I SA/Gd 826/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenie wysokości straty poniesionej z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2005 r. oddala skargę. I SA/Gd 826/11 U Z A S A D N I E N I E DECYZJĄ Z DNIA 15 CZERWCA 2011 R. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 9 UST. 1, ART. 10 UST. 1 PKT 3 USTAWY Z DNIA 26 LIPCA 1991 R., O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH (DZ. U. Z 2000 R. NR 14, POZ. 176 ZE ZM.), DALEJ JAKO U.P.D.O.F., ORAZ ART. 233 § 1 PKT 1 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2005 R., NR 8, POZ. 60 ZE ZM.), DALEJ JAKO O.P. UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ NACZELNIKA TRZECIEGO URZĘDU SKARBOWEGO Z DNIA 30 GRUDNIA 2010 R., OKREŚLAJĄCĄ J. K. WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZA 2005 R., W KWOCIE 69.679,68 ZŁ. POWYŻSZE DECYZJE ZAPADŁY W NASTĘPUJĄCYM STANIE FAKTYCZNYM I PRAWNYM: PODATNIK W ZEZNANIU PIT-36 ZA 2005 R., WYKAZAŁ PRZYCHODY Z DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W KWOCIE 739.921,77 ZŁ, KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW W WYSOKOŚCI 833.765,92 ZŁ ORAZ STRATĘ W KWOCIE 93.844,15 ZŁ. PRAWIDŁOWOŚĆ ROZLICZENIA J. K. Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA OKRES OD 1 STYCZNIA 2003 R., DO DNIA 31 GRUDNIA 2005 R., ZOSTAŁA PODDANA KONTROLI PRZEZ PRACOWNIKÓW TRZECIEGO URZĘDU SKARBOWEGO, ZAKOŃCZONEJ W DNIU 3 CZERWCA 2009 R., PODPISANIEM PROTOKOŁU KONTROLI. W DNIU 17 CZERWCA 2009 R., (DATA STEMPLA POCZTOWEGO) PODATNIK ZŁOŻYŁ KOREKTĘ ZEZNANIA PODATKOWEGO PIT-36 ZA 2005 R., W KTÓREJ WYKAZAŁ: PRZYCHODY Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W KWOCIE 760.621,77 ZŁ, KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW W KWOCIE 835.329,47 ZŁ ORAZ STRATĘ W KWOCIE 74.707,71 ZŁ. UZASADNIAJĄC KOREKTĘ PODATNIK PODAŁ (PISMO DATOWANE NA DZIEŃ 17 CZERWCA 2009 R.), ŻE USTALENIA PROTOKOŁU KONTROLI DOTYCZĄCE 2005 R., UZNAŁ ZA ZASADNE I ONE STANOWIĄ WYCZERPUJĄCE UZASADNIENIE KOREKTY. POSTANOWIENIEM Z DNIA 16 LISTOPADA 2009 R., ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WSZCZĄŁ POSTĘPOWANIE PODATKOWE W SPRAWIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY PONIESIONEJ PRZEZ STRONĘ Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W 2005 R. W TOKU KONTROLI USTALONO, ŻE PODATNIK W 2005 R., PROWADZIŁ POZAROLNICZĄ DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ W RAMACH SPÓŁKI CYWILNEJ "A" Z SIEDZIBĄ W G. UL. [..], OPODATKOWANĄ ZGODNIE Z POSTANOWIENIAMI ART. 27 UST. 1 U.P.D.O.F., W KTÓREJ POSIADAŁ 50% UDZIAŁÓW. NADTO USTALONO, ŻE PODATNIK Z TYTUŁU PROWADZONEJ W TEJ SPÓŁCE DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, NIEPRAWIDŁOWO WYKAZAŁ W ZEZNANIU ROCZNYM PIT-36 ZA 2005 R., PRZYCHODY ORAZ KOSZTY UZYSKANIA TYCH PRZYCHODÓW. NIEPRAWIDŁOWOŚCI DOTYCZĄCE PRZYCHODÓW POLEGAŁY NA ZANIŻENIU PRZYCHODÓW WYKAZANYCH W PODATKOWEJ KSIĘDZE PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW SPÓŁKI CYWILNEJ ZA 2005 R., W ŁĄCZNEJ WYSOKOŚCI 1.479.843,53 ZŁ O KWOTĘ 41.399,99 ZŁ W ZWIĄZKU Z ZAEWIDENCJONOWANIEM (W POZ. 81) WARTOŚCI SPRZEDAŻY NA PODSTAWIE RAPORTU OKRESOWEGO Z KASY REJESTRUJĄCEJ ZAINSTALOWANEJ W G., UL G. (...) W KWOCIE 4.568,76 ZŁ, ZAMIAST W KWOCIE 45.968,75 ZŁ. NATOMIAST NIEPRAWIDŁOWOŚCI W ZAKRESIE KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW POLEGAŁY NA ZAEWIDENCJONOWANIU W PODATKOWEJ KSIĘDZE PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW SPÓŁKI W 2005 R.: 1. W STYCZNIU W POZYCJI W KOLUMNIE "ZAKUPY" FAKTURY KORYGUJĄCEJ WYSTAWIONEJ PRZEZ "B" SP. Z O.O., W P. Z DNIA 12 STYCZNIA 2005 R., NR [...] W KWOCIE NETTO (+) 175,95 ZŁ ZAMIAST (-) 175,95 PRZEZ CO ZAWYŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 351,90 ZŁ, 2. W LUTYM W POZ. 94 W KOLUMNIE "POZOSTAŁE KOSZTY" FAKTURY KORYGUJĄCEJ WYSTAWIONEJ PRZEZ "C" SP. Z O.O. W Ł. NR [...] O WARTOŚCI NETTO (-) 1.070,00 ZŁ ORAZ W MARCU W POZ. 190 W KOLUMNIE "ZAKUPY" TEJ SAMEJ FAKTURY W KWOCIE NETTO (-) 1070,00 ZŁ ZE WSKAZANIEM W OPISIE POZYCJI NUMERU [..] IDENTYFIKUJĄCEGO FAKTURĘ, DO KTÓREJ ZOSTAŁA WYSTAWIONA FAKTURA KORYGUJĄCA PRZEZ CO ZANIŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 1070,00 ZŁ, 3. W LUTYM W POZ. 95 ORAZ W MARCU W POZ. 184 FAKTURY Z DNIA 1 MARCA 2005 R., NR [...] NA KWOTĘ NETTO 30,00 ZŁ WYSTAWIONEJ PRZEZ P., PRZEZ CO ZAWYŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 30 ZŁ, 4. W LUTYM W POZ. 85 FAKTURY Z DNIA 25 LUTEGO 2005 R., NR [...] NA KWOTĘ NETTO 7.064,00 ZŁ WYSTAWIONEJ PRZEZ "D" SP. Z O.O., W W. ORAZ W POZYCJI [..] TEGO SAMEGO WYDATKU NA PODSTAWIE KWITU MAGAZYNOWEGO (WZ - WYDANIE ZEWNĘTRZNE) NR [...] Z DNIA 18 LUTEGO 2005 R., PRZEZ CO ZAWYŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 7.064,00 ZŁ, 5. W LUTYM W POZ. 141 FAKTURY NR [...] WYSTAWIONEJ PRZEZ "E" W K. NA KWOTĘ 164,00 ZŁ KTÓREJ TO ORYGINAŁ NIE ZOSTAŁ OKAZANY I NIE ZNAJDOWAŁ SIĘ W DOKUMENTACJI KSIĘGOWEJ, PRZEZ CO ZAWYŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 164,00 ZŁ, 6. W LUTYM W POZ. 170 FAKTURY Z DNIA 25 LUTEGO 2005 R., NR [...] WYSTAWIONEJ PRZEZ "F" SP. Z O.O., W KWOCIE 18,64 ZŁ ZAMIAST W KWOCIE 862,16 ZŁ (WG DANYCH Z FAKTURY JEJ WARTOŚĆ NETTO STANOWIŁA KWOTA 862,16 ORAZ PODATEK VAT - 189,68 ZŁ), PRZEZ CO ZANIŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 672,52 ZŁ, 7. W LUTYM W POZ. 113 FAKTURĘ Z DNIA 3 LUTEGO 2005 R., NR [...] WYSTAWIONEJ PRZEZ "G" SP. Z O.O., W P. W KWOCIE NETTO 1.761,00 ZŁ, KTÓRĄ NASTĘPNIE NIEZASADNIE WYKREŚLONO, PRZEZ CO ZANIŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 1.761 ZŁ, 8. W LUTYM W POZ. 96 FAKTURĘ Z DNIA 24 LUTEGO 2005 R., NR [...] WYSTAWIONĄ PRZEZ "G" SP. Z O.O. W P. W KWOCIE NETTO 1.822,80 ZŁ, KTÓRA NASTĘPNIE NIEZASADNIE WYKREŚLONO, PRZEZ CO ZANIŻONE ZOSTAŁY KOSZTY O KWOTĘ 1.822,80 ZŁ. USTALENIA POWYŻSZE WRAZ Z ANALIZĄ PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW I DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH WYKAZAŁY, ŻE KSIĘGA SPÓŁKI CYWILNEJ "A" JEST WADLIWA W ROZUMIENIU PRZEPISÓW § 11 UST. 1-3, 4 PKT 5 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW Z DNIA 26 SIERPNIA 2003 R., W SPRAWIE PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (DZ. U Z 2003 R. NR 152, POZ. 1475 Z PÓŹN. ZM.), DALEJ JAKO ROZPORZĄDZENIE MINISTRA FINANSÓW. ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI UZNAŁ PRZY TYM, ŻE JAKKOLWIEK BŁĘDNE WPISANIE KWOTY PRZYCHODU ORAZ KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW PRZEKRACZA 0,5% PRZYCHODU WSKAZANEGO W KSIĘDZE PODATKOWEJ ZA 2005 R., JAK I KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW, TO TE BŁĘDNE ZAPISY SĄ SKUTKIEM OCZYWISTYCH OMYŁEK (POZA ZAPISEM WYMIENIONYM W PKT 5), A PODATNIK POSIADA DOWODY KSIĘGOWE (W POSTACI NP. RAPORTU OKRESOWEGO Z KASY REJESTRUJĄCEJ CZY FAKTU VAT), NA PODSTAWIE KTÓRYCH, ZGODNIE Z OBOWIĄZUJĄCYMI ZASADAMI, DOKONAŁ ZAPISÓW W PODATKOWEJ KSIĘDZE PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW. Z TEGO TEŻ POWODU UZNANO JE ZA DOWÓD W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM, PRZY RÓWNOCZESNYM STWIERDZENIU, ŻE BYŁY PROWADZONE W SPOSÓB WADLIWY. OSTATECZNIE USTALONY PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI PRZYCHÓD SPÓŁKI WYNIÓSŁ KWOTĘ 1.521.243,52 ZŁ, KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW SPÓŁKI 1.660.602,87 ZŁ, ZAŚ STRATA SPÓŁKI WYNIOSŁA - WEDŁUG WYLICZEŃ ORGANU - 139.359,35 ZŁ. UWZGLĘDNIAJĄC, ŻE STRONA POSIADAŁA W SPÓŁCE "A" 50% UDZIAŁÓW PRZYPADAJĄCĄ NA NIĄ STRATĘ ORGAN OKREŚLIŁ W WYSOKOŚCI 69.679,68 ZŁ. OD DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI SKARŻĄCY WNIÓSŁ ODWOŁANIE, ŻĄDAJĄC JEJ UCHYLENIA W CAŁOŚCI I UMORZENIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE I ZARZUCAJĄC NARUSZENIE SZEREGU PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W STOPNIU MAJĄCYM ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ. ART. 120, ART. 121, ART. 122, ART. 123 § 1, ART. 124, ART. 180, ART. 187 § 1 I § 2, ART. 188, ART. 191, ART. 192, ART. 200 § 1, ART. 210 § 1 PKT 6, ART. 210 § 4 O.P., POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, A TAKŻE NARUSZENIE PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, W TYM ART. 24 O.P., ART. 9 UST. 2, ART. 10 UST. 1 PKT 3, ART. 14, ART. 22 UST. 1, ART. 24 UST. 2 O.P., I § 11 UST. 1-3, 4 PKT 5 I UST. 5, § 12 UST. 3, § 13 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE. DECYZJĄ Z DNIA 15 CZERWCA 2011 R. DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. W UZASADNIENIU DECYZJI ORGAN ODWOŁAWCZY PODKREŚLIŁ, ŻE PODATKOWA KSIĘGA PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW (KSIĘGI PODATKOWE) ZAJMUJE SZCZEGÓLNĄ POZYCJĘ W HIERARCHII DOWODÓW ZWIĄZANYCH Z WYMIAREM PODATKÓW. KSIĘGI PODATKOWE PROWADZONE NIERZETELNIE MOGĄ BYĆ NA PODSTAWIE ART. 193 § 4 O.P., POZBAWIONE SZCZEGÓLNEJ MOCY DOWODOWEJ, WYNIKAJĄCEJ Z PRZYZNANEGO JEJ DOMNIEMANIA PRAWDZIWOŚCI ZAWARTYCH W NIEJ ZAPISÓW. JEDNAKŻE, STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 193 § 5 O.P., ORGAN PODATKOWY UZNAJE JEDNAK ZA DOWÓD KSIĘGI PODATKOWE, KTÓRE PROWADZONE SĄ W SPOSÓB WADLIWY, JEŻELI WADY NIE MAJĄ ISTOTNEGO ZNACZENIA DLA SPRAWY. ODNOSZĄC PRZEDSTAWIONY STAN PRAWNY DO STANU FAKTYCZNEGO NINIEJSZEJ SPRAWY, ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI STWIERDZIŁ, ŻE PODATKOWA KSIĘGA PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW W CZĘŚCI ZAPISÓW DOTYCZĄCYCH WARTOŚCI SPRZEDAŻY W KWOCIE 4.568,76 ZŁ (POZ. 81 KSIĘGI) ORAZ KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW (POZ. 16, 85, 94-96, 113, 141 I 170 KSIĘGI) BYŁA PROWADZONA W SPOSÓB WADLIWY. ZARÓWNO BOWIEM WYŻEJ WYMIENIONA WARTOŚĆ SPRZEDAŻY, JAK I EWIDENCJONOWANE W NIEJ KOSZTY, BYŁY WPISANE NIEZGODNIE Z DOWODAMI ŹRÓDŁOWYMI, TJ. RAPORTEM OKRESOWYM Z KASY REJESTRUJĄCEJ ZAINSTALOWANEJ W "G" ORAZ FAKTURAMI VAT, A TYM SAMYM NIEZGODNIE Z PRZEPISAMI ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW. JEDNAKŻE WADLIWOŚĆ TA NIE BYŁA ISTOTNA, GDYŻ BŁĘDNE ZAPISY BYŁY DE FACTO WYNIKIEM OCZYWISTYCH OMYŁEK. ZATEM W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE MOŻNA BYŁO ODSTĄPIĆ OD SPORZĄDZANIA PROTOKOŁU Z BADANIA KSIĄG, O KTÓRYM MOWA W ART. 193 § 6 O.P., STWIERDZAJĄCEGO, IŻ KSIĘGI SPÓŁKI CYWILNEJ "A" W W/W CZĘŚCI BYŁY PROWADZONE W SPOSÓB WADLIWY I UZNAĆ KSIĘGI ZA DOWÓD W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM. ZDANIEM DYREKTORA ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI PRAWIDŁOWO OKREŚLIŁ W DECYZJI Z DNIA 30 GRUDNIA 2010 R., PRZYCHODY I KOSZTY UZYSKANIA TYCH PRZYCHODÓW NA PODSTAWIE BĘDĄCYCH W POSIADANIU SKARŻĄCEJ DOWODÓW KSIĘGOWYCH. ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI UWZGLĘDNIŁ RÓWNIEŻ ZARZUT SKARŻĄCEGO ODNOSZĄCY SIĘ DO ZAWYŻENIA SPRZEDAŻY NETTO I ZAWYŻENIA KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW ZA 2005 R., UZNAJĄC RÓWNOCZEŚNIE, ŻE BŁĘDY ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI SKUTKOWAŁY DOKONANIEM USTALEŃ NA KORZYŚĆ PODATNIKA, A W WYNIKU POWYŻSZYCH BŁĘDÓW STRATA ZA 2005 R., ZOSTAŁA ZAWYŻONA JEDYNIE O 3,01 ZŁ, CO SKŁONIŁO ORGAN ODWOŁAWCZY DO ZANIECHANIA KORYGOWANIA WYSOKOŚCI STRATY OKREŚLONEJ NA KWOTĘ 69.679,68 ZŁ. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU NIE UWZGLĘDNIENIA ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH OD WARTOŚCI SAMOCHODU CIĘŻAROWEGO O NR REJ [...] (NABYTEGO W 2003 R.), KTÓRYCH WYSOKOŚĆ OD STYCZNIA DO GRUDNIA 2005 R., WYNOSIŁA 6.699,96 ZŁ ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE NA STANIE ŚRODKÓW TRWAŁYCH NA DZIEŃ 31 GRUDNIA 2005 R., UJĘTE BYŁY TYLKO 2 ZABUDOWY SYSTEMOWE SKLEPU PRZYJĘTE DO UŻYWANIA W DNIU 11 MAJA 2004 R., W I DNIU 31 PAŹDZIERNIKA 2005 R., ORAZ LADA SKLEPOWA PRZYJĘTA DO UŻYWANIA W DNIU 1 SIERPNIA 2005 R. Z KOLEI PRZEDŁOŻONY PRZEZ SKARŻĄCEGO PRZY PIŚMIE Z DNIA 6 SIERPNIA 2010 R., PLAN AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R., NIE MÓGŁ ZOSTAĆ UZNANY ZA EWIDENCJĘ ŚRODKÓW TRWAŁYCH, GDYŻ NIE ZAWIERA NIEZBĘDNYCH DANYCH OKREŚLONYCH W ART. 22N UST. 2 U.P.D.O.F., W TYM M.IN., DATY NABYCIA CZY DATY PRZYJĘCIA DO UŻYWANIA. POZA TYM DOKUMENT TEN DOTYCZYŁ PLANU AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R., A PRZEDMIOTEM NINIEJSZEGO POSTĘPOWANIA JEST PODATEK DOCHODOWY OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 R. W DALSZEJ KOLEJNOŚCI ORGAN ODWOŁAWCZY ODMÓWIŁ ZASADNOŚCI ZARZUTU SFORMUŁOWANEGO W ODWOŁANIU ORAZ W PIŚMIE Z DNIA 26 KWIETNIA 2011 R., DOTYCZĄCEGO ZANIECHANIA ZGROMADZENIA CAŁOŚCI MATERIAŁÓW DOWODOWYCH, W TYM DOKUMENTÓW TAKICH JAK: FAKTURY VAT NR [...] Z DNIA 30 GRUDNIA 1999 R., ZAŚWIADCZENIA "G" S.A. Z DNIA 17 CZERWCA 2009 R., O PRZEBIEGU UBEZPIECZENIA W RYZYKACH KOMUNIKACYJNYCH, ZAŚWIADCZENIA "J" W G. Z DNIA 17 WRZEŚNIA 2009 R., ZAŚWIADCZENIA SM "Z" Z DNIA 31 SIERPNIA 1999 R., FAKTURY VAT NR [...] Z DNIA 18 MARCA 2003 R., WSKAZUJĄC, ŻE Z ANALIZY OWYCH DOKUMENTÓW I Z PROTOKOŁU KONTROLI WYNIKA, IŻ NIE DOTYCZĄ ONE ROZLICZENIA W PRZEDMIOCIE PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 R., LECZ ZA 2003 R. DYREKTOR NIE PODZIELIŁ RÓWNIEŻ ZARZUTU WYDANIA POSTANOWIENIA Z DNIA 13 PAŹDZIERNIKA 2010 R., O DOPUSZCZENIU DOWODÓW Z NARUSZENIEM ART. 180 § 1 W ZW. Z ART. 216 O.P., POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE WSKAZUJĄC, ŻE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI JEDNAK WŁĄCZYŁ KWESTIONOWANYM POSTANOWIENIEM DO MATERIAŁU DOWODOWEGO UWIERZYTELNIONĄ KSEROKOPIĘ IMIENNEGO UPOWAŻNIENIA DO PRZEPROWADZENIA KONTROLI PODATKOWEJ ORAZ UWIERZYTELNIONE KSEROKOPIE OZNACZONYCH ZAŁĄCZNIKÓW DO PROTOKOŁU KONTROLI. I CHOCIAŻ W TREŚCI POSTANOWIENIA NIE PODANO NAZWY POSZCZEGÓLNYCH ZAŁĄCZNIKÓW PROTOKOŁU KONTROLI, TO ZOSTAŁY ONE KONKRETNIE OKREŚLONE POPRZEZ WSKAZANIE NUMERÓW I ILOŚCI KART I ODPOWIADAJĄ ONE DOKŁADNIE TYM SAMYM ZAŁĄCZNIKOM OKREŚLONYM W TREŚCI PROTOKOŁU KONTROLI, KTÓREGO EGZEMPLARZ SKARŻĄCY OTRZYMAŁ W DNIU 3 CZERWCA 2009 R. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU NIEWYODRĘBNIENIA PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI W ODDZIELNYCH TOMACH, AKT POSTĘPOWAŃ PODATKOWYCH ZA LATA 2004 R., I 2005 R. ORGAN ODWOŁAWCZY ZAUWAŻYŁ, ŻE KONTROLA PODATKOWA W ZAKRESIE PRAWIDŁOWOŚCI ROZLICZEŃ Z BUDŻETEM Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA LATA 2003-2005 UDOKUMENTOWANA ZOSTAŁA JEDNYM PROTOKOŁEM KONTROLI, CO OZNACZA ŻE MATERIAŁY DOWODOWE DOTYCZĄCE DWÓCH ODRĘBNYCH POSTĘPOWAŃ PODATKOWYCH W ZAKRESIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZA LATA 2004 I 2005, MOGŁY BYĆ ZGROMADZONE W JEDNEJ TECZCE. ODNOSZĄC SIĘ ZARZUTU, IŻ W DNIU 6 SIERPNIA 2010 R., BEZZASADNIE ZAKWESTIONOWANO DOTYCHCZASOWE PEŁNOMOCNICTWO PROCESOWE I UWIERZYTELNIONY ODPIS PEŁNOMOCNICTWA Z DNIA 3 CZERWCA 2009 R., ORGAN ODWOŁAWCZY WSKAZAŁ, ŻE ABY PEŁNOMOCNICTWO MOGŁO WYWRZEĆ SKUTKI W POSTĘPOWANIU MUSI ZOSTAĆ ZŁOŻONE DO AKT KONKRETNEJ SPRAWY, CO POTWIERDZA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH. WOBEC ZŁOŻENIA W DNIU 6 SIERPNIA 2010 R., PRZEZ PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO PEŁNOMOCNICTWA DO AKT KONKRETNEJ SPRAWY ORGAN BEZ PRZESZKÓD UDOSTĘPNIŁ MU AKTA SPRAWY. TYM SAMYM ZA NIEZASADNY NALEŻY UZNAĆ ZARZUT UTRUDNIANIA PEŁNOMOCNIKOWI DOSTĘPU DO AKT NINIEJSZEJ SPRAWY. KOŃCOWO ORGAN ODWOŁAWCZY WYJAŚNIŁ, ŻE NIE DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA INNYCH PRZEPISÓW UZASADNIAJĄCYCH UCHYLENIE DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ROZSTRZYGNIECIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO J. K., REPREZENTOWANY PRZEZ PEŁNOMOCNIKA, ZASKARŻYŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU WNOSZĄC O UCHYLENIE W CAŁOŚCI DECYZJI OBU INSTANCJI I ZWROT KOSZTÓW POSTĘPOWANIA, W TYM KOSZTÓW ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO. ZDANIEM STRONY SKARŻĄCEJ W SPRAWIE DOPUSZCZONO SIĘ NARUSZENIA: 1. PRZEZ ORGANY OBU INSTANCJI PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W STOPNIU MAJĄCYM ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TO JEST ART. 125 § 1 I § 2 I ART. 139 § 1 I 3 O.P., POPRZEZ BŁĘDNE ZASTOSOWANIE POLEGAJĄCE NA RAŻĄCYM NARUSZENIU TERMINU ZAŁATWIENIA SPRAWY I ZASADY SZYBKOŚCI POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO. POSTĘPOWANIE WSZCZĘTO BOWIEM POSTANOWIENIEM ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI Z DNIA 16 LISTOPADA 2009 R., A ZAKOŃCZONO DECYZJĄ Z DNIA 30 GRUDNIA 2010 R. NATOMIAST POSTĘPOWANIE ODWOŁAWCZE ZAINICJOWANE ZOSTAŁO ODWOŁANIEM Z DNIA 1 LUTEGO 2011 R., A ZAKOŃCZONO DECYZJĄ DORĘCZONĄ STRONIE SKARŻĄCEJ W DNIU 4 LIPCA 2011 R., 2. PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA W STOPNIU MAJĄCYM ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TO JEST ART. 120, ART. 121, ART. 122, ART. 123 § 1, ART. 124, ART. 180, ART. 187 § 1 I § 2, ART. 188, ART. 191, ART. 192, ART. 193 § 1 I § 3, ART. 200 § 1, ART. 210 § 1 PKT 6, ART. 210 § 4, ART. 233 § 1 PKT 1 O.P., POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE, 3. PRZEPISÓW PRAWA MATERIALNEGO W STOPNIU MAJĄCYM WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TO JEST: - ART. 24 O.P., - ART. 9 UST. 2, ART. 10 UST. 1 PKT 3, ART. 14, ART. 22 UST. 1, ART. 24 UST. 2 O.P., - § 11 UST. 1 - 3, 4 PKT 5 I UST. 5, § 12 UST. 3, § 13 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE. DODATKOWO, ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO NARUSZONY ZOSTAŁ ART. 233 § 1 PKT 1 O.P., POLEGAJĄCY NA BEZZASADNYM UTRZYMANIU W MOCY DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, W SYTUACJI, GDY ZARZUTY ZGŁOSZONE W ODWOŁANIU UZASADNIAŁY UCHYLENIE W CAŁOŚCI ZASKARŻONEJ DECYZJI I UMORZENIE POSTĘPOWANIA. ZADANIEM STRONY SKARŻĄCEJ NARUSZENIE PRZEPISU ART. 122 O.P. POLEGAŁO NA ZANIECHANIU ROZPATRZENIA WNIOSKÓW DOWODOWYCH I ZASTRZEŻEŃ ZAWARTYCH W PIŚMIE Z DNIA 9 LISTOPADA 2010 R., ORAZ UNIEMOŻLIWIENIU PONOWNEGO WYPOWIEDZENIA SIĘ CO DO PRZEPROWADZONYCH DOWODÓW BEZPOŚREDNIO PRZED WYDANIEM DECYZJI, CO NARUSZA OPRÓCZ WSPOMNIANEGO POWYŻEJ ART. 122 O.P., TAKŻE ART. 200 § 1 W ZW. Z ART. 123 § 1 O.P., ORAZ ART. 192 O.P., ZGODNIE Z KTÓRYM OKOLICZNOŚĆ FAKTYCZNA MOŻE BYĆ UZNANA ZA UDOWODNIONĄ, JEŻELI STRONA MIAŁA MOŻNOŚĆ WYPOWIEDZENIA SIĘ DO PRZEPROWADZONYCH DOWODÓW. PONADTO ORGANY DOKONAŁY DOWOLNEJ OCENY DOWODÓW ZGROMADZONYCH W SPRAWIE, CO DOTYCZY W SZCZEGÓLNOŚCI KOREKTY ZEZNANIA PIT-36 ZA 2005 R., I PLANU AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R., CZYM NARUSZYŁY ART. 191 O.P., A WYDAJĄC DECYZJĘ W OPARCIU O NIEPEŁNY MATERIAŁ DOWODOWY NARUSZYŁY ART. 187 § 1 O.P. W KONSEKWENCJI W OBU INSTANCJACH SPORZĄDZONO BŁĘDNE ROZSTRZYGNIĘCIA I BŁĘDNIE JE UZASADNIONO, CO UCHYBIA PRZEPISOM ART. 210 § 1 PUNKTY 5 I 6, ART. 210 § 4 O.P. DALEJ STRONA ZAKWESTIONOWAŁA PRAWIDŁOWOŚĆ NUMERACJI KART AKT SPRAWY, CO JEJ ZDANIEM UNIEMOŻLIWIAŁO WYDANIE DECYZJI NA ICH PODSTAWIE I PODKREŚLIŁA, ŻE UCHYBIENIE TE NIE MOŻE BYĆ TRAKTOWANE, JAKO UCHYBIENIE "NATURY TECHNICZNEJ", POZOSTAJĄCE BEZ WPŁYWU NA MERYTORYCZNE ORAZ PROCEDURALNE ROZSTRZYGNIĘCIE. ZDANIEM STRONY SKARŻĄCEJ ORGANY PODATKOWE OBU INSTANCJI NIE WYKAZAŁY WADLIWOŚCI PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW SPÓŁKI CYWILNEJ "A", PRZEZ CO NARUSZYŁY ART. 193 § 1 I § 3 O.P., W ZW. Z ART. § 11 UST. 1-3, 4 PKT 5 I UST. 5 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW, A STANOWISKO ORGANU ODWOŁAWCZEGO STANOWI JEDYNIE WADLIWE POWIELENIE TWIERDZEŃ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ORGANY PODATKOWE NIE ZGROMADZIŁY W CAŁOŚCI MATERIAŁÓW DOWODOWYCH, GDYŻ BRAK W NICH PISEMNYCH WYJAŚNIEŃ I DOKUMENTACJI PRZEDŁOŻONEJ PRZEZ PEŁNOMOCNIKA STRONY W ODPOWIEDZI NA WEZWANIA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, CO DOTYCZY W SZCZEGÓLNOŚCI WEZWANIA Z DNIA 15 WRZEŚNIA 2009 R., WYSTOSOWANEGO Z POMINIĘCIEM PEŁNOMOCNIKA BEZPOŚREDNIO NA ADRES STRONY ORAZ WEZWANIA Z DNIA 15 