II SA/Gd 184/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant: Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 13 grudnia 2023 r., WI-IV.7840.3.3.2023.ESD w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżącej P z siedzibą w S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Spółka P. Spółka komandytowa (dalej: "Spółka", "skarżąca") zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 12 sierpnia 2022 r. do Starosty Słupskiego (dalej: "Starosta", "organ I instancji") wpłynął wniosek dotyczący zmiany decyzji z dnia 27 czerwca 2016 r., obejmującej budowę zakładu produkcji mączki i oleju z ryb wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr: [...]-[...] w miejscowości W., w obrębie ewidencyjnym W., w gminie S., zmienionej decyzjami z dnia 26 czerwca 2018 r. i z dnia 13 lutego 2020 r. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 8 grudnia 2022 r., zmienił swoją decyzję z dnia 27 czerwca 2016 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie złożyła Gmina S. twierdząc, że zmiana pozwolenia na budowę wykazuje rażącą niezgodność z decyzją środowiskową wydaną w 2015 r. dla przedmiotowego zakładu. Wojewoda Pomorski, decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r., uchylił rozstrzygnięcie Starosty Słupskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na brak analizy inwestycji pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z decyzją środowiskową i brak analizy projektu zagospodarowania terenu pod względem zgodności z przepisami technicznymi. Ponownie rozpoznając sprawę Starosta, decyzją z dnia 5 maja 2023 r., zmienił swoją decyzję z dnia 27 czerwca 2016 r. uwzględniając wniosek Spółki. W odwołaniu od powyższej decyzji Gmina S. podtrzymała argument braku zgodności z wydaną decyzją środowiskową oraz brak zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy, decyzją z dnia 29 czerwca 2023 r., uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze względu na konieczność wyjaśnienia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, decyzją środowiskową oraz przepisami technicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprzeciwu Spółki, wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2023 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 624/23, uchylił decyzję organu odwoławczego. W ocenie Sądu to w gestii Wojewody Pomorskiego jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie i zweryfikowanie, czy w przedmiocie wniosku inwestora może zostać wykorzystany tryb wynikający z art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej jako: "Prawo budowlane"). Powtórnie rozpoznając odwołanie Wojewoda Pomorski, decyzją z dnia 13 grudnia 2023 r., uchylił rozstrzygnięcie Starosty Słupskiego z dnia 5 maja 2023 r. oraz odmówił zmiany decyzji z dnia 27 czerwca 2016 r. obejmującej budowę zakładu produkcji mączki i oleju z ryb wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...]-[...] w miejscowości W., w obrębie ewidencyjnym W., w gminie S., zmienionej decyzjami z dnia 26 czerwca 2028 r. i z dnia 13 lutego 2020 r. W uzasadnieniu, przywołując treść i wykładnię przepisu art. 36a Prawa budowlanego Wojewoda podniósł, że dla zmiany udzielonego pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma ustalenie zakresu i charakteru planowanej przez inwestora zmiany zamierzenia budowlanego. Zmiana decyzji w trybie w art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego jest bowiem dopuszczalna tylko w sytuacji istotnego odstąpienia od zatwierdzonego pierwotnie projektu budowlanego. Natomiast w przypadku, gdy zakres zmian prowadzi do powstania zupełnie nowego obiektu konieczne jest wówczas uzyskanie na jego wybudowanie pozwolenia na budowę, a nie dokonanie zmiany udzielonego wcześniej pozwolenia na budowę. Innymi słowy, zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczyć może tylko takich odstępstw, który mają charakter istotny i nie stanowią o przedstawieniu przez inwestora nowego zamierzenia inwestycyjnego. Decyzja zmieniająca wydana na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego powinna nawiązywać w swojej treści do pozwolenia na budowę, którego przedmiot rozstrzygnięcia zmienia, a więc dotyczyć