II SA/Gd 268/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. S., G. W. i T. R. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Decyzją z dnia 31 grudnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) – dalej w skrócie określanej jako "ustawa" lub "specustawa drogowa", Starosta zezwolił Zarządowi Powiatu S. na realizację inwestycji drogowej obejmującej przebudowę drogi powiatowej nr [...] (ulica L.) na odcinku 3,822 km od skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w S. do skrzyżowania z drogą powiatową nr [...] S. – K. – S. wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz przebudową istniejących sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii na terenie działek o numerach: obręb [...] (jednostka ewidencyjna miasto S.) – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] (jednostka ewidencyjna miasto S.) – [...], [...], [...], obręb [...] (jednostka ewidencyjna miasto S.) – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] (jednostka ewidencyjna miasto S.) – [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] (jednostka ewidencyjna miasto S.) – [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), [...], [...], obręb K. (jednostka ewidencyjna gmina S.) – [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), [...] (powstała w wyniku podziału działki nr [...]), [...], [...], [...], oraz zatwierdził projekt budowlany, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy miasta i regionu. W rozstrzygnięciu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały przedstawione na mapach w skali 1:500, przedstawiających przebieg projektowanej drogi i stanowiących załączniki do decyzji o numerach od 1 do 5. Wskazał także (w ramach wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich), że inwestycja nie może ograniczać: dostępu do drogi publicznej, korzystania z urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, teletechnicznych i melioracyjnych, dopływu światła dziennego do budynków mieszkalnych. Powinna zostać zapewniona ochrona przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby, przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem. Organ określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości konieczne dla realizacji obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e, f, g i h ustawy, z uwagi na konieczność przebudowy sieci: gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, budowy sieci kanalizacji deszczowej oraz przebudowy dróg gminnych poza obszarem inwestycji drogowej, to jest na terenie działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], działek nr: [...], [...] i [...] w obrębie [...], działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] oraz działek nr: [...] i [...] w obrębie [...] w jednostce ewidencyjnej S. - miasto, których przebieg przedstawiony został na zatwierdzonym niniejszą decyzją projekcie budowlanym. Zaznaczył również, że w oparciu o art. 11f ust. 2 ustawy, do ograniczeń, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e i f ustawy, przepisy art. 124 ust. 4-8 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518) stosuje się odpowiednio. Organ pierwszej instancji zezwolił także na przebudowę sieci: gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, budowę sieci kanalizacji deszczowej oraz przebudowę dróg gminnych, w zakresie wynikającym z zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzja zatwierdza projekt budowlany i stanowi zezwolenie dla Zarządu Powiatu S. na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi powiatowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz przebudową istniejących sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii na terenie działek wskazanych w sentencji decyzji. Zaprojektowana została budowa drogi publicznej powiatowej z założeniem szerokości jezdni wynoszącej 7m (odcinek nr 1) oraz 7m i 6m (odcinek nr 2); chodnikami o szerokości min. 1,5m - maks. 5m (odcinek nr 1) oraz min. 1,5m - maks. 6m (odcinek nr 2) i ścieżką rowerową o szerokości 2m (odcinki nr 1 i nr 2); wykonanie zatok autobusowych, zatok postojowych, zjazdów, parkingów, poboczy, a także przebudowa sieci: gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, budowa sieci kanalizacji deszczowej oraz częściowa przebudowa dróg gminnych. Planowana inwestycja pozwoli na zdecydowaną poprawę warunków drogowych, zwiększy bezpieczeństwo użytkowników przedmiotowej drogi. Ze względu na możliwość wykorzystania środków z Unii Europejskiej na budowę planowanego odcinka drogi, koniecznym było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. Organ wyjaśnił nadto, że w toku postępowania strony wniosły zastrzeżenia w sprawie braku zaprojektowania zatok postojowych, w tym E. S. przed jej posesją - działką nr [...] obręb [...], T. K. przed jej posesją - działką nr [...] obręb [...], oraz M. i T. R. przed ich posesją - działki nr [...] i [...] obręb [...]. Odnosząc się do tych zastrzeżeń organ wyjaśnił, że wszystkie rozwiązania projektowe zostały uzgodnione na etapie projektu budowlanego z zarządcą drogi jak i gestorami poszczególnych sieci. Zgodnie z wytycznymi zarządcy drogi w trakcie opracowania projektu przebudowy drogi - ul. L. zaprojektowano ciągi piesze i ciągi rowerowe. Zdaniem inwestora i projektanta we wszystkich możliwych miejscach, tam gdzie umożliwiała to szerokość pasa drogowego, istniejąca infrastruktura techniczna oraz zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, zaprojektowano zatoki postojowe. Organ wskazał też (odnosząc się m.in. do wniosków M. i T. R.), że nie ma technicznej możliwości zaprojektowania zatok postojowych w miejscach, w których zlokalizowane są przystanki autobusowe. Zgodnie z wytycznymi zarządcy drogi w zatwierdzonym projekcie budowlanym (na wysokości posesji przy ul. L. nr [...], [...], [...] i [...]) zlokalizowano zatoki autobusowe, pozostawiając istniejące przystanki autobusowe. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły E. S. oraz T. K. Obie wskazały na potrzebę zaprojektowania zatok postojowych w pobliżu ich posesji w ramach przedmiotowej inwestycji. Zwróciły też uwagę, że zaprojektowanie większej liczby zatok postojowych jest niezbędne dla właściwego funkcjonowania rodzinnych zakładów pracy, które znajdują się przy przebudowywanej ulicy. E. S. podniosła nadto, że nie ma wjazdu na swoją posesję (dom w taki sposób został wybudowany) i parkuje pojazd (podobnie jak osoby ją odwiedzające) na chodniku, szerokim na 4m. Wskazała też, że jest osobą niepełnosprawną, a zatem potrzebuje więcej miejsca do wysiadania z samochodu. Wyjaśniła nadto, że na chodniku obok jej posesji postawiono zakazy zatrzymywania się. Zarzuciła również, że projektowana ścieżka rowerowa nie jest potrzebna. T. K. dodatkowo wskazała, że zaprojektowana ścieżka rowerowa poprowadzona została w niebezpieczny sposób, ponieważ częściowo zlokalizowana jest po jednej, a częściowo po drugiej stronie ulicy. Decyzją z dnia 27 lutego 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", oraz art. 11g ust. 1 pkt 1 i ust. 2 specustawy drogowej, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że specustawa drogowa ma szczególny charakter z uwagi na cel, któremu służy, to jest uproszczenie procedur dotyczących wydawania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek inwestora - Zarządu Powiatu S. spełnia wszystkie wymogi przewidziane w przepisach art. 11d ust. 1 ustawy. Zawiera wymagane opinie, informację o planowanym przedsięwzięciu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapę orientacyjną z zaznaczonym przebiegiem drogi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, projekt budowlany wielobranżowy dla przedmiotowej inwestycji - przebudowy drogi powiatowej nr [...] wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną oraz przebudową istniejących sieci uzbrojenia terenu i dróg innych kategorii na terenie wskazanych działek. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy - Prawo budowlane. Ponadto projekt sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie. Projektanci złożyli przewidziane prawem budowlanym oświadczenia jak również zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz.1397), kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. W decyzji z dnia 20 czerwca 2013 r. Prezydent Miasta orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, ustanawiając jednocześnie charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Starosta w trakcie prowadzonego postępowania - zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 ustawy, odpowiednimi obwieszczeniami powiadomił wszystkie strony o prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a indywidualnymi zawiadomieniami skutecznie poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcę oraz właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręczył wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie starostwa powiatowego oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysłał zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Wojewoda uznał, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 11f ust. 1 ustawy. Wyjaśnił przy tym, że - zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2011 r. , sygn. akt II OSK 1688/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 226/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przepisy specustawy drogowej nie upoważniają organów do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań projektowych przyjętych we wniosku o udzielanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, w