WRZEŚNIA 2009 R. SKIEROWANEGO DO PEŁNOMOCNIKA. PONADTO BŁĘDNIE OCENIONO CZĘŚĆ MATERIAŁÓW DOWODOWYCH, W TYM MAJĄCYCH ISTOTNE ZNACZENIE DLA ROZSTRZYGNIĘCIA SPRAWY DOKUMENTÓW ZAŁĄCZONYCH DO PISMA PEŁNOMOCNIKA Z DNIA 6 SIERPNIA 2010 R., TO JEST: PLANU AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R., FAKTURY VAT NR [...] Z DNIA 30 GRUDNIA 1999 R., ZAŚWIADCZENIA "H" S.A., Z DNIA 17 WRZEŚNIA 2009 R., O PRZEBIEGU UBEZPIECZENIA W RYZYKACH KOMUNIKACYJNYCH, ZAŚWIADCZENIA WSM "J" W G. Z DNIA 17 WRZEŚNIA 2002 R., ZAŚWIADCZENIA SM "Z" Z DNIA 31 SIERPNIA 1999 R., FAKTURY VAT NR [...] Z DNIA 18 MARCA 2003 R. STRONA PODNIOSŁA RÓWNIEŻ, ŻE WYNIKI PRZEPROWADZONEJ KONTROLI PODATKOWEJ ZOSTAŁY PRZEZ NIĄ CAŁKOWICIE UWZGLĘDNIONE POPRZEZ ZŁOŻENIE KOREKTY ZEZNANIA PIT-36 ZA 2005 R., W ZAKRESIE WYNIKAJĄCYM Z USTALEŃ PROTOKOŁU KONTROLI PODATKOWEJ Z DNIA 3 CZERWCA 2009 R. NADTO DECYZJE ORGANÓW PODATKOWYCH ZOSTAŁY WYDANE Z NARUSZENIEM PRZEPISÓW ART. 24 O.P., ART. 9 UST. 2, ART. 10 UST. 1 PKT 3, ART. 14, ART. 22 UST. 1, ART. 24 UST. 2 O.P., I § 11 UST. 1-3, 4 PKT 5 I UST. 5, § 12 UST. 3, § 13 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW, GDYŻ ORGANY PODATKOWE BEZPODSTAWNIE NIE UWZGLĘDNIŁY W DECYZJACH ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH ZA 2005 R., DOTYCZĄCYCH SAMOCHODU CIĘŻAROWEGO NR REJ. GD 80152, MIMO ŻE DO PISMA Z DNIA 6 SIERPNIA 2010 R., ZATYTUŁOWANEGO "WYPOWIEDZENIE W SPRAWIE MATERIAŁÓW DOWODOWYCH ..." ZOSTAŁA ZAŁĄCZONA KSEROKOPIA PLANU AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R. ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI BEZZASADNIE STWIERDZIŁ ZANIŻENIE PRZYCHODU SPÓŁKI O KWOTĘ 41.399,92 ZŁ, CO W DALSZEJ KONSEKWENCJI DOPROWADZIŁO DO USTALENIA WADLIWEJ RÓŻNICY POMIĘDZY WARTOŚCIĄ SPRZEDAŻY NETTO A WARTOŚCIĄ ZAKSIĘGOWANĄ W KWOCIE 41.399,99 ZŁ, PODCZAS GDY POWYŻSZA RÓŻNICA WYNOSI 41.400 ZŁ. PODOBNIE BEZZASADNIE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI STWIERDZIŁ ZAWYŻENIE KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW O KWOTĘ 351,90 ZŁ PODCZAS, GDY Z FAKTURY KORYGUJĄCEJ WYSTAWIONEJ PRZEZ "B" SP. Z O.O., W P. WYNIKA WARTOŚĆ NETTO 178,95 ZŁ, A NIE 175,95 ZŁ, JAK PODAŁ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI. BŁĘDNE ZAWYŻENIE PRZYCHODÓW I KOSZTÓW DOPROWADZIŁO DO WADLIWEGO OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY W KWOCIE 69.679,68 ZŁ. ZDANIEM PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO BŁĘDNE OKREŚLENIE WYSOKOŚCI STRATY PRZEZ ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI, CHOĆBY O 3,01 ZŁ WINNO SKUTKOWAĆ UCHYLENIEM DECYZJI W TRYBIE NADZORU, JAKO NIEZGODNEJ Z PRAWEM. KOŃCOWO STRONA STWIERDZIŁA, ŻE DECYZJE OBU ORGANÓW ZOSTAŁY WADLIWIE UZASADNIONE, GDYŻ ZAWIERAJĄ NIEPRAWIDŁOWĄ OCENĘ MATERIAŁU DOWODOWEGO, NIE WSKAZUJĄ FAKTÓW, KTÓRE ZOSTAŁY UDOWODNIONE, DOWODÓW UZNANYCH PRZEZ ORGAN I TYCH KTÓRYM ODMÓWIONO WIARYGODNOŚCI, CO NARUSZA ART. 210 § 1 PKT 6 W ZW. Z ART. 210 § 4, ART. 121 § 1 I ART. 124 O.P. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, PODTRZYMUJĄC DOTYCHCZASOWE STANOWISKO W SPRAWIE. W PIŚMIE Z DNIA 8 LISTOPADA 2011 R., PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO UZUPEŁNIŁ SKARGĘ PODNOSZĄC ZARZUT NARUSZENIA ART. 24 O.P., I ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F., TWIERDZĄC, ŻE UPRAWNIENIE ORGANÓW PODATKOWYCH DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY JEST OGRANICZONE W CZASIE, A NA GRUNCIE U.P.D.O.F., DECYZJA OKREŚLAJĄCA WYSOKOŚĆ STRATY MOŻE BYĆ WYDANA W TERMINIE 5 LAT OD KOŃCA ROKU, W KTÓRYM ZOSTAŁA PONIESIONA STRATA (O CZYM STANOWI WŁAŚNIE ART. 24 O.P., W ZW. Z ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F., W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM W 2005 R.). NA POPARCIE SWOJEGO STANOWISKA PEŁNOMOCNIK POWOŁAŁ SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW I STWIERDZIŁ, ŻE DECYZJE ORGANÓW OBU INSTANCJI DORĘCZONE ZOSTAŁY PO UPŁYWIE PIĘCIOLETNIEGO TERMINU UPRAWNIAJĄCEGO DO ROZLICZENIA STRATY PODATKOWEJ ZA 2005 R., KTÓRY UPŁYNĄŁ W SPRAWIE W DNIU 31 GRUDNIA 2010 R. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: NA WSTĘPIE ROZWAŻAŃ NALEŻY WSKAZAĆ, ŻE ZGODNIE Z ART. 1 § 1 I 2 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 R. PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.), SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI POPRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ, PRZY CZYM KONTROLA TA SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM. Z KOLEI PRZEPIS ART. 3 § 2 PKT 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), ZWANEJ W DALSZEJ CZĘŚCI "P.P.S.A", STANOWI, ŻE KONTROLA DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ PRZEZ SĄDY ADMINISTRACYJNE OBEJMUJE ORZEKANIE W SPRAWACH SKARG NA DECYZJE ADMINISTRACYJNE. W MYŚL NATOMIAST ART. 134 § 1 P.P.S.A. SĄD ROZSTRZYGA W GRANICACH DANEJ SPRAWY NIE BĘDĄC JEDNAK ZWIĄZANY ZARZUTAMI I WNIOSKAMI SKARGI ORAZ POWOŁANĄ PODSTAWĄ PRAWNĄ. WYKŁADNIA POWOŁANEGO WYŻEJ PRZEPISU WSKAZUJE, ŻE SĄD MA PRAWO ALE I OBOWIĄZEK DOKONANIA OCENY ZGODNOŚCI Z PRAWEM ZASKARŻONEGO AKTU ADMINISTRACYJNEGO, NAWET WÓWCZAS, GDY DANY ZARZUT NIE ZOSTAŁ W SKARDZE PODNIESIONY. OCENIAJĄC ZASKARŻONĄ DECYZJĘ ORGANU ODWOŁAWCZEGO Z PUNKTU WIDZENIA WSKAZANYCH POWYŻEJ KRYTERIÓW STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE ZOSTAŁA ONA WYDANA BEZ NARUSZENIA PRAWA. W SKARDZE ZŁOŻONEJ DO TUTEJSZEGO SĄDU SFORMUŁOWANE ZOSTAŁY ZARZUTY NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, KTÓRE MOGŁO MIEĆ WPŁYW NA WYNIK SPRAWY. Z UWAGI NA TREŚĆ ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) P.P.S.A., NARUSZENIE MUSI BYĆ ISTOTNE, GDYŻ NIE KAŻDE NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA POWODUJE KONIECZNOŚĆ WYELIMINOWANIA DECYZJI Z OBROTU PRAWNEGO. TYLKO TAKIE NARUSZENIE PRZEPISÓW, KTÓRE MOGŁO SPOWODOWAĆ, ŻE WYNIK SPRAWY MÓGŁBY BYĆ INNY, GDYBY DO TEGO NARUSZENIA NIE DOSZŁO, POWODUJE KONIECZNOŚĆ UCHYLENIA DECYZJI PRZEZ SĄD. PRZECHODZĄC DO OCENY POSZCZEGÓLNYCH ZARZUTÓW SĄD NIE DOPATRZYŁ SIĘ NARUSZENIA PRZEZ ORZEKAJĄCE W SPRAWIE ORGANY PODATKOWE ART. 125 § 1 I § 2 I ART. 139 § 1 O.P. Z DYSPOZYCJI TYCH PRZEPISÓW WYNIKA OBOWIĄZEK WNIKLIWEGO I SZYBKIEGO DZIAŁANIA W SPRAWIE, PRZY POMOCY MOŻLIWIE NAJPROSTSZYCH ŚRODKÓW PROWADZĄCYCH DO JEJ ZAŁATWIENIA I DO NIEZWŁOCZNEGO ZAŁATWIANIA SPRAW NIE WYMAGAJĄCYCH ZBIERANIA DOWODÓW, INFORMACJI I WYJAŚNIEŃ. PRZY CZYM, ART. 139 O.P., WPROST FORMUŁUJE ORGANOM PODATKOWYM RAMY CZASOWE, W KTÓRYCH WINNO ZAPAŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIE SPRAWY, WSKAZUJĄC NA MIESIĘCZNY TERMIN