II SA/Gd 233/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w G. na decyzję Wojewody z dnia 29 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 29 stycznia 2018 r. w przedmiocie odszkodowania z tytułu ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, dostępne na stronie internetowej htps://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe uwagi do wniosku złożonego w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że Skarżąca we wniosku nie wskazała żadnych okoliczności, potwierdzających, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczyć nalży, że niska kwota zasądzonego odszkodowania – 901 zł oraz stan majątkowy Skarżącej, która jest spółką o znacznym majątku, nie potwierdzają, że zapłata odszkodowania może skutkować wystąpieniem następstw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji.