II SA/Gd 286/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 26 września 2007 r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Miejska w dniu 26 września 2007 r., na podstawie art. 14 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) na wniosek Burmistrza Miasta , podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miejska uchwaliła, co następuje: § 1. Przystępuje się do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy równowagi przyrodniczo- krajobrazowej jeziora J. (zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia 17 lipca 2002r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego Nr 70/02, poz. 1565) w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 82 UT, zgodnie z załącznikiem do niniejszej uchwały. § 2. Przedmiotem opracowania, o którym mowa w § 1 jest zmiana granic lokalizacji planowanej zabudowy na terenie 82 UT. § 3. Wykonanie uchwały powierza się Burmistrzowi Miasta R.. § 4. Uchwała wchodzi w życic z dniem podjęcia. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył K. S. domagając się jej uchylenia lub zobowiązania Rady Miasta do zmiany uchwały o zakres opracowania wskazany we wniosku z dnia 7 stycznia 2008 r. W uzasadnieniu skarżący podał, że w związku z obwieszczeniem Burmistrza Miasta o przyjęciu uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy równowagi przyrodniczo - krajobrazowej jeziora J. w gminie , złożył na piśmie wniosek z dnia 7 stycznia 2008 r., w którym domagał się objęcia opracowaniem całego terenu półwyspu, w tym nieruchomości skarżącego oznaczonej jako działka Nr [...], lub poszerzenie opracowania planistycznego o wszystkie obszary problemowe, obecnie funkcjonującego planu miejscowego. W opinii skarżącego podjęcie prac planistycznych tylko dla obszaru 82UT jest niezrozumiałe oraz sprzeczne z zasadami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i dobrą praktyką planistyczną. Według skarżącego teren oznaczony symbolem 82UT oraz teren o symbolu 81ZPR tworzą nierozerwalną, ściśle powiązaną całość fizyczną - półwysep, planistyczną i środowiskową. Wybiórcze prowadzenie prac planistycznych dla terenu półwyspu narusza, zdaniem skarżącego, przepisy art. 1, 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący twierdzi również, że nowy sposób zagospodarowania obszaru 82UT będzie oddziaływał na sąsiedztwo. Wskazuje, że ma wątpliwości co do planowanej zmiany ze Studium. Rażącym naruszeniem jest dla skarżącego brak opinii, stanowiska Komisji Urbanistycznej, co do zasadności, skutków, zakresu i celowości przystąpienia do zmiany planu w zakresie zaproponowanym Radzie Miejskiej, jak również brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Według skarżącego ogranicza mu się również prawo uczestnictwa w procedurze planistycznej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie wskazując, że przedmiotem skargi jest uchwala o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy równowagi przyrodniczo - krajobrazowej jeziora J. w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 82UT. Przedmiotem opracowania w planie jest zmiana granic lokalizacji planowanej zabudowy dla tego terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla strefy równowagi przyrodniczo – krajobrazowej jeziora J., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 17 lipca 2002 r. ustala dla obszaru oznaczonego jako 82UT następujący sposób zagospodarowania: "Teren usług turystycznych. Możliwość przekształcenia istniejącej zabudowy zagrodowej na potrzeby turystyki pobytowej. W programie: mały pensjonat lub hotel na 20 miejsc, zaplecze dla obsługi terenu 81ZPR (wypożyczalnia sprzętu, mała gastronomia, zaplecze sanitarne i gospodarcze). Lokalizacja w granicach określonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy. Wymagania architektonicznie jak w § 17. Ustala się służebność przebiegu kabla światłowodowego. Włączenie do zewnętrznej sieci kanalizacji sanitarnej wymaga wykonania indywidualnej przepompowni ścieków." Powyższe postanowienia dla obszaru 82UT ograniczają właścicielowi terenu możliwość odbudowy istniejącej zabudowy zagrodowej oraz utrudniają właściwe zaprojektowanie całego programu. Plan przewiduje tylko możliwość przekształcenia istniejącej