myśl którego starosta, zgodnie z przepisami tej ustawy, nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy, odnosząc się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów dotyczących celowości i prawidłowości przyjętych rozwiązań projektowych tj. zaprojektowania ścieżki rowerowej oraz nieuwzględnienia w projekcie budowlanym odpowiedniej ilości zatoczek postojowych, uznał, że w świetle przepisów specustawy drogowej, tak Starosta, jak również Wojewoda, nie posiadają uprawnień do ingerencji w celowość i poprawność przyjętych przez inwestora rozwiązań technicznych dla projektowanej przebudowy drogi. Jednocześnie organ zauważył, że w projekcie budowlanym przebudowy ul. L. zaprojektowano po obu stronach drogi chodniki. Po lewej stronie drogi (patrząc zgodnie z kierunkiem kilometrażu drogi) zaprojektowano ścieżkę rowerową i zatoki przystankowe oraz - w miarę możliwości terenowych, zatoki postojowe. Po prawej stronie drogi również zaprojektowano, w miarę możliwości terenowych, zatoki postojowe. Zatem zarzutu zaprojektowania zbyt małej ilości zatok postojowych nie można uznać za zasadny. Organ zaznaczył również, że zgodnie z pismem projektanta - datowanym na dzień 24 grudnia 2012 r., dla przedmiotowej przebudowy ul. L. zatoki postojowe zaprojektowano możliwie we wszystkich miejscach, gdzie pozwalały na to warunki terenowe oraz zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. Ponadto, w odniesieniu do uwag odwołujących się dotyczących braku miejsc postojowych w powiązaniu z rodzinnymi miejscami pracy, organ zauważył, że - zgodnie z prawem budowlanym, dla obiektów budowlanych i związanych z nimi usług należy organizować miejsca postojowe na terenie działek własnych. W odniesieniu do pozostałych kwestii poruszanych w odwołaniach - dotyczących m. in. racjonalności projektowanych działań oraz sposobu wyłonienia projektanta, organ stwierdził, że kwestie te nie mogą być ocenianie w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym i nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, jak również na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję wnieśli E. S., G. W. i T. R., żądając uchylenia decyzji organów obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucili, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości położonych przy ul. L. na odcinku przewidywanej inwestycji. Pomimo licznych zastrzeżeń nie otrzymali oni żadnego merytorycznego pisma, w którym organ lub projektant odnosiliby się do ich zastrzeżeń. Pismo z dnia 24 grudnia 2012 roku, o którym mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie odnosi się bezpośrednio do przedmiotu zastrzeżeń, jest jedynie ogólnym sformułowaniem, niewyjaśniającym słusznych pretensji mieszkańców. Powyższe – zdaniem skarżących, oznacza, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera pełnego rozstrzygnięcia o wymaganiach dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 11f ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W jednobrzmiących pismach z dnia 12 czerwca 2014 r. skarżący wyjaśnili, że przedmiotowa inwestycja drogowa przebiega przy ich nieruchomościach i ma bardzo duży wpływ na korzystanie z tych nieruchomości, uniemożliwi bowiem parkowanie przy ich domach z uwagi na brak zatok postojowych w projekcie na całej długości ul. L. oraz znajdujące się tam znaki zakazu zatrzymywania. Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014 roku pełnomocnik skarżącej E. S. stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. Powołał się na art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy i wyjaśnił, że obowiązkiem organu jest rozwiązywanie potencjalnych konfliktów interesów. Organ nie zbadał czy uzasadnione interesy strony nie zostały naruszone. Organ powinien był powołać biegłego, który określiłby czy realizacja drogi jest możliwa z uwzględnieniem interesów mieszkańców. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Natomiast w razie braku powyższych przesłanek sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji wydanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) – dalej w skrócie określanej jako "ustawa" lub "specustawa drogowa". Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, ustawa ta ma szczególny charakter, gdyż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej (często również ponadlokalnej, tak jak w niniejszej sprawie, dotyczącej przebudowy drogi powiatowej), zatem jest inwestycją określonego celu publicznego, jakim jest właśnie droga publiczna. Specyfika uregulowań zawartych w tej ustawie wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestora na cele budowy drogi publicznej. Skróceniu czasu wydawania rozstrzygnięć dotyczących realizacji dróg publicznych służy przede wszystkim połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygania o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu jej na własność publiczną i zatwierdzaniu projektu budowlanego oraz udzielaniu pozwolenia na budowę. Interes społeczny i gospodarczy, który znajduje oparcie w tym akcie prawnym, i który w tym wypadku ma prymat nad słusznym interesem strony, przemawia za szybką i sprawną budową drogi. Z tych przyczyn, z jednej strony ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora, natomiast z drugiej zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Ograniczając prawa jednostki (w tym prawo własności) w zakresie określonym przepisami specustawy drogowej, ustawodawca dąży do zrealizowania celów publicznych, takich jak urządzanie nowych dróg i modernizacja istniejących, służące swobodnemu przemieszczaniu się m.in. służb komunalnych i ratowniczych, czy też dostosowywanie istniejących dróg do wymogów bezpieczeństwa określonych w przepisach prawa, uznając, że regulacja ta mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. II SA/Łd 643/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1224060). Zgodnie z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) – dalej w skrócie określanej jako "ustawa - Prawo budowlane". A zatem – zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Przepis art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przepis art. 32 ust. 4 cyt. ustawy stanowi zaś, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy przy tym zauważyć, że z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej wynika, iż w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Specustawa drogowa zawiera również szczegółowe regulacje dotyczące prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (vide art. 12 ust. 3 i 4 ustawy), a także szczególne regulacje dotyczące zakresu wniosku o pozwolenie na budowę składanego w jej trybie oraz sposobu powiadamiania stron o wszczęciu i toku postępowania. Zgodnie z art. 11d ust. 1 ustawy, wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej musi zawierać w szczególności: mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu; analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu; cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu, opinie organów wymaganych przepisami szczególnymi; wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne. Z art. 11d ust. 5 ustawy wynika zaś, że starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyła zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, oraz zawiadamia pozostałe strony w drodze obwieszczeń, w starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że inwestor ubiegając się o wydanie decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej złożył wszystkie dokumenty wymienione w art. 11d ustawy. Strony nie kwestionowały także, iż organ I instancji dopełnił obowiązków wynikających z art. 11d ust. 5 ustawy. Również Sąd w tym zakresie nie dopatrzył się żadnych uchybień. Jak wynika bowiem z akt postępowania administracyjnego inwestor tj. Zarząd Powiatu S., do wniosku załączył wymagane przepisami opinie, informację o planowanym przedsięwzięciu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapę orientacyjną z zaznaczonym przebiegiem drogi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, a także projekt budowlany wielobranżowy dla przedmiotowej inwestycji. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz stosowną informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto projekt ten sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie. Projektanci złożyli przewidziane prawem budowlanym oświadczenia, jak również zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Należy przy tym zauważyć, że w decyzji z dnia 20 czerwca 2013 r. Prezydent Miasta orzekł o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie przedmiotowej drogi, ustanawiając jednocześnie charakterystykę przedsięwzięcia załącznikiem do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. W trakcie prowadzonego postępowania Starosta - zgodnie z dyspozycją art. 11d ust. 5 ustawy, odpowiednimi obwieszczeniami i zawiadomieniami powiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Starosta - działając na podstawie art. 10 k.p.a., powiadomił również strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie. Zawiadomił także strony i obwieścił publicznie o wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja czyni również zadość wymogom określonym w art. 11f ust. 1 ustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. W decyzji określono szczegółowo wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały przedstawione na mapach w skali 1:500, przedstawiających przebieg projektowanej drogi i stanowiących załączniki o numerach od 1 do 5 do omawianej decyzji. Określono także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, zaznaczając, że realizacja planowanej inwestycji musi być zgodna z wymaganiami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 czerwca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W zaskarżonej decyzji zawarto również wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ustalono bowiem, że inwestycja nie może ograniczać: dostępu do drogi publicznej, korzystania z urządzeń wodociągowo - kanalizacyjnych, elektroenergetycznych, teletechnicznych i melioracyjnych, dopływu światła dziennego do budynków mieszkalnych. Powinna zostać zapewniona ochrona przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby, przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem. W decyzji dokonano zatwierdzenia podziału nieruchomości, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy. Oznaczono również nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. W tym zakresie stwierdzono, że nieruchomości nr: [...], [...], [...] w obrębie [...] w jednostce ewidencyjnej S. - miasto oraz [...] i [...] w obrębie K. w gminie S., wydzielone liniami rozgraniczającymi teren inwestycji w zatwierdzonym projekcie podziału nieruchomości, a także działka nr [...] w obrębie [...] w jednostce ewidencyjnej S. -miasto (zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy), stają się z mocy prawa własnością Powiatu S. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, za odszkodowaniem ustalonym w odrębnej decyzji. Określono także: szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie, obowiązek dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu (sieci gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej) oraz budowy sieci kanalizacji deszczowej, obowiązek przebudowy dróg innych kategorii (w tym niezbędną przebudowę dróg gminnych. W decyzji określono nadto ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e, f, g i h ustawy, z uwagi na konieczność przebudowy sieci: gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, budowy sieci kanalizacji deszczowej oraz przebudowy dróg gminnych poza obszarem inwestycji drogowej, to jest na terenie działek o wskazanych w decyzji numerach, których przebieg przedstawia zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany. Zaznaczono przy tym prawidłowo, w oparciu o art. 11f ust. 2 ustawy, że do ograniczeń, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e i f ustawy, przepisy art. 124 ust. 4 - 8 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603, ze zm.) stosuje się odpowiednio. Zezwolono również na wykonanie obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e i f ustawy, pozwalając na przebudowę sieci: gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, budowę sieci kanalizacji deszczowej oraz przebudowę dróg gminnych, w zakresie wynikającym z zatwierdzonego przedmiotową decyzją projektu budowlanego. Skarżący nie kwestionowali w niniejszej sprawie zakresu wprowadzonych przedmiotową decyzją ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e, f, g i h ustawy. Również w ocenie Sądu ograniczenia te były niezbędne z uwagi na wynikającą z akt sprawy konieczność przebudowy sieci: gazowej, oświetlenia drogowego, elektroenergetycznej i telekomunikacyjnej, budowy sieci kanalizacji deszczowej oraz przebudowy dróg gminnych poza obszarem inwestycji drogowej. Z treści skargi i pism skarżących złożonych w toku sprawy wynika, że skarżący naruszenia przepisów w tej sprawie (w szczególności art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy) dopatrują się w tym, że wydając zaskarżone decyzje organy obu instancji nie uwzględniły uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. właścicieli nieruchomości położonych przy ulicy, która ma zostać przebudowana, ignorując zgłaszane przez nich wnioski dotyczące przede wszystkim budowy zatok postojowych. Zdaniem skarżących, organy nie uwzględniły w szczególności zgłaszanych w toku postępowania administracyjnego postulatów skarżących – E. S. i T. R. dotyczących zaprojektowania na wysokości ich posesji (bezpośrednio przy stanowiących ich własność nieruchomościach) zatok postojowych. Skarżący uważają, że projekt budowlany inwestora powinien obejmować budowę nowych zatok postojowych w miejscach przez nich wskazanych oraz w miejscach wskazywanych w toku postępowania administracyjnego przez osoby trzecie, które skargi nie złożyły, a także przy nieruchomości skarżącej G. W., która dopiero w postępowaniu sądowym zgłosiła wolę posiadania zatoki postojowej przed swoją nieruchomością. Jak wyjaśniają skarżący, chodnik na wysokości ich posesji ma około 4m szerokości, zatem możliwa jest lokalizacja w tym miejscu zatok postojowych umożliwiających im parkowanie. Uważają również, że zatoki postojowe można