I SA/Gd 983/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 26 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 25 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 25 maja 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej A. M., byłego członka zarządu "A" Spółki z o.o. z siedzibą w G., całym swoim majątkiem solidarnie ze Spółką oraz M. D., byłym Prezesem zarządu Spółki, za zaległości podatkowe Spółki z tytułu pobranej, a niewpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wypłat wynagrodzeń za 2010 r., zaległości podatkowe Spółki z tytułu pobranej, a niewpłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za lipiec 2010 r. wraz z odsetkami oraz koszty postępowania egzekucyjnego, w łącznej kwocie 70 868 zł 60 gr. W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] A. P. M. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w przypadku niewstrzymania wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W razie bowiem rozpoczęcia egzekucji z majątku osobistego skarżącego, mienie ruchome i nieruchome należące do skarżącego może zostać upłynnione, a jeśliby do tego doszło, a następnie zaskarżona decyzja zostałaby uchylona, to skarżący nie byłby w stanie odzyskać własności zbytego mienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stanowiący podstawę prawną wniosku przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania aktu dopuszczalne jest w sytuacji gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący musi wykazać niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za stronę (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r. I OZ 1236/14, wszystkie powoływane w uzasadnieniu postanowienia dostępne są na stronie internetowej www.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej, w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (por. postanowienia NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1263/12, z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Ocena możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być przez Sąd dokonywana bez odwołania się do konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności sprawy. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja dotyczyła odpowiedzialności za zobowiązania majątkowe spółki, a jej skutkiem jest możliwość wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowania w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych Spółki oraz kosztów postępowania egzekucyjnego, w łącznej kwocie 70 868 zł 60 gr. Jak wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w niektórych przypadkach może wywoływać skutki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności pieniężnej ma bowiem charakter odwracalny, w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji, której konsekwencją jest obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że w sprawie występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2016 r. sygn. II GZ 841/16). Sytuacja taka zaistnieć może np. w przypadku, gdy zobowiązany do zapłaty należności nie posiada dochodów bądź oszczędności umożliwiających zapłatę należności lub jej wyegzekwowanie ze środków pieniężnych, posiada natomiast ruchomości bądź nieruchomości, których zbycie w postępowaniu egzekucyjnym może spowodować utratę rzeczy niemożliwych do zastąpienia innymi lub znaczną utratę wartości rzeczy, z uwagi na tryb ich zbycia w postępowaniu egzekucyjnym. Zweryfikowanie przez Sąd, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się zatem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o sytuacji majątkowej wnioskodawcy, takich m.in. jak stan dochodów i wysokość środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych oraz informacji dotyczących rodzaju i charakteru majątku, podlegającego przyszłej egzekucji. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ze złożonego wniosku nie wynika ani stan majątkowy skarżącego ani charakter mienia podlegającego egzekucji, w szczególności z wniosku nie wynika, czy przyszła egzekucja może być skierowana do środków pieniężnych, czy też będzie prowadzona z innego mienia skarżącego, a jeżeli tak, że doprowadzi to do powstania szkody w znacznym rozmiarze bądź skutków trudnych do odwrócenia. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.