ZAŁATWIENIA SPRAWY W SPRAWIE PROSTEJ, LUB DWUMIESIĘCZNY W SPRAWIE SKOMPLIKOWANEJ DLA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI LICZONY OD DNIA WSZCZĘCIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE ORAZ TERMIN DWUMIESIĘCZNY DLA ORGANU ODWOŁAWCZEGO LICZONY OD DNIA OTRZYMANIA ODWOŁANIA ZA WYJĄTKIEM SPRAW, W KTÓRYCH PRZEPROWADZONA MA BYĆ ROZPRAWA, WÓWCZAS TERMIN WYDŁUŻA SIĘ DO TRZECH MIESIĘCY. OPRÓCZ OBOWIĄZKU TERMINOWEGO ZAŁATWIANIA SPRAWY NA ORGANIE PODATKOWYM CIĄŻY RÓWNIEŻ, SFORMUŁOWANY W ART. 140 O.P., OBOWIĄZEK POINFORMOWANIA STRON O NIEZAŁATWIENIU SPRAWY W TERMINIE WRAZ Z PODANIEM PRZYCZYN JEGO NIEDOTRZYMANIA I WSKAZANIA NOWEGO TERMINU ZAŁATWIENIA SPRAWY. ZGODNIE Z UTARTĄ LINIĄ ORZECZNICZĄ UPŁYW TERMINU WSKAZANEGO W ART. 139 O.P., KTÓRY NIE ZOSTAŁ PRZEDŁUŻONY, NIE POZBAWIA ORGANU KOMPETENCJI DO ZAŁATWIENIA SPRAWY. NIE WPŁYWA RÓWNIEŻ NA WAŻNOŚĆ CZYNNOŚCI, PODJĘTYCH PRZED, JAK I PO JEGO UPŁYWIE (TAK WYROK NSA Z DNIA 14 STYCZNIA 2011 R., SYGN. AKT I FSK 34/10, DOST. POP 2011/4/351). JAK WYJAŚNIŁ Z KOLEI WSA W GLIWICACH W WYROKU Z DNIA 29 CZERWCA 2009 R., SYGN. AKT III SA/GL "ORGAN PODATKOWY POZOSTAJE W BEZCZYNNOŚCI W KAŻDYM PRZYPADKU NIEZAŁATWIENIA SPRAWY W TERMINIE OKREŚLONYM W ART. 139 O.P., JEŚLI NIE DOPEŁNIŁ CZYNNOŚCI OKREŚLONYCH W ART. 140 O.P., TEJ USTAWY LUB NIE PODJĄŁ INNYCH DZIAŁAŃ WYNIKAJĄCYCH Z PRZEPISÓW PROCESOWYCH MAJĄCYCH NA CELU USUNIECIE PRZESZKODY W WYDANIU DECYZJI" (LEX NR 526523). WPRAWDZIE WYKŁADNIA JĘZYKOWA POWYŻSZYCH PRZEPISÓW WSKAZUJE NA OBOWIĄZEK ORGANU PODATKOWEGO ZAŁATWIENIA SPRAWY W TERMINIE LUB EWENTUALNIE, POINFORMOWANIA PODATNIKA O PRZYCZYNACH ZWŁOKI, TO NIE OZNACZA TO JEDNAK, ŻE STRONA JEST ZWOLNIONA OD WSPÓŁDZIAŁANIA W REALIZACJI POWYŻSZYCH OBOWIĄZKÓW, O CZYM ŚWIADCZY TREŚĆ CYTOWANEGO JUŻ WYŻEJ ART. 139 § 4 O.P., ZGODNIE Z KTÓRYM DO TERMINÓW ZAŁATWIENIA SPRAWY NIE WLICZA SIĘ M.IN.: OKRESÓW OPÓŹNIEŃ SPOWODOWANYCH Z WINY STRONY ALBO Z PRZYCZYN NIEZALEŻNYCH OD ORGANU. PRZENOSZĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA NA GRUNT PRZEDMIOTOWEJ SPRAWY WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE POSTĘPOWANIE PODATKOWE W PRZEDMIOCIE OKREŚLENIA J. K. WYSOKOŚCI STRATY PONIESIONEJ Z POZAROLNICZEJ DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ W ROKU 2005 R., WSZCZĘTE ZOSTAŁO NA MOCY POSTANOWIENIA Z DNIA 16 LISTOPADA 2009 R., JAKO NASTĘPSTWO KONTROLI PODATKOWEJ. TEGO SAMEGO DNIA ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WYSTOSOWAŁ DO SKARŻĄCEGO WEZWANIE, O KTÓRYM MOWA W ART. 155 O.P., DO WYJAŚNIENIA RÓŻNIC W WYSOKOŚCI KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW I STRAT WYNIKAJĄCYCH Z USTALEŃ ZAWARTYCH W PROTOKOLE KONTROLI. WOBEC BRAKU ODPOWIEDZI SKARŻĄCEGO, PISMEM Z DNIA Z DNIA 16 GRUDNIA 2009 R., POINFORMOWANO STRONĘ O PRZESUNIĘCIU TERMINU ZAŁATWIENIA SPRAWY DO DNIA 19 LUTEGO 2010 R., JAKO PRZYCZYNĘ WSKAZUJĄC WŁAŚNIE BRAK REALIZACJI POWYŻSZEGO WEZWANIA. NASTĘPNIE ORGAN JESZCZE DWUKROTNIE PISMAMI Z DNIA 8 KWIETNIA I 14 CZERWCA 2010 R., WZYWAŁ STRONĘ SKARŻĄCĄ DO ZAPREZENTOWANIA SWOJEGO STANOWISKA I DWUKROTNIE PRZEDŁUŻAŁ TERMIN ZAŁATWIENIA SPRAWY WOBEC BRAKU ODPOWIEDZI. WRESZCIE PISMEM Z DNIA 21 LIPCA 2010 R., ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI WYZNACZYŁ STRONIE SIEDMIODNIOWY TERMIN DO WYPOWIEDZENIA SIĘ W SPRAWIE MATERIAŁU DOWODOWEGO, PRZEDŁUŻAJĄC W ZWIĄZKU Z TYM TERMIN ZAŁATWIENIA SPRAWY DO DNIA 25 SIERPNIA 2010 R. W DNIU 6 SIERPNIA 2010 R., DO SPRAWY PRZYSTĄPIŁ PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO, KTÓRY ZŁOŻYŁ STOSOWNE ZAWIADOMIENIE I ZAPOZNAŁ SIĘ Z AKTAMI SPRAWY. DALSZE PRZEDŁUŻANIE TERMINÓW ZAŁATWIENIA SPRAWY BYŁO JUŻ NASTĘPSTWEM AKTYWNOŚCI PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO, KTÓRY SKŁADAŁ WNIOSKI DOWODOWE. PRZY CZYM ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI KAŻDORAZOWO ZAWIADAMIAŁ STRONĘ O NOWYM TERMINIE ZAŁATWIENIA SPRAWY, WSKAZUJĄC RÓWNIEŻ KONKRETNĄ PRZYCZYNĘ, W TYM PISMAMI Z DNIA 27 WRZEŚNIA 2010 R., 27 PAŹDZIERNIKA 2010 R., I 26 LISTOPADA 2011 R., KOŃCZĄC POSTĘPOWANIE W PIERWSZEJ INSTANCJI WYDANIEM DECYZJI Z DNIA 30 GRUDNIA 2010 R. ZATEM NALEŻY UZNAĆ, ŻE ORGAN TEN WYWIĄZAŁ SIĘ Z OBOWIĄZKÓW NAŁOŻONYCH NA NIEGO PRZEPISAMI ART. 139 O.P., I 140 O.P. ZAŚ DO NIEZAŁATWIENIA SPRAWY W TERMINIE MIESIĘCZNYM PRZYCZYNIŁA SIĘ W DUŻEJ MIERZE BEZCZYNNOŚĆ STRONY SKARŻĄCEJ. DO ANALOGICZNYCH WNIOSKÓW PROWADZI OCENA TERMINOWOŚCI PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO. ODWOŁANIE SKARŻĄCEGO DYREKTOROWI IZBY SKARBOWEJ PRZEKAZANO W DNIU 15 LUTEGO 2011 R., ZAŚ PRZED WYDANIEM DECYZJI PISMEM Z DNIA 14 KWIETNIA 2011 R., ORGAN POINFORMOWAŁ SKARŻĄCEGO O PRZYSŁUGUJĄCYM MU Z MOCY ART. 200 O.P., PRAWIE DO WYPOWIEDZENIA SIĘ W SPRAWIE ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, Z CZEGO SKARŻĄCY SKORZYSTAŁ USTOSUNKOWUJĄC SIĘ DO ZEBRANEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO NA PIŚMIE. W KONSEKWENCJI ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI POSTANOWIENIEM Z DNIA 14 KWIETNIA 2011 R., WYZNACZYŁ NOWY TERMIN ZAŁATWIENIA SPRAWY NA DZIEŃ 15 CZERWCA 2011 R., I W TYM TEŻ DNIU PODJĄŁ ROZSTRZYGNIĘCIE UTRZYMUJĄCE W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. REASUMUJĄC, NIE MOŻNA STWIERDZIĆ, ŻE NIE ZAŁATWIENIE SPRAWY W TERMINACH OPISANYCH W ART. 139 O.P., BYŁO WYNIKIEM ZANIEDBAŃ ORGANU. PONADTO SAMOISTNA OKOLICZNOŚĆ PROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPOSÓB PRZEWLEKŁY W OGÓLE NIE MOŻE MIEĆ ISTOTNEGO WPŁYWU NA WYNIK SPRAWY I W KONSEKWENCJI NIE STANOWI PRZESŁANKI DO UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI. SAM FAKT PRZEDŁUŻANIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO, CHOĆ NIE JEST ZJAWISKIEM POŻĄDANYM, TO JEDNAK W OKREŚLONYCH SYTUACJACH JEST KONIECZNY DLA PRAWIDŁOWEGO USTALENIA STANU FAKTYCZNEGO ORAZ ZACHOWANIA UPRAWNIEŃ STRONY DO CZYNNEGO UDZIAŁU W PROWADZONYM POSTĘPOWANIU PODATKOWYM. CHYBIONY - W OCENIE SĄDU - JEST ZARZUT NARUSZENIA PRZEZ ORGAN ODWOŁAWCZY ART. 233 § 1 PKT 1 O.P., POPRZEZ UTRZYMANIE W MOCY DECYZJI PIERWSZOINSTANCYJNEJ, W SYTUACJI GDY ZARZUTY ZAWARTE W ODWOŁANIU UZASADNIAŁY JEJ UCHYLENIE W CAŁOŚCI. PRZEPIS ART. 233 § 1 PKT 1 O.P. STANOWI, ŻE ORGAN ODWOŁAWCZY WYDAJE DECYZJĘ, W KTÓREJ UTRZYMUJE W MOCY ZASKARŻONE ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ANALIZUJĄC TĘ REGULACJĘ NALEŻY DODATKOWO ODNIEŚĆ SIĘ DO TREŚCI ART. 127 O.P., W KTÓRYM SFORMUŁOWANO ZASADĘ DWUINSTANCYJNOŚCI POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO, A Z KTÓREJ WYNIKA, IŻ KAŻDA SPRAWA ADMINISTRACYJNA ROZPOZNANA I ROZSTRZYGNIĘTA DECYZJĄ PIERWSZEJ INSTANCJI PODLEGA, W WYNIKU WNIESIENIA ODWOŁANIA PRZEZ LEGITYMOWANY PODMIOT, PONOWNEMU ROZPOZNANIU I ROZSTRZYGNIĘCIU PRZEZ ORGAN DRUGIEJ INSTANCJI. W EFEKCIE ZATEM SPRAWA PODATKOWA PODLEGA DWUKROTNEMU ROZPOZNANIU I ROZSTRZYGNIĘCIU, CO WIĄŻE SIĘ DLA ORGANU Z OBOWIĄZKIEM DWUKROTNEGO PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO. Z PRZYTOCZONYCH POWYŻEJ PRZEPISÓW WYNIKA TAKŻE WYRAŹNIE SPECYFIKA POSTĘPOWANIA ODWOŁAWCZEGO, KTÓREGO ISTOTĄ NIE JEST WYŁĄCZNIE KASACYJNA KONTROLA ZASKARŻONEJ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI, ALE PONOWNE ROZPOZNANIE I ROZSTRZYGNIĘCIE TOŻSAMEJ PRZEDMIOTOWO I PODMIOTOWO SPRAWY PODATKOWEJ W GRANICACH WYZNACZONYCH WYŁĄCZNIE ROZSTRZYGNIĘCIEM DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. POTWIERDZA TO M.IN.: WSA W GLIWICACH W WYROKU Z DNIA 15 GRUDNIA 2010 R., SYGN. AKT I SA/GL 314/10 (LEX NR 748215) W KTÓRYM WSKAZAŁ, ŻE "UTRZYMANIE W MOCY DECYZJI OD KTÓREJ WNIESIONO ODWOŁANIE, NIE JEST EFEKTEM KONTROLI DECYZJI ORGANU PODATKOWEGO PIERWSZEJ INSTANCJI, ALE WYNIKA Z PRZEPROWADZONEGO ZGODNIE Z ZASADAMI NOWEGO POSTĘPOWANIA W SPRAWIE I NIE MOŻE SPROWADZAĆ SIĘ JEDYNIE DO UDZIELENIA ODPOWIEDZI NA ZARZUTY PODNIESIONE W ODWOŁANIU, BOWIEM DECYZJA ORGANU ODWOŁAWCZEGO MA CHARAKTER MERYTORYCZNY". UWZGLĘDNIAJĄC POWYŻSZE - NALEŻY STWIERDZIĆ, ŻE DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, BĘDĄC UPRAWNIONYM I JEDNOCZEŚNIE ZOBOWIĄZANYM DO MERYTORYCZNEGO ROZPOZNANIA SPRAWY OD POCZĄTKU, PO UCZYNIENIU TEGO, NIE PODZIELIŁ TRAFNOŚCI ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W ODWOŁANIU , W TEJ SYTUACJI, NIE ZNAJDUJĄC RÓWNIEŻ INNYCH NARUSZEŃ PRAWA PROCESOWEGO I MATERIALNEGO, UZNAŁ, ŻE ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI PRAWIDŁOWO OKREŚLIŁ SKARŻĄCEMU WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ Z TYTUŁU PROWADZONEJ W 2005 R., W FORMIE SPÓŁKI CYWILNEJ, DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ. TO ZAŚ SPOWODOWAŁO UTRZYMANIE W MOCY ROZSTRZYGNIĘCIA PIERWSZOINSTANCYJNEGO, ZGODNIE Z NORMĄ ZAWARTĄ W ART. 233 § 1 PKT 1 O.P. NIE MOŻNA RÓWNIEŻ UWZGLĘDNIĆ ZARZUTU WADLIWEGO PONUMEROWANIA AKT POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO, CO ZDANIEM SKARŻĄCEGO UNIEMOŻLIWIAŁO WYDANIE DECYZJI. JAK WYNIKA BOWIEM Z AKT SPRAWY AKTA ZOSTAŁY PONUMEROWANE I UŁOŻONE CHRONOLOGICZNIE, CO I TAK MA ZNACZENIE JEDYNIE PORZĄDKUJĄCE I POZOSTAJE BEZ WPŁYWU NA TREŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIA. EWENTUALNE NIEPRAWIDŁOWOŚCI W TYM ZAKRESIE, NIE MOGĄ BYĆ ROZPATRYWANE POD KĄTEM ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. C) P.P.S.A., TJ. ISTOTNEGO NARUSZENIA PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA POWODUJĄCEGO KONIECZNOŚĆ WYELIMINOWANIA DECYZJI Z OBROTU PRAWNEGO. ORGAN ODWOŁAWCZY PRZYZNAŁ W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI, IŻ W ROZSTRZYGNIĘCIU PIERWSZOINSTANCYJNYM BŁĘDNIE WYLICZONO WYSOKOŚĆ STRATY, ZAWYŻAJĄC JĄ O KWOTĘ 3,01 ZŁ. POSTANOWIŁ JEDNAKŻE NIE KORYGOWAĆ TEJ WYSOKOŚCI STRATY, ALBOWIEM - JAK ZAUWAŻYŁ - BŁĘDY ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI BYŁY W ISTOCIE KORZYSTNE DLA STRONY. I TAK PRZYCHODY SPÓŁKI "A" I W KONSEKWENCJI PRZYCHODY SKARŻĄCEGO, ZOSTAŁY ZANIŻONE O KWOTĘ 0,01 ZŁ, A Z KOLEI ZAWYŻONE ZOSTAŁY KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW O KWOTĘ 3,00 ZŁ. MAJĄC TO NA UWADZE ORAZ TREŚĆ ART. 234 O.P., (ZAKAZ REFORMATIONIS IN PEIUS) ORGAN ODWOŁAWCZY UZNAŁ, IŻ NIE MOŻE WYDAĆ DECYZJI NA NIEKORZYŚĆ STRONY ODWOŁUJĄCEJ SIĘ, ZA TAKIM ROZSTRZYGNIĘCIEM - JAK SŁUSZNIE ZAUWAŻYŁ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ - PRZEMAWIAŁY TAKŻE WZGLĘDY EKONOMIKI POSTĘPOWANIA. SĄD W SKŁADZIE ORZEKAJĄCYM W SPRAWIE ZAAPROBOWAŁ TO STANOWISKO DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ I W KONSEKWENCJI UZNAŁ, IŻ ZARZUTY W TYM ZAKRESIE PODNIESIONE W SKARDZE NIE MOGĄ STANOWIĆ WYSTARCZAJĄCEJ PODSTAWY DO UCHYLENIA ZASKARŻONEJ DECYZJI. UZUPEŁNIENIEM OBOWIĄZKÓW ORGANÓW I STRON POSTĘPOWANIA, WYNIKAJĄCYCH Z PRZEPISÓW ART. 187 § 1 O.P., I ART. 191 O.P., JEST REGULACJA ART. 188 O.P. STANOWIĄCA, ŻE ŻĄDANIE STRONY DOTYCZĄCE PRZEPROWADZENIA DOWODU NALEŻY UWZGLĘDNIĆ, JEŚLI, PRZEDMIOTEM DOWODU SĄ OKOLICZNOŚCI MAJĄCE ZNACZENIE DLA SPRAWY, CHYBA ŻE OKOLICZNOŚCI TE SĄ STWIERDZONE WYSTARCZAJĄCO INNYM DOWODEM. PRZEPIS TEN OGRANICZA MOŻLIWOŚĆ WNOSZENIA WNIOSKÓW DOWODOWYCH DO TYCH, KTÓRE SŁUŻĄ WYJAŚNIENIU SPRAWY, MIĘDZY INNYMI DLATEGO, ABY NIE PROWADZIĆ DO PRZEWLEKŁOŚCI POSTĘPOWANIA. PRZECHODZĄC ZATEM DO OCENY ZARZUTU NARUSZENIA POWYŻSZYCH PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, POLEGAJĄCYCH NA NIEUWZGLĘDNIENIU DOKUMENTÓW PRZEDSTAWIONYCH PRZEZ SKARŻĄCEGO, A SZCZEGÓLNOŚCI: PLANU AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R., ORAZ FAKTURY VAT NR [...] Z DNIA 30 GRUDNIA 1999 R., ZAŚWIADCZENIA "H" S.A., Z DNIA 17 CZERWCA 2009 R., O PRZEBIEGU UBEZPIECZENIA W RYZYKACH KOMUNIKACYJNYCH, ZAŚWIADCZENIA WSM "J" W G. Z DNIA 17 WRZEŚNIA 2009 R., ZAŚWIADCZENIA SM "Z" Z DNIA 31 SIERPNIA 1999 R., FAKTURY VAT NR [...] Z DNIA 18 MARCA 2003 R., STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE SĄ TO ZARZUTY NIEUPRAWNIONE. SŁUSZNIE WYWIÓDŁ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ, ŻE PLAN AMORTYZACJI ŚRODKA TRWAŁEGO W POSTACI SAMOCHODU CIĘŻAROWEGO DOTYCZY 2003 R., PODCZAS GDY KONTROLOWANE W NINIEJSZEJ SPRAWIE DECYZJE OKREŚLAJĄ WYSOKOŚĆ STRATY ZA 2005 R. POZA TYM, ZGODNIE Z DYSPOZYCJĄ ART. 22H UST. 1 PKT 1 U.P.D.O.F. WARUNKIEM DOKONYWANIA ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH DLA CELÓW PODATKOWYCH JEST UJAWNIENIE DANEGO ŚRODKA TRWAŁEGO W EWIDENCJI. ORGANY ROZPATRUJĄCE SPRAWĘ USTALIŁY, ŻE NA STANIE ŚRODKÓW TRWAŁYCH W GRUDNIU 2005 R., UJĘTE BYŁY TYLKO: 2 ZABUDOWY SYSTEMOWE SKLEPU PRZYJĘTE DO UŻYWANIA W DNIU 11 MAJA 2004 R., I DNIU 31 PAŹDZIERNIKA 2005 R., ORAZ LADA SKLEPOWA PRZYJĘTA DO UŻYWANIA W DNIU 1 SIERPNIA 2005 R. OKOLICZNOŚCI TE BYŁY W PRZEKONANIU SĄDU WYSTARCZAJĄCE DO NIEUWZGLĘDNIENIA W KOSZTACH UZYSKANIA PRZYCHODÓW 2005 R., ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH OD SAMOCHODU NABYTEGO W 2003 R., KTÓRY NIE BYŁ W 2005 R., UJĘTY W EWIDENCJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH. RÓWNIE ZASADNE BYŁO PRZYJĘCIE, ŻE POZOSTAŁE Z WYMIENIONYCH WYŻEJ DOKUMENTÓW NIE DOTYCZĄ ROZLICZENIA W PRZEDMIOCIE PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 2005 R., LECZ ZA 2003 R. SKORO ZATEM DOKUMENTY TE, NIE MOGŁY CHOĆBY POTENCJALNIE, PRZYCZYNIĆ SIĘ DO WYJAŚNIENIA SPRAWY, TO ORGANY PRAWIDŁOWO NIE DOPUŚCIŁY ICH JAKO DOWODÓW W SPRAWIE. KONSEKWENCJĄ NIEUZNANIA ZA DOWÓD W SPRAWIE PLANU AMORTYZACJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH ZA 2003 R., BYŁO NIEUZNANIE ZA KOSZT UZYSKANIA PRZYCHODÓW W 2005 R., ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH NALICZONYCH OD SAMOCHODU CIĘŻAROWEGO O NR REJ. [...] (NABYTEGO W 2003 R.), KTÓRY NIE BYŁ W 2005 R., UJĘTY W EWIDENCJI ŚRODKÓW TRWAŁYCH. Z KOLEI BEZZASADNE UJĘCIE PRZEZ SKARŻĄCEGO POWYŻSZYCH ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH PO STRONIE KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW W KOREKCIE DEKLARACJI PIT-36 ZA 2005 R., SPOWODOWAŁO ZAWYŻENIE STRATY I KONICZNOŚĆ JEJ OKREŚLENIA W DRODZE ODRĘBNEGO POSTĘPOWANIA. KOREKTA DEKLARACJI NIE BYŁA - WBREW TEMU CO TWIERDZI PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO - UZNANIEM W CAŁOŚCI WYNIKÓW KONTROLI PODATKOWEJ. ORGANY OBU INSTANCJI TRAFNIE I WYCZERPUJĄCO USTOSUNKOWAŁY SIĘ DO TEJ KWESTII W UZASADNIENIACH SWOICH DECYZJI. ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTÓW NARUSZENIA ART. 193 § 1 I § 3 O.P., W ZW. Z ART. § 11 UST. 1-3, 4 PKT 5 I UST. 5 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW POPRZEZ BEZPODSTAWNE STWIERDZENIE, ŻE PODATKOWA KSIĘGA PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW SPÓŁKI CYWILNEJ "A" W CZĘŚCI ZAPISÓW DOTYCZĄCYCH WARTOŚCI SPRZEDAŻY W KWOCIE 4.568,76 ZŁ (POZ. 81 KSIĘGI) ORAZ KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODU (POZ. 16, 85, 94-96, 113, 141 I 170 KSIĘGI) BYŁA PROWADZONA W SPOSÓB WADLIWY, WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ O SZCZEGÓLNEJ POZYCJI KSIĄG PODATKOWYCH W HIERARCHII DOWODÓW ŚWIADCZY REGULACJA ART. 193 § 1 O.P., ZGODNIE Z KTÓRĄ KSIĘGI PODATKOWE PROWADZONE RZETELNIE I W SPOSÓB NIEWADLIWY STANOWIĄ DOWÓD TEGO, CO WYNIKA Z ZAWARTYCH W NICH ZAPISÓW. W MYŚL § 2 CYTOWANEGO ARTYKUŁU KSIĘGI PODATKOWE UWAŻA SIĘ ZA RZETELNE, JEŻELI DOKONYWANE W NICH ZAPISY ODZWIERCIEDLAJĄ STAN RZECZYWISTY. W MYŚL NATOMIAST ART. 193 § 3 O.P., ZA NIEWADLIWE UWAŻA SIĘ KSIĘGI PODATKOWE PROWADZONE ZGODNIE Z ZASADAMI WYNIKAJĄCYMI Z ODRĘBNYCH PRZEPISÓW. WRESZCIE ZGODNIE Z ART. 193 § 4 O.P., ORGAN PODATKOWY NIE UZNAJE ZA DOWÓD W ROZUMIENIU PRZEPISU § 1 KSIĄG PODATKOWYCH, KTÓRE SĄ PROWADZONE NIERZETELNIE LUB W SPOSÓB WADLIWY. RÓWNIE ISTOTNE Z PUNKTU WIDZENIA PRZEDMIOTOWEJ SPRAWY SĄ POSTANOWIENIA ART. 193 § 5 I 6 O.P. STANOWIĄCE, ŻE ORGAN PODATKOWY MOŻE UZNAĆ ZA DOWÓD KSIĘGI PODATKOWE, KTÓRE PROWADZONE SĄ W SPOSÓB WADLIWY, JEŻELI WADY NIE MAJĄ ISTOTNEGO ZNACZENIA DLA SPRAWY. JEŻELI ORGAN PODATKOWY STWIERDZI, ŻE KSIĘGI PODATKOWE SĄ PROWADZONE NIERZETELNIE LUB W SPOSÓB WADLIWY, TO W PROTOKOLE BADANIA KSIĄG OKREŚLA, ZA JAKI OKRES I W JAKIEJ CZĘŚCI NIE UZNAJE KSIĄG ZA DOWÓD TEGO, CO WYNIKA Z ZAWARTYCH W NICH ZAPISÓW. Z KOLEI GRUPĘ PODMIOTÓW ZOBOWIĄZANYCH DO PROWADZENIA KSIĄG RACHUNKOWYCH OKREŚLA ART. 24A UST. 1 U.P.D.O.F. WSKAZUJĄC, IŻ OSOBY FIZYCZNE, SPÓŁKI CYWILNE OSÓB FIZYCZNYCH, SPÓŁKI JAWNE OSÓB FIZYCZNYCH ORAZ SPÓŁKI PARTNERSKIE, WYKONUJĄCE DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZĄ SĄ ZOBOWIĄZANE PROWADZIĆ PODATKOWĄ KSIĘGĘ PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW. PRZEPIS TEN ZAWIERA RÓWNIEŻ DELEGACJĘ USTAWOWĄ, NA MOCY KTÓREJ MINISTER FINANSÓW OKREŚLIŁ W DRODZE ROZPORZĄDZENIA SPOSÓB PROWADZENIA PODATKOWEJ KSIĘGI PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW I INNE ZWIĄZANE Z TYM OBOWIĄZKI. WE WSKAZANYM W SKARDZE § 11 PKT 1 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW USTAWODAWCA POWIADA, ŻE PODATNIK JEST OBOWIĄZANY PROWADZIĆ KSIĘGĘ RZETELNIE I W SPOSÓB NIEWADLIWY. ZA NIEWADLIWĄ UWAŻA SIĘ KSIĘGĘ PROWADZONĄ ZGODNIE Z PRZEPISAMI ROZPORZĄDZENIA I OBJAŚNIENIAMI DO WZORU KSIĘGI. KSIĘGĘ UWAŻA SIĘ ZA RZETELNĄ, Z ZASTRZEŻENIEM UST. 4, JEŻELI DOKONYWANE W NIEJ ZAPISY ODZWIERCIEDLAJĄ STAN RZECZYWISTY. KSIĘGĘ UZNAJE SIĘ ZA RZETELNĄ RÓWNIEŻ WTEDY, GDY: 1) NIEWPISANE LUB BŁĘDNIE WPISANE KWOTY PRZYCHODU NIE PRZEKRACZAJĄ ŁĄCZNIE 0,5% PRZYCHODU WYKAZANEGO W KSIĘDZE ZA DANY ROK PODATKOWY LUB PRZYCHODU WYKAZANEGO W ROKU PODATKOWYM DO DNIA, W KTÓRYM NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO LUB ORGAN KONTROLI SKARBOWEJ STWIERDZIŁ TE BŁĘDY, LUB 2) BRAK WŁAŚCIWYCH ZAPISÓW JEST ZWIĄZANY Z NIESZCZĘŚLIWYM WYPADKIEM LUB ZDARZENIEM LOSOWYM, KTÓRE UNIEMOŻLIWIŁO PODATNIKOWI PROWADZENIE KSIĘGI, LUB 3) BŁĘDY SPOWODOWAŁY PODWYŻSZENIE KWOTY PODSTAWY OPODATKOWANIA, Z WYJĄTKIEM BŁĘDÓW POLEGAJĄCYCH NA NIEWYKAZANIU LUB ZANIŻENIU KOSZTÓW ZAKUPU MATERIAŁÓW PODSTAWOWYCH, TOWARÓW HANDLOWYCH ORAZ KOSZTÓW ROBOCIZNY, LUB 4) PODATNIK UZUPEŁNIŁ ZAPISY LUB DOKONAŁ KOREKTY BŁĘDNYCH ZAPISÓW W KSIĘDZE PRZED ROZPOCZĘCIEM KONTROLI PRZEZ NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO LUB PRZEZ ORGAN KONTROLI SKARBOWEJ, LUB 5) BŁĘDNE ZAPISY SĄ SKUTKIEM OCZYWISTEJ OMYŁKI, A PODATNIK POSIADA DOWODY KSIĘGOWE ODPOWIADAJĄCE WARUNKOM, O KTÓRYCH MOWA W § 12 UST. 3. WRESZCIE W MYŚL § 11 PKT 5 ROZPORZĄDZENIA PRZEPISY UST. 4 STOSUJE SIĘ ODPOWIEDNIO W PRZYPADKU STWIERDZENIA BRAKU ZAPISÓW LUB BŁĘDNYCH ZAPISÓW DOTYCZĄCYCH KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODU. JAK SŁUSZNIE ZAUWAŻYŁ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WSKAZANA WYŻEJ DOKUMENTACJA PODATKOWA MA ISTOTNE ZNACZENIE DOWODOWE, GDYŻ SŁUŻY NIE TYLKO PODATNIKOWI DO PRAWIDŁOWEGO USTALENIA PODSTAWY OPODATKOWANIA PRZYCHODÓW, ALE RÓWNIEŻ ORGANOM PODATKOWYM DO ZWERYFIKOWANIA POPRAWNOŚCI DANYCH WYKAZANYCH W ZEZNANIU PODATKOWYM. ZANIECHANIE ZAŚ DOPEŁNIENIA WSKAZANYCH WYŻEJ OBOWIĄZKÓW MOŻE POCIĄGAĆ ZA SOBĄ KONSEKWENCJE PODATKOWE. W ROZPOZNAWANEJ SPRAWIE ORGANY PODATKOWE, POMIMO STWIERDZONYCH NIEPRAWIDŁOWOŚCI UZNAŁY, ŻE PROWADZONE PRZEZ SKARŻĄCĄ SPÓŁKĘ KSIĘGI (EWIDENCJA PRZYCHODÓW) NIE SĄ NIERZETELNE, A JEDYNIE WADLIWE, CO W KONSEKWENCJI POZWOLIŁO NA ODSTĄPIENIE OD SPORZĄDZENIA PROTOKOŁU BADANIA KSIĄG I USTALANIA OKRESU I CZĘŚCI, W JAKIEJ ORGAN NIE UZNAJE KSIĄG ZA DOWÓD TEGO, CO WYNIKA ZA ZAWARTYCH W NIEJ ZAPISÓW. ZDANIEM SĄDU, ZA UZASADNIONE NALEŻY UZNAĆ STWIERDZENIE ORGANÓW PODATKOWYCH, ŻE KSIĘGI PODATKOWE PROWADZONE BYŁY PRZEZ SKARŻĄCEGO JEDYNIE WADLIWIE, GDYŻ WIĘKSZOŚĆ ZE STWIERDZONYCH NIEPRAWIDŁOWOŚCI MIAŁA CHARAKTER RACHUNKOWY I BYŁA SKUTKIEM OCZYWISTYCH OMYŁEK W ROZUMIENIU § 11 PKT 5 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA FINANSÓW. TAKI CHARAKTER MIAŁO NP. ZAEWIDENCJONOWANIE W PODATKOWEJ KSIĘDZE PRZYCHODÓW I ROZCHODÓW W LUTYM W POZ. 170 FAKTURY Z DNIA 25 LUTEGO 2005 R., NR [...] WYSTAWIONEJ PRZEZ "F" SP. Z O.O., W KWOCIE 189,64 ZŁ, ZAMIAST W KWOCIE 862,16 ZŁ, PODCZAS GDY Z DANYCH WYNIKAJĄCYCH Z FAKTURY