II SA/Gd 215/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 22 stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "SKO"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej "u.p.z.p."), § 3, § 4 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), po rozpatrzeniu odwołania A. T. (dalej "Skarżący") od wydanej z upoważnienia Burmistrza Gminy decyzji Kierownika Referatu Urbanistyki i Nieruchomości (dalej "organ I instancji") z dnia 22 maja 2017 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości B. (dalej "przedmiotowa nieruchomość"), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 25 luty 2015 r. A. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną na terenie przedmiotowej nieruchomości. W charakterystyce inwestycji podano, że projektowana powierzchnia zabudowy budynków wynosi 188,8 m2 x 4, liczba kondygnacji: 1 kondygnacja + poddasze, pow. działki podlegająca przekształceniu - 1.250 m2. Podano także we wniosku zapotrzebowanie na wodę 0,5 x 8 m3/dobę; kanalizacja: 0,5 x 8 m3/dobę; energia: 10 x 8 kW/dobę; gaz 1 x 8 m3/dobę. Odprowadzanie ścieków odbywać się będzie do kanalizacji sanitarnej. Dostęp do drogi publicznej od działki gminnej nr [..] przez działki: [..]-[..]. W dniu 16 lipca 2015 r. organ I instancji wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie przedmiotowej nieruchomości. SKO decyzją z dnia 2 stycznia 2017 r. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania, organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku, a osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia opracowała analizę dotyczącą warunków zabudowy oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy. Projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia Starosty, Marszałka Województwa i Geologa Powiatowego. Organ I instancji zwrócił się o opinię w sprawie do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, A. i B.. Starosta uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zagrożenia ruchami masowymi ziemi i oświadczył, że nie zajmie stanowiska w zakresie ochrony gruntów rolnych. Z-ca Dyrektora Oddziału GDDKiA wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nie jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie dróg krajowych będących w zarządzie GDDKiA i na obecnym etapie projektowym Obwodnicy Metropolii działka ta leży poza granicami pasa drogowego oraz poza granicą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w obu wariantach planowanej budowy drogi ekspresowej [..] na odcinku Obwodnicy Metropolii. A. potwierdziła, że na przedmiotowym terenie nie planuje żadnych przedsięwzięć inwestycyjnych w zakresie sieci elektroenergetycznych o napięciach 220 kV i 400 kV oraz nie posiada na tym terenie obiektów o tych napięciach. W dniu 22 maja 2017 r. organ I instancji wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie przedmiotowej nieruchomości. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego, SKO decyzją z dnia 22 stycznia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując treść art. 4 ust. 1 i 2, art. 52 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 62 ust. 1, art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i 2, § 5, § 6 ust. 1 i 2, § 7 ust. 1-4, § 8 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), organ odwoławczy wskazał, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, lecz nie mniej niż 50 m, co potwierdza załącznik graficzny do decyzji. Szerokość frontu działki wynosi ok. 90 m, a więc trzykrotna szerokość frontu działki to 270 m. Obszar analizowany wyznaczono w promieniu większym niż wymagany. Jak wskazała autorka "analizy", obszar analizowany powiększono, celem odniesienia się do szerszego kontekstu urbanistycznego i zapewnienia ładu przestrzennego. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa. Tym samym planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji występującej w obszarze analizowanym, spełniona jest zasada "dobrego sąsiedztwa". W sprawie ustalono linie zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z analizy urbanistycznej wynika, iż średni wskaźnik pow. zabudowy w obszarze analizowanym wynosił 19,79 %, a dla działek o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej - 20,25%. Współczynnik zabudowy przyjęto dla działki objętej wnioskiem - do 23% powierzchni. W uzasadnieniu autorka analizy wskazała, iż jest to wskaźnik pow. zabudowy zbliżony do wskaźnika zabudowy sąsiednich działek nr [..]-[..]. Nadto, za przyjęciem wyższego współczynnika zabudowy niż średni wynikający z analizy, przemawia fakt, iż obecnie na przedmiotowym terenie występują budynki w zabudowie bliźniaczej o parametrach zbliżonych do wnioskowanej inwestycji. Średnia szerokość elewacji frontowej dla wszystkich działek w obszarze analizowanym wynosi 18,9 m, a dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 21,34m. Ustalono ten parametr - do 20 m. Autorka analizy wyjaśniła, że za przyjęciem wyższego parametru szerokości elewacji frontowej niż średni wynikający z analizy, przemawia fakt, iż obecnie na przedmiotowym terenie występują budynki w zabudowie bliźniaczej o parametrach zbliżonych do wnioskowanej inwestycji. W analizie urbanistycznej i decyzji o warunkach zabudowy - ustalono "wysokość budynku (wysokość zabudowy)" - do 9,5 m. Szczegółowa analiza zabudowy w obszarze analizowanym wykazała, że występują budynki o