I SA/Gd 798/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Asesor WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2007 r. sprawy ze skargi firmy "A", spółka z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] określił "A" spółce z o.o. z siedzibą w N. (dalej: spółka) wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wysokości 2.882.074,00 zł. U podstaw wdanej decyzji legły ustalenia kontroli, w toku której stwierdzono, że spółka zawyżyła przychody tego roku podatkowego o kwotę 14.600,00 zł (korekta czynszu za najem lokalu w J. oraz saldo rozrachunków pomiędzy skarżącą a "B"), a nadto zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 2.175.965,33 zł, z tego: a) 223.569,33 zł – wydatki na zakup usług świadczonych przez B. i F. M. wg umowy z dnia 21.12.2000 r., b) 219.569,33 – nieprawidłowo dokonane odpisy amortyzacyjne, c) 1.732.400,00 zł – odsetki od pożyczek. Dodatkowo organ wydający decyzję uznał, że spółka ma prawo odliczyć od dochodu z tytułu strat poniesionych w latach ubiegłych jedynie kwotę 564.966,85 zł, co wynikało z decyzji dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2000-2002. Od decyzji tej spółka wniosła odwołanie w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków na zakup usług od B. i F. M. oraz odsetek od pożyczek, a także w części w jakiej zdaniem spółki przedwcześnie nie uznano jej prawa do obniżenia dochodu o część strat poniesionych w latach 2000-2001, wobec zaskarżenia decyzji dotyczących tych lat podatkowych do sądu administracyjnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy wskazał, przywołując treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), że za koszt podatkowy może zostać uznany tylko taki wydatek, który poniesiony został w celu uzyskania przychodu, tzn. wykazuje związek z uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem, nie został wymieniony w negatywnym katalogu kosztów zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy oraz istnieje dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 powołanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz nie zapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). Jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej z analizy treści powyższego przepisu wynika, że kosztami podatkowymi mogą być faktycznie zapłacone odsetki od pożyczek (czy też kredytów), o ile pożyczki te (kredyty) zostały wykorzystane na potrzeby działalności mającej na celu osiągnięcie przychodów. Tylko w takim bowiem przypadku zachowany zostanie związek kosztu z przychodem. W dalszych wywodach organ odwoławczy podkreślił, że spółka już od końca 2000r., w którym została zawiązana, zaś przedmiotem jej działalności było prowadzenie ogólnopolskiego klubu jeździeckiego, dysponowała odpowiednim zapleczem do utworzenia klubu jeździeckiego (lub innej podobnej działalności, w której wykorzystywane byłyby konie wierzchowe). Jak bowiem ustalono w toku prowadzonego postępowania spółka: • posiadała prawo do używania 20 koni wierzchowych oraz prawo do korzystania z nieruchomości rolnej należącej do jej udziałowców – B. F. M., • zawarła w dniu 21.12.2000r. Umowę o świadczenie usług z B. F. M., na mocy której w/w udziałowcy spółki zobowiązali się m. in. do pomocy i doradztwa przy organizacji klubu jeździeckiego, • zaciągnęła od jednego z udziałowców - tj. spółki "C"- pożyczki w łącznej kwocie 15 mln zł. Jednakże pomimo powyższych - zdaniem organu odwoławczego sprzyjających - okoliczności spółka nie założyła klubu jeździeckiego, w konsekwencji czego nie osiągnęła też z tego tytułu w latach 2000-2005 żadnych przychodów. Co prawda spółka zarówno w swoich wyjaśnieniach (składanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego) jak i w odwołaniu podnosiła, że wspomniany klub został przez nią utworzony, jednakże - kierując się doświadczeniem życiowym - trudno było przyjąć, że działający przez 5 lat klub nie przyniósł żadnego - choćby najmniejszego - przychodu. Wyjaśnienia spółki, że w okresie tym koncentrowała się ona przede wszystkim na wypracowywaniu procedur i pozyskiwaniu wiedzy organ odwoławczy uznał przy tym za niewiarygodne. Aby bowiem wypracowywać (udoskonalać) jakiekolwiek procedury i zdobywać doświadczenie związane z działalnością klubu jeździeckiego trzeba najpierw klub taki utworzyć i prowadzić. Tymczasem prowadzenie klubu bez jego jakichkolwiek członków (ewentualnie niezrzeszonych w klubie klientów, wynajmujących konie lub kupujących innego rodzaju usługi) jest po prostu niemożliwe. Jednocześnie organ odwoławczy dał wiarę wyjaśnieniom zawartym w piśmie pełnomocnika spółki z dnia 04.10.2006r., że ostatecznie klub jeździecki nie został przez spółkę otwarty. Organ odwoławczy podkreślił także i to, że w tym samym czasie, w którym spółka nie była rzekomo w stanie pozyskać ani jednego klienta zainteresowanego wynajęciem konia wierzchowego (lub zakupem innej usługi uzasadniającej ponoszenie wydatków na utrzymanie przez Spółkę tych koni), udziałowcy spółki - B.F. M. - z powodzeniem świadczyli tego rodzaju usługi, pod adresem wskazywanym zresztą w reklamach spółki (emitowanych w mediach w 2001 r.). W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego spółka mimo posiadania odpowiedniego potencjału nigdy nie zamierzała utworzyć klubu jeździeckiego i czerpać z tego tytułu przychodów. W ocenie organu odwoławczego o powyższym świadczył także sposób prowadzenia przez spółkę kampanii reklamowej w 2001 r. Z uwagi bowiem na formę i treść przygotowanych reklam, korzyści z w/w kampanii czerpać mogli jedynie udziałowcy spółki (producent wódki [...] oraz właściciele gospodarstwa agroturystycznego), a nie sama spółka. Ponadto znamienne w sprawie jest i to, że przedmiotowa kampania została przez Spółkę przerwana w momencie wejścia w życie nowelizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jeśli bowiem intencje Spółki były inne - tj. gdyby zamiarem jej faktycznie była reklama klubu jeździeckiego, a nie promowanie wódki [...] - to spółka mogła zmienić poszczególne elementy kampanii (spoty reklamowe w radiu i telewizji, plakaty itp.), w taki sposób, aby sprostały one wymaganiom znowelizowanej ustawy i nie prowadziły do skojarzeń z produktem, którego reklama stała się zabroniona. Kierując się bowiem doświadczeniem życiowym, trudno przyjąć, że podmiot gospodarczy dążący do uzyskania przychodów zaprzestał jakichkolwiek prób (nawet tych mniej kosztownych) promowania swej działalności (polegającej na prowadzeniu klubu jeździeckiego), po tym jak na skutek zmiany przepisów prawa zmuszony został do przerwania dotychczas prowadzonej kampanii reklamowej. Tymczasem począwszy od 2002r. spółka zaprzestała jakiejkolwiek udokumentowanej działalności marketingowej (w tym reklamowej). Co prawda w 2002r. Spółka zakupiła od dwóch spółek usługi o charakterze marketingowym, jednakże faktu ich wykonania w roku poprzedzającym badany rok podatkowy nie była w stanie udowodnić. Skoro więc Spółka nie zamierzała prowadzić klubu jeździeckiego (ani też innej działalności o podobnym charakterze), to wydatki poniesione przez nią w kontrolowanym 2003r. na zakup usług utrzymania koni nie były poniesione w celu uzyskania przychodów z tego rodzaju (lub podobnej) działalności. A to z kolei oznacza, że wydatki te nie były kosztami podatkowymi w badanym 2003r. Odnośnie natomiast pozostałych wydatków stanowiących odsetki od pożyczek udzielonych spółce przez jej udziałowca, organ odwoławczy przede wszystkim zauważył, że większość wydatków spółki poniesionych przez nią od momentu jej zawiązania (co nastąpiło w 2000r.) do końca kontrolowanego 2003r. nie stanowiła kosztów podatkowych. Powyższe zostało potwierdzone w trzech decyzjach podatkowych, wydanych na rzecz Spółki w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2000-2002. Jak wynika z treści tych decyzji wydatki spółki poniesione przez nią w latach 2000-2003 w celu uzyskania przychodów stanowią zaledwie 13,38% wszystkich wydatków poniesionych przez spółkę w tym okresie. A ponieważ spółka swoją działalność w w/w latach finansowała głównie z uzyskanych pożyczek, to nie ulega wątpliwości, że wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów spółka także finansowała z tych pożyczek. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że tylko ta część zapłaconych przez spółkę odsetek, która proporcjonalnie odpowiada udziałowi kosztów podatkowych spółki w jej wydatkach ogółem może zostać uznana za koszty uzyskania przychodów w kontrolowanym 2003r. A ponieważ w latach 2000-2003 udział kosztów podatkowych w wydatkach spółki ogółem wyniósł 13,38%, to tylko kwota 267.600,00 zł (stanowiąca 13,38% z kwoty zapłaconych przez spółkę odsetek w wysokości 2.000.000,00 zł) może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów 2003r. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy podkreślił, że z zebranego w sprawie materiału bezsprzecznie wynika, iż prowadzona przez spółkę w 2001 r. kampania reklamowa nie miała na celu promowania działalności spółki, lecz reklamę alkoholu produkowanego przez jednego z jej udziałowców. W ocenie organu odwoławczego niezrozumiała jest także argumentacja spółki, że jej wydatki na kampanię reklamową poniesione w 2001 r. skutkowały uzyskaniem przez nią przychodów w 2003r., co oznacza, że były poniesione w celu uzyskania przychodów. Niezależnie bowiem od stanowiska zawartego w decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (podtrzymanych w decyzjach Dyrektora Izby Skarbowej) co do celowości (racjonalności) prowadzonej przez Spółkę w 2001 r. reklamy, zauważyć należy, że kierując się doświadczeniem życiowym trudno uznać, że przerwana kampania reklamowa, przeprowadzona jesienią 2001 r. mogła odnieść skutek aż w listopadzie roku 2003. Organ odwoławczy zauważył także, że okoliczność uzyskania przez podatnika przychodów z innego rodzaju, niż z zadeklarowanej, działalności gospodarczej nie oznacza, że wydatków poniesionych w celu uzyskania tych przychodów nie można zaliczyć do kosztów podatkowych. W przedmiotowej sprawie spółka co prawda uzyskała przychód z tytułu sprzedaży części praw do znaku towarowego (a więc uzyskała przychód z działalności nie wymienionej w Akcie założycielskim spółki), jednakże wydatki poniesione przez nią zarówno w kontrolowanym 2003r., jak i w latach wcześniejszych, nie stanowiły, wbrew temu, co utrzymuje sama spółka wydatków poniesionych w celu uzyskania przychodu ze sprzedaży części w/w praw. Odnosząc się do kwestii innego rozliczenia strat z lat 2000-2002 organ odwoławczy wyjaśnił, że spółka w złożonym zeznaniu za 2003r. dokonała odliczeń od dochodu z tytułu strat za w/w lata w łącznej wysokości 9.077.949,68 zł. Tymczasem straty w zadeklarowanej przez spółkę wysokości stanowiły konsekwencję zaliczenia przez nią w tych latach do kosztów uzyskania przychodów wydatków, których następnie organy podatkowe - w wydanych i przywołanych powyżej decyzjach podatkowych - za koszty podatkowe nie uznały. Skutkiem powyższego w decyzjach tych określono Spółce straty w wysokości mniejszej, niż wynikało to z treści zeznań złożonych przez Spółkę w latach 2000-2001. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 122, 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez naruszenie obowiązku wyjaśnienia sprawy i zasady swobodnej oceny dowodów. Przy czym naruszenie tych przepisów o postępowaniu miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w wyniku dowolnych i błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego doszło do błędnego uznania, ze wydatki poniesione przez spółkę w ogóle nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów. Ponadto zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną ich wykładnię, w wyniku czego błędnie uznano, że skoro spółka w latach 2000 do 2002 nie uzyskała przychodów z tytułu podstawowego zakresu działalności, to wydatki poniesione przez spółkę nie zostały poniesione w celu uzyskania przychodów. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że wydatki poniesione w latach 2000-2002 umożliwiły jej uzyskanie w roku 2003 wysokich przychodów z tytułu sprzedaży praw do znaku towarowego. Spółka podkreśliła, że prowadzenie działalności gospodarczej nie polega wyłącznie na uzyskiwaniu przychodów, lecz także na ponoszeniu wydatków, które w późniejszym czasie skutkują uzyskaniem przychodów. Spółka przyznała, że w kontrolowanym okresie zgodnie z umową i wpisem do rejestru przedsiębiorców prowadziła działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu klubu jeździeckiego i hodowli koni. W ocenie spółki okoliczność, że w roku 2003 (a także wcześniej) nie uzyskała ona przychodów z tej działalności nie oznacza, że wydatki poniesione przez spółkę w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej w ogóle nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów. W odpowiedzi na skargę na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pełnomocnik spółki podkreślił na istnienie związku kosztów ponoszonych przez spółkę w latach 2000-2003 z przychodem uzyskanym ze sprzedaży znaku towarowego w roku 2003. Z uwagi na prawomocność wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawach ze skarg na decyzje dotyczące lat 2000 i 2001 pełnomocnik spółki stwierdził, ze spółka nie kwestionuje sposobu rozliczenia strat z lat ubiegłych dokonanych przez organy podatkowe w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew podniesionym w niej zarzutom nie narusza prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Na wstępie rozważań zauważyć należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Warunkiem zakwalifikowania pewnych wydatków jako tak pojmowanego kosztu jest ich celowe ponoszenie przez podatnika dla osiągnięcia przychodów. Ustawodawca nieprzypadkowo posłużył się pojęciem "przychodów", a nie "przychodu". Liczba mnoga, w której użyto tego słowa, wskazuje, że aby jakiś wydatek uznać na koszt w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, nie trzeba wykazywać zależności między nim a powstaniem lub powiększeniem konkretnego, poddającego się kwantyfikacji (mierzalnego) przychodu (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2007 r. sygn. akt II FPS 8/06, publ. ONSAiWSA Nr 5(20)/2007, poz. 109). W myśl dominującego w orzecznictwie sądowym poglądu, który skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zmierzającą do stworzenia, zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów - tak np. w wyrokach NSA z 13.3.1998 r., SA/Lu 230/97 (niepubl.) i z 12.9.1999 r., I SA/Wr 482/97 (niepubl.). W literaturze podnosi się zarazem, że ponoszenie określonych wydatków w celu osiągnięcia przychodów nie przesądza automatycznie o wystąpieniu w każdej sytuacji związanego z nim, ujmowanego w sposób konkretny, przychodu. Może się bowiem zdarzyć, że mimo uzasadnionych ekonomicznie, uwzględniających zasady logiki, działań, nie dojdzie do powstania lub zwiększenia przychodu (B. Dauter, [w:] Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 297). Istotne jest natomiast to, że kosztami będą wydatki poniesione z zamiarem zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby przynosiło ono przychody także w przyszłości. Powyższe rozważania natury ogólnej prowadzą do wniosku, że za koszt uzyskania przychodów może być uznany każdy wydatek nie wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, o ile podatnik wykaże jego racjonalny związek z własnym celem gospodarczym. Przy czym związek ten nie musi mieć charakteru bezpośredniego. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że spółka zawiązana została w J. w dniu 31 marca 2000 r. pod nazwą "D". Nazwa została zmieniona uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 18.09.2003 r. na "A". W dniu 21.12.2000 r. do spółki przystąpili nowi udziałowcy: p. B. i F. M. oraz "C" spółka z o.o. w O.W. (obecnie "E" spółka z o.o.) – producent wódek, m. in. o nazwie [...] oraz [...]. B. i F. M. wnieśli do spółki aport w postaci prawa do użytkowania 20 koni oraz prawa użytkowania nieruchomości rolnej położonej w N. W dniu przystąpienia do spółki nowych udziałowców spółka zawarła z B. F. M. umowę o świadczenie usług związanych z pomocą i doradztwem w zakresie prowadzenia klubu jeździeckiego oraz hodowli koni. Natomiast drugi udziałowiec – "C" spółka z o.o. udzielił spółce w latach 2000-2001 kilku pożyczek w łącznej wysokości 15.850.000,00 zł, mających stanowić inwestycję finansową w przedsiębiorstwo spółki. W roku 2000 spółka zleciła agencji "F" realizację m. in. filmu reklamowego pt. [...]. Wyprodukowany film był wykorzystywany przez spółkę w prowadzonej w roku 2001 kampanii reklamowej. Kampania ta była prowadzona do czasu zmiany ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, kiedy to ustawodawca zabronił reklamy, w której wykorzystano znak towarowy, kształt graficzny lub opakowanie wykorzystujące podobieństwo lub tożsame z oznaczeniem napoju alkoholowego. Ograniczenie to dotknęło więc filmu reklamowego [...], który jednoznacznie obrazem i słowem nawiązywał nie do klubu jeździeckiego, lecz do wódki [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w prawomocnych wyrokach z dnia 24 stycznia 2006 r. sygn. akt I SA/Po 1630/04 oraz I SA/Po 1631/04 w sprawach ze skarg spółki na decyzje w przedmiocie strat w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000 i 2001 jednoznacznie stwierdził, że prowadzona przez spółkę kampania reklamowa nie wiązała się z działalnością spółki lecz z reklamą wódki [...] produkowanej przez jednego z jej udziałowców. Pomimo posiadanego zaplecza do prowadzenia klubu jeździeckiego, prowadzonej reklamy oraz posiadania środków z pożyczek udzielonych przez "C" spółka od początku swego istnienia nie osiągnęła jakiegokolwiek przychodu z działalności statutowej. Jedynymi przychodami spółki były wyłącznie przychody z tytułu odsetek bankowych od środków zgromadzonych na rachunku bankowym, zaś w roku 2003 z tytułu sprzedaży części majątku spółki. Tak ustalony stan faktyczny, pozwala uznać, podobnie jak to uczynił Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu w wyroku I SA/Po 1630/04, że spółka nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej. Przy