II SA/Gd 260/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odrzucić skargę kasacyjną M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 260/12, odrzucił skargę L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W dniu 6 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna, datowana na dzień 3 sierpnia 2012 r., wniesiona przez doradcę podatkowego P. P. w imieniu M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga kasacyjna wniesiona przez doradcę podatkowego w imieniu M. K. podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Jeden z warunków jaki powinna spełniać skarga kasacyjna przewidziany został w art. 175 p.p.s.a., który stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3 (§ 1). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 2). Skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami; 2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (§ 3). Z powołanego przepisu wynika, że skarga kasacyjna może zostać sporządzona przez doradcę podatkowego tylko w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych, obowiązków celnych oraz w sprawach dotyczących egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Obowiązkiem podatkowym, w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2012 r., poz. 749), jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Z kolei obowiązki celne wynikają i uregulowane zostały w ustawie z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (DZ.U. z 2004 r. nr 68 poz. 622). W uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt I FPS 1/09, wydanej na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w którym możliwość sporządzenia skargi przez doradcę podatkowego dotyczyła wyłącznie spraw podatkowych, wskazano, że doradca podatkowy może reprezentować stronę i sporządzać w jej imieniu skargę kasacyjną tylko wówczas, gdy sprawa dotyczy obowiązków podatkowych. Doradca podatkowy może być przed sądem administracyjnym pełnomocnikiem strony we wszelkich sprawach, które bezpośrednio lub pośrednio mają swe źródło w obowiązku podatkowym, zdefiniowanym w art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Doradca podatkowy nie posiada natomiast legitymacji do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przypadku, gdy źródłem sprawy jest inny, niepowiązany ze zobowiązaniem podatkowym, obowiązek publicznoprawny. (ONSAiWSA z 2009 r., nr 5, poz. 82). Doradca podatkowy nie może zatem sporządzać skarg kasacyjnych w innych sprawach, aniżeli dotyczących obowiązków podatkowych, celnych lub egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Niniejsza sprawa, w której doradca podatkowy P. P. wniósł w imieniu M. K. skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 260/12 o odrzuceniu skargi, dotyczy opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu zagospodarowana przestrzennego. Jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma charakter publicznoprawny, stanowi ona dochód budżetu gminy nie jest jednak należnością podatkową. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 520/04, niepubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 287/08, Lex nr 518748, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r. sygn. II OSK 1030/07 2008 r., Lex nr 516771, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2009 r. sygn. II OSK 1517/07 2009 r., Lex nr 573573). W związku z powyższym doradca podatkowy nie może skutecznie sporządzić skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości a złożenie skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach innych niż określone w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 176 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 786/10, Lex nr 673838). Stosownie zaś do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o odrzuceniu skargi.