I SA/Gd 949/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 24 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok oddala skargę. Pan D. B. w 2015 r. uzyskiwał przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej pod firmą A D. B. w zakresie obróbki mechanicznej elementów metalowych. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 11 lutego 2020r. określił podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2015 rok według stawki liniowej w kwocie 226.502,00 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 24 lipca 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść art. 3 ust. 1, art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1, art. 14 ust. 1c art. 22 ust. 1, 2 i 8, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit a), art. 27 b ust. 1 pkt 1 lit b), art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) -dalej określanej jako "u.p.d.o.f." - w brzmieniu obowiązującym w 2015 r., Dyrektor wskazał, że w ramach prowadzanej działalności gospodarczej podatnik zawarł w dniach: 14 sierpnia 2014 r. oraz 9 września 2015 r. z firmą leasingową B S.A. dwie umowy leasingowe, których przedmiotem była odpowiednio: tokarka sterowana numerycznie NLX2500/700 oraz Centrum Obróbkowe Pionowe sterowane numerycznie Robodrill alfa. W obu przypadkach umowy poręczone były przez spółkę C sp. z o.o., której prezesem był pan D. B. Wskazując na treść art. 11 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a oraz art. 14 ust. 2 pkt 8 u.p.d.of. Dyrektor doszedł do przekonania, że udzielenie podatnikowi nieodpłatnego poręczenia przez spółkę powiązaną osobowo C Sp. z o. o. (której pan D. B. jest Prezesem Zarządu i wspólnikiem ) stanowi dla tego podatnika nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz skutkuje powstaniem przychodu z tego tytułu. W związku z powyższym w ocenie Dyrektora organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił wysokość nieodpłatnego świadczenia uzyskanego przez podatnika w 2015 r. na kwotę 36.616,25 zł, co spowodowało zwiększenie przychodu o tę kwotę. W rezultacie przychód z działalności gospodarczej podatnika wyniósł 5.081.886,31 zł (5.045.270,06 zł wykazany w zeznaniu rocznym + 36.616,25 zł z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W dalszej kolejności organ odwoławczy, przywołując m. in. treść art. 25 ust. 5d u.p.d.o.f wskazał, że w 2015 r. podatnik na ciężar konta 400 (środek trwały), konta 401 (zużycie materiałów i energii), konta 402 (usługi obce) zaksięgował wydatki na podstawie 19 faktur wystawionych przez firmę D sp. z o.o. na łączną wartość brutto w kwocie 1.144.315,11 zł. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że działalność spółki D miała charakter fikcyjny i w rzeczywistości ograniczała się do dokumentowania transakcji, których faktycznie nie mogła dokonać. Transakcje udokumentowane wskazanymi wyżej fakturami VAT wystawionymi przez tę Spółkę nie odzwierciedlały faktycznych operacji gospodarczych, zostały wprowadzone do obrotu jako puste faktury mające na celu obniżenie zobowiązań podatkowych podatników, którzy się nimi posługiwali. W szczególności, odnosząc się do kwestii usług polerowania, osełkowania, pasowania kalibrownika, wiercenia otworów form wtryskowych wykonanych przez tę Spółkę na rzecz podatnika, organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z wyjaśnień pani A. S. – T. (Prezesa Spółki), pana D. T.(świadczącego na rzecz podatnika usługi polegające na wierceniu, frezowaniu i polerowaniu elementów form wtryskowych), pracowników podatnika - panów G. B., J. H., M. W. a także z wyjaśnień podatnika nie wynika, czy to pracownicy podatnika, czy podwykonawcy firmy D wykonywali usługi dla podatnika oraz gdzie były one wykonywane. Podatnik nie potrafił ponadto wskazać kto, kiedy i w jaki sposób dostarczał urządzenia mające być przedmiotem usług, w jaki sposób dokonywano odbioru urządzeń po wykonanej usłudze. Strona nie wyjaśniała również kto ponosił odpowiedzialność za ewentualne usterki bądź nienależyte wykonanie usługi ani kto, gdzie i w jaki sposób prowadził jakość wykonywanych usług. Pan D. B. nie potrafił również wyjaśnić swojej współpracy z panem A., który w żaden formalny sposób nie był związany z D. W ocenie organów podatkowych powyższe okoliczności oraz przedstawione dowody świadczą o tym, że firma D w 2015 roku nie wykonywała na rzecz A D. B. usług osełkowania, pasowania kalibrownika, polerowania czy wiercenia otworów form wtryskowych. Takiego typu usługi wykonywali bądź to pracownicy pana D.B. albo inni kontrahenci, np.: E D. T., F. Zdaniem Dyrektora nie bez znaczenia jest również fakt, iż w dniu 25 września 2015r., firma D sp. z o. o wystawiła na rzecz A D. B. fakturę z tytułu usługi polerowania i pasowania kalibrownika UG-NL narzędzia nr TC-9186, a następnie firma G sp. z o. o. w dniu 5 listopada 2015r., wystawiła na rzecz A D. B. fakturę z tytułu usługi polerowania narzędzia nr TC-9186. Na fakturach wystawionych przez D dotyczących usług polerowania, wiercenia, frezowania zostały wymienione cztery różne projekty realizowane przez firmę podatnika na rzecz firmy H S.A. Zgodnie z zapisami umów Wykonawca (pan D. B.) na każde żądanie Zamawiającego (H) miał umożliwić dokonanie audytu oceniającego postęp realizacji umów zgodnie z istniejącym harmonogramem. Zdaniem organów podatnik powinien posiadać wiedzę gdzie i kto wykonywał dla niego prace zlecone przez H S.A. W rezultacie organy podatkowe doszły do przekonania, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 102.140 zł, gdyż firma D sp. z o. o nie wykonała w 2015 roku wskazanych usług. W ocenie organów podatkowych ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że firma A D. B. w 2015 roku nie nabyła od firmy D sp. z o. o. materiałów do produkcji form wtryskowych. Faktury wystawione przez D nie odzwierciadlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W związku z powyższym zaewidencjonowana na koncie 401 - zużycie materiałów i energii oraz na koncie 409 - pozostałe koszty rodzajowe kwota w łącznej wysokości 736.919,48 zł, nie stanowi kosztów uzyskania przychodów związanych z prowadzoną przez podatnika w 2015 roku działalnością gospodarczą. Zdaniem organów także faktury dotyczące zakupu od D paneli z osprzętem nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych a tym samym poprzez ujęcie odpisu amortyzacyjnego w wysokości 760,65 zł na koncie 400 -amortyzacja - w miesiącu grudniu 2015 roku przez pana D. B. spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów. Organy podatkowe nie negują przy tym faktu posiadania przez pana D. B. paneli fotowoltaicznych, falownika fotowoltaicznego i konstrukcji stalowej pod panele, jednak zdaniem organów przedmiotowe panele nie zostały zakupione w firmie D (spółka nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu panelami fotowoltaicznymi i osprzętem fotowoltaicznym). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika ponadto, że w 2015 roku firma G nie wykonała usług polegających na montażu przyłączy gazowych S-120 oraz ich szczelności. Usługi takie wykonywane były przez firmę E D. S. Firma G sąsiadowała z firmą pana D. S., a pan R.B. (dyrektor handlowy w G) w ramach pomocy sąsiedzkiej tylko pomagał panu D. S. Przyprowadzał " ze stoczni" ludzi do pracy, którzy zajmowali się skręcaniem przyłączy a czasami gdy pan D. S. z uwagi na natłok pracy nie dawał sobie rady, zajmowali się także sprawdzaniem szczelności zmontowanych przyłączy gazowych. O tym, że faktury wystawione z tytułu montażu i kontroli szczelności przyłączy gazowych G nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych świadczy dodatkowo to, że zostały wystawione w okresie od lutego do czerwca 2015 roku. Natomiast pan D.S. zeznał, iż praca dla firmy podatnika zaczynała się mniej więcej od marca a kończyła w