czym podkreślić należy, że okoliczności sprawy wskazują, że spółka takiej działalności w ogóle nie zamierzała prowadzić. Ponoszone wydatki, tak w latach 2000-2002, jak i w roku 2003 dotyczyły zatem celu, który nie był celem gospodarczym spółki. Nie mogły one zatem zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Co się zaś tyczy ewentualnego przypisania kosztów poniesionych w latach wcześniejszych do przychodów uzyskanych w roku 2003 z tytułu sprzedaży znaków towarowych oraz praw autorskich, to skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku I SA/Po 1630/04, że przychód ten nie wiąże się z przedmiotem działalności spółki określonym w umowie. Trudno przy tym przyjąć, aby celem spółki ponoszącej bardzo wysokie koszty na reklamę było wypracowanie znaku towarowego, który w założeniu miał być sprzedany. Zwłaszcza, że sama spółka w toku prowadzonego postępowania wyjaśniała, że jej działalność miała na celu stworzenie modelowego, ekskluzywnego klubu jeździeckiego i wykreowanie jego wizerunku. Przy czym jak wynika z treści pisma datowanego dnia 04.10.2006 r. taki klub nigdy nie został otwarty. Okoliczności powyższe świadczą dobitnie, że spółka nie prowadziła i nie zamierzała prowadzić działalności gospodarczej określonej w umowie, a polegającej na prowadzeniu klubu jeździeckiego. Ponoszone wydatki nie miały zaś żadnego związku z jej celem gospodarczym. Przechodząc do kwestii nie uznania po stronie kosztów podatkowych odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez "C", a zapłaconych w formie potrącenia w roku 2003 r. stwierdzić należy, że wyłącznie odsetki od pożyczek wykorzystanych na potrzeby działalności mającej na celu osiągnięcie przychodu mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Niewykorzystanie pożyczki na działalność gospodarczą spółki, czyli w celu uzyskania przychodu, wyklucza uwzględnienie w kosztach wydatków z tytułu zapłaconych odsetek ze względu na brak związku przyczynowo – skutkowego między przychodem a tymi wydatkami (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SA/Gd 819/96, LEX 33597). Organy podatkowe trafnie zatem przyjęły, że tylko ta część odsetek jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi jej kosztów podatkowych w wydatkach ogółem może zostać uznana za koszty uzyskania przychodów w badanym roku 2003. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 15 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należało uznać za całkowicie chybione. Na koniec podkreślić należy, że jedną z podstawowych zasad obowiązujących w prawie podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), zgodnie z którą ustalenie stanu faktycznego jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania prawa materialnego. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazane przepisy obligują organ podatkowy do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy. W ocenie Sądu organ podatkowy w niniejszej sprawie przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające i zgromadził pełny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych. Zgromadzone zaś dowody wszechstronnie ocenił zgodnie z art. 187 ordynacji podatkowej, czego potwierdzeniem jest drobiazgowe i analityczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu pozbawione podstaw są zarzuty dotyczące błędnej oceny materiału dowodowego. Organ odwoławczy wnikliwie zanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego oceny kierując się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Wyciągnięte wnioski organ odwoławczy wyczerpująco umotywował, co pozwoliło na obecnym etapie badania prześledzić proces myślowy pod kątem zgodności z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki. Sąd uznał, że ocena materiału dowodowego, jakiej dokonały organy skarbowe, jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Zarzuty zgłoszone przez skarżącą spółkę stanowią zaś jedynie polemikę z ustaleniami organów podatkowych nie popartą rzeczową argumentacją. Na aprobatę zasługuje także stanowisko organów podatkowych w kwestiach nie podważanych przez skarżącą, a zwłaszcza w zakresie odmiennego od zadeklarowanego w złożonym zeznaniu podatkowym rozliczenia strat z lat 2000-2002. Na marginesie tylko można zauważyć, że kwestie strat za poszczególne lata poprzedzające badany rok podatkowy były przedmiotem oceny sądów administracyjnych i rozstrzygnięcia organów podatkowych w tym przedmiocie pozostały w obrocie prawnym. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.