zabudowy zagrodowej na potrzeby turystyki. Istotą przystąpienia do zmiany planu jest zmiana granic lokalizacji planowanej zabudowy w granicach terenu 82UT. Zmiana granic lokalizacji, a dokładniej nieprzekraczalnej linii zabudowy w granicach terenu 82UT, wynika z potrzeby stworzenia możliwości właściwego zaprojektowania funkcji turystyki pobytowej i zabudowy mieszkaniowej właściciela nieruchomości. Przewidywane rozwiązania są zgodne z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy powyższy teren jest oznaczony jako strefa zagospodarowania ekstensywnego bez lokalizacji nowej zabudowy mieszkalnej i letniskowej. Obszar planistyczny 82UT sąsiaduje z obszarem 81ZPR, przeznaczonym na cele rekreacyjne, z możliwością stworzenia plaży trawiastej, małego boiska do gier, postawienia urządzeń rekreacyjnych, ustawienia lekkich, plenerowych urządzeń terenowych nie związanych trwale z gruntem jak altany, zadaszenia. Teren przybrzeżny w obrębie działek [...], [...] i [...]do rekultywacji. Rada wskazała, że należy chronić i zachować naturalne warunki brzegowe bez naruszania skarp i drzewostanu. Obszary planistyczne 82UT i 81ZPR obejmują swym zasięgiem cały półwysep, ale nie tworzą jednej całości planistycznej. Obszar 82UT to obszar przeznaczony do prowadzenia działalności turystycznej, co wymaga stworzenia zaplecza pobytowego w postaci małego pensjonatu lub hotelu na 20 miejsc, z zapleczem gastronomicznym, sanitarnym i gospodarczym. Zabudowa ta zgodnie z planem ma stanowić zaplecze dla terenu urządzonej zieleni rekreacyjnej 81ZPR. Przedmiotowa zmiana nie wywiera wpływu na przeznaczenie terenu określonego jako 81ZPR, ponieważ przedmiotem zmiany jest poszerzenie terenu możliwej zabudowy w określonych, nie zmienianych granicach obszaru 82UT. Nie przewiduje się zmiany dotychczasowej funkcji terenu, zachowana zostanie możliwość przekształcenia istniejącej zabudowy zagrodowej na potrzeby turystyki pobytowej. Planowana zmiana planu nie spowoduje konieczności uzyskania zgody na wyłączenie dodatkowych gruntów z użytkowania rolniczego, nie wiąże się też z korektą obsługi komunikacyjnej. Najistotniejsze jest jednak to, że nadal teren 82U będzie stanowił zaplecze dla obsługi terenu 81ZPR. Zatem na terenie 82UT, gdzie obok pensjonatu lub hotelu na 20 miejsc występuje możliwość realizacji wypożyczalni sprzętu, małej gastronomii, zaplecza sanitarnego i gospodarczego zmiana ma na celu stworzenie właściwych warunków realizacji zamierzonego celu. Ustosunkowując się do pozostałych szczegółowych zarzutów skarżącego Rada Miejska wyjaśniła, że oznaczenie ,,K" w Studium oznacza kąpieliska i znajduje się w oznaczeniach na rysunku Studium. Natomiast, w ocenie Rady, według art. 17 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz., 717 ze zm.) obowiązek uzyskania opinii gminnej komisji urbanistyczno-architektonicznej powstaje na etapie realizacji uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu lub zmiany planu i przedmiotem jej jest projekt planu, a nie jak sugeruje skarżący sama decyzja o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu. Zdaniem Rady skarga powinna zostać oddalona. Skarżący zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu, którą można zaliczyć do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art.101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie wystosował do Rady Miejskiej w dniu 12 grudnia 2007 r. Na powyższe wezwanie Rada Miejska odpowiedziała. Odpowiedź została skierowana do skarżącego w dniu 4 lutego 2008 r. Zdaniem Rady Miejskiej skarżący nie jest legitymowany do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, ponieważ stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiotem, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący musi wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawa skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą Z zastosowania w stosunku do niego innej normy prawnej. Zdaniem Rady Miejskiej, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby uchwała intencyjna o przystąpieniu do zmiany w planie, w chwili jej zaskarżenia, w niniejszej sprawie naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Rada Miejska stwierdziła, że nieruchomość skarżącego