiadomienie otrzymał w dniu 15 lutego 2018 r.; pismem z dnia 23 lutego 2018 r. ZUS uznał zajętą wierzytelność). Skarżącemu w/w zawiadomienia wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono w dniu 15 lutego 2018 r. Pismem z dnia 16 lutego 2018 r. Skarżący wniósł zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wskazując na przedawnienie obowiązku objętego tymi tytułami wykonawczymi z końcem roku 2016 i 2017 wobec podmiotu głównego - Spółki. Skarżący wskazał ponadto, iż po jego odwołaniu z zarządu Spółka nie posiadała żadnego organu, bowiem powołany do jej zarządu G. C. nie mógł sprawować funkcji prezesa zarządu, co doprowadziło do jego wykreślenia z KRS. Zatem żadne czynności egzekucyjne przeprowadzone w okresie, gdy Spółka nie miała zarządu nie mogły doprowadzić do przerwania biegu terminu przedawnienia. Do zarzutów Skarżący załączył kserokopię pisma ZUS z dnia 14 grudnia 2017 r. informującą o zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do prawa majątkowego w postaci świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. Naczelnik US zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Skarżącego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. 2.2. Naczelnik US postanowieniem z dnia 19 marca 2018 r. uznał za niezasadny zarzut przedawnienia obowiązku. 2.3. Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor IAS, przytaczając treść art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1, 4 i 5 u.p.e.a., wskazał, że ocena braku zasadności dotyczy zarówno zarzutu przedawnienia zobowiązania ciążącego na podmiocie głównym, jak i ciążącego na osobie trzeciej. Przytaczając treść art. 70 § 1, § 4, § 6 pkt 1, § 7 i art. 118 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r. poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), organ stwierdził, że odnośnie kwestii przedawnienia zobowiązania ciążącego pierwotnie na Spółce, mając na uwadze ogólne zasady wynikające z art. 70 § 1 O.p., a także terminy płatności należności z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce: XII 2011r., I-XII 2012r., I, III-VI 2013r., określone w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (dalej jako "u.p.t.u.") – zobowiązania te uległyby przedawnieniu co do zasady, odpowiednio: w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce: XII 2012r., I, III-IV 2013r. z dniem 1 stycznia 2019 r., w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce: XII 2011 r., I-XI 2012r. z dniem 1 stycznia 2018 r. Niemniej jednak, termin przedawnienia w/w zobowiązań: - w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce XII 2011 r., I-IX 2012 r., w związku z zawieszeniem jego biegu na okres 329 dni - od dnia 10 kwietnia 2013 r. tj. od dnia wydania przez Naczelnika US postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie uporczywego niewpłacania na rachunek Urzędu Skarbowego podatku od towarów i usług, wykazanego w deklaracjach VAT-7 podatnika - Spółki m.in. za m-ce XII 2011 r. i I-IX 2012 r. (tj. o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 Kodeksu karnego skarbowego) do dnia 5 marca 2014 r. tj. do dnia następującego po dniu uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 lutego 2014 r., którym uznano winnym M. W. popełnienia w/w wykroczenia skarbowego i skazano go na karę grzywny; upływa z dniem 25 listopada 2018 r.; - w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce XII 2012 r., I, III-IV 2013 r., w związku z zawieszeniem jego biegu na okres 315 dni - od dnia 6 sierpnia 2014 r. tj. od dnia wydania przez Naczelnika US postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie m.in. uporczywego niewpłacania w terminach ustawowych do dnia 25-go następnego miesiąca za miesiąc poprzedni na rachunek Urzędu Skarbowego podatku od towarów i usług, wykazanego w deklaracjach VAT-7 podatnika - Spółki m.in. za m-ce XII 2012 r., I, III-IV 2013 r. (tj. o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 Kodeksu karnego skarbowego) do dnia 17 czerwca 2015 r. tj. do dnia następującego po dniu uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 14 stycznia 2015 r., którym uznano winnym M. W. popełnienia w/w wykroczenia skarbowego i skazano go na karę grzywny; upływa z dniem 11 listopada 2019 r.; - w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce X-XI 2012 r., w związku z przerwaniem w dniu 27 czerwca 2013 r. biegu terminu przedawnienia na skutek zastosowania - w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego do majątku Spółki w oparciu m.in. o tytuły wykonawcze, obejmujące należność