II SA/Gd 254/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej w W. na decyzję Wojewody z dnia 1 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej w W. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r., otrzymanym przez organ w dniu 26 kwietnia 2012 r., A Spółka z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W. dokonała zgłoszenia Staroście Powiatowemu w P. zamiaru przeprowadzenia robót budowlanych polegających na montażu reklamy dwutablicowej o wymiarach 12m x 4m, na działce nr [...] w miejscowości B., gmina P. Decyzją z dnia 11 maja 2012 r. Starosta G. zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania reklamy dwutablicowej. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). W uzasadnieniu przytoczono brzmienie postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy P. Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Nr [...] z dnia 20 września 2005 r., poz. 1814). Zgodnie z planem miejscowym obszar działki objęty inwestycją znajduje się w strefie oznaczonej symbolem "KS", czyli drogi ekspresowe – 50 m, dwie jezdnie, a jako funkcję dodatkową ustala się przeznaczenie terenu pod lokalizację obiektów obsługi ruchu drogowego tj. stacje paliw, serwisowe stacje obsługi, obiekty handlowo - gastronomiczne i noclegowe oraz szkółki ruchy drogowego. Organ stwierdził, że proponowane posadowienie tablicy reklamowej narusza ustalenia planu. Decyzja została wysłana na adres pełnomocnika spółki w dniu 11 maja 2012 r., a została niego odebrana w dniu 30 maja 2012 r., co dokumentuje zwrotne poświadczenie odbioru, znajdujące się w aktach. W odwołaniu od decyzji Starosty "A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o braku przeciwwskazań wobec zamiaru wykonania planowanych robót budowlanych. Podniesiono w nim, że organ nie wniósł sprzeciwu w ustawowym terminie, albowiem decyzja została doręczona w 34 dniu od daty zgłoszenia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 października 2008 r. sygn. II GPS 4/08 zarzucono, że termin 30 dniowy do zgłoszenia sprzeciwu obejmuje także termin doręczenia decyzji, nie jest on zachowany poprzez nadanie decyzji w placówce pocztowej. Wobec nie dochowania terminu, wniesiony sprzeciw nie jest skuteczny i narusza art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Decyzji zarzucono także naruszenie przepisów prawa miejscowego, albowiem wedle strony skarżącej, ustalenia planu miejscowego nie zabraniają na tym terenie sytuowania tablic reklamowych. Ponadto, zgodnie z § 13 ust. 4 powoływanej wyżej uchwały, poza funkcją podstawową (KS) przeznaczoną pod drogę ekspresową, uzupełniająco przewidziana jest dopuszczalność innych funkcji, o ile nie pozostaje to w kolizji z enumeratywnie wymienionymi przesłankami, wskazanymi w tym przepisie. Zdaniem skarżącego, ich analiza wskazuje jednoznacznie, iż wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji urządzenia dwutablicowego na działce nr [...], nie pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego, decyzja została wydana także z naruszeniem art. 7, 8 i 9 k.p.a., gdyż rolą organów jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów. Decyzją z dnia 1 lutego 2013 r. Wojewoda utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji po upływie terminu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia. Termin z art. 30 ust. 5 dotyczy organu, który winien w nim sprzeciw wnieść, a nie decyzję doręczyć. Wskazuje na to redakcja przepisu i użyte w nim sformułowania. W tym zakresie organ II instancji powołał się na liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (II FPS 7/09, II OSK 1447/10, II OSK 462/11, II OSK 737/11), w których zostało przyjęte, że dla zachowania przedmiotowego terminu wystarczające jest wydanie decyzji zawierającej sprzeciw, niezależnie od tego, że zostanie ona wysłana lub doręczona już po jego upływie. Podkreślił też, że koncepcja ta jest właściwa, bowiem nie uzależnia utraty kompetencji organu do wydania decyzji od daty doręczenia decyzji czy też nadania przesyłki w urzędzie pocztowym. W przeciwnym razie prawo organu do wniesienia sprzeciwu byłoby uzależnione od niepewnej daty doręczenia, trudno byłoby w takiej sytuacji ustalić do jakiej daty organ miałby kompetencje do wydania sprzeciwu, bądź od czynności technicznej nadania przesyłki w urzędzie pocztowym. Ponadto organ wskazał, że z uwagi na konsekwencje, jakie wiążą się z upływem terminu materialnego, podmiot, do którego termin