I SA/Gd 860/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2017 r. sprawy ze skargi ‘A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO"), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1659), art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. - dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), art. 2, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716 – dalej jako "u.p.o.l."), po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w W. – dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" od decyzji Prezydenta Miasta (dalej jako "Prezydent") z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie określenia Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 622.006,00 zł, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r. Prezydent wszczął wobec Skarżącej postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2014 r. w związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości złożonych korekt deklaracji za ten okres. Decyzją z dnia 20 stycznia 2016 r. Prezydent określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 622.006,00 zł. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania SKO decyzją z dnia 21 kwietnia 2016 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. SKO zarzuciło organowi pierwszej instancji powołanie się na dokumenty, których brak było w aktach sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent wydal w dniu 12 lipca 2016 r. decyzję określającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 622.006,00 zł. Od decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l., poprzez uznanie, że budynek zdefiniowany w złożonym przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty jako "Obiekt 1" powinien być opodatkowany stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy budynek ten nie był i nie mógł być wykorzystywany przez Spółkę do prowadzenia działalności ze względów technicznych i w konsekwencji powinien być opodatkowany stawką dla "budynków pozostałych". Mając powyższe na uwadze, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy należący do Spółki budynek biurowy (obiekt 1 pow. 400 m2) został zasadnie opodatkowany stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też powinien być opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych, ze względów na które powołuje się podatnik. Zdaniem organu odwoławczego, mając na uwadze przedstawione ustalenia faktyczne trudno byłoby dać wiarę temu, iż obiekt Nr 1 nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem organu, stan techniczny obiektu ulegał pogorszeniu, z uwagi na zaniedbania podatnika. W ocenie organu, faktyczne niewykorzystanie obiektu nr 1 do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, koniecznym bowiem jest, aby ta nieruchomość nie mogła być wykorzystana. Względy techniczne w sposób trwały muszą zatem wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, czego odwołujący nie udowodnił. Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej, czego obowiązek wykazania ciąży niewątpliwie na podatniku, o czym przekazane akta sprawy niestety nie dowodzą. W ocenie SKO nie było koniecznym dla rozstrzygnięcia sprawy, aby dowody z dokumentów, o których mowa w piśmie z dnia 19 listopada 2015 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące przedmiotowych budynków znalazły się w aktach sprawy. Powyższe pismo było odpowiedzią na pytania organu skierowane do WINB w piśmie z dnia 12 października 2015 r. i 28 października 2015 r. Skoro WINB powołuje się na protokół z dnia 15 października 2015 r. z dnia 7 października 2015 r. to nie ma powodów, aby nie dać wiary temu, że takie dokumenty istnieją i zawierają cytowane przez organ (WINB) treści. Odnosząc uzyskane informacje przez organ I instancji od WINB do obiektu nr 1, że dopiero dnia 7 października 2015 r. sporządzony został protokół, w którym stwierdzono, iż budynek został trwale wyłączony z użytkowania i należy dokonać jego rozbiórki, stwierdzić należy, że nie ma podstaw do obniżenia stawki podatkowej za 2014 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l., poprzez uznanie, że budynek zdefiniowany w złożonym przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty jako "Obiekt 1", powinien być opodatkowany stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy budynek ten nie był i nie mógł być wykorzystywany przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i w konsekwencji powinien być opodatkowany stawką dla budynków pozostałych. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia 16 grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z dnia 12 lipca 2016 r., a spór koncentruje się wokół rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie należący do Spółki budynek określony jako obiekt 1 opodatkował stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też winien być on opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych, ze względów na które powołała się Skarżąca. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Powyższy przepis formułuje definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą. Zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą, wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z tą działalnością. Do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z tą działalnością, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił pojęcia "względów technicznych". W związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, nie pozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Przez użyte w powołanym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć – w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 367/09). Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz, że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć przy tym charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Innymi słowy, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w u.p.o.l., odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel. Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości LEX 2012 nr 138626). W sprawach dotyczących sporów na tle niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych zasadnicze znaczenie mają okoliczności występujące w konkretnej sprawie. Istotna wskazówka co do kierunku interpretacji omawianego przepisu (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) zawarta jest jednak w jego konstrukcji, opartej na zastosowaniu wyjątku od zasady. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2188/11, z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2128/09, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, prawidłowo uznał organ odwoławczy, że sporna nieruchomość nie mogła zostać zaliczona do kategorii obiektów, które z uwagi na swój stan techniczny nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Trafnie w tym zakresie SKO argumentowało, że faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, iż nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Koniecznym bowiem warunkiem jest to, aby ta nieruchomość nie mogła być wykorzystana do tej działalności. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, czego Spółka nie udowodniła. Wbrew twierdzeniu Spółki, pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc niezależnymi od woli podatnika. Zatem nie można zaliczyć do takich względy ekonomiczne, finansowe czy też podejmowane przez podatnika decyzje gospodarcze np. wykonanie remontu lub modernizacji budynku. Podkreślić należy, że organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania, czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowego budynku według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W kontekście powyższych ustaleń stwierdzić należy, że Skarżąca, kwestionując rozstrzygnięcie SKO, w sposób wybiórczy traktuje ocenę budynku wykazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd aprobuje stanowisko organu odwoławczego co do tego, że brak było podstaw aby budynek biurowy (obiekt Nr 1) opodatkowany został niższą stawką podatku od nieruchomości, albowiem nie został spełniony wymóg braku możliwości wykorzystywania tego budynku do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Jak to zostało wcześniej wskazane, stan techniczny uniemożliwiający wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, trwały i nieusuwalny, niezależny od przedsiębiorcy. Powyższe wynika z treści przepisu, w którym postawiono warunek, że przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Faktyczne, okresowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. Te ostatnie nie mogą być bowiem ograniczane wyłącznie do roku podatkowego, za który deklarowany jest podatek od nieruchomości. W ocenie Sądu, koniecznym jest aby dana nieruchomość nie mogła być wykorzystywana w ogóle przez przedsiębiorcę. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por. np.: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11, wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12, wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07, wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11, CBOSA). Charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, zgodnie z którą wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej występuje gdy przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Wystąpienie "względów technicznych" należy więc rozumieć w ten sposób, że w stosunku do przedmiotu opodatkowania powstał stan braku możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej i sytuacja ta jest nieodwracalna. Okoliczność, iż "względy techniczne" należy odnosić do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej wynika z literalnej treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który formułując definicję legalną ab initio odnosi się w definiendum ogólnie do działalności gospodarczej poprzez zwrot: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Następnie w przepisie tym po użyciu łącznika definicyjnego w postaci myślnika "-", w definiensie podano znaczenie definiowanego wyrażenia nawiązując w końcowym fragmencie do wyrażenia definiowanego poprzez zaimek wskazujący "tej". Zaimek ten odnosi się zatem do działalności gospodarczej jako formy aktywności każdego podmiotu wymienionego w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., a nie do konkretnego zakresu działalności gospodarczej prowadzonej przez określonego podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., II FSK 1947/14). Tymczasem, jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, stan techniczny budynku biurowego (obiekt Nr 1) nie uniemożliwiał w sposób definitywny wykorzystywanie go na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Jakkolwiek w trakcie okresowych kontroli obiektu budowlanego stwierdzono liczne wadu budynku np. w postaci zniszczonej papy dachowej, uszkodzonych elementów blacharskich, obluzowanych cegieł w kominach, przegniłych desek gzymsów i balkonów, to jednak uszkodzenia te nie miały charakteru trwałego, nieodwracalnego. Znalazło to zresztą wyraz w zaleceniach pokontrolnych wskazujących na konieczność naprawienia poszycia dachowego i naprawy kominów, przed ewentualnym rozpoczęciem użytkowania. Wady budynku nie były zatem tego rodzaju, że wyłączały możliwość jego użytkowania przez jakikolwiek podmiot, a tylko tak rozumiany stan techniczny budynku uzasadniałby stosowanie w stosunku do tego przedmiotu opodatkowania, niższej stawki podatku od nieruchomości. Względy techniczne o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co należy jeszcze raz powtórzyć, muszą mieć charakter nieodwracalny wskazując na to, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej bez względu na to, jakie działania zostaną podjęte przez podatnika względem tego przedmiotu opodatkowania. Faktyczne niewykorzystywanie budynku biurowego przez Spółkę, z uwagi na pogarszanie się jego stanu technicznego wskutek niepodejmowania właściwych działań naprawczych zmierzających do usunięcia stwierdzonych uszkodzeń, nie może być podstawą do zastosowania niższej stawki podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowy budynek winien zostać opodatkowany według stawki innej niż ta, jaka jest właściwa dla opodatkowania nieruchomości znajdujących się we władaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.