I SA/Gd 763/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Zbigniew Romała po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2026 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 lipca 2025 r., 2201-IEE.7192.2.203.2025.2.AK w przedmiocie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 31 lipca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej jako Dyrektor IAS lub organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a., art. 17 § 1, art. 18, art. 64 § 4, § 5, § 7, art. 64c § 1, § 2, § 9 i § 10 oraz art. 64ca § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) – dalej: u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia W. N. (dalej: strona lub Skarżący) na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Gdyni (dalej: Naczelnik US lub organ egzekucyjny) z 5 czerwca 2025 r. sprostowane postanowieniem z 30 czerwca 2025 r., którym organ ten określił wysokość kosztów egzekucyjnych, powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku strony na podstawie tytułu wykonawczego z 21 listopada 2016 r. o numerze [...] na kwotę 77,82 zł, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Naczelnik US, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym zawiadomieniami z 14 czerwca 2022 r. poinformował stronę o ponownym wszczęciu egzekucji na podstawie ww. tytułu wykonawczego, a w oparciu o ww. tytuł wykonawczy dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę u pracodawcy B Sp. z o.o. z siedzibą w P. Oba zawiadomienia doręczono stronie za pośrednictwem ePUAP - 29 czerwca 2022 r. Wydruk zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę doręczono B Sp. z o.o. - 22 czerwca 2022 r. W odpowiedzi na to zajęcie Spółka poinformowała pismem z 28 czerwca 2022 r., że w dalszym ciągu będzie przekazywać 50% wynagrodzenia strony organowi egzekucyjnemu. Pismami przesłanym przez e-PUAP 5 maja 2025 r. strona złożyła wnioski o wydanie postanowienia w sprawie rozliczenia zajętego wynagrodzenia oraz postanowienia w sprawie naliczonych kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. Naczelnik US określił stronie wysokość kosztów postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego na kwotę 77,82 zł. Postanowienie doręczono stronie 20 czerwca 2025 r. W zażaleniu strona zarzuciła wydanie ww. postanowienia niezgodnie z przepisami prawa oraz w sposób celowy naruszający prawo strony do ochrony jako osoby zobowiązanej. Ponadto strona wskazała, że w treści wydanego postanowienia wskazano kwotę 177,36 zł, która nie wynika z przedstawionych w postanowieniu kosztów egzekucyjnych. Postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. organ egzekucyjny sprostował oczywistą omyłkę pisarską wskazując, że w treści postanowienia wskazano kwotę 177,36 zł, a winno być 77,82 zł. Postanowienie doręczono stronie 12 lipca 2025 r. Oceniając prawidłowość będącego przedmiotem kontroli postanowienia Naczelnika US z dnia 5 czerwca 2025 r. sprostowanego postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. Dyrektor IAS stwierdził, że postanowienie to zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami K.p.a. oraz u.p.e.a. Organ odwoławczy podkreślił, że prawidłowo zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 64 § 3 pkt 3, art. 64 § 4, § 5, § 7, art. 64c § 1, § 2, § 9 pkt 1 lit, a oraz art. 64ca §2 pkt 2 u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł specyfikację powstałych kosztów egzekucyjnych i ich elementy, na które złożyły się: opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 10,96 zł, opłata egzekucyjna w wysokości 10% wyegzekwowanych należności łącznie w kwocie 66,86 zł. Łącznie wysokość kosztów egzekucyjnych wyniosła 77,82 zł. Organ odwoławczy podkreśla, że w toku ponownie wszczętej egzekucji organ egzekucyjny w oparciu o ww. tytuł wykonawczy zawiadomieniem z 14 czerwca 2022 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia strony za pracę w B Sp. z o.o. Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało umorzone postanowieniem z 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. Organ odwoławczy dalej podkreślił, że zgodnie z art. 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. W art. 64ca § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził zasadę, że w ponownie wszczętej egzekucji można dochodzić kosztów egzekucyjnych, które powstały w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Koszty te dochodzone są niezależnie od kosztów egzekucyjnych powstałych w ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Mogą być dochodzone na wniosek wierzyciela, który je pokrył, bądź z urzędu, jeśli nie zostały umorzone. Ponadto jak stanowi art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c u.p.e.a. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40 000 zł. Stosownie do art. 64 § 7 pkt 1 u.p.e.a. obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia. Przystępując do oceny merytorycznej postanowienia Naczelnika US, Dyrektor IAS stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 77,82 zł na które złożyły się: - opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 10,96 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 0,98 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 9 sierpnia 2023 r.), - opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 65,88 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 11 kwietnia 2025 r.). Stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny prawidłowo w opinii Dyrektora IAS przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej kwoty kosztów upomnienia, należności głównej oraz odsetek i określił od dochodzonych należności wysokość opłaty egzekucyjnej, którą obciążył stronę na łączną kwotę 66,86 zł. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w zażaleniu Dyrektor IAS nie podzielając stanowiska strony stwierdza, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, że wysokość naliczonych kosztów egzekucyjnych nie koreluje z wydanym postanowieniem. Zgodnie z ww. art. 64c u.p.e.a. wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia i w takiej właśnie wysokości organ egzekucyjny pobrał opłatę egzekucyjną. W swoim postanowieniu Naczelnik US przedstawił w formie tabelarycznej prawidłową wysokość wyegzekwowanych środków i naliczonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie ww. tytułu wykonawczego kosztów egzekucyjnych. W treści postanowienia nastąpiła omyłka pisarska, która została sprostowana przez organ egzekucyjny postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. Dyrektor IAS zauważa jednak, że zarówno w sentencji postanowienia jak i w uzasadnieniu postanowienia określono prawidłową kwotę kosztów egzekucyjnych 77,82 zł. Ze wskazanej w uzasadnieniu postanowienia tabeli przedstawiającej wyliczenie kosztów egzekucyjnych również jasno wynika, że koszty postępowania egzekucyjnego powstałe na podstawie tytułu wykonawczego wynoszą 77,82 zł. Dyrektor IAS podkreśla, że w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny określił wysokość wszystkich kosztów egzekucyjnych jakie powstały w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, w tym wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. tj. opłatę manipulacyjną naliczoną na dzień 29 listopada 2016 r. w wysokości 10,96 zł. W opinii Dyrektora IAS, wbrew twierdzeniom strony, nie ma również podstaw, aby zażalenie na postanowienie w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania. Wykraczają one poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie mogą one być przedmiotem oceny w tym postępowaniu. Odnosząc się do wskazanego przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 909/20 Dyrektor IAS zauważa, że 6 marca 2024 r. w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora IAS, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt III FSK 4596/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku. Dyrektor IAS wskazał, że wydane postanowienie zawiera wszystkie elementy, w tym stosownie do treści art. 124 § 2 k.p.a. uzasadnienie faktyczne i prawne. Reasumując, w opinii Dyrektora IAS, Naczelnik US prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych. Ponadto pozostałe argumenty wskazane przez stronę we wniesionym zażaleniu były już przedmiotem oceny w postępowaniach dotyczących m.in. zarzutów, skarg na czynności egzekucyjne oraz postanowień wydanych w trybie art. 62 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, Skarżący wskazał, że podtrzymuje zarzuty wskazane w zażaleniu z 26 czerwca 2025 r., a zaskarżonemu postanowieniu zarzuca: - naruszenie art. 7 w zw. z art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na wybiórczym rozważeniu zebranego materiału dowodowego oraz niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez nieuwzględnienie całokształtu zebranego i przedstawionego przez stronę w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nieuprawnionym utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu I instancji; - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na nieuprawnionym utrzymaniu w całości w mocy decyzji organu I instancji; - niewzięcie pod uwagę przy rozpoznawaniu zażalenia treści art. 208 O.p., w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku I SA/Gd 909/20 i prowadzeniem równolegle do zakończonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze [...], postępowań egzekucyjnych na podstawie wcześniejszego tytułu wykonawczego o numerze [...]