z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce X-XI 2012 r. - skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia zawiadomieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. wierzytelności pieniężnej w D. S.A., o którym zobowiązana została powiadomiona w dniu 28 czerwca 2013 r. (dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie o zajęciu otrzymał w dniu 27 czerwca 2013 r. i oświadczył w dniu 1 lipca 2013 r., że wierzytelność istnieje), a także w związku z zawieszeniem jego biegu na okres 315 dni - od dnia 6 sierpnia 2014r. tj. od dnia wydania przez Naczelnika US postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie m.in. uporczywego niewpłacania w terminach ustawowych do dnia 25-go następnego miesiąca za miesiąc poprzedni na rachunek Urzędu Skarbowego podatku od towarów i usług, wykazanego w deklaracjach VAT-7 podatnika - Spółki m.in. za m-ce X-XI 2012r. (tj. o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 K.k.s.) do dnia 17 czerwca 2015 r. tj. do dnia następującego po dniu uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 14 stycznia 2015 r., którym uznano winnym M. W. popełnienia w/w wykroczenia skarbowego i skazano go na karę grzywny; upływa z dniem 9 maja 2019 r. W zakresie przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r. oraz podatku od towarów i usług za m-ce V-VI 2013 r., ciążącego pierwotnie na Spółce - mając na uwadze ogólne zasady wynikające z art. 70 § 1 O.p., a także terminy płatności w/w należności, określone w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej "u.p.d.o.p.") i w art. 103 ust. 1 u.p.t.u. - zobowiązania te ulegają przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2019 r. Przechodząc do oceny kwestii przedawnienia kosztów egzekucyjnych Dyrektor IAS zwrócił uwagę na treść art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej "u.f.p."), w rozumieniu którego koszty egzekucyjne stanowią środki publiczne, będące nie-podatkowymi należnościami budżetowymi o charakterze publiczno-prawnym. Do przedawnienia środków publicznych zastosowanie ma art. 67 u.f.p., zgodnie z którym do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych u.f.p. stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III O.p. Wobec braku uregulowań dotyczących kwestii przedawnienia w k.p.a., odpowiednie zastosowanie mają przepisy działu III O.p., w tym art. 70 § 1 O.p., stanowiący o tym, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dyrektor IAS stwierdził, że należności z tytułu kosztów egzekucyjnych powstałych w dniu 27 czerwca 2013 r. (data doręczenia zawiadomienia o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności), w związku z egzekucją zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce XII 2011 r., I-XII 2012r., I, III-IV 2013r. i zastosowaniem skutecznego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia zawiadomieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. wierzytelności pieniężnej w D. S.A. oraz kosztów egzekucyjnych (opłat manipulacyjnych) powstałych w dniu 20 czerwca 2013 r. w związku z doręczeniem w tym dniu podmiotowi głównemu tytułów wykonawczych, obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce III-IV 2013 r. oraz w dniu 1 października 2013 r. tytułów wykonawczych, obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce V-VI 2013 r. i w dniu 10 kwietnia 2014 r. w związku z doręczeniem w tym dniu podmiotowi głównemu odpisu tytułu wykonawczego, obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., a nadto kosztów egzekucyjnych (wydatków egzekucyjnych) powstałych w dniu 11 września 2013 r. w związku z wysyłką korespondencji zawierającej zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia 11 września 2013 r., wystawionego m.in. w oparciu o tytuł wykonawczy, obejmujący zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za m-c V 2013 r., przedawniają się z dniem 1 stycznia 2019 r. Reasumując, zobowiązania podatkowe ciążące na Spółce z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r., podatku od towarów i usług za m-ce: XII 2011 r., I-XII 2012r., I, III-VI 2013r. oraz z tytułu kosztów egzekucyjnych za m-ce XII 2011r., I-XII 2012r., 2012 r., I, III-VI 2013r., nie uległy przedawnieniu, co skutkuje dopuszczalnością dochodzenia ww. należności w toku prowadzonego do majątku Skarżącego postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Dyrektor IAS nadmienił, iż co prawda, organ błędnie przyjął daty, z jakimi przedawnią się poszczególne zaległości, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż na dzień podjęcia zaskarżonego, jak i postanowienia organu II instancji przedmiotowe zaległości nie uległy przedawnieniu. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że żadne czynności egzekucyjne przeprowadzone do majątku podmiotu głównego w okresie, gdy Spółka nie miała zarządu nie mogły doprowadzić do przerwania biegu terminu przedawnienia, Dyrektor IAS zauważył, że wszystkie opisane wyżej czynności (oprócz doręczenia w dniu 10 kwietnia 2014 r. podmiotowi głównemu odpisu tytułu wykonawczego, obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych) podjęte zostały przed dniem 26 lutego 2014 r. tj. przed dniem wykreślenia z KRS jedynego członka zarządu Spółki. Kolejno, z akt sprawy wynika również, że zobowiązania podatkowe wraz z kosztami egzekucyjnymi (z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r., podatku od towarów i usług za m-ce: XII 2011 r., I-XII 2012r., I, III-VI 2013r. oraz kosztów egzekucyjnych za okresy: XII 2011r., I-XII 2012r., 2012 r., I, III-VI 2013r.), ciążące na Skarżącym, jako osobie trzeciej, objęte w/w tytułami wykonawczymi również nie uległy przedawnieniu. Przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (w sprawie – ze stanowiących podstawę prawną dochodzonych w oparciu o ww. tytuły wykonawcze obowiązków – decyzji Naczelnika US z dnia 2 listopada 2017 r.) nastąpiłoby co do zasady z dniem 31 grudnia 2020 r. stosownie do art. 118 § 2 O.p. Jednakże i w tym przypadku, w wyniku zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w dniu 30 stycznia 2018 r. (w postaci zajęcia zawiadomieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. wierzytelności z rachunku bankowego) oraz w dniu 15 lutego 2018 r. (w postaci zajęcia zawiadomieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS), bieg terminu przedawnienia w/w zobowiązań został przerwany. W konsekwencji powyższego Dyrektor IAS stwierdził, iż zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r., podatku od towarów i usług za m-ce: XII 2011 r., I-XII 2012r., I, III-VI 2013 r. oraz kosztów egzekucyjnych za okresy: XII 2011 r., I-XII 2012 r., 2012 r., I-III-VI 2013r., ciążące na podmiocie głównym, jak i na osobie trzeciej nie uległy przedawnieniu zarówno na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 25 stycznia 2018 r., jak i na dzień orzekania w przedmiocie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Dyrektor IAS stwierdził, że Naczelnik US prawidłowo ocenił jako niezasadny zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi, wystawionymi na Skarżącego. W kwestii zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, organ zauważył, iż w stanie prawnym obowiązującym do 15 października 2013 r., aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przed upływem terminu przedawnienia nie było wymagane wystosowanie zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Wymóg taki pojawił się w odniesieniu do postępowań karno-skarbowych wszczętych po dniu 15 października 2013 r. Z akt sprawy wynika natomiast, iż w dniu 11 maja 2018 r. Naczelnik US wysłał do Spółki zawiadomienie, zawierające informację o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres X 2012 r. - IV 2013 r. z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwa/wykroczenie skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Mając na uwadze powyższe, Dyrektor IAS orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Naczelnika US z dnia 19 marca 2018 r., bowiem wyrażona w nim ocena wniesionego środka prawnego odpowiada stanowi faktycznemu zaistniałemu w sprawie i przesłankom prawnym ten stan oceniającym. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora IAS oraz wstrzymanie wykonania tytułów egzekucyjnych objętych zarzutem przedawnienia, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegającego na nieuwzględnieniu zarzutów przedawnienia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarzuty wniesione przez dłużnika dotyczą zarówno przedawnienia jego zobowiązania, jak też przedawnienia zobowiązania Spółki. W wypadku przedawnienia zobowiązania Spółki zarzut jest oparty o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. na zarzucie wygaśnięcia obowiązku. W szczególności nie można było skutecznie doręczyć zobowiązanej spółce żadnego pisma w dniu 30 sierpnia 2013 r. skoro Spółka w tym dniu nie miała już zarządu. Po odwołaniu z zarządu Spółki Skarżącego i M. W. w dniu 20 sierpnia 2013 r. powołany został do zarządu G. C. Okazało się jednakże, że był on osobą karaną za czyny wymienione w art. 18 § 2 k.s.h. i w związku z tym jego powołanie do zarządu nie wywoływało żadnych skutków prawnych. W tej sytuacji Spółka od dnia 20 sierpnia 2013 r. nie miała zarządu i od tego też dnia nie można było dokonać żadnego skutecznego doręczenia, w tym także doręczenia zajęcia rachunku bankowego. Zatem bieg terminu przedawnienia nie został przerwany w dniu 30 sierpnia 2013 r., lecz ostatnia przerwa miała miejsce w dniu 20 sierpnia 2010 r. i tym samym termin przedawnienia upłynął w dniu 20 sierpnia 2015 r. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS. 5.3. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy Dyrektor IAS zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US uznające za nieuzasadniony zarzut Skarżącego przedawnienia obowiązku w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego, a zatem dotyczy oceny, czy organ prawidłowo uznał zarzut podniesiony przez Skarżącego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadniony. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji administracyjnej. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie (art. 34 § 5 u.p.e.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazuje, iż – wbrew treści wniesionej skargi – zarzut przedawnienia obowiązku został prawidłowo uznany za nieuzasadniony. W pierwszej kolejności przywołać należy treść przepisów, w oparciu o które organ dokonał oceny zarzutu przedawnienia obowiązku. Stosownie do treści art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, a po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Według treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 15 października 2013 r.) bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo celne ( Dz. U. poz. 1149 ), która weszła w życie od dnia 15 października 2013 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Zaś zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Należy przypomnieć, że aktualna treść 70 § 6 pkt 1 O.p. oraz przepis art. 70c O.p. są wynikiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. P 30/11 (dostępny pod adresem http://otk.trybunal.gov.pl/orzeczenia/otk.htm). W powołanym wyroku Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650) w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jakkolwiek, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p., zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z mocy prawa, to decydujące znaczenie dla zaistnienia tego skutku ma czynność skutecznego zawiadomienia strony, przed upływem terminu przedawniania, o wszczętym postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów. W uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 18 czerwca 2018 r. o sygn. I FPS 1/18 ( wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uzyskanie przez podatnika wiedzy na temat wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe jest jedynym, w świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p., warunkiem wystąpienia skutku zawieszenia terminu przedawnienia z mocy prawa. Natomiast w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ( w brzmieniu przed nowelizacją ) w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. P 30/11, przyjmuje się, że zawiadomienie podatnika o wszczęciu postepowania karnego, czy karnoskarbowego może nastąpić w różnorakich formach, Trybunał Konstytucyjny nie wyznaczył w tym zakresie żadnych jednoznacznych działań ( por. wyrok NSA z 25 lutego 2016 r. I FSK 1226/14, CBOSA ). Ponadto należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 118 § 2 O.p. przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została ona doręczona, zaś przepisy art. 70 § 2 pkt 1, § 3 i 4 O.p. stosuje się odpowiednio, z tym że termin biegu przedawnienia po jego przerwaniu wynosi 3 lata. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że co do zasady, zgodnie z art. 103 ust. 1 u.p.t.u., podatnicy są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zobowiązania w podatku od towarów i usług uległyby – w przypadku braku okoliczności powodujących zawieszenie lub przerwę biegu terminu przedawnienia – przedawnieniu za miesiące grudzień 2011r. oraz od stycznia do listopada 2012 r. – z upływem dnia 31 grudnia 2017 r., a za miesiące grudzień 2012 r., styczeń i od marca do czerwca 2013 r. – z upływem dnia 31 grudnia 2018 r. Jednakże w rozpatrywanej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz za miesiące od stycznia do września 2012 r. uległ zawieszeniu ze względu na wszczęcie postępowania karnoskarbowego tj. wydania postanowienia z dnia 10 maja 2013 r. o przedstawieniu zarzutów w sprawie wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s. ( ogłoszonego członkowi zarządu A sp. z o.o. w dniu 22 maja 2013 r. ) do dnia 4 marca 2014 r. tj. dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 lutego 2014 r. uznającego oskarżonego członka zarządu A sp. z o.o. winnym popełnienia wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 k.k.s., co skutkowało, że termin biegu przedawnienia tego zobowiązania upływał z dniem 25 października 2018 r. W ocenie Sądu organ błędnie wskazał datę upływu terminu przedawnienia tego zobowiązania na dzień 25 listopada 2018 r. ze względu na przyjęcie daty początkowej zawieszenia jego biegu na dzień 10 kwietnia 2013 r. tj. wydania postanowienia [...] Urzędu Skarbowego w G. o wszczęciu dochodzenia w sprawie o wykroczenie skarbowe z art. 57 § 1 k.k.s., bowiem z akt sprawy nie wynika, że z tym dniem nastąpiło wszczęcie postepowania w sprawie o wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. Jednakże wadliwe określenie terminu zawieszenia biegu przedawnienia nie miało wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, gdyż organ prawidłowo wskazał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora IAS zostało wydane w dniu 14 maja 2018 r., a więc przed dniem upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku VAT za miesiące grudzień 2011r. oraz od stycznia do września 2012 r. Natomiast bieg terminu przedawnienia zobowiązania w zakresie podatku od towarów i usług za październik i listopad 2012 r. uległ przerwaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. w związku ze skutecznym zajęciem wierzytelności pieniężnej Spółki na podstawie zawiadomienia z dnia 24 czerwca 2013 r., ( którym Spółkę zawiadomiono w dniu 28 czerwca 2013 r. ) i z tym dniem termin przedawnienia rozpoczął bieg na nowo zgodnie z art. 70 § 4 O.p., co przy uwzględnieniu jedynie tej okoliczności jest wystarczające do przyjęcia, że termin przedawnienia również nie upłynął przed dniem wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast organ nie wykazał, że A sp. z o.o. została skutecznie poinformowana o wszczętym postępowaniu w sprawie karnej skarbowej w związku z postanowieniem [...] Urzędu Skarbowego w G. z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie przedstawieniu zarzutów M. W. Wymieniona osoba jak wynika z akt sprawy przestała pełnić funkcję członka zarządu w związku z rezygnacją przyjętą w dniu 20 sierpnia 2013 r., a więc w dniu ogłoszenia postanowienia tj. 29 sierpnia 2014 r. o przedstawieniu zarzutów nie pełniła funkcji członka zarządu spółki. Również nie wykazano skutecznego doręczenia Spółce zawiadomienia z dnia 11 maja 2018 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo/wykroczenie skarbowe. Bowiem jak wynika z rejestru KRS z dniem 26 lutego 2014 r. na podstawie orzeczenia Sądu Rejonowego [...] w G. został wykreślony jedyny członek zarządu A sp. z o.o., a organ nie wykazał, że po tym dniu Spółka miała wyznaczoną osobę do jej reprezentacji. Wbrew twierdzeniu organu potencjalna możliwość powołania członka zarządu przez wspólników spółki nie jest wystarczającą podstawą do przyjęcia, że spółka była należycie reprezentowana, pomimo braku powołanego zarządu. Jednakże jak wyżej wykazano ze względu na skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia w związku zajęciem wierzytelności pieniężnej Spółki na podstawie zawiadomienia z dnia 24 czerwca 2013 r., o którym Spółkę zawiadomiono w dniu 28 czerwca 2013 r. termin przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2012 r. nie upłynął przed dniem wydania zaskarżonego postanowienia. Natomiast w zakresie zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz poszczególne miesiące 2013 r. termin przedawnienia upływa co do zasady zgodnie z art. 70 § 1 O.p. ( a więc w przypadku braku okoliczności skutkujących przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia ) z dniem 31 grudnia 2018r. Ponadto zgodnie zaś z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p., co do zasady, podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. - w przypadku braku okoliczności powodujących zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia - ulega przedawnieniu z upływem dnia 31 grudnia 2018 r. W kwestii przedawnienia kosztów egzekucyjnych zasadnie przywołał organ odwoławczy treść art. 60 i art. 67 u.f.p., które odsyłają do ww. przepisów O.p. w zakresie przedawnienia środków publicznych, jakimi są m.in. koszty egzekucyjne. W związku z tym zasadnie wskazał Dyrektor IAS, że przedawnią się one również z końcem 2018 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie ciążące na Spółce zobowiązania podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2012 r., podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., od stycznia do grudnia 2012 r., styczeń i od marca do czerwca 2013 r. oraz z tytułu kosztów egzekucyjnych za tożsame okresy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia – wbrew twierdzeniom Skarżącego – w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie uległy przedawnieniu. W związku z tym dopuszczalne było dochodzenia przedmiotowych należności w toku prowadzonego do majątku Skarżącego postępowania egzekucyjnego, z uwagi na orzeczenie jego odpowiedzialności jako byłego członka zarządu tej Spółki za ww. zaległości podatkowe Spółki. Sąd uznaje za bezzasadny podniesiony w skardze zarzut niemożności doręczenia Spółce żadnego pisma w dniu 30 sierpnia 2013 r. z powodu braku zarządu w tym dniu, z uwagi na brak skutków prawnych powołania w dniu 20 sierpnia 2013 r. do zarządu osoby karanej za czyny wymienione w art. 18 § 2 k.s.h. Zauważyć bowiem należy, że na brak upływu terminu przedawnienia miały wpływ różne okoliczności w zależności od rodzaju dochodzonych należności tj. braku upływu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 1 O.p. ( np. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 oraz za poszczególne miesiące 2013 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012 r. przedawnia się z upływem dnia 31 grudnia 2018r.). W zakresie części należności nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z toczącym się postepowaniem karnym skarbowym ( np. zobowiązanie w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do września 2012 r.) lub na podstawie art. 70 § 4 O.p. na skutek zastosowania środka egzekucyjnego ( zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik, listopad 2012 r. ). Ponadto wszystkie opisane wyżej czynności (oprócz doręczenia w dniu 10 kwietnia 2014 r. podmiotowi głównemu odpisu tytułu wykonawczego, obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych) podjęte zostały przed dniem 26 lutego 2014 r. tj. przed dniem wykreślenia z KRS jedynego członka zarządu Spółki. W kluczowych w rozpatrywanej sprawie okresach rozliczeniowych (zobowiązanie w podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. oraz miesiące od stycznia do listopada 2012 r.), w których bieg terminu przedawnienia zakończyłby się co do zasady z dniem 31 grudnia 2017 r. (a zatem przed wydaniem przez organ postanowienia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego), okoliczności faktyczne, które spowodowały przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia (zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego oraz postanowienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego) miały miejsce przed dniem wykreślenia z KRS jedynego członka zarządu Spółki, a zatem zostały skutecznie podjęte wobec tej Spółki. W związku z powyższym częściowa wadliwość argumentacji Dyrektora IAS ( we wskazanym zakresie ) nie stanowiła naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia, ze względu na brak upływu terminu przedawnienia dochodzonych należności przed datą jego wydania. Wskazać ponadto należy, że przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego (ze stanowiących podstawę prawną dochodzonych w oparciu o ww. tytuły wykonawcze obowiązków dwóch decyzji Naczelnika US z dnia 2 listopada 2017 r.) nastąpiłoby co do zasady z dniem 31 grudnia 2020 r. stosownie do art. 118 § 2 O.p. Jednakże i w tym przypadku, w wyniku zastosowania skutecznego środka egzekucyjnego w dniu 30 stycznia 2018 r. (zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Skarżącego) oraz w dniu 15 lutego 2018 r. (zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w ZUS), bieg terminu przedawnienia w/w zobowiązań został przerwany. W świetle powyższego, w ocenie Sądu zasadnie Dyrektor IAS stwierdził, iż ciążące na Spółce, jak i na Skarżącym dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za wskazane okresy, nie uległy przedawnieniu zarówno na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 25 stycznia 2018 r. wystawionych wobec Skarżącego jak i na dzień orzekania przez organy w postępowaniu w przedmiocie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., a zatem zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych ww. tytułami wykonawczymi jest niezasadny. Bezpodstawne okazały się zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez nieuwzględnienie zarzutów przedawnienia. 5.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.