II SA/Gd 157/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. M. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2006r. sygn. akt II SA/Gd 402/04 w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. W dniu 26 lutego 2010r. M. M. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2006r. sygn. akt II SA/Gd 402/04. Jako podstawę skargi powołała późniejsze wykrycie nowych dowodów i okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy, a których skarżąca nie mogła przedstawić w poprzednim postępowaniu, ponieważ nie były jej znane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co wynika z jej art. 270. Zgodnie z treścią art. 273 § 2 tej ustawy można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika natomiast, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Wskazana przez skarżącą podstawa skargi to późniejsze wykrycie środków dowodowych potwierdzających okoliczności faktyczne, które miały wpływ na wynik sprawy, a których skarżąca nie mogła przedstawić w poprzednim postępowaniu. Wyrokiem z dnia 9 marca 2006r. w sprawie II SA/Gd 402/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 maja 2004 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2004 r., którą to nakazano skarżącej rozbiórkę garażu usytuowanego na posesji przy ul. [...] w S. Nakaz rozbiórki został orzeczony na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.). W postępowaniu administracyjnym zostało ustalone, że przedmiotowy obiekt będący własnością skarżącej został samowolnie wybudowany w czasie obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W ocenie Sądu z treści wniesionej przez M. M. skargi o wznowienie postępowania nie wynika, aby skarżąca wykryła nowe dowody oraz okoliczności faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżąca wskazała w skardze o wznowienie postępowania, że nowe dowody potwierdzają, że decyzje administracyjne zostały wydane w oparciu o fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności dotyczące daty budowy obiektu budowlanego. Swoje zarzuty skarżąca oparła na dowodach w postaci zdjęć wykonanych w 1969 roku oraz zdjęciach wykonanych w roku 2010. W ocenie skarżącej z dowodów tych wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany, stanowiący altanę ogrodową, został wybudowany około 1964 roku, tj. podczas obowiązywania prawa budowlanego z 1961 roku, a w związku z tym nie wymagał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Obiekt ten nie stanowi budynku i nie został wybudowany z przeznaczeniem garażowania pojazdów, aczkolwiek mógł w nim sporadycznie znajdować się samochód. Bezzasadnie zatem w ocenie skarżącej zastosowano w sprawie przepisy prawa budowlanego z 1974 roku. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2006r. w sprawie II SA/Gd 402/04 wynika, że we wniesionej skardze skarżąca zarzuciła, iż zaskarżoną decyzję oparto na nieprawdziwych ustaleniach oraz na błędnym zastosowaniu przepisów prawa. Zarzuciła, że budynek o konstrukcji murowanej na działce sąsiedniej wybudowany został później aniżeli jej budynek gospodarczy, co czyni bezpodstawnym ustalenie o zbliżeniu go do tego obiektu. Wadliwie, zdaniem skarżącej, zastosowano w sprawie ustawę Prawo budowlane z 1974 r. w sytuacji w której będący przedmiotem nakazu rozbiórki obiekt powstał w 1964 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpatrując skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę stwierdził, że w świetle ustaleń organów, które uznał jednocześnie za prawidłowe, obiekt, którego dotyczy orzeczony nakaz rozbiórki zrealizowany został bez pozwolenia na budowę, czyli w warunkach samowoli budowlanej. Bez znaczenia jest przy tym czy samowoli dokonano pod rządem przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. czy też wcześniej. Zarówno bowiem przepisy zastosowanej ustawy, jak i ustawy ją poprzedzającej z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 71, poz. 46 ze zm.), wymagały takiego pozwolenia dla wykonania robót budowlanych mających na celu wzniesienie obiektu budowlanego (art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r. i art. 36 ust.1 Prawa budowlanego z 1961 r.). W świetle powyższego stwierdzić należy, że wskazane przez skarżącą dowody w postaci zdjęć wykonanych w roku 1969 dotyczą okoliczności rozważonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2006r., co oznacza, że nie mogłyby mieć one wpływu na wynik tejże sprawy. W ocenie Sądu dowody w postaci zdjęć wykonanych w 2010 roku nie mogą natomiast stanowić podstawy wznowienia postępowania, jako że nie istniały one w dacie wydawania zaskarżonego wyroku z dnia 9 marca 2006r. W konsekwencji stwierdzić zatem należy, że jakkolwiek skarżąca formalnie powołała ustawową podstawę wznowienia postępowania, to jednak przytoczone okoliczności nie stanowią takiej podstawy. Nie zachodzi zatem przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania, co z kolei powoduje niedopuszczalność wniesionej skargi. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że samo sformułowanie podstawy wznowienia nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 września 2001r. sygn. akt II SA/Gd 970/01, z dnia 23 kwietnia 2009r., II GSK 264/09, z dnia 5 marca 2008r., II FSK 1070/07 i z dnia 17 grudnia 2009r., I GSK 814/08 opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł w postanowieniu na podstawie art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.