zmian tylko w zatwierdzonym uprzednio w projekcie budowlanym w zakresie wskazanym w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie zakres wnioskowanych zmian dotyczył: stworzenia pomieszczenia kontroli produktu - laboratorium wraz z częścią socjalną, zabudowy slipu, stworzenia nowej powierzchni magazynowej - magazynu podręcznego, magazynu chemii, magazynu odpadów, budowy fundamentu pod system dezodoryzacji, wiaty oraz infrastruktury technicznej. Według planu zagospodarowania terenu są to obiekty nowoprojektowane, zaplanowane obok głównego budynku produkcyjno - magazynowego znajdującego się na nieruchomości inwestycyjnej. W związku z powyższym, w ocenie organu, należy uznać, że inwestor zamierza rozbudować inwestycję o dodatkowe obiekty, a nie dokonać zmian w obiekcie istniejącym. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany magazyn jest odrębnym od hali produkcyjnej budynkiem (rys. od 01 do 05), natomiast zabudowa slipu (rys. od 06 do 10) i część socjalna oraz laboratorium (rys. od 11 do 15) są obiektami budowlanymi, które posiadają zaprojektowane wejścia do hali produkcyjnej. Jak wyjaśnił Wojewoda, WSA w Gdańsku w wyroku sygn. akt II SA/Gd 624/23 przyjął, że w zakresie wskazanym przez ustawodawcę w przepisie art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego dopuszczalne jest dokonanie istotnych odstępstw dotyczących każdego z elementów przedmiotowych katalogu ustawowego, ale w obrębie inwestycji oznaczonej w pierwotnie udzielonym pozwoleniu na budowę. Oznacza to możliwość zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, sposobu jego użytkowania i innych zmian określonych w omawianym przepisie, a także zmiany sposobu zagospodarowania działki lub terenu, ale bez możliwości wprowadzenia na nie nowego (nie uwzględnionego w pierwotnie zatwierdzonym projekcie budowlanym) obiektu budowlanego lub jego części (z wyjątkiem obiektów małej architektury oraz urządzeń budowlanych), a właśnie z nowymi obiektami mamy do czynienia w omawianej sprawie. Wojewoda zwrócił uwagę, że inwestycja została zaprojektowana na terenie, na którym w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 27 czerwca 2016 r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu 31.08.2011 r. Uchwałą Rady Gminy Słupsk nr X/94/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miejscowości Włynkówko. Jednakże Rada Gminy Słupsk, w dniu 24 stycznia 2019 r. podjęła Uchwałę nr IV/51/2019 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miejscowości Włynkówko. Z uchwały tej wynika, że do § 60 ust. 1 planu z 2011 r. dodano pkt 5, na mocy którego wyklucza się między innymi realizację inwestycji: a) produkujących mączkę rybną i olej rybny, (...), f) oraz innych przetwarzających produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, określone w przepisach odrębnych dotyczących produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. W niniejszej sprawie zakres wnioskowanych zmian dotyczył rozbudowy o nowe obiekty budowlane zakładu produkującego mączkę rybną. Rozbudowa, zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego jest częścią składową definicji budowy. Na budowę nowych obiektów niezbędne jest, co do zasady uzyskanie pozwolenia na budowę, a jak wynika z art. 35 Prawa budowlanego jedną z pierwszych czynności, którą powinien podjąć organ administracji architektoniczno - budowlanej jest przesądzenie o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Wojewody budowa nowych obiektów budowlanych związanych z produkcją mączki rybnej, w sytuacji, kiedy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość realizacji takiej inwestycji, jest niezgodna z zapisami tego planu. Negatywna ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czyni zatem zbędnym wymóg weryfikacji potrzeby zgodności z wcześniej uzyskaną przez inwestora decyzją środowiskową. Brak zgody na realizację inwestycji w kształcie postulowanym w złożonym wniosku o zmianę pozwolenia na budowę powoduje w konsekwencji, że rozważania o jej wpływie na środowisko są zbędne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Pomorskiego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 36a Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i