I SA/Gd 748/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 5 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. I SA/Gd 748/13 UZASADNIENIE I. Postanowieniem z dnia [...] Minister Finansów, na podstawie art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako O.p.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku skarżącego A. K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. II. We wniosku z dnia [...] o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa wskazany został przez skarżącego (jako wnioskodawcę) następujący stan sprawy: dniu [...] zawarta została z "A", sp. z o.o. umowa dzierżawy terenu o powierzchni 12,67 ha, stanowiącego własność wnioskodawcy. Obszar o powierzchni 12,67 ha wchodził w skład prowadzonego przez skarżącego gospodarstwa rolnego. Przychody z prowadzonej działalności rolniczej na tym obszarze, przed udostępnieniem go dla potrzeb dzierżawy podlegały opodatkowaniu na podstawie ustawy o podatku rolnym "wraz z przynależnymi zwolnieniami i ulgami." W wyniku prowadzonej gospodarki rolnej (m.in. sprzedaży plonów) wnioskodawca uzyskiwał dochód, który pozwalał na funkcjonowanie gospodarstwa oraz na utrzymanie wnioskodawcy. W umowie tej zawarte zostały dwa istotne ustalenia: 1/ dzierżawca zobowiązuje się do rekultywacji podstawowej terenu wyeksploatowanego, polegającego na właściwym ukształtowaniu terenu, tj. zlikwidowaniu stromych skarp i wyrównaniu dna wyrobiska nakładem. Rekultywacji szczegółowej dokonują wydzierżawiający; 2/ strony ustalają zgodnie opłatę za pobierane kruszywo z dzierżawionej działki, tj. 0,61 zł za m³; w przypadku wzrostu cen kruszywa, podwyższeniu ulegnie również procentowo opłata za m³ pobieranego kruszywa. W [...] rozpoczęto wydobycie kruszywa (żwiru) z ww. terenu i proces ten zostanie zakończony w [...]. Od dzierżawcy wnioskodawca wraz z żoną otrzymał następujące kwoty: 1/ 64.318,69 zł za 2010 r., 2/ 206.005,25 zł za 2011 r., 3/ 2.234,76 zł za 2012 r. Rekultywacja szczegółowa związana była z zakupem sprzętu specjalistycznego, nawozów, nasion, wykonywania szeregu czynności z zakresu obróbki rolnej gruntów, itp. Przez okres począwszy od rozpoczęcia wydobycia do zakończenia ostatecznego rekultywacji szczegółowej brak jest możliwości uzyskiwania przychodów z przedmiotowego areału związanych z produkcją rolną, co miało miejsce wcześniej. Wnioskodawca stwierdził, że w świetle tego ustalono, że zawarta przez wnioskodawcę umowa obarczona była wadą. Wada ta zgodnie z przysługującym uprawnieniem wynikającym z przepisów Kodeksu cywilnego została skorygowana poprzez złożenie pisemnego "oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu z dnia [...]", które zostało doręczone skutecznie drugiej stronie umowy dzierżawy. Dalej skarżący wskazał, że błąd występujący w umowie z [...] został skorygowany poprzez zmianę zapisu dotyczącego "dzierżawy terenu" na zapis "odszkodowanie z tytułu rekultywacji gruntów oraz utraconych dochodów", czyli na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego. W uzupełnieniu wniosku skarżący wskazał, że stronami umowy są "A", sp. z. o.o., z siedzibą [...], a związku z treścią § 14 o przeniesieniu praw - firma "B", sp. z. o.o. z siedzibą [...] (dzierżawca) oraz skarżący z żoną jako wydzierżawiający. Gospodarstwo prowadzone jest przez skarżącego i jego małżonkę, natomiast właścicielem gruntu rolnego, który jest przedmiotem tej umowy jest wyłącznie skarżący; rachunki wystawiane były przez skarżącego; podane we wniosku kwoty w całości stanowią przychód skarżącego. Rejestracji w zakresie podatku VAT skarżący dokonał w urzędzie skarbowym w [...]. Skarżący zadał następujące pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych: 1/ czy uzyskane przychody z tytułu zawartej umowy z uwzględnieniem złożonego oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu z dnia [...], w świetle treści art. 21 ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. odszkodowania otrzymane przez właściciela nieruchomości na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego - zwolnione są od opodatkowania? 2/ czy w świetle powyższego wnioskodawca ma prawo do zwrotu zapłaconego podatku dochodowego? oraz w zakresie podatku od towarów i usług: 1/ czy uzyskane przychody z tytułu zawartej umowy z uwzględnieniem złożonego oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu z dnia [...] w świetle treści art. 21 ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. odszkodowania otrzymane przez właściciela nieruchomości na podstawie przepisów prawa geologicznego i górniczego zwolnione są od opodatkowania, a w konsekwencji od towaru od towarów i usług? 2/ czy w świetle przedstawionych faktów, w myśl przepisów Działu II ustawy o podatku od towarów i usług wnioskodawca ma prawo do zwrotu zapłaconego podatku od towarów i usług? W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...], działając w imieniu Ministra Finansów, wydał postanowienie znak [...] oraz [...] o odmowie wszczęcia postępowania na wniosek skarżącego o udzielenie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług) stwierdzając, że wydanie interpretacji indywidualnych w żądanym zakresie nie jest możliwe, bowiem interpretacje wydane w zakresie problemu, którego dotyczą zapytania, nie rozstrzygałyby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia. III. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie, przeprowadzenie postępowania i udzielenie wnioskowanej interpretacji, ewentualnie, zgodnie z art. 199a O.p. - o bezzwłoczne wystąpienie do sądu powszechnego. W odpowiedzi na zażalenie strony, postanowieniem z dnia [...], znak [...], Dyrektor Izby Skarbowej [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania. IV. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której strona zaskarżyła wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej [...] postanowienie z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] sygn. [...] oraz [...] o odmowie wszczęcia postępowania, wnosząc o ich uchylenie, zobowiązanie Ministra Finansów do rozpatrzenia wniosków i uwag strony oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 12 K.p.a., art. 7 K.p.a., w związku z art. 77 K.p.a. oraz art. 78 K.p.a. poprzez pominięcie, jako dowodu w sprawie danych zawartych w złożonym wniosku, który to w sposób precyzyjny wskazał zakres postępowania oraz stan faktyczny, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji niewłaściwego rozstrzygnięcia sprawy poprzez odmowę wszczęcia postępowania. Skarżący ponadto zarzucił naruszenie art. 66 K.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez organ, co stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do obywatela (art. 8 K.p.a.) i zasady wyjaśnienia przesłanek załatwienia sprawy (art. 11 K.p.a.) w związku z m.in. treścią art. 199a O.p. Ponadto zarzucono naruszenie art. 107 K.p.a., w związku z art. 126 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego odniesienia się do danych zawartych we wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ jako generalną podstawę odmowy wszczęcia postępowania podał, iż istotą "interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe". Skarżący podkreślił, że w jej ocenie zostały spełnione przez nią wszystkie warunki, aby taką interpretację uzyskać. Powyższy cytat, zdaniem strony, wręcz potwierdza obowiązek wydania interpretacji; natomiast powoływanie się na treść art. 14h O.p., jest ogólnikiem nie mającym żadnego potwierdzenia i wskazania w wydanym postanowieniu. Skarżący zaakcentował przy tym, że art. 199a O.p. daje pełne możliwości organowi dokonania ustaleń (m.in. wystąpienie do sądu powszechnego), przeprowadzenia czynności dowodowych a tym samym załatwienia wniosku skarżącego. V. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Organ za uzasadnieniem skarżonego postanowienia podkreślił, że mając na względzie przepisy Ordynacji podatkowej analiza treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej może prowadzić do następujących rezultatów: 1/ stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zagadnienia poruszonego przez wnioskodawcę w pytaniu, ocena stanowiska wnioskodawcy jest możliwa w oparciu o przedstawiony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) i w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnych - konsekwencją takich ustaleń jest wydanie interpretacji indywidualnej; 2/ stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zagadnienia poruszonego przez wnioskodawcę w pytaniu, ocena stanowiska wnioskodawcy jest możliwa w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnych, jednak stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący, tj. nie zawiera wskazania wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla dokonania żądanego rozstrzygnięcia - konsekwencją takich ustaleń jest wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku; 3/ stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zagadnienia poruszonego przez wnioskodawcę w pytaniu, ocena stanowiska wnioskodawcy nie jest możliwa w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnych z uwagi na istotę zapytania - konsekwencją takich ustaleń jest odmowa wszczęcia postępowania. Zdaniem organu w sprawie prawidłowa była zatem decyzja o sposobie procedowania z wnioskiem skarżącego, dotyczącym oceny czy uzyskane przychody z tytułu zawartej umowy, z uwzględnieniem złożonego oświadczenia o uchyleniu się od skutków oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu z dnia [...], w świetle treści art. 21 ust. 3d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwolnione są z opodatkowania, a w konsekwencji także od podatku od towarów i usług - polegającym na odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na istotę zapytania. Organ podkreślił, że ocena stanowiska wnioskodawcy nie była możliwa w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnych; organ podatkowy nie był władny go rozpoznać co do meritum, z uwagi na kumulatywne zaistnienie następujących negatywnych przesłanek do wydania interpretacji: po pierwsze - zakres przedmiotowy przedstawionego problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji (przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenie przyszłe; przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p. może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego); po drugie - pomiędzy