listopadzie. Ponadto fakt, że usługi wykonała firma pana D. S. a nie G potwierdzają zeznania pracowników podatnika. Pracownicy A potwierdzili, że montażem, sprawdzaniem szczelności i malowaniem przyłączy gazowych zajmuje się cały czas aż do dnia dzisiejszego ten sam podwykonawca. Zdaniem organów dodatkowym argumentem na potwierdzenie faktu, iż firma G nie wykonywała usług związanych z przyłączami gazowymi są operacje bankowe na rachunku spółki, z których wynika, że po kilku dniach od dokonania zapłaty przelewem przez podatnika za faktury wystawione przez firmę G, pracownicy spółki wypłacali w bankomacie gotówkę w bardzo zbliżonej wysokości do wpłat dokonanych przez podatnika. Wypłacone środki pieniężne nie zostały wpłacone do kasy spółki G.W rezultacie organy podatkowe uznały, że faktury wystawione przez firmę G zaksięgowane przez pana D. B. na koncie 402 -usługi obce - w kwocie 185.091,40 zł (za przyłącza S-120) oraz w kwocie 87.960,00 zł ( polerowanie) nie stanowią kosztów uzyskania przychodu w 2015 roku z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Organy podatkowe wskazały jednocześnie, że dokonywane przez podatnika transakcje firmą I nie mają wpływu na wysokość podstawy opodatkowania w 2015 roku. Pan D. B. nie dokonał odpisów amortyzacyjnych zakupionych od tej firmy paneli, jednakże ustalenia dokonane w przedmiotowym zakresie mają istotny wpływ na ocenę całego zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Zwrócono uwagę, że choć formalnie pan M. G. (jedyny wspólnik i prezes zarządu I sp. z o.o. ) w 2015 roku formalnie nie reprezentował spółek: D, G, I, to miał wpływ na podejmowane decyzje gospodarcze (prowadził rozmowy z kontrahentami, wyszukiwał klientów) oraz zarządcze (wydawał polecenia pracownikom spółek, prowadził rozmowy w sprawie najmu lokali stanowiących siedzibę D). Ponadto o tym, iż spółki te są ze sobą powiązane świadczy również fakt, że pracują dla tych firm ( nie zawsze formalnie) te same osoby, tj. pan J. T., pan R. C. Z biur na ul. [...] w G. korzystała zarówno firma G, jak i firma D. Zakres i przedmiot działalności spółki D i I jest dokładnie taki sam, tj. wynajem maszyn i urządzeń budowlanych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, wskazane spółki są firmami nierzetelnymi a wystawione przez nie faktury nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych. Zdaniem organów podatkowych w przedmiotowej sprawie miało miejsce celowe sporządzanie nierzetelnych dokumentów, których wprowadzenie do obiegu gospodarczego miało stworzyć pozory przeprowadzenia transakcji i doprowadzić do ukrycia stanu faktycznego w zakresie wysokości poniesionych kosztów. Końcowo, wskazując na treść przepisów art. 193 oraz art. 23 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) oraz § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1037 ze zm.) Dyrektor wyjaśnił, że w związku ze stwierdzeniem w toku kontroli podatkowej, że księgi rachunkowe prowadzone przez podatnika w 2015 r. są nierzetelne w części dotyczącej zaewidencjonowania: 1. na koncie księgowym 401 – zużycie materiałów i energii z tytułu zakupu materiałów i narzędzi do obróbki metali wykazanego w 13 fakturach wystawionych przez D w łącznej wysokości 693.388,34 zł; 2. na koncie księgowym 409 – pozostałe koszty rodzajowe - kosztów w wysokości 43.531,14 zł z tytułu zakupu materiałów i narzędzi do obróbki metali na podstawie faktury z dnia 28 lipca 2017 r. wystawionej przez D; 3. na koncie 402 – usługi obce – kosztów w łącznej wysokości 378.791,40 zł z tytułu zakupu usług polerowania, wiercenia, osełkowania form wtryskowych w łącznej wysokości 190.100 wykazanych w 5 fakturach wystawionych przez G i 2 fakturach wystawionych przez D oraz zakupu usługi montażu i kontroli szczelności przyłączy gazowych S-120 UN 06346 w 7 wystawionych przez G fakturach w łącznej wysokości 185.091,40 zł; 4. na koncie 400 – amortyzacja- kosztów z tytułu