I SA/Gd 946/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku sprawy ze skargi A.T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2012 r. do października 2013 r. oraz grudzień 2013 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 5 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2012 r. do października 2013 r. oraz za grudzień 2013 r. A.T. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku skarżący wyjaśnił, że obecnie nie prowadzi już działalności gospodarczej, ponieważ jego przedsiębiorstwo zostało wniesione aportem do spółki prawa handlowego. Następnie, argumentując zasadność wniosku skarżący wyraził stanowisko, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zarówno dla samego skarżącego, jak i jego rodziny. Przedmiotowy wniosek jest zasadny przede wszystkim ze względu na znaczną wysokość wynikającego z decyzji zobowiązania podatkowego, która przekracza 2 miliony złotych. Jego zapłata odbije się zatem na kondycji finansowej skarżącego. Ponadto zapłata zobowiązania, nawet w przypadku późniejszego zwrotu świadczenia, wiązać się będzie z niedogodnością, polegającą na pozbawieniu skarżącego środków finansowych w znacznej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 t.j.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przywołany przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/2004). Jednocześnie wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że w okolicznościach konkretnej sprawy można spodziewać się zaistnienia takiej sytuacji, o jakiej mowa w przepisie. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że ocena możliwości wystąpienia tego niebezpieczeństwa nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych okoliczności, odpowiednio potwierdzonych przez wnioskodawcę dowodami. Należy zatem uznać, że podmiot skarżący w celu uzyskania tymczasowej ochrony swoich interesów poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, we wniosku kierowanym do sądu powinien przedstawić okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w związku z wykonaniem decyzji. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Podkreślana przez skarżącego wysokość obciążenia podatkowego w wysokości 2 000 000 zł winna być rozważana na tle wartości majątku skarżącego. Ze znajdującego się w aktach odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że skarżący oraz jego żona są właścicielami udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o łącznej wartości 16 692 000 zł (odpowiednio 2 000 000 zł. i 14 692 000 zł.). Zaprezentowana w przedmiotowym wniosku argumentacja nie wyjaśnia na czym, zdaniem skarżącego, polegać będzie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie decyzji zobowiązującej do uiszczenia określonej kwoty pieniężnej zawsze będzie wywierało określone skutki finansowe dla strony, zaś instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania decyzji, lecz jedynie przed takimi, które nie mogłyby zostać odwrócone przez ewentualne wygranie sporu sądowego. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienie NSA z 2 marca 2017 r., I GZ 28/17). Odwołanie się do wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunków wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bez właściwego udokumentowania okoliczności przemawiających za przyznaniem tego prawa i lakoniczne uzasadnienie wniosku, nie może skutkować zastosowaniem tymczasowej ochrony sądowej strony. Ponadto wskazać należy, że wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywołuje co do zasady nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie NSA z 9 maja 2017 r., II FZ 195/17). Lakoniczne uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powoduje, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd rozważył fakt złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy i jego częściowego uwzględnienia. Niemniej jednak należy mieć na względzie, wynikającą z art. 61 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odmienność przesłanek warunkujących przyznanie przez sąd administracyjny stronie skarżącej ww. form pomocy. W przypadku prawa pomocy sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla strony, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 116/16). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu wniosku. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www. orzeczenia.nsa.gov.pl.)