II SA/Gd 1159/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 11 października 2024 r. nrWI-I.7840.1.131.2024.PK w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sprzeciw V. Sp. z o.o. s.k.a. (dalej: spółka, skarżąca) od decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 11 października 2024 r. nr WI-I.7840.1.131.2024.PK wniesiony został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 22 lutego 2024 r. do Starosty Puckiego wpłynął wniosek L. M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą B., o pozwolenie na budowę budynku usługowo-mieszkalnego (hotel turystyczny i zabudowa wielorodzinna) wraz z parkingami podziemnymi, murami oporowymi i podziemnym zbiornikiem wody p.poż. na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. S. w P. Postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. Starosta Pucki nałożył na inwestora obowiązek uzupełniania braków w złożonym projekcie budowlanym, wyszczególnionych w 45 punktach. Braki należało usunąć w ciągu 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, czyli do 24 kwietnia 2024 r. W dniu 19 kwietnia 2024 r. inwestor złożył trzy egzemplarze poprawionego projektu budowlanego wraz ze stanowiskiem projektanta dotyczącym braków wymienionych w postanowieniu z dnia 19 marca 2024 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2024 r. Starosta Pucki zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i zamiarze wydania negatywnego orzeczenia z powodu niewywiązania się przez inwestora z części spośród nałożonych na niego postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. obowiązków w zakresie uzupełnienia braków w projekcie budowlanym. Decyzją z dnia 23 maja 2024 r., nr AB.6740.122.2024.BS Starosta Pucki odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia L. M. K. pozwolenia na budowę dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż inwestor, pomimo nałożenia na niego postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. takiego obowiązku, nie usunął części spośród stwierdzonych w złożonej dokumentacji braków, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej. Odnosząc się do nieuzupełnionych braków Starosta stwierdził: brak zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu bądź jego przebudowę z drogi gminnej na działki inwestycyjne nr [...] i [...]; w ocenie Starosty dołączona do wniosku decyzja Burmistrza Miasta Pucka z dnia 12 lutego 2024 r. jest niewłaściwa, gdyż wynika z niej, że działka drogowa nr [...] jest działką gminną, podczas gdy w rzeczywistości stanowi ona własność Skarbu Państwa; ponadto zaproponowany sposób dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej, przebiegający przez działki nr [...] i [...], jest całkowicie odmienny i koliduje z rozwiązaniami przyjętymi w wydanych na wniosek Gminy Miasta Puck decyzjach Starosty Puckiego nr AB/RW-6740/22/23/MP oraz AB/RW-6740/22/23/MP z dnia 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę ulicy S. w P. - odpowiednio I i II etapu inwestycji; brak oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej: niewyłączenie z opisu projektu zagospodarowania terenu elementów oraz działek inwestycyjnych, które nie są objęte złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę, ponieważ dla tego terenu (działek nr [...] i [...]) zostały już wydane dwie decyzje o pozwoleniu na budowę, które pozostają w obiegu prawnym, w związku z czym konieczna jest zmiana zaprojektowanych rozwiązań w zakresie zapewnienia dojścia i dojazdów do budynku; niezaprojektowanie miejsc postojowych w ilości wymaganej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; w ocenie Starosty minimalna liczba miejsc wynikająca z ustaleń planu to 93, natomiast w projekcie przewidziano jedynie 67 miejsc; brak jednolitej informacji w zakresie odprowadzenia wód opadowych – na poszczególnych stronach części opisowej projektu zagospodarowania terenu podano sprzeczne informacje na temat ilości oraz pojemności projektowanych zbiorników do gromadzenia wód opadowych, ponadto zbiorniki te nie zostały ukazane w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu; Starosta zakwestionował również możliwość gromadzenia wód opadowych w zbiornikach jako niezgodną z ustaleniami planu miejscowego, który przewiduje ich odprowadzenie do układu odwadniającego z zastosowaniem zbiorników retencyjnych; organ dodał, iż w ulicy S., w odległości około 18 m od granicy działki inwestycyjnej, znajduje się sieć kanalizacji deszczowej o 250, co dodatkowo świadczy o niespełnieniu wymogów planu w tym zakresie przez inwestora; nieuzupełnienie przez inwestora rysunku projektu zagospodarowania terenu o oznaczenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; nieprawidłowe