przyjęcie, że zakres projektowanych zmian w przedmiotowej sprawie stanowi o konieczności wystąpienia z odrębnym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") sądowa kontrola legalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, tj. stwierdzeniu czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga danej sprawy administracyjnej, a ocenia jedynie, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego podejmowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2023 r., I OSK 2300/22). Kontrola legalności przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie w tak zakreślonych granicach kognicji doprowadziła do wniosku, że organ architektoniczno-budowlany procedował z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a ustaleń dokonano na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest legalność decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 13 grudnia 2023 r., którą uchylono decyzję Starosty Słupskiego z dnia 5 maja 2023 r. i odmówiono zmiany decyzji z dnia 27 czerwca 2016 r. o pozwoleniu na budowę zakładu produkcji mączki i oleju z ryb wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr [...]-[.. .] w miejscowości W., w obrębie ewidencyjnym W., w gminie S., zmienionej decyzjami z dnia 26 czerwca 2028 r. i z dnia 13 lutego 2020 r. (dalej jako: "decyzja Wojewody"). Jak wynika z akt sprawy Wojewoda uznał, że zamierzenie inwestycyjne P. Spółka komandytowa (dalej jako: "Spółka", "strona skarżąca") polegające na stworzeniu pomieszczenia kontroli produktu – laboratorium wraz z częścią socjalną, zabudowy slipu, stworzeniu nowej powierzchni magazynowej – magazynu podręcznego, magazynu chemii, magazynu odpadów, budowy fundamentu pod system dezodoryzacji, wiaty i infrastruktury technicznej dotyczyło nowoprojektowanych obiektów zaplanowanych obok głównego budynku produkcyjno - magazynowego. Oznacza to, że Spółka zamierzała rozbudować inwestycję o dodatkowe obiekty, a nie dokonać zmian w obiekcie istniejącym. To ustalenie stanowiło podstawę uchylenia decyzji Starosty Słupskiego zmieniającej pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 27 czerwca 2016 r. obejmujące budowę zakładu produkcji mączki i oleju z ryb wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr: [...]-[...] w miejscowości W., w obrębie ewidencyjnym W., w gminie S., zmienionej decyzjami z dnia 26 czerwca 2018 r. oraz z dnia 13 lutego 2020 r. (dalej jako: "decyzja pierwotna") i odmowy zmiany tej decyzji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej jako: "P.b."), zgodnie z którym istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Katalog istotnych odstępstw od projektu budowlanego zawiera przepis art. 36a ust. 5 powoływanej ustawy. Powyższa konstrukcja prawna oparta jest o tzw. luz decyzyjny. Organ administracji rozstrzygając w sprawie wniosku o wydanie decyzji na podstawie art. 36a ust. 1 P. b. zobowiązany jest rozstrzygnąć czy projektowane zmiany mieszczą się w zakresie zmian istotnych w rozumieniu art. 36a ust. 5 P.b. i jednocześnie czy stanowią zmianę wydanego uprzednio pozwolenia na budowę czy też dotyczą zamierzenia, które wymaga odrębnego (nowego) pozwolenia. Podkreślenia wymaga, że działanie w ramach luzu decyzyjnego nie oznacza całkowitej swobody w interpretacji przepisów określających warunki uzyskania zmiany pozwolenia na budowę. Wybór organu powinien być potwierdzony całościowym rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Przewidziany w art. 36a P.b. tryb powinien być wykorzystywany dla korekty zamierzenia inwestycyjnego, a nie całkowitej zmiany projektowanego przedsięwzięcia przejawiającej się np. w odmiennym zagospodarowaniu działki. Zasadą jest, że prace budowlane powinny być prowadzone zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a uwzględnienie istotnych odstępstw od niego powinno być rozpatrywane w kategoriach wyjątku i nie może prowadzić do wykładni rozszerzającej art. 36a ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Nie może to prowadzić do wydania takiej decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, która uprawnia do realizacji nowego obiektu i jest w istocie pozwoleniem na budowę (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 921/17; wyroki WSA w Warszawie z dnia: 29 stycznia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 767/17 i 10 sierpnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 505/06). Należy też zwrócić uwagę, że w judykaturze powszechnie zaakceptowany został pogląd, zgodnie z którym zastosowanie powołanego wcześniej przepisu poprzez dokonanie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę jest możliwe tylko w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą. Istotne odstąpienie, o którym mowa w powoływanym przepisie nie może bowiem oznaczać wybudowania innego obiektu, choćby jego przeznaczenie było podobne, a nawet identyczne. Tożsamość obiektu musi dotyczyć jego podstawowych cech takich jak kształt, wygląd elewacji, rozwiązania konstrukcyjne, ale nie oznacza ich identyczności. Z założenia bowiem omawiana procedura zakłada wprowadzenie różnic pomiędzy pierwotnym i zmienionym projektem budowlanym. Stanowisko takie prezentowane jest również w literaturze przedmiotu (por. wyroku NSA z dnia: 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1924/06, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2563/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2478/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 549/16; Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2012). Niedopuszczalne jest zatem uzyskanie w trybie określonym w art. 36a ust. 1 P.b. pozwolenia na przeprowadzenie nowej inwestycji odrębnej od uwzględnionej w ramach pierwotnego pozwolenia na budowę, natomiast jeśli wniosek inicjujący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia faktycznie odnosi się jedynie do nawet daleko idących, ale tylko zmian w zatwierdzonym uprzednio projekcie budowlanym, to brak jest ograniczeń co do zakresu postulowanych zmian (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 6/17, LEX nr 2598714). Trafnie zatem wskazał WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt: II SA/Gd 624/23, uchylającym wcześniejszą decyzję kasacyjną Wojewody, że art. 36a ust. 1 P.b. zawiera regulację umożliwiającą inwestorowi dokonanie w toku procesu inwestycyjnego w sposób legalny istotnych odstępstw (zmian) od zatwierdzonego uprzednio ostateczną decyzją projektu budowlanego. Procedura przyjęta w przepisie art. 36a P.b. traktowana jest jako przywilej inwestora, który - w określonych ustawowo warunkach - może skorygować pierwotną koncepcję inwestycji bez konieczności ponownego uzyskiwania pozwolenia na budowę, ale na podstawie decyzji zmieniającej udzielone mu wcześniej pozwolenie. Dopuszczalne są zatem istotne odstępstwa dotyczące każdego z elementów przedmiotowych katalogu ustawowego, ale w obrębie inwestycji oznaczonej w pierwotnie udzielonym pozwoleniu na budowę. Oznacza to możliwość zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, sposobu jego użytkowania i innych zmian określonych w omawianym przepisie, a także zmiany sposobu zagospodarowania działki lub terenu, ale bez możliwości wprowadzenia na nie nowego (nie uwzględnionego w pierwotnie zatwierdzonym projekcie budowlanym) obiektu budowlanego lub jego części (z wyjątkiem obiektów małej architektury oraz urządzeń budowlanych). Z powyższego wynika, że ocena dopuszczalności projektowanych zmian wymaga zestawienia wydanego uprzednio projektu budowlanego z nowym zamierzeniem inwestycyjnym i porównaniem ich zakresów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda przyjął, że wniosek Spółki dotyczy obiektów nowoprojektowanych, zaplanowanych obok budynku głównego produkcyjno – magazynowego, co oznacza, że skarżąca zamierza rozbudować inwestycję o dodatkowe obiekty. Oceny tej dokonano wyłącznie na podstawie dokumentacji przedstawionej przez Spółkę, a dotyczącej zmiany decyzji pierwotnej. W nadesłanych przez organy administracji aktach brak jest jednak pozwolenia "zmienianego", co oznacza, że dokonanie kompleksowej weryfikacji oceny organu odwoławczego nie jest możliwe. Brak możliwości zestawienia "decyzji pierwotnej" z nowym zamiarem inwestycyjnym uniemożliwia ocenę czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zmianą możliwą do zakwalifikowania w trybie art. 36a P.b., czy