się odnosi, musi wiedzieć, kiedy rozpoczyna on i kiedy kończy swój bieg. Organ, musi wiedzieć, jakie określone skutki prawne wywoła jego zachowanie. A zatem - jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności - to dokonanie jej także w ostatnim dniu przed jego upływem, jest równoznaczne z dochowaniem terminu. Okres od początku do końca terminu obejmuje czas, w którym organ może dokonać tej czynności. Nie można nałożyć na organ obowiązku, którego wykonanie albo niewykonanie zależy od okoliczności, na które nie ma on bezpośredniego wpływu, a upływ terminu do dokonania czynności nie może nastąpić w momencie nieprzewidywalnym dla organu. Organ ustalił, że decyzja wnosząca sprzeciw do zgłoszenia z 26 kwietnia 2012 r. została wysłana 11 maja 2012 r., zatem w szesnastym dniu od zgłoszenia, czyli przed upływem terminu określonego w art. 30 ust. 5 prawa budowlanego. Wojewoda wskazał, że skarżąca wezwana została przez organ II instancji, na podstawie z art. 35 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 nr 19 poz. 115 ze zm.), do przedłożenia uzgodnienia przedmiotowej inwestycji z właściwym zarządcą drogi, gdyż zgodnie z powołanym powyżej przepisem: "zarządca drogi uzgadnia zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części." Pomimo, iż nie zrobił tego organ I instancji, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Gdańsku II SA/Gd 255/12) obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne wyjaśnienie i rozpatrzenie sprawy. Sprawa administracyjna jest rozpoznana i rozstrzygana dwukrotnie, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, co zapewniają przepisy kształtujące postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest jedynie weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, lecz przede wszystkim ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. W konsekwencji Wojewoda uznał, że wniesienie sprzeciwu było zasadne, albowiem inwestycja narusza zarówno postanowienia miejscowego planu, jak i przepisy ustawy o drogach publicznych. W skardze do sądu administracyjnego "A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego przez wniesienie sprzeciwu po upływie terminu zawitego na jego wniesienie, art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego przez wniesienie sprzeciwu, mimo że planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa miejscowego, art. 35 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że inwestycja nie powodująca konieczności włączenia pojazdów do ruchu drogowego wymaga uzgodnienia z zarządcą właściwej drogi, art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez wniesienie sprzeciwu, mimo nie wydania postanowienia o uzupełnieniu brakujących dokumentów i wobec braku kompetencji do wydania takiego postanowienia i wniesienia na jego podstawie sprzeciwu, art. 54 § 1 i 2 w zw. z art. 136 k.p.a. przez wezwanie inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia o uzgodnienie z właściwym zarządcą drogi, mimo że przepisy te nie znajdują zastosowania do postępowania w sprawie zgłoszenia robót budowlanych niewymagąjących pozwolenia na budowę, art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji, mimo wniesienia sprzeciwu na innej podstawie niż organ I instancji, tj. na podstawie art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, zamiast art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy. Skarżąca powieliła zarzut wydania decyzji po upływie 30 dniu od daty złożenia zgłoszenia powołując się na przykłady interpretacji podane w tych wyrokach, w których sądy za warunek zachowania terminu uznały doręczenie decyzji o sprzeciwie stronie przed upływem 30 dni. W skardze zarzucono naruszenie art. 35 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej, montaż urządzenia reklamowego nie powoduje zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, z uwagi na zajęcie przez to urządzenie bardzo niewielkiej części tego terenu, które w żaden sposób nie zmienia dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu. Skarżąc wskazała, że właściwy zarządca drogi uzgadnia planowaną inwestycje w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Tymczasem montaż urządzenia reklamowego nie spowoduje takiej zmiany ruchu drogowego, która podlegałaby uzgodnieniu w zakresie możliwości jej włączenia do drogi. Podniesiono też zarzut nie wydania przez organ I instancji postanowienia o uzupełnieniu brakujących dokumentów do zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, gdyż organ II instancji na podstawie art. 54 § 1 i 2 k.p.a. dopiero na etapie postępowania odwoławczego zawezwał skarżącą Spółkę do przedłożenia uzgodnienia w trybie art. 35 ustawy o drogach publicznych, które dodatkowo zostało doręczone skarżącej po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia i dnia wniesienia odwołania. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki, organ II instancji nie zebrał i nie odniósł się w sposób wyczerpujący do całego materiału dowodowego sprawy, a także nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, nie wskazał dowodów, na których się oparł, oraz nie wskazał przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta w myśl art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., polega na ocenie zgodności wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Podstawę wydania decyzji organu I instancji stanowił art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W niniejszej sprawie zasadniczą kwestią wymagającą oceny było zachowanie przez organ wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Okoliczności faktyczne w tym zakresie nie budziły wątpliwości. Interpretacji prawnej wymaga natomiast kwestia, jaką datę, wydania decyzji, jej doręczenia lub wysłania, uznać należy za datę wniesienia sprzeciwu przez organ. Kwestia zachowania przez organ terminu do wniesienia sprzeciwu od zawiadomienia inwestora o zakończeniu budowy jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zagadnieniem spornym. Na tle cytowanego przepisu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym występują rozbieżności. Sąd w niniejszym składzie opowiada się za stanowiskiem, według którego dla zachowania przedmiotowego terminu wystarczające jest wydanie decyzji zawierającej sprzeciw, niezależnie od tego, że zostanie ona doręczona już po jego upływie. (vide: wyroki NSA z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt II OSK 737/11 i z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1447/10, uchwała pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., II FPS 7/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela w tym zakresie argumentację zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 462/11 wyrażoną na gruncie art. 54 Prawa budowlanego, w który, wskazano, że koncepcja ta jest właściwa, bowiem nie uzależnia utraty kompetencji organu do wydania decyzji od daty doręczenia decyzji czy też nadania przesyłki w urzędzie pocztowym. W przeciwnym razie prawo organu do wniesienia sprzeciwu byłoby uzależnione od niepewnej daty doręczenia, trudno byłoby w takiej sytuacji ustalić do jakiej daty organ miałby kompetencje do wydania sprzeciwu, bądź od czynności technicznej nadania przesyłki w urzędzie pocztowym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z uwagi na konsekwencje, jakie wiążą się z upływem terminu materialnego, podmiot, do którego termin się odnosi, musi wiedzieć, kiedy rozpoczyna on i kiedy kończy swój bieg. Organ nadzoru budowlanego musi wiedzieć, jakie określone skutki prawne wywoła jego zachowanie. A zatem – jeżeli organowi wyznaczono termin do dokonania określonej czynności – to dokonanie jej także w ostatnim dniu przed jego upływem, jest równoznaczne z dochowaniem terminu. Okres od początku do końca terminu obejmuje czas, w którym organ może dokonać tej czynności. Nie można nałożyć na organ obowiązku, którego wykonanie albo niewykonanie zależy od okoliczności, na które nie ma on bezpośredniego wpływu, a upływ terminu do dokonania czynności nie może nastąpić w momencie nieprzewidywalnym dla organu nadzoru budowlanego. Sąd ten wskazał, że wykładnia przeciwna skraca rzeczywisty termin na zgłoszenie sprzeciwu, ponieważ organ musi wziąć pod uwagę ewentualną konieczność doręczenia zastępczego, co powoduje, że termin na zgłoszenie sprzeciwu w istocie byłby znacznie krótszy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uzewnętrznienie oświadczenia woli organu administracji publicznej nie jest wymagane dla samego zachowania przez organ nadzoru budowlanego terminu na wniesienie sprzeciwu. Zgłoszenie sprzeciwu następuje przez samo złożenie przez ten organ oświadczenia woli, tj. wydanie decyzji spełniającej wszystkie wymogi określone w art. 107 k.p.a. (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadny podniesiony w skardze zarzut wydania decyzji o sprzeciwie po upływie terminu. Zarzuty skargi dotyczące wadliwej oceny kwestii sprzeczności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są uzasadnione. Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy P. Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. - część wyżynna (Dz. Urz. Woj. Nr [...] z dnia 20 września 2005 r., poz. 1814), nie dawała podstaw do takiej oceny, jakiej dokonał organ I instancji, a organ II instancji, jak słusznie zarzucił skarżący, zaniechał w istocie dokonania jakiejkolwiek ustaleń i oceny w tym zakresie i nie rozważył zarzutów odwołania, naruszając normy art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ Instancji ustalił, że zgodnie z planem miejscowym obszar działki objęty inwestycją znajduje się w strefie oznaczonej symbolem "KS", czyli drogi ekspresowe – 50 m, dwie jezdnie, a jako funkcję dodatkową ustala się przeznaczenie terenu pod lokalizację obiektów obsługi ruchu drogowego tj. stacje paliw, serwisowe stacje obsługi, obiekty handlowo - gastronomiczne i noclegowe oraz szkółki ruchy drogowego. Skarżący wskazywał, że w § 13 ust. 4 uchwały przewidziano dopuszczalność innych funkcji, o ile nie pozostają one w kolizji z enumeratywnie wymienionymi przesłankami, wskazanymi w tym przepisie. Plan zawiera takie ustalenia. Niemniej w ocenie Sądu, tego typu zastrzeżenie dotyczy w istocie innych funkcji regulowanych planem zagospodarowania przestrzennego. Umieszczenie reklam nie następuje na terenie specjalnie przeznaczonym w planie pod funkcję tego rodzaju. Urządzenia reklamowe z istoty swej zamieszczane są na obszarach, na których są one widoczne dla znacznej ilości odbiorców, stąd też mogą one funkcjonować na obszarach o różnych przeznaczeniach planistycznych. Możliwość zamieszczenia na danym obszarze urządzeń reklamowych nie jest z reguły w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego rozstrzygana pozytywnie, lecz poprzez zakaz lokalizacji reklam. Brak zakazu lokalizacji reklam w danej jednostce planistycznej świadczy, co do zasady, o możliwości realizacji na danym terenie urządzenia reklamowego. W uchwale planistycznej zakaz lokalizowania urządzeń reklamowych zawarto w § 75 pkt 14 uchwały, zgodnie z którym zabrania się lokalizowania urządzeń reklamowych w odległości mniejszej niż 25 m od krawędzi dróg krajowych, przy czym domiar należy wykonać z uwzględnieniem krawędzi jezdni docelowej wynikającej z planowanej rozbudowy liczonej od skrajnej krawędzi elementu reklamowego. Zapis ten potwierdza, co do zasady, możliwość lokalizacji reklam w jednostkach planistycznych o funkcji drogowej i obsługi ruchu drogowego. Oceniając zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ winien był zatem ustalić i rozważyć, czy planowana reklama zachowuje warunki § 75 pkt 14 uchwały. Za uzasadniony Sąd uznał zarzut skargi w zakresie braku możliwości zobowiązania inwestora przez organ II instancji po upływie terminu przewidzianego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego do uzupełnienia zgłoszenia. Art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Zobowiązanie strony do uzupełnienia zgłoszenia nie może nastąpić już po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu podobnie jak niedopuszczalnym jest po upływie terminu do wniesienie sprzeciwu uchylenie decyzji I instancyjnej wnoszącej sprzeciw i wniesienie sprzeciwu przez organ II instancji. Także zarzut braku podstaw do żądania od wnioskodawcy przedłożenia uzgodnienia zarządcy drogi jest uzasadniony. Art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2007 nr 19 poz. 115 ze zm.) stanowi, że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Z unormowania tego wynika zatem, że uzgodnienie z zarządcą drogi wymagane jest wyłącznie gdy zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego łączy się z możliwością włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2008 r. II OSK 995/07 LEX nr 488494) Ponieważ realizacja reklamy nie powoduje ruchu drogowego i konieczności włączenia go do drogi, przepis art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ II instancji winien uwzględnić wskazania i ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku i ustalić, czy planowana inwestycja spełnia wymogi § 75 pkt 14 uchwały planistycznej. Jeżeli tak – w sprawie brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu z uwagi na sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i decyzja organu I instancji winna podlegać uchyleniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.