liczbie 2 kondygnacji i wysokości - średnio: 8,83m, a dla budynków jednorodzinnych - 9,82 m. Jednak z uwagi na zróżnicowaną zabudowę autorka analizy przyjęła, że dopuszczalna wysokość budynków to 9,5 m. Z analizy urbanistycznej wynika, iż w obszarze analizowanym występują dachy dwuspadowe oraz dachy wielospadowe oraz kierunek kalenicy – równoległe/prostopadłe. W ocenie SKO wyjaśnienie przyjętych parametrów planowanej zabudowy jest wystarczające. SKO uznało za niezasadny zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w dniu 25 lutego 2015 r., tj. dniu złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Zatem po upływie 9 miesięcy (tj. 25 listopada 2015 r.), nie można było zawiesić postępowania. Nadto SKO wskazało, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z projektem planu zagospodarowania przestrzennego, a tylko w takim przypadku uzasadnione byłoby zawieszenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. SKO uznało także za niezasadny zarzut naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez powierzenie sporządzenia analizy w sprawie osobie nie posiadającej odpowiednich uprawnień. Organ wskazał, że analiza dotycząca warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości została opracowana przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy projekt decyzji wraz z analizą. Nietrafny w ocenie SKO jest także zarzut wydania decyzji po uzgodnieniu z podmiotem nieuprawnionym, ponieważ projekt decyzji nie był uzgadniany, a organ I instancji zwrócił się jedynie do wskazanego podmiotu z prośbą o opinię w związku z zapewnieniem dostępu do infrastruktury technicznej, co było dopuszczalne w toku postępowania i służyło wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. SKO uznało za bezpodstawny zarzut naruszenia ładu przestrzennego, ponadto wskazało, że zarzut ten nie może być podnoszony przez stronę, bowiem dotyczy interesu publicznego, a nie indywidualnego interesu strony. Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p., przepis art. 1 ust. 2 (dotyczący naruszenia ładu przestrzennego) nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. SKO za niezasadne uznało także pozostałe zarzuty odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo uchwalenia przez Radę Gminy w dniu 12 grudnia 2017 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M. gm. Ż., tj. dla terenu objętego zmianą zagospodarowania, a zatem braku przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy; - w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania I instancji w całości pomimo, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe wobec uchwalenia przez Radę Gminy w dniu 12 grudnia 2017r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M. gm. Ż., tj. dla terenu objętego zmianą zagospodarowania, a zatem braku przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy; - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez brak rozpoznania i ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności: a) zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo istnienia projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego terenu objętego zmianą zagospodarowania, a zatem braku przesłanek do jej wydania, b) zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy przy braku wskazania danych eko-fizjograficznych, co decyduje o znacznym uogólnieniu wymagań środowiskowych, c) zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 ust. 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i podanie nieprawidłowej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji w stanowiącej załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji analizie dotyczącej warunków zabudowy, tj. u.p.z.p.; - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 k.p.a. poprzez brak rozpoznania zarzutu naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uwzględnienia konieczności dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego celem zagwarantowania ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., a poprzestanie jedynie na stwierdzeniu, że zarzut ten nie może stanowić wyłącznej odmowy ustalenia warunków zabudowy, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia dlaczego zarzuty podniesione w odwołaniu zakwalifikowane zostały jako niezasadne, brak ustosunkowania się do uzasadnienia faktycznego tych zarzutów wskazanego w odwołaniu, co skutkowało brakiem możliwości dokonania kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi odpowiedz na pytanie, jakie konsekwencje w okolicznościach przedmiotowej sprawy ma uchwalenie przez Radę Gminy w dniu 12 grudnia 2017 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotową nieruchomość, w szczególności jaki wpływ ma ta okoliczność na postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją SKO w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Przepis art. 4 ust 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast art. 4 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczyć należy również, że jak wynika z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Porównanie przywołanych powyżej przepisów wskazuje jednoznacznie, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie jest więc możliwe ustalenie warunków zabudowy w sytuacji gdy nieruchomość, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wejdzie w życie w trakcie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, postępowanie to staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedłby w życie w trakcie postępowania odwoławczego, to wydana przez organ I instancji decyzja nie może uzyskać przymiotu ostateczności i podlega uchyleniu, a postępowanie przed organem I instancji umarza się (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 65/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SA/Po 407/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1171/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 676/18, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W przekonaniu Sądu żadna z przywołanych powyżej sytuacji nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem Skarżącego, zaskarżona decyzja SKO została wydana w sytuacji, gdy brak był przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na uchwalenie w dniu 12 grudnia 2017 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego przedmiotową nieruchomość. Ze stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić. Zauważyć bowiem należy, że zaskarżona decyzja SKO z dnia 22 stycznia 2018 r. jest kolejną w sprawie, a postępowanie toczy się od 2015 r. (wniosek złożono w dniu 25 lutego 2015 r.). Przychylając się do wniosku Skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, Sąd wskazuje, iż uchwała Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M., gmina Ż. została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa (Dz.Urz. Woj.. z 2018r. poz. 256), w dniu 22 stycznia 2018 r. Zgodnie z § 76 ww. uchwały, wejście uchwały w życie następuje po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa. Zatem uchwała weszła w życie z dniem 5 lutego 2018 r. Tym samym do tego dnia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części wsi B. oraz fragmentu wsi M., zatwierdzony ww. uchwałą z dnia 12 grudnia 2017 r., nie obowiązywał. W konsekwencji zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie były wydane w okresie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem Skarżącego. Wbrew twierdzeniom skargi, to nie dzień uchwalenia, lecz dzień wejścia w życie Uchwały Rady Miejskiej jest w rozpatrywanej sprawie kluczowy. Powyższe czyni bezskutecznym zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 u.p.z.p., bowiem zaskarżona decyzja została wydana w okresie, w którym brak było planu miejscowego dla przedmiotowej nieruchomości (bowiem nie wszedł on jeszcze w życie), co uzasadniało ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji. W związku z powyższym, wbrew wywodom skargi, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe z dniem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, nie istniały podstawy do jego umorzenia. W trakcie postępowania pierwszo, ani drugo-instancyjnego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący przedmiotową nieruchomość, nie wszedł jeszcze w życie. Nie podlegają wobec powyższego merytorycznej ocenie Sądu podnoszone przez Skarżącego zarzuty w przedmiocie zaistniałych rozbieżności pomiędzy ustaleniami zawartymi w zaskarżonej decyzji i w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. To zaś świadczy o tym, że zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 5 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i brak umorzenia postępowania, nie zasługuje na uwzględnienie. Natomiast podnoszone przez Skarżącego argumenty w zakresie konieczności stwierdzenia wygaśnięcia zaskarżonej decyzji pozostają irrelewantne w niniejszej sprawie, a rozpatrzone zostaną przez stosowne organy w związku z wniesieniem przez Skarżącego stosownego wniosku w dniu 5 marca 2018 r. na podstawie art. 65 u.p.z.p. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 k.p.a. określającego zasadę dwuinstancyjności postępowania poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstaw uznania podniesionych przez stronę zarzutów za bezpodstawne, Sąd wskazuje, iż choć znajdują one częściowe uzasadnienie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, to jednakże nie mogą odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku w postaci uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a., a doprecyzowaną w art. 127 k.p.a., zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji. Rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego o ile organ odwoławczy naruszenia takiego się dopatrzy w orzeczeniu organu niższej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Rola organu odwoławczego nie ogranicza się zatem do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 512/18). Organ odwoławczy nie jest związany uzasadnieniem wniesionego środka zaskarżenia; powinien skontrolować postępowanie i orzeczenia organu pierwszej instancji z punktu widzenia legalności, a także celowości i słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy zarzuty w tym zakresie zostały podniesione, czy też nie przez odwołującego. Organ odwoławczy ma obowiązek ustosunkować się do zarzutów odwołania, ale przedmiotem jego rozstrzygnięcia nie może być tylko ten aspekt sprawy (por wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 11/18). Wypełnienie przez organ odwoławczy wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania, tj. ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy poprzez ponowne ustalenie jej stanu faktycznego, dokonanie jego subsumpcji pod stosowne przepisy prawa oraz odniesienie się do stanowiska strony przedstawionego w odwołaniu, winno znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji wydanej przez ten organ. Zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe unormowania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, zaś brak szczegółowego odniesienia się przez organ odwoławczy do niektórych z podniesionych w odwołaniu zarzutów przejawiający się w uznaniu ich za bezzasadne, pozostaje jednakże bez wpływu na treść podjętego w sprawie, a zaskarżonego do sądu administracyjnego, rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadnia uwzględnienie skargi przez sąd. Powyższe nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie. Zauważyć bowiem należy, że strona skarżąca we wniesionej skardze podniosła, że organ nie rozpoznał i nie ustosunkował się do czterech zarzutów odwołania, podniesionych w pkt 1, 5, 6 i 7 tegoż odwołania. W istocie jednakże Sąd stwierdza, że organ odwoławczy odniósł się do wszystkich ww. zarzutów odwołania, jedynie w zakresie zarzutu nr 6 i 7 odstąpił od szczegółowego uzasadnienia uznania ich za bezpodstawne (co jak wyżej wskazano, nastąpiło z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., jednakże pozostaje bez wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie). Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania przez organ odwoławczy zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo istnienia projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego terenu objętego zmianą zagospodarowania, a zatem braku przesłanek do jej wydania, Sąd stwierdza, że organ odwoławczy uwzględnił istnienie projektu planu zagospodarowania przestrzennego wprost stwierdzając w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z projektem planu zagospodarowania przestrzennego (str. 7 zaskarżonej decyzji). Wbrew twierdzeniom Skarżącego, SKO odniosło się do podnoszonej w odwołaniu kwestii istnienia projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania przez organ odwoławczy zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy bez uwzględnienia konieczności dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego celem zagwarantowania ładu przestrzennego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., Sąd stwierdza, że organ odwoławczy ustosunkował się do powyższego zarzutu w zaskarżonej decyzji uznając go za bezpodstawny z przyczyn następujących: brak poparcia stosowną argumentacją (organ odwoławczy uznał zarzut za niczym niepoparty), niemożność podnoszenia zarzutu w przedmiocie ładu przestrzennego z uwagi na fakt, że dotyczy on interesu publicznego, a nie indywidualnego interesu strony, a także fakt, iż zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. art. 1 ust. 2 dotyczący naruszenia ładu przestrzennego, nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu przytoczone przez organ odwoławczy argumenty były wystarczające dla uznania, że wykazał on bezpodstawność podniesionego przez stronę zarzutu. Odnosząc się do zarzutu nierozpoznania przez organ odwoławczy zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy przy braku wskazania danych eko-fizjograficznych, co decyduje o znacznym uogólnieniu wymagań środowiskowych, a także zarzutu naruszenia art. 59 ust. 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i podanie nieprawidłowej podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji w stanowiącej załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji analizie dotyczącej warunków zabudowy, tj. u.p.z.p., Sąd stwierdza, że w istocie organ odwoławczy ustosunkowując się do ww. zarzutów w zaskarżonej decyzji poprzestał na uznaniu ich za niezasadne, czym – jak już wyżej wykazano – naruszył przepis art. 107 § 3 k.p.a., to jednakże uchybienie to pozostawało bez wpływu na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu bowiem, ocena podniesionych przez Skarżącego zarzutów była prawidłowa. Wskazać bowiem należy, że dane eko-fizjograficzne zawiera opracowanie ekofizjograficzne, którego sporządzenie poprzedza sporządzenie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który – jak wskazano powyżej – został uwzględniony przez organ odwoławczy, bowiem w zaskarżonej decyzji dał on wyraz dokonaniu oceny planowanej inwestycji pod względem jej zgodności z tymże projektem, która to ocena nie wykazała sprzeczności. W związku z powyższym zasadnie organ odwoławczy uznał zarzut braku wskazania danych eko-fizjograficznych za niezasadny. Natomiast Skarżący nie wykazał, by podanie nieprawidłowej podstawy prawnej w analizie dotyczącej warunków zabudowy, miało jakikolwiek wpływ na jej treść, a tym samym na treść opierającej się na tejże analizie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (która, co wypada wskazać, została oparta na prawidłowo wskazanych i przywołanych w jej treści przepisach prawa). Co więcej, zauważyć wypada, że sam Skarżący we wniesionej skardze kwalifikuje powyższą wadliwość jako niemającą wpływu na wynik sprawy, bądź też stanowiącą omyłkę pisarską. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, w świetle powyższych ustaleń, iż zarzuty naruszenia prawa materialnego należało uznać za niezasługujące na uwzględnienie, a w sprawie nie doszło do takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych ustaleń, wniesiona skarga jawi się jako bezzasadna. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.