. Skarżący wskazał, iż zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądów administracyjnych, wystawienie nowych tytułów wykonawczych do tego samego zobowiązania, w sytuacji gdy w obrocie prawnym nadal znajduje się poprzedni tytuł wykonawczy, jako akt niezgodny z prawem nie przerywa biegu przedawnienia objętego nim zobowiązania. Tym samym należy stwierdzić, iż na skutek umorzenia postępowań egzekucyjnych 31.12.2014 zaskarżone obecnie zobowiązanie z tytułu VAT za 11/2011, przedawniło się w roku 2019; - naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez wyegzekwowanie przez organ egzekucyjny kosztów upomnienia dotyczącego skarżonego tytułu wykonawczego. Fakt niedoręczenia (braku takiego obowiązku po stronie organu egzekucyjnego), został w sposób jednoznaczny wyartykułowany przez pełnomocnika Dyrektora lAS zarówno w skardze kasacyjnej do NSA, jak również bezpośrednio na rozprawie przed tym sądem w sprawie o sygnaturze akt Ill FSK 4596/21. Zaistniała sytuacja narusza w ten sposób zasady wskazane w ustawie Ordynacja podatkowa oraz ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie pobierania należnych środków w trakcie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a brak odniesienia się w tym względzie w wydanym postanowieniu przez Dyrektora IAS, narusza przysługujące stronie uprawnienia wynikające także z przepisów art. 9 w związku z art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 10 k.p.a.; - wznowienia i prowadzenia egzekucji administracyjnej przez Naczelnika US, przy całkowitej bierności organu odwoławczego, w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., pomimo niezakończenia w sposób prawomocny postępowania administracyjnego, w sprawie umorzenia postępowań egzekucyjnych postanowieniem z dnia 18.05.2020 r., w związku z nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 909/20, co stanowi pogwałcenie art. 78 w zw. z art. 32 Konstytucji RP i art. 15 K.p.a. (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowań) oraz narusza prawa strony postępowania administracyjnego; - wznowienie i prowadzenie egzekucji administracyjnej w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., w oparciu o skarżony tytuł wykonawczy, na podstawie zawiadomienia Naczelnika US z dnia 14.06.2022 r., w związku z faktem, iż czynność egzekucyjna dokonana na podstawie wskazanego zawiadomienia nie wywarła skutku prawnego określonego w art. 72 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 78 Konstytucji RP. Właściwa ocena sytuacji, należała bezsprzecznie (na podstawie treści przepisów k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) do Dyrektora IAS działającego w tej sprawie, jako organ odwoławczy, czemu jednakże tenże ponad wszelką wątpliwość nie sprostał. Zgodnie z istniejącą i ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, ocena tej kwestii winna być wzięta pod uwagę i rozpoznana przez organ odwoławczy, z urzędu niezależnie od kwestii wydanego postanowienia Naczelnika US (m.in. wyroki NSA z dnia 14/05/2024 r. o sygn. akt III OSK 1303/23, NSA z dnia 24/04/2020 r. o sygn. akt I OSK 3400/19, NSA z dnia 22/03/2022 o sygn. akt II GSK 94/22, NSA z dnia 11/01/2022 o sygn. akt I OSK 2241/21) i inne w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. - nierespektowanie przez oba organy normy ustawowej wskazanej w art. 152 §1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 153 i art. 170 p.p.s.a. dotyczącym ochrony tymczasowej, w związku z wydanym i nieprawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku o sygn. akt I SA/Gd 909/20 (źródło CBOSA), który to przepis zgodnie z decyzją ustawodawcy ma wymiar bezwzględnie obwiązujący oba wskazane organy i co zostało potwierdzone w licznych wyrokach sądów administracyjnych. - nieuwzględnienie w zaskarżonym postanowieniu treści przepisu art. 7a K.p.a. i wydanie w sposób niekorzystny da strony, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia odmowy zastosowania wskazanego przepisu art. 152 §1 p.p.s.a., co jest sprzeczne za zasadami rozpoznawania spraw, na drodze postępowania administracyjnego. - Dyrektor IAS pomimo powoływania się na wyrok NSA sygn. akt III FSK 4596/21 (w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku o sygn. I SA/Gd 990/20) nie zastosował się do wskazań tegoż sądu, wyartykułowanych w jego uzasadnieniu cyt. "W stanie prawnym mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji określonej w art. 61 u.p.e.a., brak było przeszkód by ponowne wszczęcie egzekucji nastąpiło na podstawie nowo wystawionych tytułów wykonawczych, oczywiście z zastrzeżeniem, że nie doszło (i nie dojdzie) do prowadzenia równocześnie dwóch egzekucji do tej samej należności". - naruszenie przepisów postępowania wskazanych w art. 34a pkt 1, w zw. z art. 45 u.p.e.a., w związku z wciąż czynnym zastosowaniem środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę, zajęcia rachunków bankowych czy też zajęciem dochodów pochodzących z prowadzonej działalności gospodarczej pomimo faktu, że zgodnie z deklaracją Naczelnik US, zakończył on zarówno prowadzenie egzekucji dotyczącej skarżonej zaległości podatkowej, jak również wielu