amortyzacji instalacji (paneli fotowoltaicznych, falownika fotowoltaicznego, konstrukcji stalowej pod panele) za grudzień 2015 r. w wysokości 760,65 zł koniecznym było określenie prawidłowej wysokości przychodów i kosztów. Z uwagi na fakt, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na określenie prawidłowej wysokości przychodów i kosztów, organ podatkowy odstąpił od ich szacowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie : art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy (pominięcie dowodów korzystnych dla skarżącego) i w konsekwencji uznanie, że faktury VAT (zakup) zaewidencjonowane przez D. B. wskazane w decyzji nie odpowiadały faktycznemu przebiegowi operacji gospodarczych, art. 127 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpoznanie sprawy ponownie przez organ odwoławczy, który ograniczył się wyłącznie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, którym dowodom organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nierozpoznanie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów odwołania, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie, w szczególności polegające na nie powołaniu biegłego do sprawy, w której wymagane są wiadomości specjalne na okoliczność ustalenia, czy dla wykonywania usług polerowania, osełkowania, pasowania kalibrowania, wiercenia otworów form wtryskowych wymagane są wiadomości specjalne, specjalistyczna wiedza i doświadczenie, art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie poniższych dowodów wnioskowanych przez skarżącego wskutek błędnego przyjęcia, że istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione dostatecznie innymi dowodami, tj. dowodu z: przesłuchania w charakterze świadków pracowników urzędu skarbowego właściwego dla siedziby spółki G Sp. z o. o. w 2015 roku, którzy dokonywali w 2015 roku weryfikacji składanych przez w/w spółkę deklaracji oraz ich przełożonych- na okoliczność podjętych przez nich działań mających na celu wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i naruszeń prawa podatkowego, przesłuchania w charakterze świadków pracowników urzędu skarbowego właściwego dla siedziby D Sp. z o. o. w 2015 roku, którzy dokonywali w 2015 roku weryfikacji składanych przez w/w spółkę deklaracji oraz ich przełożonych- na okoliczność podjętych przez nich działań mających na celu wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i naruszeń prawa podatkowego, przesłuchania w charakterze świadków pracowników urzędu skarbowego właściwego dla siedziby spółki I Sp. z o. o. w 2015 roku, którzy dokonywali w 2015 roku weryfikacji składanych przez w/w spółkę deklaracji oraz ich przełożonych- na okoliczność podjętych przez działań mających na celu wykrycie ewentualnych nieprawidłowości i naruszeń prawa podatkowego, konfrontacji podatnika i świadka M. G. z uwagi na sprzeczność zeznań utrwalonych w protokole z dnia 19 maja 2017r i wyjaśnieniach z dnia 16 maja 2017r., mających istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy (np. w zakresie kraju pochodzenia paneli, certyfikatu jakości, udzielonej gwarancji), zeznań świadków: K. P., P. G., K. C., K. R., M. G., A. S., K. K., A. P., K. S., P. S. - pracowników spółki D Sp. z o. o. oraz G Sp. z o. o., na których nazwiska powoływali się przesłuchani w sprawie świadkowie a także organ w protokole kontroli - na okoliczność przebiegu współpracy podatnika i ww. Spółek art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na przyjęciu, że skarżący otrzymywał i ewidencjonował faktury VAT, nie odpowiadające faktycznemu przebiegowi operacji gospodarczych, art. 193 § 4 i § 6 Ordynacji podatkowej, przejawiające się w nieprawidłowym i przez to prawnie nieskutecznym obaleniu mocy dowodowej ksiąg podatkowych skarżącego i wydaniu decyzji ignorujących te księgi, pomimo że de iure cały czas stanowią one dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2021 r. skarżący podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem. W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut wadliwego ustalenia przez organ prawnych konsekwencji udzielenia skarżącemu poręczenia wekslowego na podstawie umów z 14 sierpnia 2014 r. i 9 września 2015 r. przez podmioty powiązane. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje "wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar majątkowy. Udzielenie podatnikowi przez powiązaną z nim spółkę gwarancji i poręczenia wekslowego nieodpłatnie w celu zabezpieczenia kredytu udzielonego podatnikowi przez bank spełnia wymogi opodatkowania tego świadczenia jako nieodpłatnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.p. (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2009, II FSK 1156/08). Prowadzone w niniejszej sprawie rozważania i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego ujawniła nierzetelność prowadzonych przez skarżącego ksiąg rachunkowych. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza nierzetelność dotyczącą ewidencjonowania zakupu materiałów, narządzi oraz usług. Organ prawidłowo wskazał dowody uznane za istotne i wiarygodne. Kwestia powiązań pomiędzy firmami D, G i I nie była w sprawie eksponowania, stanowi jednak istotne potwierdzenie oceny zakwestionowanych w sprawie, wystawionych przez te podmioty faktur. Koszty uzyskania przychodów wykazane w złożonym przez skarżącego zeznaniu podatkowym zostały wykazane w wysokości uwzględniającej faktury wystawione przez D Sp. z o.o. Wskazane przez organ przyczyny uznania, że faktury wystawione przez ten podmiot nie dokumentują rzeczywistego przebiegu transakcji są spójne, zgodne z zebranym materiałem dowodowym. Złożone przez prezesa D zeznania, braki dokumentacji dotyczącej źródeł nabycia towarów i usług, których sprzedaż dokumentują uzyskane przez tę Spółkę faktury oraz zeznania pracowników D, którzy nie potwierdzili wykonywania prac na rzecz skarżącego stanowią w ocenie Sądu istotny materiał dowodowy pozwalający na poczynienie ustaleń i dokonanie oceny faktur wystawionych przez D Sp. z o.o. Zeznania świadka M. W. oraz dokumentacja firmy skarżącego potwierdzają, że skarżący dokonał zakupu materiałów nieodpowiednich do produkcji form wtryskowych oraz obróbki u stałych dostawców, działających w tej samej branży od wielu lat. Uzasadnione jest uznanie za niewiarygodne wyjaśnień skarżącego dotyczących zakupu narzędzi z rynku wschodniego z udziałem jako pośrednika nieznanej osoby współpracującej z firmą D. Wystawca faktur – spółka D – nie dokonywała importu, wobec czego nie dysponowała towarem opisanym w fakturach i zeznaniach skarżącego. Organy prawidłowo zweryfikowały faktury przeprowadzając ustalenia, czy podmiot wystawiający faktury dysponował określonym w fakturach towarem. Istotne jest wskazanie, że skarżący nie wyjaśnił okoliczności dostaw towaru. W ocenie Sądu prawidłowa jest również ocena dotycząca braku możliwości wykonywania przez D Sp. z o.o. usług polerowania, osełkowania, pasowania kalibrownika, wiercenia otworów form wtryskowych. Wykazane zostało, że zakwestionowane faktury dotyczą takich samych usług, jakie zostały wskazane w fakturach wystawionych przez E D. T. oraz F sp. z o.o. z siedzibą w B Przesłuchiwani w charakterze świadków pracownicy skarżącego potwierdzili, że prace wymagają odpowiednich narzędzi i umiejętności. Zeznająca w charakterze świadka Prezes Zarządu D sp. z o.o. nie potwierdziła, aby wystawca faktury wykonywał usługi opisane w fakturach. Wbrew stanowisku skarżącego prezentowanemu w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2021 r. organ nie przerzucił na podatnika obowiązku udowodnienia wykonania przez wystawcę faktury usług w niej wskazanych. Kwestionując niezgodność faktur z rzeczywistością organ wykazał, że firma będąca wystawcą faktur nie dysponowała możliwością wykonania usług wskazanych w fakturach. W sprawie