nie jest położona na terenie objętym sporną uchwałą, to jest na obszarze przystąpienia do zmiany planu, zatem zaskarżona uchwała wprost nie reguluje sytuacji prawnej Skarżącego. Obszar objęty zmianą planu jest jednorodny pod względem prawa własności. Właścicielami nieruchomości na obszarze 82UT i 81ZPR, poza nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr: [...], [...] i [...]są I. i M. R.. Sytuacja prawna skarżącego jako właściciela nieruchomości oznaczonej według ewidencji jako działka Nr [...] nie została zaskarżoną uchwałą w żaden sposób zmieniona. W piśmie procesowym z dnia 23 sierpnia 2008 r., odnosząc się do odpowiedzi Rady Miejskiej na skargę, skarżący jako nieuzasadnione określa kwestionowanie jego legitymacji prawnej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, twierdząc, że spełnia wszelkie wymogi określone przepisem art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności zaś posiada interes prawny. Naruszenie tego interesu upatruje skarżący w niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do obiektywnego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 7 stycznia 2008 r. Ponadto skarżący zarzuca dodatkowo przedmiotowej uchwale: naruszenie treści ustaleń ogólnych planu miejscowego; błędne podanie podstawy prawnej, nieuwzględniające art. 14 ust. 3 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pominięcie wykonania analiz, o których mowa w ust. 5 art. 14; naruszenie właściwości organów określonych w art. 28 tej ustawy, poprzez przyjęcie w zaskarżonej uchwale rozwiązania stanowiącego treść planu; sporządzenie projektu uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprzecznie z treścią zarządzenia nr 107/2007 Burmistrza Miasta z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego dla Urzędu Miejskiego w B., a to poprzez ustanowienie aktu prawa w sposób nieodpowiadający warunkom określonym w tym zarządzeniu; naruszenie art. 32 ustawy o planowaniu przestrzennym poprzez brak uchwały Burmistrza dotyczącej analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, co wywołuje według skarżącego wątpliwość, czy zapisy Studium są nadal aktualne dla powstającego zmienionego planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 tej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrolując zatem legalność zaskarżonej Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu z przyczyn formalnych, na skutek braku po stronie skarżących legitymacji skargowej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Natomiast w świetle przytoczonego przepisu sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Okoliczności niniejszej sprawy nie są sporne, wynika z nich, że K. S. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka Nr [...] i w związku z obwieszczeniem Burmistrza Miasta o przyjęciu kwestionowanej uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy równowagi przyrodniczo - krajobrazowej jeziora J. w gminie , złożył na piśmie wniosek z dnia 7 stycznia 2008 r., w którym domagał się objęcia opracowaniem całego terenu półwyspu, w tym nieruchomości skarżącego oznaczonej jako działka Nr [...], lub poszerzenia opracowania planistycznego o wszystkie obszary problemowe obecnie funkcjonującego planu miejscowego. Zastosowanie dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi znajduje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem, według treści przytoczonego wyżej przepisu, skargę na uchwałę rady gminy podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej może wnieść do sądu administracyjnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą rady, jeśli wcześniej wezwie radę do usunięcia zarzucanego naruszenia i wezwanie to okaże się bezskuteczne - jak w niniejszym przypadku. W rozpoznawanej sprawie skargę na opisaną wyżej uchwałę Rady Miasta wniósł K. S. osobiście, a skarga poprzedzona została wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym skarżący dopełnił wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwanie wystosował do Rady Miejskiej w dniu 12 grudnia 2007 r., a na powyższe wezwanie Rada Miejska udzieliła odpowiedzi, która została skierowana do skarżącego w dniu 4 lutego 2008 r. Nie ulega również wątpliwości, że przedmiotowa