innych wcześniejszych postępowań egzekucyjnych (również zakończonych wydaniem postanowień w/s kosztów egzekucyjnych). W związku z powyższym Skarżący wniósł o: - uznanie, iż brak jakiegokolwiek związku (na co powołuje się w swoich postanowieniach DIAS) pomiędzy, wznowieniem egzekucji administracyjnej w trybie art. 61 § 2 u.p.e.a., na podstawie zawiadomienia z dnia 14.06.2022 r., a wyrokiem kasacyjnym NSA z dnia 06.03.02024 o sygnaturze akt III FSK 4596/21, na skutek dzielącej oba akty prawne różnicy czasowej i brak powiązania merytorycznego, w zakresie wznowienia egzekucji administracyjnej przez NUS; - uznanie za niezgodnego z prawem stanowiska zajętego przez DIAS, że prowadzone i zakończone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego i wydane w tej sprawie postanowienie w/s kosztów egzekucyjnych, zostało wydane zgodnie z przepisami prawa i ich nie narusza, pomimo znanego mu faktu (na co wskazywałem w swoim zażaleniu), iż do tej samej zaległości podatkowej jest prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o numerze SM 6/460/12 z roku 2012 (zajęcie egz. rach. bankowego w Bank S.A. z dnia 02.08.2012 r.). - uznanie za niezgodnego z prawem stanowiska zajętego przez DIAS, że prowadzone i zakończone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego i wydane w tej sprawie postanowienie w/s kosztów egzekucyjnych, zostało wydane zgodnie z przepisami prawa i ich nie narusza; - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 106 § 4 i § 5 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dołączonego do niniejszej skargi dokumentu pod nazwą "Rozliczenie kwot uzyskanych z prowadzonych zajęć egzekucyjnych za okres 01/07/2022-09/03/2023 r." z dnia 09/03/2023 r. w zakresie w jakim dotyczy zaskarżonego tytułu wykonawczego), w celu określenia rzeczywiście pobranej przez organ egzekucyjny wysokości kosztów egzekucyjnych zakończonego postępowania na podstawie ww. tytułu wykonawczego; - na postawie art. 6 p.p.s.a. o wskazanie w sposób jak najbardziej zrozumiały, jednoznacznej podstawy prawnej stojącej za odrzuceniem złożonego wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu; - uchylenie wydanego postanowienia Dyrektora IAS i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US w całości i zakończenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgodnie z obowiązującym przepisami prawa, lub o ich uchylenie i skierowanie do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 132, dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, w trybie uproszczonym, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Wobec zarzutów sformułowanych w skardze w pierwszej kolejności należało wskazać na zakres przedmiotowy niniejszej sprawy. Kontroli sądu zostało poddane postanowienie Dyrektora IAS utrzymujące w mocy postanowienie ZUS w sprawie określenia wysokość kosztów prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu dotyczącego przedawnienia należności objętej wskazanym tytułem wykonawczym Sąd, uznając zarzut za bezzasadny, stwierdził, że zarzut ten wykracza poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie może być przedmiotem oceny w tym postępowaniu. W opinii Sądu, mając na względnie treść art. 134 p.p.s.a. w granicach sprawy dotyczącej określenia kosztów egzekucyjnych nie mieszczą się podnoszone zarówno w zażaleniu, jak i w skardze kwestie dotyczące przedawnienia należności, podobnie jak okoliczności wydania tego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, organ egzekucyjny zawarł prawidłową specyfikację powstałych kosztów egzekucyjnych i ich elementy, na które złożyły się: opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 10,96 zł, opłata egzekucyjna w wysokości 10% wyegzekwowanych należności łącznie w kwocie 66,86 zł. Łącznie wysokość kosztów egzekucyjnych wyniosła 77,82 zł. W toku ponownie wszczętej egzekucji organ egzekucyjny w oparciu o tytuł wykonawczy z 21 listopada 2016 r. zawiadomieniem z 14 czerwca 2022 r. dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącego w B Sp. z o.o. Poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie ww. tytułu wykonawczego zostało umorzone postanowieniem z 18 maja 2020 r. z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z art, 61 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne wszczyna się ponownie z urzędu, poprzez wydanie zawiadomienia o ponownym wszczęciu egzekucji administracyjnej, o którym mowa w § 4 - jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem - po ujawnieniu przez wierzyciela majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. W art. 64ca § 2 u.p.e.a. ustawodawca wprowadził zasadę, że w ponownie wszczętej egzekucji można dochodzić kosztów egzekucyjnych, które powstały w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Koszty te dochodzone są niezależnie od kosztów egzekucyjnych powstałych w ponownie