zakwestionowany został również zakup przez skarżącego od firmy D paneli fotowoltaicznych. Ocena dokonana przez organy uwzględnia zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności brak wiedzy osób zaangażowanych w tworzenie dokumentów co do rzeczywistego przebiegu transakcji. W ocenie relacji pomiędzy skarżącym a D organ prawidłowo uwzględnił zeznania skarżącego z 14 stycznia 2016 r. Porównanie dat zakwestionowanych faktur wystawionych przez D z twierdzeniem skarżącego, że pamięta skąd zna tę spółkę uzasadnia wątpliwości co do rzeczywistego wykonania usług i dostaw towarów. Wbrew stanowisku strony organ nie jest zobowiązany do wskazywania podmiotu dokonującego rzeczywistej dostawy towaru. Organ nie kwestionuje posiadania przez skarżącego paneli fotowoltaicznych, falownika i konstrukcji montażowych, posiadanie nie stanowi dowodu pochodzenia towaru od wystawcy faktury. Ocena zebranego materiału dowodowego dotyczącego działania D Sp. z o.o. nie narusza granic swobody prawem dozwolonej. Uzasadnienie stanowiska organu jest spójne, logiczne, zgodne z zasadami doświadczeni. Wbrew zarzutom skargi okoliczności istotne nie wymagały przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. W sprawie zostało potwierdzone dowodem z zeznań świadków, że opisane usługi mogą być wykonane przez osoby dysponujące określonymi umiejętnościami. W ocenie Sądu nie zachodziły przesłanki dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego. Organ ustalił również nierzetelność faktur wystawionych przez G sp. z o.o. Ocena organu została przeprowadzona z uwzględnieniem protokołu oględzin z 15 października 2015 r. miejsca prowadzenia działalności przez tę firmę oraz zeznań świadków: R. G., J. T., L. K., D. S. Organy prawidłowo ustaliły, że skarżący zrezygnował ze współpracy z wystawcą faktury, prace wykonywał inny podmiot w ramach swojej działalności gospodarczej. Relacje współpracy sąsiedzkiej, powiązania pomiędzy współpracującymi firmami nie sanują wadliwości faktury, która nie dokumentuje wykonania usługi przez wystawcę faktury. Zakres zarzutów sprecyzowanych w skardze oraz wniosków dotyczących przesłuchania w charakterze świadków pracowników urzędów skarbowych właściwych dla faktur nie przystaje do okoliczności niniejszej sprawy. Wybór kontrahenta pozostaje w gestii podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W sprawie skarżący brał udział w transakcjach z podmiotami, które nie dysponowały możliwością wykonania usług wskazanych w fakturach oraz nie dysponowały towarem opisanym w zakwestionowanych fakturach. Również wniosek o przeprowadzenie przesłuchania w trybie konfrontacji skarżącego oraz świadka M. G. nie jest uzasadnione. Dostrzeżone sprzeczności zawarte w zeznaniach z 16 maja 2017 r. i 19 maja 2017 r. zostały potwierdzone przez skarżącego. Sprzeczność zeznań i wyjaśnień złożonych przez wystawcę faktury została wykazana przez organ dokonujący oceny. Organ ocenił również dokument z 25 listopada 2015 r., zawierający dane adresowe sprzedawcy niezgodne ze stanem ewidencyjnym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dotyczy wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Organ podjął czynności mające na celu ustalenie działalności podmiotów wystawiających faktury, dysponowanie przez wystawców faktur towarami oraz możliwości wykonania usług, których dotyczyły faktury. W sprawie zostały przesłuchane osoby zarządzające oraz pracownicy. Organ dokonał również oceny zeznań skarżącego oraz dowodów dotyczących nabywania usług i towarów od dotychczasowych, specjalistycznych dostawców. Wniosek dowodowy dotyczący przesłuchania dodatkowych osób, które zostały powołane w zeznaniach świadków nie jest zasadny, gdyż okoliczności współpracy skarżącego i wystawców faktur zostały wyjaśnione zgodnie z zeznaniami osób reprezentujących poszczególne podmioty gospodarcze. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.