uzupełnienie wymiarów wewnętrznego układu komunikacji oraz miejsc postojowych w projekcie zagospodarowania terenu; z zamieszczonych na rysunku wymiarów wynika, że długość miejsc postojowych wynosi 4,93 m, a zatem jest niezgodna z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; nieuzupełnienie w prawidłowy sposób projektu zagospodarowania terenu o układ sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych; w ocenie Starosty niezaprojektowanie sieci zewnętrznych i pozostawienie tej kwestii do rozwiązania w odrębnym opracowaniu jest niezgodne z § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...); Ponadto Starosta stwierdził, iż przedłożona przez inwestora po uzupełnieniu dokumentacja nie zawiera wymaganego uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (w pierwotnym projekcie takie uzgodnienie zostało załączone z uwagami). Organ stwierdził również, że strony projektu nie posiadają numeracji wymaganej rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a umieszczenie kserokopii podpisów lub ich brak m.in. w metrykach rysunków jest niedopuszczalne. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody Pomorskiego, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł L. M. K., zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9. art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 80 Kpa m.in. poprzez: dowolne i subiektywne uznanie przez organ I instancji, że wnioskowana inwestycja koliduje z inwestycjami objętymi decyzjami tego organu nr AB/RW-6740/22/23/MP oraz AB/RW - 6740/22/23/MP z dnia 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę, dowolne uznanie przez organ I instancji, że z opisu zagospodarowania terenu należy wyłączyć działki nr [...] i [...] z uwagi na wydanie dla tych nieruchomości innych pozwoleń na budowę, wezwanie inwestora do poprawienia projektu w zakresie odprowadzenia wód opadowych, a następnie uznanie tej poprawki za nową niezgodność, do której usunięcia organ nie wezwał przed wydaniem skarżonej decyzji, brak szczegółowego wskazania, o jakie oznaczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy według organu uzupełnić rysunek projektu zagospodarowania przestrzennego, niewskazanie, w którym miejscu numeracja projektu została rzekomo wykonana niezgodnie z obowiązującymi przepisami, zarzucenie braku zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu bądź jego przebudowy z drogi gminnej na nieruchomość inwestora, zarzucenie braku oświadczeń projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej; art. 107 § 3 Kpa poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji; art. 29 ust. 1 i 3 w związku z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych poprzez uznanie, że Burmistrz Miasta Puck, jako zarządca drogi gminnej, nie był uprawniony do wydania decyzji o lokalizacji zjazdu do nieruchomości skarżącego; § 4 ust. 1 pkt 1 i 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne uznanie, że lokale hotelowe, projektowane w ramach funkcji usługowej wnioskowanej inwestycji, stanowią mieszkania, a nie zabudowę usług turystyki, a tym samym błędne uznanie, że dla 45 takich lokali konieczne jest zaprojektowanie 45 miejsc postojowych; art. 35 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 79a Kpa, poprzez oparcie zaskarżonej decyzji także na rzekomych nieprawidłowościach, do których usunięcia organ I instancji nie wzywał inwestora na etapie poprzedzającym wydanie decyzji; art. 35 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie przez organ I instancji, że w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności nie pozwalające na wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a których to nieprawidłowości inwestor nie usunął, podczas gdy w rzeczywistości wskazane przez organ okoliczności nie zaistniały; art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez odmowę udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo spełnienia przesłanek zawartych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tejże ustawy. V. Sp. z o.o. S.K.A., strona postępowania, w piśmie procesowym, zgadzając się z argumentacją Starosty, wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Dnia 26 września 2024 r. do Wojewody wpłynęło pismo projektanta, a zarazem pełnomocnika inwestora, A. K., w którym ustosunkowując się do pisma V . Sp. z. o.o. S.K.A. stwierdzono, iż zawarte w nim opinie nie są zasadne. Decyzją z dnia 11 października 2024 r. Wojewoda Pomorski uchylił decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572) – zwanej dalej k.p.a. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Wojewody, część zarzutów podniesionych w odwołaniu okazała się zasadna. Wojewoda wskazał po pierwsze, na rozwiązania projektowe, które zostały przez Starostę błędnie ocenione jako nieprawidłowe ze względu na sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub innymi decyzjami, po drugie, na nieprawidłowości w projekcie, które nie zostały przez inwestora usunięte mimo prawidłowego wezwania, po trzecie, na okoliczności, które wymagają dodatkowego wyjaśnienia. I tak, co do pierwszej ze wskazanych kategorii, tj. rozwiązań projektowych, które zostały przez Starostę błędnie ocenione jako nieprawidłowe, Wojewoda wskazał na kwestię ilości zaprojektowanych miejsc postojowych. Na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązują ustalenia uchwały Nr XXXIX/4/2021 Rady Miasta Pucka z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Puck w rejonie ul. Przemysłowej (Dz.Urz.Woj.Pom. z dnia 4 maja 2021 r. poz. 1608). Zgodnie z planem, dla mieszkań, w tym realizowanych w formie tzw. apartamentów przewidzianych do sezonowego wynajęcia, należy zapewnić minimum 1 miejsce do parkowania dla samochodów osobowych na 1 mieszkanie lub tzw. apartament, natomiast dla zabudowy usług turystyki - minimum 3 miejsca na 500m powierzchni użytkowej oraz minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych; dodatkowo wymagane jest zapewnienie miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową dla osób niepełnosprawnych w wymiarze minimum 1 miejsca oraz nie mniej niż 4% ogólnej liczby miejsc postojowych. Wnioskowana inwestycja zakłada budowę 43 lokali mieszkalnych oraz 45 apartamentów hotelowych wraz z ogólnodostępną częścią usługową o powierzchni 127,55 m2. Obliczając wymaganą przez plan miejscowy liczbę miejsc postojowych Starosta przyjął, iż dla 45 apartamentów wchodzących w skład projektowanego hotelu turystycznego wymagane jest zapewnienie miejsc postojowych w ilości 1 miejsce na 1 apartament. Tymczasem wskazane 45 apartamentów stanowi lokale projektowanego hotelu, które należy zaklasyfikować jako usługi turystyki, dla których, zgodnie z ustaleniami planu, należy zapewnić co najmniej 3 miejsca postojowe na 500m powierzchni użytkowej oraz minimum 1 miejsce na 5 zatrudnionych. Projekt budowlany odpowiada tym ustaleniom. Za pozbawione podstaw uznać należy również twierdzenie organu I instancji odnośnie nieuzupełnienia przez inwestora rysunku projektu zagospodarowania terenu o oznaczenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W postanowieniu z dnia 19 marca 2024 r. w pkt 13 organ wskazał jedynie na "brak oznaczeń wskazanych na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Z treści tego punktu można jedynie domniemywać, że chodzi o brak oznaczeń z planu miejscowego na rysunku projektu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor zamieścił na projekcie zagospodarowania terenu nieprzekraczalne linie zabudowy określone w planie miejscowym. W ocenie Starosty nie wyczerpuje to jednak zakresu obowiązku określonego w pkt 13. Stanowiska organu I instancji nie sposób podzielić, albowiem w postanowieniu nie wskazał on, jakie to oznaczenia planu miejscowego powinny znaleźć się na rysunku zagospodarowania terenu. Uchybienie to ma o tyle znaczenie, że przepis § 15 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie precyzuje, jakie oznaczenia z planu miejscowego powinna zawierać część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu. Błędnie Starosta Pucki uznał też za nieprawidłowy projekt zagospodarowania terenu w zakresie sposobu zaprojektowania układu sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, przedstawionego z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych, z wyjątkiem możliwości przyłączenia do sieci telekomunikacyjnej. Za niezasadny uznał Wojewoda zarzut Starosty dotyczący nieprawidłowego rozwiązania kwestii zagospodarowania wód opadowych z uwagi na zamierzone zagospodarowanie ich na terenie nieruchomości inwestycyjnej, bez odprowadzenia ich do układu odwadniającego, tj. sieci kanalizacji deszczowej. Obowiązujący bowiem na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego istotnie nakazuje odprowadzenie wód opadowych do układu odwadniającego, precyzując jednakże, iż za układ takich uważa się szczelne, otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej oraz cieki naturalne, kanały, rowy i drenaże, zbiorniki, itp. Zaprojektowany przez inwestora sposób zagospodarowania wód opadowych jest zatem jak najbardziej zgodny z ustaleniami tego aktu prawa miejscowego. Przedstawione rozwiązanie jest jednak niekompletne i niespójne, nie tylko w zakresie wskazanym przez Starostę, ale też z dodatkowych względów zauważonych przez Wojewodę. Wreszcie, za niezasadny, a przynajmniej w niedostateczny sposób uzasadniony, Wojewoda uznał zarzut Starosty dotyczący braku zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu bądź jego przebudowę z drogi gminnej na działki inwestycyjne nr [...] i [...]