wszczętym postępowaniu egzekucyjnym. Mogą być dochodzone na wniosek wierzyciela, który je pokrył, bądź z urzędu, jeśli nie zostały umorzone. Ponadto jak stanowi art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny pobiera w egzekucji należności pieniężnej opłatę egzekucyjną w wysokości 10% wyegzekwowanych środków pieniężnych pomniejszonych o koszty egzekucyjne, o których mowa w art. 115 § 1 pkt 1-1c. Maksymalna wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia, nie więcej jednak niż 40.000 zł. Stosownie do art. 64 § 7 pkt 1 u.p.e.a. obowiązek zapłaty opłaty egzekucyjnej powstaje z chwilą wyegzekwowania należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie lub kosztów upomnienia. W świetle przywołanej regulacji prawnej, Naczelnik US postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. prawidłowo określił Skarżącemu wysokość kosztów egzekucyjnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w łącznej wysokości 77,82 zł na które złożyły się: - opłata manipulacyjna naliczona na dzień 29 listopada 2016 r. w kwocie 10,96 zł (koszty egzekucyjne postępowania umorzonego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 na podstawie art. 64ca § 2 pkt 2 u.p.e.a.), - opłata egzekucyjna w wysokości 10% naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 0,98 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 9 sierpnia 2023 r.), - opłata egzekucyjna w wysokości 10 % naliczona na podstawie art. 64 § 4 u.p.e.a. w wysokości 65,88 zł (powstała z chwilą przekazania przez pracodawcę kwoty tytułem realizacji zajęcia 11 kwietnia 2025 r.). Stosownie do art. 64 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że naliczenie opłaty egzekucyjnej w wysokości 10% jest zasadne w odniesieniu do wyegzekwowanej kwoty kosztów upomnienia, należności głównej oraz odsetek w wysokości i określił od dochodzonych należności wysokość opłaty egzekucyjnej, którą obciążył Skarżącego na łączną kwotę 66,86 zł. Odnosząc się do podniesionych zarzutów skargi, podzielić należy stanowisko Dyrektora IAS, że nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, że wysokość naliczonych kosztów egzekucyjnych nie koreluje z wydanym postanowieniem. Zgodnie z art. 64c u.p.e.a. wysokość opłaty egzekucyjnej wynosi 10% wyegzekwowanych: należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego i kosztów upomnienia i w takiej właśnie wysokości organ egzekucyjny pobrał opłatę egzekucyjną. W postanowieniu Naczelnik US przedstawił Skarżącemu w formie tabelarycznej prawidłową wysokość wyegzekwowanych środków i naliczonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie ww. tytułu wykonawczego kosztów egzekucyjnych. W treści postanowienia nastąpiła omyłka pisarska, która została sprostowana przez organ egzekucyjny postanowieniem z 30 czerwca 2025 r. Zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu postanowienia określono prawidłową kwotę kosztów egzekucyjnych - 77,82 zł. Ze wskazanej w uzasadnieniu postanowienia tabeli przedstawiającej wyliczenie kosztów egzekucyjnych również jasno wynika, że koszty postępowania egzekucyjnego powstałe na podstawie ww. tytułu wykonawczego wynoszą 77,82 zł. Należy zauważyć, że postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. organ egzekucyjny określił Skarżącemu wysokość wszystkich kosztów egzekucyjnych, jakie powstały w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, w tym wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych na podstawie ww. tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 u.p.e.a. tj. opłatę manipulacyjną naliczoną na dzień 29 listopada 2016 r. w wysokości 10,96 zł. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie ma również podstaw, aby zażalenie na postanowienie w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania. Wykraczają one poza zakres postępowania w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych i dlatego nie mogą one być przedmiotem oceny w tym postępowaniu. Odnosząc się do wskazanego przez Skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 909/20 Dyrektor IAS trafnie zauważa, że 6 marca 2024 r. w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej przez Dyrektora IAS, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem sygn. akt III FSK 4596/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA w Gdańsku. Reasumując, w ocenie Sądu, Dyrektor IAS trafnie uznał, że Naczelnik US prawidłowo określił wysokość kosztów egzekucyjnych. Pozostałe podniesione przez Skarżącego zarzuty były przedmiotem oceny w postępowaniach dotyczących m.in. zarzutów, skarg na czynności egzekucyjne oraz postanowień wydanych w trybie art. 62 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie było w okolicznościach kontrolowanej sprawy prawidłowe i nie naruszało wskazanych w skardze przepisów. Wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.