JEJ WARTOŚĆ NETTO STANOWIŁA KWOTA 862,16 ZŁ A PODATEK VAT 189,68 ZŁ. ZDANIEM SĄDU ORGANY PRZEPROWADZIŁY PRAWIDŁOWE POSTĘPOWANIE DOWODOWE I PRAWIDŁOWO WYKAZAŁY SPRZECZNOŚCI POMIĘDZY DANYMI WYNIKAJĄCYMI Z KSIĄG PODATKOWYCH (EWIDENCJĄ PRZYCHODÓW) A INNYMI DOWODAMI ZEBRANYMI W TYM POSTĘPOWANIU. RÓWNIE PRAWIDŁOWO WZIĘŁY POD UWAGĘ INNE DOWODY, KTÓRYMI DYSPONOWAŁ SKARŻĄCY W POSTACI NP. RAPORTU OKRESOWEGO Z KASY REJESTRUJĄCEJ CZY FAKTUR VAT, KTÓRE POZWOLIŁY NA OKREŚLENIE WYSOKOŚCI PRZYCHODÓW I KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW W PRAWIDŁOWEJ WYSOKOŚCI. SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ORGANOM PODATKOWYM NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO, TJ. ART. 24 O.P. I ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F. TWIERDZĄC, ŻE UPRAWNIENIE ORGANÓW PODATKOWYCH DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY JEST OGRANICZONA W CZASIE, A NA GRUNCIE U.P.D.O.F., DECYZJA OKREŚLAJĄCA WYSOKOŚĆ STRATY MOŻE BYĆ WYDANA W TERMINIE 5 LAT LICZĄC OD KOŃCA ROKU, W KTÓRYM ZOSTAŁA PONIESIONA STRATA. NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, ŻE WOLĄ USTAWODAWCY BYŁO, ABY WYSOKOŚĆ STRATY, O ILE UPRAWNIA ONA DO ZASTOSOWANIA ULGI PODATKOWEJ, OKREŚLONA BYŁA W PRAWIDŁOWEJ WYSOKOŚCI. SŁUŻYĆ MA TEMU UPRAWNIENIE ORGANÓW PODATKOWYCH (ORGANÓW KONTROLI SKARBOWEJ) DO ODMIENNEGO JEJ OKREŚLENIA, JEŚLI W POSTĘPOWANIU PODATKOWYM OKAŻE SIĘ, IŻ PODATNIK WYKAZAŁ JĄ W NIEPRAWIDŁOWEJ WYSOKOŚCI. PODKREŚLENIA WYMAGA RÓWNIEŻ, ŻE STRATA NIE JEST ODWROTNOŚCIĄ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, A WIĘC NIE JEST UJEMNYM ZOBOWIĄZANIEM PODATKOWYM, ALE PRZECIWIEŃSTWEM DOCHODU, CZYLI WYSTĘPUJĄCĄ W PODATKACH DOCHODOWYCH RÓŻNICĄ POMIĘDZY WYSOKOŚCIĄ PRZYCHODÓW A WYSOKOŚCIĄ KOSZTÓW ICH UZYSKANIA, W SYTUACJI, GDY KOSZTY PRZEWYŻSZAJĄ PRZYCHODY. JEST TO WIĘC OKREŚLONY STAN FAKTYCZNY, STANOWIĄCY ELEMENT PODSTAWY FAKTYCZNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA PODATKOWEGO, A NIE PRAWNIE OKREŚLONĄ POWINNOŚĆ ZAPŁATY. OKREŚLENIE WYSOKOŚCI STRATY PRZEZ ORGAN PODATKOWY JEST MOŻLIWE WTEDY - JAK STANOWI ART. 24 O.P. - GDY PONIESIENIE TAKIEJ STRATY UPRAWNIA DO SKORZYSTANIA Z ULG PODATKOWYCH, A PODATNIK NIE ZŁOŻYŁ DEKLARACJI, NIE WYKAZAŁ STRATY W DEKLARACJI LUB WYSOKOŚĆ PONIESIONEJ STRATY RÓŻNI SIĘ OD WYSOKOŚCI WYKAZANEJ W DEKLARACJI. PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY NIE ULEGA WIĘC PRZEDAWNIENIU W ROZUMIENIU ART. 70 § 1 O.P., GDYŻ NIE DOTYCZY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, CO JEDNAK NIE OZNACZA, ŻE NIE JEST OGRANICZONE W CZASIE. OGRANICZENIE TO WYNIKA JEDNAK WYŁĄCZNIE Z FUNKCJI, JAKĄ DLA USTALENIA PRAWNOPODATKOWEGO STANU FAKTYCZNEGO ODGRYWA WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ PRZEZ PODATNIKA W LATACH POPRZEDNICH. JEŻELI ZATEM ODLICZENIE STRATY OD DOCHODU MOŻLIWE JEST W CIĄGU KOLEJNYCH PIĘCIU LAT PODATKOWYCH - JAK PRZEWIDZIANO TO W ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F., TO ORGANY PODATKOWE MOGĄ OKREŚLIĆ WYSOKOŚĆ STRATY W TAKIM TERMINIE, W JAKIM SĄ UPRAWNIONE DO OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W PODATKU DOCHODOWYM, CO WIĄŻE SIĘ Z KONIECZNOŚCIĄ USTALENIA PODSTAWY FAKTYCZNEJ TAKIEGO ROZSTRZYGNIĘCIA. PONIEWAŻ ELEMENTEM TAKIEJ PODSTAWY FAKTYCZNEJ JEST TAKŻE STRATA, ZASADNICZO BĘDZIE TO WIĘC PIĘĆ LAT PO UPŁYWIE ROKU KALENDARZOWEGO, W KTÓRYM UPŁYNĄŁ PIĘCIOLETNI OKRES, DO ODLICZENIA STRATY - O ILE PODATNIK STRATĘ POWSTAŁĄ W TYM WŁAŚNIE ROKU PODATKOWYM ROZLICZA W PIĘCIU NASTĘPNYCH LATACH. POGLĄD POWYŻSZY ZAPREZENTOWANY ZOSTAŁ M.IN. W WYROKU NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z DNIA 15 MAJA 2010 R., SYGN. AKT II FSK 72/09 (DOSTĘPNY W BAZIE: CBOIS.NSA.GOV.PL) A TAKŻE, W WYROKACH WOJEWÓDZKICH SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH ORAZ W DOKTRYNIE PRAWA PODATKOWEGO PRZEZ B. GRUSZCZYŃSKIEGO (W: S. BABIARZ I INNI, ORDYNACJA PODATKOWA. KOMENTARZ, LEXISNEXIS 2009, S. 208-211). Z ORZECZEŃ WOJEWÓDZKICH SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH: W TYM M.IN. W OLSZTYNIE Z DNIA 19 KWIETNIA 2006 R., (I SA/OL 98/06) ORAZ W GDAŃSKU Z DNIA 8 STYCZNIA 2008 R., (I SA/GD 901/07) - WYNIKA, ŻE DECYZJA OKREŚLAJĄCA STRATĘ MOŻE ZOSTAĆ WYDANA TAK DŁUGO, JAK DŁUGO MOŻLIWA JEST WERYFIKACJA DEKLARACJI ZA ROK PODATKOWY, W KTÓRYM STRATA TA ZOSTAŁA ODLICZONA. SKŁAD ORZEKAJĄCY W NINIEJSZEJ SPRAWIE W PEŁNI PODZIELA TEN POGLĄD. SKORO ZATEM ZGODNIE Z ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F., O STRATĘ Z DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ ZA 2005 R., SKARŻĄCY BĘDZIE MIAŁ PRAWO OBNIŻYĆ DOCHODY Z TEGO ŹRÓDŁA PRZYCHODÓW W NAJBLIŻSZYCH KOLEJNO PO SOBIE NASTĘPUJĄCYCH PIĘCIU LATACH PODATKOWYCH, TJ. AŻ DO 2010 R., A ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE ZA TENŻE ROK PODATKOWY PRZEDAWNI SIĘ, ZGODNIE Z TREŚCIĄ ART. 70 § 1 O.P., Z DNIEM 31 GRUDNIA 2016 R., TO DO DNIA 31 GRUDNIA 2016 R., ORGANY PODATKOWE BĘDĄ UPRAWNIONE DO WERYFIKACJI STRATY Z DANEGO ŹRÓDŁA PRZYCHODÓW. WOBEC POWYŻSZEGO NIE MOŻNA UZNAĆ ZASADNOŚCI ZARZUTU NARUSZENIA PRZEZ ORGANY PODATKOWE ART. 24 OP. W ZW. Z ART. 9 U.P.D.O.F. ARGUMENTACJA NA UZASADNIENIE TEGO ZARZUTU JEST CHYBIONA. REASUMUJĄC WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE ORGANY PODATKOWE W NINIEJSZEJ SPRAWIE PRZEPROWADZIŁY WNIKLIWE I KOMPLEKSOWE POSTĘPOWANIE DOWODOWE, KTÓREGO WYNIKI ZAPREZENTOWAŁY W UZASADNIENIACH SWOICH DECYZJI. WSKAZAŁY FAKTY, KTÓRE UZNAŁY ZA UDOWODNIONE, PRZEDSTAWIŁY DOWODY, KTÓRYM DAŁY WIARĘ ORAZ PRZYCZYNY, DLA KTÓRYCH INNYM DOWODOM ODMÓWIŁY WIARYGODNOŚCI. UZASADNIENIA KONTROLOWANYCH DECYZJI WSKAZUJĄ RÓWNIEŻ PODSTAWY PRAWNE Z PRZYTOCZENIEM PRZEPISÓW PRAWA. TREŚĆ ROZSTRZYGNIĘCIA JEST JEDNOZNACZNA. NIE STWIERDZONO W SPRAWIE - WBREW ZARZUTOWI PODNIESIONEMU W SKARDZE - NARUSZENIA ART. 200 § 1 O.P., W ZWIĄZKU Z ART. 123 O.P. JAK BOWIEM WYNIKA Z AKT SPRAWY PO ZAPOZNANIU SIĘ W DNIU 9 LISTOPADA 2011 R., A NASTĘPNIE WYPOWIEDZENIU SIĘ PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO NA PIŚMIE W ZAKRESIE TYCHŻE MATERIAŁÓW DOWODOWYCH - ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI NIE ZEBRAŁ ŻADNYCH INNYCH DOWODÓW W SPRAWIE, A TO OZNACZA, ŻE NIE BYŁO PODSTAW DO WYZNACZANIA KOLEJNYCH TERMINÓW, O KTÓRYCH MOWA W ART. 200 § 1 O.P. SĄD NIE POTWIERDZAJĄC ZATEM ZARZUTÓW NARUSZENIA PRZEPISÓW PROCESOWYCH I MATERIALNYCH WSKAZANYCH W SKARDZE, A TAKŻE NIE ZNAJDUJĄC INNYCH NARUSZEŃ PRAWA PROCESOWEGO MOGĄCYCH MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, JAK I PRAWA MATERIALNEGO NA PODSTAWIE ART. 151 P.P.S.A., ORZEKŁ JAK W SENTENCJI. DSZ