sprawą, której wniosek dotyczy a wnioskodawcą musi istnieć związek wyrażający się w tym, że przedstawiony we wniosku problem dotyczyć musi sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy, tzn. może dotyczyć wyłącznie takich stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych), które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Gdyby organ miał wydać interpretację, zgodne z żądaniem zawartym we wniosku, to zobligowany byłby w tym celu dokonać szczegółowej analizy dowodowej przedstawionej we wniosku sytuacji. Podstawą więc dla uznania stanowiska za prawidłowe albo nieprawidłowe byłaby ocena problemu podniesionego w postawionych pytaniach nie na gruncie przepisów prawa podatkowego, ale na gruncie stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy - aby odpowiedzieć na postawione we wniosku pytania w pierwszej kolejności ocenie musiałby być poddany (zinterpretowany) stan faktyczny, a nie przepisy prawa podatkowego, a taka sytuacja rodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Z przywołanych regulacji prawnych, dotyczących interpretacji indywidualnych, wynika natomiast, że minister finansów nie prowadzi postępowania dowodowego, bowiem art. 14h O.p. nie odsyła w tym zakresie do rozdziału 11 działu IV Ordynacji podatkowej. Zatem zarzut naruszenia art. 199a O.p. przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest zasadny. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym. Postępowanie interpretacyjne nie jest i nie może być konkurencyjne względem postępowań i rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innych organów podatkowych. Zatem ze względu na zakres żądania strony, które nie dotyczyło bezpośrednio powstania lub wysokości jej zobowiązań podatkowych wynikających z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o podatku od towarów i usług - organ podatkowy nie miał możliwości oraz podstaw prawnych do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w trybie art. 14b O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: VI. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze zakres zarzutów skargi, na wstępie należy zaznaczyć, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący bierze pod uwagę wyłącznie stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę oraz wyrażoną przez niego ocenę prawną (stanowisko), zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749; dalej jako O.p.). Należy wyraźnie podkreślić, że organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku; wydając interpretację organ ma obowiązek brać pod uwagę stan faktyczny przedstawiony we wniosku, nie może zaś sam rozszerzać, uzupełniać czy doprecyzowywać stanu faktycznego w oparciu o dołączone do wniosku dokumenty. Przyjąć należy, że organ nie jest uprawniony do jakiegokolwiek ingerowania w stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym, przedstawionym przez wnioskodawcę, tym bardziej, że w stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyrażane jest jego stanowisko. Innymi słowy - organ nie może stanu faktycznego przedstawionego we wniosku własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości, co do zgodności przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje bowiem organowi w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia ten organ - w tym postępowaniu. Należy przy tym wskazać, że do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej uprawnione są wyłącznie organy podatkowe, a nie sądy administracyjne. Sąd nie może udzielać interpretacji za organy podatkowe, bowiem nie leży to w kompetencji sądu administracyjnego (naruszałoby to konstytucyjną zasadę rozdzielenia władzy wykonawczej od sądowniczej). Wskazać również należy, że przedmiotem interpretacji mogą być tylko takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a więc które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Zagadnienie to nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok WSA w Szczecinie z 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 192/12 czy wyrok WSA we Wrocławiu z 24 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1755/11; opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl) sąd w sprawie niniejszej podziela to stanowisko. W ocenie sądu zagadnienie zawarte we wniosku strony nie daje możliwości wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przewidziane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia przez ustawodawcę. Skarżący w istocie oczekiwał, aby organ ustalił stan faktyczny, a nie wyjaśnił stan prawny. Organ zatem trafnie wywiódł, że złożony wniosek nie zmierzał do dokonania subsumpcji określonego stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego - skarżący w istocie oczekiwał, że organ w interpretacji nie tylko udzieli gwarancji określonego postępowania organu podatkowego, ale również zastąpi stronę występując do sądu powszechnego w ramach art. 199a O.p. Istotą interpretacji indywidualnej jest natomiast rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w rezultacie wydanie interpretacji indywidualnej jest możliwe wyłącznie wówczas gdy wątpliwości dotyczą przepisów prawa podatkowego i są związane z obowiązkami