też zakres nowej inwestycji wymaga wydania nowego pozwolenia na budowę. Nie można zatem ocenić czy ustalenie, że obiekty mają charakter "nowoprojektowanych" jest prawdziwe. To, że zostały zaprojektowane czy konieczność ich powstania ujawniła się w trakcie realizacji inwestycji głównej – zakładu produkcji mączki i oleju z ryb – nie oznacza, że nie dotyczył ich pierwotny projekt budowlany. Uzasadnienia stanowiska Wojewody można się doszukiwać w części opisowej "Projektu zagospodarowania terenu", gdzie Spółka użyła sformułowań: "zmiany dotyczą lokalizacji nowych obiektów (rozbudowy)" (s. 1.11B), "nowoprojektowana część socjalna", "projektuje się dodatkowe powierzchnie magazynowe", "stworzenie nowych powierzchni magazynowych" (s. 1.13). Z drugiej jednak strony, w tym samym dokumencie Spółka wskazuje, że "Projektowane zmiany dotyczą rozbudowy istniejącego już (uzyskano odbiór częściowy) zakładu produkcji mączki i oleju z ryb" (s. 1.12). W nadesłanych aktach administracyjnych znajduje się także kopia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Słupskim z dnia 10 lutego 2020 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie zakładu produkcji mączki i oleju z ryb wraz z niezbędną infrastrukturą, w tym m. in. "zewnętrznych urządzeń chłodniczych + fundamentów" na działkach na [...]-[...] w miejscowości W. Brak "decyzji pierwotnej" nie pozwala na ustalenie czy wspominane fundamenty mogą mieć związek z objętymi wnioskiem o wydanie decyzji w trybie ar. 36a P.b. fundamentami do dezodoryzacji. Ponadto, brak decyzji o pozwoleniu na budowę z 2016 r. uniemożliwia ustalenie czy i w jaki sposób określono w niej "niezbędną infrastrukturę". W ocenie Sądu, zamiar rozbudowy zakładu o laboratorium, magazyn, zabudowę slipu oraz zaprojektowanie wejść do hali produkcyjnej z tych pomieszczeń samo w sobie nie oznacza, że są to dodatkowe (nowe, tj. takie, których nie obejmowała decyzja pierwotna) obiekty, a nie zmiany w obiekcie istniejącym. Dokonanie bezspornych ustaleń w tym zakresie wymaga jednak zestawienia porównawczego "decyzji pierwotnej" z projektowaną inwestycją. Zestawienia takiego nie dokonał organ odwoławczy, a brak w aktach sprawy "decyzji pierwotnej" uniemożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uwagi na konieczność powtórnej oceny projektowanego zamierzenia Sąd zwraca też uwagę na okoliczność, że wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 36a P.b. dotyczył: stworzenia pomieszczenia kontroli produktu - laboratorium wraz z częścią socjalną, zabudowy slipu, stworzenia nowej powierzchni magazynowej - magazynu podręcznego, magazynu chemii, magazynu odpadów, budowy fundamentu pod system dezodoryzacji, wiaty oraz infrastruktury technicznej. Nawet gdyby przyjąć, że stanowisko Wojewody jest trafne, to rozważenia wymagałoby czy pozwolenia na budowę wymaga np. budowa fundamentu pod system dezodoryzacji bądź projektowana wiata. Należy też zaznaczyć, że z "Planu zagospodarowania terenu" wynika, iż projektowane laboratorium ma składać się z kontenerów (rysunek Planu oraz opis "projektowane laboratorium (kontenery)"). Przy tak określonym zmierzeniu Spółki, organ administracji powinien rozważyć czy całość zaplanowanej inwestycji podlega regulacji ustawy Prawo budowalne, a jeśli nie – to co do części co do części, która podlega – czy wymaga ona w całości pozwolenia na budowę. W tym zakresie zabrakło wnikliwego ustalenia stanu faktycznego przez co doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), a postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem jego zasad ogólnych: prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i informowania stron (art. 9 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. W ramach przysługujących Wojewodzie kompetencji możliwe jest ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, zgodnego ze wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł, na którą składa się wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) będącego radcą prawnym ustalone na postawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), uiszczony wpis (500 zł) i opłata od pełnomocnictwa (17 zł). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.