. Inwestor przedłożył decyzję Burmistrza Miasta Puck nr RIGKiPŚ.7230.6.3.2024.AT z dnia 12 grudnia 2024 r" zezwalającą na lokalizację, na czas nieokreślony, dwóch dwukierunkowych zjazdów zwykłych z drogi gminnej nr [...] (ul. S.), poprzez układ dróg wewnętrznych, w sposób przedstawiony na załączonym do decyzji załączniku. Okoliczność, iż w przedmiotowej decyzji wskazano błędny nr działki określającej drogę [...] nie oznacza, iż zawarte w tym akcie zezwolenie jest nieważne. Niezrozumiałe jest również twierdzenie Starosty, iż zaproponowany w uzgodnieniu sposób dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej, przebiegający przez działki nr [...] i [...], koliduje z rozwiązaniami przyjętymi w wydanych na wniosek Gminy Miasta Puck decyzjach Starosty Puckiego nr AB/RW-6740/22/23/MP oraz AB/RW-6740/22/23/MP z dnia 14 czerwca 2023 r. o pozwoleniu na budowę ulicy S. w P. - odpowiednio I i II etapu inwestycji. Starosta w żaden sposób nie wyjaśnił, jakie to rozwiązania przyjęte w decyzjach tego organu z dnia 14 czerwca 2024 r. kolidują z proponowanym dojazdem do działek inwestycyjnych. Z załączonych do akt sprawy kopii fragmentów projektów zagospodarowania terenu, stanowiących załączniki do ww. decyzji nr AB/RW-6740/22/23/MP oraz AB/R W-6 740/22/23/MP, nie wynika bowiem, aby proponowany sposób dojazdu z nieruchomości inwestycyjnej skarżącego do drogi publicznej w jakikolwiek sposób kolidował z rozwiązaniami projektowanymi na działkach nr [...] i [...] w ramach ww. rozstrzygnięć. Z tego też powodu za niezrozumiałe uznać należy żądanie przez Starostę wyłączenia z opisu projektu zagospodarowania terenu rozwiązań planowanych na działkach nr [...] i [...], jako sprzecznych z rozwiązaniami przyjętymi w wydanych dla tych nieruchomości decyzjach o pozwoleniu na budowę. W ramach nieprawidłowości projektu, których inwestor nie usunął mimo prawidłowego wezwania, Wojewoda wskazał na brak wykazania możliwości przyłączenia budynku do sieci telekomunikacyjnej, co jest sprzeczne z § 26 ust. 1 i § 56 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzut braku oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej uznać należy za zasadny. W pkt 4 postanowienia z dnia 19 marca 2024 r. Starosta Pucki wyraźnie wskazał, że powyższe oświadczenie należy dołączyć zarówno do projektu zagospodarowania terenu jak i do projektu architektoniczno-budowlanego. Wymóg taki wynika wprost z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem na załączonym do projektu zagospodarowania terenu oświadczeniu brakuje podpisu projektanta branży architektonicznej, oryginałów podpisów projektantów i sprawdzających branży sanitarnej i elektrycznej, a także podpisu projektanta branży telekomunikacyjnej. Zarzut nieuzupełnienia wymiarów miejsc postojowych w projekcie zagospodarowania terenu również uznać należy za zasadny. Na rysunku podano szerokość wszystkich miejsc, nie zamieszczono natomiast informacji na temat ich długości. Zaprojektowane miejsca postojowe swymi końcami przylegają do zachodniej granicy działki nr [...]. Na rysunku podano odległości od zachodniej ściany projektowanego budynku do granicy działki nr [...] oraz do początku miejsca postojowego, które wynoszą odpowiednio 13,14 m i 8,21 m. Z powyższego wynika, że długość miejsca postojowego to 4,93 m (13,14-8,21=4,93). Zawarte w odwołaniu stanowisko pełnomocnika skarżącego, iż zamieszczona na rysunku odległość 13,14 m nie stanowi odległości zachodniej ściany budynku od granicy działki nr [...], a odległość ta w istocie wynosi 13,21 m, brzmi nieprzekonywująco. Skarżący nie wskazał bowiem, czego dotyczy zatem odległość 13,14 m i w jakim celu została podana na projekcie zagospodarowania terenu. Twierdzenie skarżącego nie zmienia też faktu, iż na rysunku nie podano wprost wymaganej długości miejsc postojowych. Wreszcie, zarzut Starosty braku jednolitej informacji w zakresie odprowadzenia wód opadowych również należy uznać za uzasadniony. W pkt 8 postanowienia z dnia 19 marca 2024 r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek ujednolicenia informacji w zakresie odprowadzenia wód opadowych, zawartych na str. 25 i 35 części opisowej projektu zagospodarowania terenu. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż informacje w powyższym zakresie są nadal niespójne, gdyż na str. 25 mowa jest o projektowanych 5 zbiornikach bezodpływowych o pojemności 5.6 m3 każdy, rozmieszczonych na terenie nieruchomości inwestycyjnej, natomiast na str. 26 widnieje informacja o 4 zbiornikach o pojemności 6 m3 każdy, ponadto na rysunku projektu zagospodarowania terenu przedmiotowe zbiorniki nie zostały wrysowane, nie ma ich również w legendzie rysunku. Wojewoda podzielił ocenę organu I instancji, iż tego typu rozbieżności i braki są niedopuszczalne. Co prawda obiekty wyglądające jak projektowane zbiorniki zostały ukazane na rysunku, jednakże nie zostały w jakikolwiek sposób opisane w legendzie, zatem ich funkcja pozostaje jedynie w fazie domysłów. Organ I instancji nie wzywał jednak inwestora do usunięcia nieścisłości i braków stwierdzonych na str. 26 projektu zagospodarowania terenu oraz na rysunku tego projektu w drodze wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowienia. Zatem braki, które nie zostały w sposób precyzyjny wskazane w wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 postanowieniu nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji odmownej, gdyż inwestor nie został wezwany do ich usunięcia. Co więcej, uwadze Starosty umknął fakt, iż na rysunku projektu zagospodarowania terenu przestawiono projektowaną sieć kanalizacji deszczowej Ø200 prowadzącą z działki inwestycyjnej nr [...] poprzez działkę nr [...] do usytuowanej w ulicy S. (działka nr [...]) istniejącej sieci kanalizacji deszczowej Ø250. Rozwiązanie to stoi w sprzeczności z częścią opisową projektu zagospodarowania terenu, gdzie przewidziano zagospodarowanie wód opadowych na terenie nieruchomości inwestycyjnej, a także z zawartym w odwołaniu twierdzeniem pełnomocnika skarżącego o braku możliwości podłączenia inwestycji do sieci kanalizacji deszczowej w ulicy S. z uwagi na fakt, iż jest to sieć prywatna. Ponadto w projekcie zagospodarowania terenu zabrakło dokładnych informacji o sposobie zagospodarowania wód opadowych - szczególnie w części rysunkowej nie przedstawiono żadnych instalacji odprowadzających wody opadowe, bądź ukazano je w sposób szczątkowy, bez stosownego odwołania w legendzie. Z opisu wynika, iż wody zgromadzone w zbiornikach częściowo zostaną wykorzystane na potrzeby ogrodowe. Brak natomiast informacji, w jaki sposób zostanie zagospodarowana pozostała część wody, przechowywanej w szczelnych zbiornikach. Nie wiadomo nawet, czy projektowany budynek posiada rynny i rury spustowe, bo w części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego nie przedstawiono tych elementów. Zasadne są również uwagi Starosty dotyczące braku wymaganego uzgodnienia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych na poprawionym projekcie zagospodarowania terenu i rzucie 1 kondygnacji nadziemnej, a także braku numeracji stron w projekcie oraz braku oryginałów podpisów projektantów w niektórych metrykach na rysunkach. Zamieszczone w projekcie zagospodarowania terenu uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, to w istocie nie oryginalne uzgodnienie, lecz kolorowy wydruk uzgodnienia z dnia 21 grudnia 2023 r., a zatem sprzed dnia wprowadzenia zmian w projekcie (kwiecień 2024 r.). Co prawda pełnomocnik inwestora dołączył do odwołania poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię rzutu I kondygnacji nadziemnej projektowanego budynku opatrzoną aktualnym uzgodnieniem rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, jednakże uzgodnienie to powinno zostać umieszczone w projekcie, na właściwym rysunku, nie zaś na kopiach, na odrębnych kartach, niewchodzących w skład tego opracowania. Uchybienia w numeracji stron projektu są ewidentne. Numerów stron nie posiada cała część opisowa projektu zagospodarowania terenu (13 stron), wszystkie rysunki projektu architektoniczno-budowlanego, natomiast strony zawierające kopię uprawnień i zaświadczeń projektantów projektu architektoniczno-budowlanego mają błędną numerację, będącą najprawdopodobniej elektem skopiowania tych stron z projektu zagospodarowania terenu. Również braki podpisów bądź oryginałów podpisów projektantów w poszczególnych metrykach są oczywiste. Na stronie tytułowej projektu zagospodarowania terenu brak podpisów projektantów branży elektrycznej i teletechnicznej, na stronach 38 i 39 nie ma podpisu sprawdzającego branży architektonicznej, natomiast na str. 42 i 43 - projektanta branży architektonicznej. Podkreślenia wymaga jednak, iż powyższe braki, zarówno w zakresie uzgodnienia projektu przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, numeracji stron projektu, jak i podpisów projektantów, nie mogą stanowić podstawy odmowy wydania pozwolenia na budowę, gdyż organ I instancji nie nakładał na inwestora, w drodze postanowienia, obowiązku ich usunięcia, a ten ostatni o ich istnieniu został powiadomiony dopiero w skarżonej decyzji. Jako kwestie wymagające wyjaśnienia w ponownym postępowaniu, Wojewoda wskazał na potrzebę rzetelnego i wyczerpującego wyjaśnienia kwestii domniemywanej (gdyż nie potwierdzonej żadnymi ustaleniami organu I instancji) kolizji zaprojektowanego dojazdu do nieruchomości inwestycyjnej z rozwiązaniami zatwierdzonymi w wydanych przez Starostę decyzjach o pozwoleniu na budowę dotyczących sąsiadującej z przedmiotową inwestycją ulicy S. Ponadto istnieje konieczność nałożenia na inwestora, w przewidzianym trybie, obowiązku doprowadzenia złożonego projektu do zgodności z prawem w zakresie, w jakim organ go do tego nie wzywał, a który to zakres został wskazany dopiero w skarżonej decyzji oraz w decyzji Wojewody. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła V. Sp. z o.o. s.k.a. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. i art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie projektu budowlanego za zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Zasadniczy zarzut do projektu budowlanego, skutkujący wydaniem decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, dotyczy jego niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXXIX/4/2021 Rady Miasta Pucka z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta Puck w rejonie ul. Przemysłowej) w zakresie liczby miejsc parkingowych dla samochodów. Inwestor, lokalizując na terenie swojego przedsięwzięcia lokale do wynajęcia dla turystów - nazwane w planie miejscowym "apartamentami przewidzianymi do sezonowego wynajęcia" - nazywa tę część zabudowy "hotelem". Celem tego zabiegu jest zmniejszenie liczby miejsc parkingowych w stosunku do parametru wymaganego planem miejscowym. Wojewoda nie zgodził się z oceną organu I instancji, iż w projekcie inwestycji przewidziano, oprócz lokali mieszkalnych w ramach funkcji mieszkaniowej, apartamenty na wynajem w ramach funkcji usługowej, dla których obowiązuje wskaźnik parkingowy taki, jak dla lokali mieszkalnych. W konsekwencji, dla tej części budynku, wg Wojewody Pomorskiego, nie ma obowiązku zaprojektowania liczby miejsc postojowych wymaganych planem miejscowym dla apartamentów turystycznych na wynajem, lecz wystarczy tyle, ile plan wymaga dla hoteli. Zdaniem skarżącej spółki organ II instancji błędnie ocenił treść dokumentacji projektowej oraz niewłaściwie zakwalifikował budynek jako "hotel", co skutkuje istotnym zaniżeniem liczby miejsc postojowych dla samochodów (aż o 26 miejsc) i jest niezgodne z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, projekt budowlany zawiera szereg istotnych wad, wśród których należy wymienić brak uzgodnienia pożarowego inwestycji, niewyjaśnienie zasad odprowadzania wód opadowych z terenu inwestycji, wady formalne w postaci braku podpisów i zaświadczeń projektantów. W tej sytuacji ewentualne niedostateczne opisanie przez organ I instancji zagadnienia kolizji obsługi komunikacyjnej z wydanymi już decyzjami administracyjnymi nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy i nie powstaje potrzeba dodatkowych wyjaśnień w trybie ponownego rozpatrywania wniosku inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Sprzeciw nie jest zatem środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Jest bowiem kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma zatem charakter formalny (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3001/17, wyrok WSA w Gdańsku z 3 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 677/17). Innymi słowy, instytucja sprzeciwu służy jedynie skontrolowaniu, czy decyzja kasacyjna organu II instancji została oparta na przesłankach jej wydania określonych w art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 649/17). Sąd nie ma natomiast podstaw prawnych aby - kontrolując decyzję kasacyjną w tak ustalonym zakresie - odnosić się do zarzutów merytorycznych strony. Nie może również zastąpić organu odwoławczego w dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu I instancji. Podkreślić bowiem należy, że art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które - z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. - nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (zob. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18). Konstrukcja sprzeciwu wymusza daleko idącą modyfikację sposobu i kryteriów kontroli decyzji kasacyjnej. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jako niedopuszczalna jawi się na tym etapie wypowiedź sądu co do rozumienia normy materialnej w odniesieniu do danego przypadku oraz – tym bardziej - co tego, czy dokonana przez organ odwoławczy fragmentaryczna (np. obejmująca określoną przesłankę) subsumpcja już ustalonego stanu faktycznego pod jej hipotezę jest prawidłowa, czy też nie. Taka wypowiedź niechybnie stałaby się przecież determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. A kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik dotyczy (art. 64b § 3 p.p.s.a.), i przy braku pełnej kontroli instancyjnej (art. 151a § 3 p.p.s.a.) - niepodobna pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji, upraszczając nieco, można powiedzieć, że obecnie kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2018 r. II SA/Kr 472/18). Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do orzekania co do istoty sprawy. Instytucja sprzeciwu służy wyłącznie skontrolowaniu, czy decyzja kasatoryjna organu II instancji została oparta na podstawie określonej w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis powyższy w okolicznościach tej sprawy został przez Wojewodę Pomorskiego naruszony. W niniejszej sprawie organ I instancji odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę, uznając m.in., że projekt budowlany jest sprzeczny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie ilości zaprojektowanych miejsc postojowych. Wojewoda nie zgodził się natomiast z oceną organu I instancji, iż w projekcie inwestycji przewidziano, oprócz lokali mieszkalnych w ramach funkcji mieszkaniowej, apartamenty na wynajem w ramach funkcji usługowej, dla których obowiązuje wskaźnik parkingowy taki, jak dla lokali mieszkalnych. Według Wojewody Pomorskiego zaprojektowanie w części usługowej obiektu pomieszczeń użytkowych, jak również osobnej klatki schodowej, wejścia i windy, dowodzi, iż w tej części budynek jest hotelem, a to oznacza, że dla tej części budynku nie ma obowiązku zaprojektowania liczby miejsc postojowych wymaganych planem miejscowym dla apartamentów turystycznych na wynajem, lecz wystarczy tyle, ile plan wymaga dla hoteli. Wniesiony sprzeciw stanowisko to kwestionuje. Rozstrzygnięcie tego sporu na etapie sprzeciwu jest niedopuszczalne. Na tym etapie postępowania Sąd nie może przesądzić o prawidłowości stanowiska Wojewody, a to ze względu na granice kontroli decyzji kasacyjnej, która nie obejmuje kwestii merytorycznych. Powtórzyć bowiem należy, że art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które - z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. - nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Rozstrzygnięcie tej jakże istotnej kwestii merytorycznej w sprawie ze sprzeciwu, która toczy się wyłącznie z udziałem skarżącej spółki, pozbawiłoby pozostałe strony – w tym przede wszystkim inwestora – możliwości obrony swoich praw przez wniesienie skargi kasacyjnej. Zasadnie jednak skarżąca spółka podnosi w sprzeciwie, że wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, w której przedłożony projekt budowlany zawierał braki i nieprawidłowości, które nie zostały usunięte na wezwanie organu w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, stanowi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., nawet jeśli w toku postępowania przed organem odwoławczym organ ten dostrzegł również w projekcie budowlanym także inne braki i nieprawidłowości, nieobjęte wezwaniem wystosowanym do inwestora przez organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że inwestor nie wykonał nałożonych na niego postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r. obowiązków, określonych w punktach 4, 9, 20, 25. W pkt 4 postanowienia wskazano na brak oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, w oparciu o art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, do projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu technicznego dołącza się oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenia projektantów zawarte w projekcie zagospodarowania terenu nie zostały przez nich podpisane, co oznacza, że nie zostały złożone. Brak ten przez inwestora nie został zatem usunięty i jest on bezsporny, co zauważył również Wojewoda. Stanowi to samodzielną i wystarczającą podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor nie wykonał również zobowiązania z pkt 9 postanowienia w zakresie ujednolicenia informacji w zakresie odprowadzania wód opadowych o treści, cyt. "na str. 35 opisu PZT: odprowadzenie wód opadowych na terenie inwestycji, natomiast na str. 25 wpisano, że wody te będą gromadzone w czterech szczelnych bezodpływowych zbiornikach o pojemności 6 m3 każdy zbiornik". Niespójność ta nie została usunięta. Wprawdzie w decyzji organu I instancji rzeczywiście wytknięto również inne niespójności, które nie były objęte pkt 9 wezwania (tj. że na rysunku projektu zagospodarowania terenu przedmiotowe zbiorniki nie zostały wyrysowane, nie ma ich również w legendzie rysunku, jak również, że na str. 26 PZT widnieje informacja o czterech zbiornikach 6 m3 każdy zbiornik), są to jednak dodatkowe niespójności, które uzasadniałaby ewentualne ponowne wezwanie inwestora do ich usunięcia jedynie w sytuacji, gdyby wykonał on wezwanie w zakresie wskazanym w postanowieniu organu I instancji, czego jednak nie uczynił. Na marginesie jedynie należy wskazać, że inwestor został zobowiązany do oznaczenia czterech szczelnych zbiorników na wody opadowe w pkt 25 postanowienia, którego w tym zakresie też nie wykonał. Zatem wytknięcie inwestorowi braku oznaczenia zbiorników na wody opadowe na rysunku projektu zagospodarowania terenu było uzasadnione, choć w oparciu o pkt 25, a nie 9 wezwania. Inwestor nie wykonał zobowiązania z pkt 20 postanowienia o treści cyt. "brak wymiarów wewnętrznego układu komunikacji oraz wymiarów miejsc postojowych, które powinny być zgodne z § 14-16 i 21 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.". Wojewoda wskazał, że "zarzut nieuzupełnienia wymiarów miejsc postojowych w projekcie zagospodarowania terenu również uznać należy za zasadny. Na rysunku podano szerokość wszystkich miejsc, nie zamieszczono natomiast informacji na temat ich długości. Zaprojektowane miejsca postojowe swymi końcami przylegają do zachodniej granicy działki nr [...]. Na rysunku podano odległości od zachodniej ściany projektowanego budynku do granicy działki nr [..] oraz do początku miejsca postojowego, które wynoszą odpowiednio 13,14 m i 8,21 m. Z powyższego wynika, że długość miejsca postojowego to 4,93 m (13,14-8,21=4,93). Zawarte w odwołaniu stanowisko pełnomocnika skarżącego, iż zamieszczona na rysunku odległość 13,14 m nie stanowi odległości zachodniej ściany budynku od granicy działki nr [...], a odległość ta w istocie wynosi 13,21 m, brzmi nieprzekonywująco. Skarżący nie wskazał bowiem, czego dotyczy zatem odległość 13,14 m i w jakim celu została podana na projekcie zagospodarowania terenu. Twierdzenie skarżącego nie zmienia też faktu, iż na rysunku nie podano wprost wymaganej długości miejsc postojowych." niewykonanie przez inwestora wezwania z pkt 20 jest zatem również bezsporne i oczywiste. Inwestor nie wykonał również zobowiązania z pkt 25 postanowienia poprzez wykazanie możliwości przyłączenia budynku do sieci telekomunikacyjnej. Zgodnie z § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynków wymienionych w § 56 (budynek mieszkalny wielorodzinny, budynek zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej) - także telekomunikacyjnej. Inwestor nie wykazał możliwości przyłączenia budynku do sieci telekomunikacyjnej, co narusza § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia. Wojewoda Pomorski nie kwestionował ani prawidłowości wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu wskazanych w pkt 4, 9, 20 i 25 postanowienia z dnia 19 marca 2024 r. ani faktu niewykonania tego wezwania przez inwestora. Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3. Wracając na grunt art. 138 § 2 k.p.a. należy stwierdzić, że jeżeli inwestor nie wykona obowiązków prawidłowo na niego nałożonych w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, to konsekwencją tego jest wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji dostrzeżone w postępowaniu odwoławczym dodatkowe nieprawidłowości jakimi dotknięty jest projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany nie stanowią podstawy do wydania decyzji kasacyjnej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., nie można bowiem twierdzić, że stanowią one "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Wskutek bowiem niesunięcia wskazanych w postanowieniu z dnia 19 marca 2024 r. nieprawidłowości w postaci m.in. braku oświadczeń projektantów o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, w oparciu o art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, braku ujednolicenia informacji w zakresie odprowadzania wód opadowych i oznaczenia na rysunku PZT poszczególnych zbiorników na wody opadowe, braku wykazania możliwości przyłączenia się do sieci telekomunikacyjnej, braku wymiarów wewnętrznego układu komunikacyjnego, o które inwestor był wzywany, a w związku z tym zaistnieniem podstaw do wydania decyzji odmownej, nie było konieczności wzywania inwestora do uzupełnienia dodatkowych braków i kierowania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W rezultacie zasadny okazała się zarzut dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając koszt uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi (100 zł), opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone według stawek minimalnych (480 zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935).