podatkowymi wnioskodawcy. Instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w art. 14k - 14n O.p. podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz rozstrzygnięć, przy czym, ochrona prawna z tytułu zastosowania się do interpretacji indywidualnej uregulowana została jedynie w zakresie skutków materialnoprawnych dotyczących zobowiązań podatkowych, a nie jakichkolwiek powinności wynikających z prawa podatkowego. W konsekwencji organ podatkowy ocenia możliwość stosowania prawa podatkowego, przeprowadzając, w razie potrzeby jego wykładnię - jeżeli istnieje możliwość wydania mogącej powodować ochronne skutki prawne indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Takiemu celowi służyć ma omawiana instytucja, a zatem nie istnieje potrzeba wszczynania postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej (organ odmawia jego wszczęcia), gdy wynikiem postępowanie nie może być interpretacja spełniająca (realizująca) taki cel. W przedmiotowej sprawie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w przypadku ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazano które konkretnie przepisy ustawy podatkowej są niejasne dla wnioskodawcy i wymagają interpretacji. Oceny "legalności" planowanej transakcji można natomiast dokonywać np. na gruncie przepisów prawa cywilnego w kontekście jej prawnej skuteczności (dopuszczalności), a więc na gruncie przepisów innych aniżeli przepisy prawa podatkowego - w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p. Jeżeli zatem ze stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz pytania interpretacyjnego wynika, że dotyczy on okoliczności, które mogą być rozstrzygnięte w innym trybie orzekania (np. przez sąd powszechny) lub okoliczności, które mogą podlegać ocenie przez organ podatkowy np. na etapie postępowania podatkowego lub kontrolnego albo też wniosek dotyczy okoliczności nie będących elementem zastosowania przepisu materialnego prawa podatkowego, wnioskodawca nie będzie mógł zastosować się do takiej interpretacji - z ochronnym jej skutkiem prawnym. Wobec tego, wydając interpretację i uznając za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko w tak określonym zakresie, organ - przekraczając przyznane mu kompetencje - jednocześnie rozstrzygnąłby w zakresie zastrzeżonym dla innych organów, w odrębnym trybie, w tym do sądu powszechnego. Ponadto należy zauważyć, że organ upoważniony do wydawania interpretacji indywidualnej związałby swoim rozstrzygnięciem organ podatkowy, a zatem wydałby akt o charakterze władczym, co nie wynika z kompetencji określonych w art. 14b O.p. - jest zatem niedopuszczalne. Organ wydający interpretacje indywidualne nie ma delegacji do dokonywania takich rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższe oraz treść pytań zadanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ trafnie stwierdził, że nie posiadał kompetencji, które umożliwiłyby mu - w ramach wydania interpretacji - wypowiedzenie się co do prawowitości planowanego przez skarżącego postępowania. VII. Również za bezpodstawny i nieuzasadniony należy uznać zarzut niewyczerpującego zbadania przez organ istotnych okoliczności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotową sprawą. Nie ma w tym przypadku zastosowania - jak podnosi skarżący - art. 7 K.p.a. Analogię do przepisu art. 7 k.p.a., stanowi natomiast art. 122 O.p., zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym - jednakże, jako niewymieniony w art. 14h O.p., nie ma on zastosowania w postępowaniu o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 14 h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 O.p. oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Należy pamiętać wobec tego, że z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. VIII. Podstawą prawną skarżonych postanowień organów obu instancji jest art. 165a O.p. W doktrynie podkreśla się, że przepisu art. 165a O.p. nie należy interpretować rozszerzająco; taka wykładnia stanowiłaby skuteczny środek dla organów podatkowych ograniczający merytoryczne rozpatrywanie wniosków i oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji prowadziło do wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W myśl art. 165a § O.p. - gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. O "innych przyczynach" uniemożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej można mówić - jak trafnie zauważa organ - m.in. w sytuacji, gdy wniosek strony wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p. Ocena kwestii zaistnienia takiej przeszkody dla prowadzenia postępowania wymaga analizy treści wniosku strony w kontekście regulacji Ordynacji podatkowej normujących omawianą instytucję. Ocena taka została ujęta w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Pogląd ten Sąd podziela. Reasumując: wbrew zarzutom skargi organ wydając w niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie dokonał prawidłowej interpretacji art. 165a O.p.; przyczyny odmowy wszczęcia postępowania zostały wskazane i wyczerpująco omówione w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Z tych względów, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). EK