zlokalizować w miejscach przewidzianych na zaprojektowaną ścieżkę rowerową, która - według skarżących - jest niepotrzebna. Zaznaczają przy tym, że obecnie parkowanie na wysokości ich posesji jest niedopuszczalne z uwagi na umieszczenie na tym odcinku drogi znaków zakazu zatrzymywania się. Skarżąca E. S. dodatkowo wywodzi, że organ nie zbadał czy uzasadnione interesy strony nie zostały naruszone tj. nie powołał biegłego, który określiłby czy realizacja drogi jest możliwa z uwzględnieniem interesów mieszkańców. Z tych przyczyn, w ocenie skarżących, zaskarżona decyzja - podobnie jak decyzja organu I instancji, nie zawierają pełnego rozstrzygnięcia o wymaganiach dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 4 ustawy. Kontrolując zaskarżone decyzje organów obu instancji w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organy prawidłowo bowiem zaakceptowały lokalizację zatok postojowych ustaloną przez projektanta w projekcie budowlanym. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z przedstawionym już przez organ odwoławczy stanowiskiem prezentowanym w utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (które Sąd orzekający w tej sprawie w pełni akceptuje), organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy też słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi i rozwiązaniach technicznych decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Oceniając czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy zatem mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jej interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. II OSK 762/13, Baza Orzeczeń LEX nr 1367353, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. I SA/Wa 323/08, Baza Orzeczeń LEX nr 566729, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 2416/10 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 645/10, oba orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także sądy administracyjne obu instancji w orzeczeniach przywołanych w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego). Należy przy tym zauważyć również, że na inwestora ustawodawca także nie nałożył obowiązku przedstawienia rozwiązań wariantowych, alternatywnych. Organ właściwy dla zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dokonuje jedynie sprawdzenia, czy wniosek spełnia ustawowe wymogi, czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i czy dotyczy dróg publicznych. Pozytywna ocena w tym zakresie nakłada obowiązek wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Powyższy zakres kontroli projektu budowlanego powoduje, że nie można w niniejszej sprawie organom architektoniczno-budowlanym skutecznie zarzucić naruszenia prawa (w tym przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a.) poprzez brak analizy konkretnych rozwiązań przewidzianych w projekcie - dotyczących zatok postojowych i ścieżek rowerowych, w sytuacji gdy ich rola ogranicza się do skontrolowania projektu architektoniczno-budowlanego z punktu widzenia warunków określonych w art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że specustawa drogowa normuje w sposób szczególny postępowanie i tryb w związku z wnioskiem inwestora o zgodę na realizację inwestycji. Z art. 11c ustawy wynika, że do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy (podkreślenie Sądu). Bezpodstawne są więc oczekiwania skarżącej E. S., która chciałaby aby organ powołał biegłego, który określiłby czy realizacja drogi jest możliwa z uwzględnieniem interesów mieszkańców. W postępowaniu tym nie ma bowiem miejsca na dowód z opinii biegłego, który – aby zrealizować cel opinii stawiany przez skarżącą, musiałby sporządzić nowy projekt budowlany, zgodny z jej oczekiwaniami. Zdaniem Sądu, nie sposób uznać zatem, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny skarżących w sposób niezgodny z prawem. Żaden przepis prawa materialnego nie upoważnia ich bowiem do żądania od inwestora dokonującego przebudowy drogi publicznej (a co za tym idzie, również od organu zatwierdzającego projekt budowlany dotyczący takiej inwestycji) zlokalizowania konkretnie na wysokości ich posesji zatok postojowych. Trzeba przy tym podkreślić, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany przewiduje zatoki postojowe, jednak nie w miejscach oczekiwanych przez skarżących. Roszczenia skarżących - sprowadzające się do żądania zapewnienia większej liczby miejsc postojowych przy przebudowywanej ulicy, niż istniejąca i projektowana, stanowią zatem w istocie próbę wykazania posiadania interesu faktycznego, który nie podlega ochronie prawnej na podstawie przywoływanego przez nich art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej. Tak sformułowany interes faktyczny skarżących jest analogiczny z interesem każdej innej osoby, na której funkcjonowanie w życiu codziennym będzie miała wpływ realizacja przedmiotowej inwestycji (kwestie dotyczące sposobu parkowania, długości dojścia osób zamieszkujących przy ulicy od samochodu do nieruchomości nieposiadającej parkingu). Uznanie, jak chcieliby skarżący, że ochronie przewidzianej w powyżej powołanym przepisie podlegać winien interes faktyczny osób trzecich, mogłoby prowadzić do paraliżu inwestycji związanych z realizacją dróg publicznych, nie zaś do zapewnienia poszanowania praw, które są zagrożone w związku z planowana inwestycją. Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu przepisów administracyjnych, skoro zgłaszane przez nich żądania dotyczące miejsc postojowych nie znajdują oparcia w przepisach prawa materialnego. Zgodnie bowiem z art. 11e ustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Organ orzekający może więc korygować w prowadzonym postępowaniu oraz w wydanej decyzji projektowane zamierzenie inwestycyjne o kształcie określonym we wniosku jedynie wtedy, gdy będzie go uprawniał do tego przepis obowiązującego prawa i to w sposób nakazujący ustalenie takich okoliczności lub parametrów inwestycji drogowej, które są wiążące niezależnie od przyjętych we wniosku. Jak to już bowiem wskazywano powyżej, organy wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione i zarazem zobowiązane jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego i dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Nie mogą natomiast dokonywać oceny słuszności, racjonalności lub opłacalności zamierzenia inwestycyjnego wnioskowanego przez inwestora. W szczególności, organy orzekające nie mogą odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej, jeżeli wersja ta nie narusza obowiązującego prawa. Tylko bowiem stwierdzenie przez organy orzekające, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa (normę wynikającą z określonych przepisów prawa), zobowiązuje te organy do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej. Taka odmowa dla przykładu następuje w przypadku, gdy z przeprowadzonej w trakcie postępowania o wydanie decyzji oceny oddziaływania na środowisko okaże się, że projektowana inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie są spełnione przesłanki określone w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody – Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm. (tak Marian Wolanin w: "Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2009, str. 125). Należy przy tym zauważyć również, że w niniejszej sprawie organy, mając na uwadze treść wskazywanego przez skarżącą E. S. art. 7 k.p.a., a także wypełniając obowiązek przewidziany art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, podjęły kroki mające na celu wyjaśnienie stronom postępowania przyjętych przez inwestora rozwiązań. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że do organu I instancji w toku postępowania wpłynęły następujące pisma: skarżącej E. S. (pismo z dnia 18.12.2013r.) – zarzut dotyczył braku zaprojektowania zatoczki postojowej przed jej posesją (działka nr [...] obręb [...]); T. K. (pismo z dnia 19.12.2013r.) - zarzut dotyczył braku zaprojektowania zatoki postojowej przed jej posesją (działka nr [...] obręb [...]); D. O. (pismo z dnia 17.12.2013r.) - zarzut dotyczył braku zaprojektowania zatoki postojowej przed jej posesją (działka nr [...] obręb [...]); mieszkańców ul. L. (pismo z dnia 18.12.2013r. – podpisało się 15 osób niebędących skarżącymi w tej sprawie) - zarzut dotyczył braku zaprojektowania zatoczek postojowych dla klientów sklepów i mieszkańców; E. K. (pismo z dnia 19.12.2013r.) - zarzut dotyczył braku zaprojektowania bramy wjazdowej na jej posesję (działka nr [...] obręb [...]); K. C. i R. C. (pismo z dnia 24.12.2013r.) - zarzut dotyczył braku miejsc postojowych przed ich posesją (działka nr [...] obręb [...]); M. R. i skarżącego T. R. (pismo z dnia 24.12.2013r.) - zarzut dotyczył braku miejsc postojowych przed ich posesją (działki nr [...] i [...] obręb [...]). Wbrew zarzutom skarżących organy obu instancji odniosły się do tych pism. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że analizując powyższe wnioski należy zauważyć, iż wszystkie rozwiązania projektowe zostały uzgodnione na etapie projektu budowlanego z zarządcą drogi jak i gestorami poszczególnych sieci. Odpowiadając na pisma skarżącej E. S., T. K. i mieszkańców ul. L. organ poinformował, że zgodnie z wytycznymi Zarządcy Drogi w trakcie opracowania projektu przebudowy drogi - ulicy L. zaprojektowano ciągi piesze i ciągi rowerowe. Zdaniem inwestora i projektanta we wszystkich możliwych miejscach, tam gdzie umożliwiała to szerokość pasa drogowego, istniejąca infrastruktura techniczna oraz zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, zaprojektowano zatoki postojowe. Ponadto - odnosząc się do pism K. i R. C., M. R. i skarżącego T. R. oraz D. O. organ stwierdził, że nie ma technicznej możliwości zaprojektowania zatok postojowych w miejscach przez nich wskazanych, gdyż przed ich posesjami zlokalizowane są przystanki autobusowe. Zgodnie z wytycznymi Zarządcy Drogi również w projekcie budowlanym na wysokości ich posesji zlokalizowano zatoki autobusowe, pozostawiając istniejące przystanki autobusowe. Odpowiadając natomiast na pismo E. K. organ wyjaśnił, że na dzień sporządzania inwentaryzacji do projektu budowlanego nie było bramy wjazdowej na posesję przy ul. L. [...] (obecnie występujące ogrodzenie i brama powstały w późniejszym terminie). Nie ma jednak przeciwwskazań, aby za zgodą Zarządcy Drogi wykonać zjazd na etapie realizacji inwestycji. Również organ II instancji powyższych pism nie pozostawił bez wyjaśnienia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących celowości i prawidłowości przyjętych rozwiązań projektowych tj. zaprojektowania ścieżki rowerowej oraz nieuwzględnienia w projekcie budowlanym odpowiedniej ilości zatok postojowych, organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przepisów specustawy drogowej, tak Starosta, jak również Wojewoda, nie posiadają uprawnień do ingerencji w celowość i poprawność przyjętych przez inwestora rozwiązań technicznych dla projektowanej przebudowy drogi. Jednocześnie organ zauważył, że w projekcie budowlanym przebudowy ul. L. zaprojektowano po obu stronach drogi chodniki. Po lewej stronie drogi (patrząc zgodnie z kierunkiem kilometrażu drogi) zaprojektowano ścieżkę rowerową i zatoki przystankowe oraz - w miarę możliwości terenowych, zatoki postojowe. Po prawej stronie drogi również zaprojektowano, w miarę możliwości terenowych, zatoki postojowe. Z tych przyczyn organ uznał, zdaniem Sądu słusznie, że zarzut zaprojektowania zbyt małej ilości zatok postojowych nie może zostać uwzględniony. Organ odwoławczy zaznaczył również, że zgodnie z pismem projektanta - datowanym na dzień 24 grudnia 2012 r., dla przedmiotowej przebudowy ul. L. zatoki postojowe zaprojektowano możliwie we wszystkich miejscach, gdzie pozwalały na to warunki terenowe oraz zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wyjaśnił również prawidłowo (odnosząc się do uwag dotyczących braku miejsc postojowych dla rodzinnych miejsc pracy), że zgodnie z przepisami prawa budowlanego (obecnie § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), dla obiektów budowlanych i związanych z nimi usług miejsca postojowe należy organizować na terenie działek własnych. W odniesieniu do pozostałych kwestii poruszanych w odwołaniach - dotyczących racjonalności projektowanych rozwiązań oraz sposobu wyłonienia projektanta przez inwestora, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że kwestie te nie mogą być ocenianie w postępowaniu administracyjnym i nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, jak również na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu odwoławczego. Nietrafne były zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. Organy obu instancji - w ocenie Sądu – podjęły bowiem w tej sprawie wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził nadto, że zastrzeżenia zgłaszane w toku postępowania przez strony - dotyczące znaków zakazu zatrzymywania się postawionych (jak twierdzą strony) na wysokości ich posesji, powinny zostać zgłoszone do zarządcy przedmiotowej drogi, który obowiązany jest ustalać organizację ruchu na tej drodze oraz stosować znaki i sygnały drogowe zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów wykonawczych (vide art. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm./ w związku z § 2 i 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem /Dz. U. nr 177, poz. 1729/). Zastrzeżenia te nie mogły natomiast zostać rozpatrzone w tym postępowaniu, które nie dotyczy sposobu umieszczenia na przedmiotowej drodze publicznej znaków drogowych. Jedynie na marginesie Sąd wyjaśnia również, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. - w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji), osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, o których mowa w art. 7 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten stosuje się również do: kierującego pojazdem przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej oraz pracowników placówek zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych placówek. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skarżących nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Sąd nie dostrzegł również z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn - na podstawie art. 151 p.p.s.a - skargę jako bezzasadną oddalił.