uchwała o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje w zakresie administracji publicznej. Pozostaje zatem zbadanie, czy stronie przysługuje interes prawny umożliwiający zaskarżenia niniejszej uchwały, a wreszcie, czy ten interes prawny mógł zostać naruszony. Skarżący twierdzi w piśmie uzupełniającym skargę, że posiada interes prawny, a jego naruszenie upatruje w niepodjęciu przez organ czynności zmierzających do obiektywnego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 7 stycznia 2008 r., a szerzej – naruszenie interesu prawnego jego zdaniem, polega na "bezprawnym działaniu organu zmierzającym do naruszenia interesu prawnego poprzez naruszenie obiektywnego porządku prawnego" (vide: pismo k. 90). Tymczasem w niniejszej sprawie wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należało wykazać, że podjęta przez Radę Miasta uchwała Nr [...] z dnia 26 września 2007 r. godzi w interes prawny lub uprawnienie skarżącego powodując, że jego sfera prawna będzie skutkiem przedmiotowej uchwały zmieniona, uszczuplona, zmodyfikowana, wskazując konkretną normę prawa materialnego, z której uprawnienie to lub interes prawny wywodzi. Natomiast skarżący jedynie powołuje się na swój interes prawny nie wskazując, z jakiej normy prawa materialnego, kształtującego jego osobistą sytuację, interes ten wywodzi. W orzecznictwie sądowodministracyjnym wielokrotnie wyrażano pogląd, że o powodzeniu skargi z art. 101 u.s.g. przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Dopiero naruszenie (bezpośrednie i realne) interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę organu gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. m.in. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, Baza orzeczeń LEX nr 194894 i nr 192482). Jak wskazano wyżej, art. 101 u.s.g. nakłada na sąd administracyjny obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy skarga spełnia wymagania formalne, co do terminu jej wniesienia, poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia zarzucanego naruszenia, oraz co do charakteru sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia pod kątem oceny, czy zaskarżona uchwała podjęta została w sprawie z zakresu administracji publicznej, a następnie, gdy wymagania te zostały spełnione, tak jak w rozpoznawanej sprawie, sąd przystępuje do badania legitymacji skargowej. Tę legitymację wyznacza zaś niezgodność z prawem uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, wywołujące negatywne następstwa w sferze prawnej wnoszącego skargę, polegające na zniesieniu, ograniczeniu, uniemożliwieniu realizacji uprawnienia, naruszeniu interesu prawnego. W ocenie Sądu, negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego nie miały miejsca, bowiem kwestionowana uchwała o przystąpieniu do zmiany planu, nie jest przepisem prawa miejscowego, nie zawiera norm generalnych ani abstrakcyjnych, nie zawiera norm odnoszących się do skarżącego, nie wpływa na jego indywidualną sytuację prawną, nie kształtuje jej i nie ogranicza, w żaden sposób nie ingeruje w osobistą sferę prawną skarżącego. Jest natomiast przedmiotowa uchwała, stosownie do treści art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), niezbędnym i obligatoryjnym elementem dla wszczęcia procedury planistycznej. Treść tego aktu ogranicza się wyłącznie do wszczęcia procedury planistycznej oraz określenia terytorialnych granic zamierzonych działań planistycznych. Jest w niniejszej sprawie niesporne, że zakreślając granice obszaru objętego projektem planu zaskarżona uchwała obejmuje teren, co do którego skarżącemu nie przysługują uprawnienia właścicielskie ani też nie ma do tego terenu żadnych innych praw. Skarżący posiada prawo własności do nieruchomości usytuowanej poza terenem, który został objęty uchwałą o przystąpieniu do zmiany planu. Również z tej przyczyny przedmiotowa uchwała nie reguluje sytuacji prawnej skarżącego. Podkreślenia wymaga przy tym fakultatywność planowania miejscowego (poza obszarem regulowanym przepisami szczególnymi, nakładającymi obowiązek sporządzenia planu), co oznacza zarówno uprawnienie do odstąpienia od czynności planistycznych, jak i uprawnienie do wszczęcia procedury i określenia obszaru objętego planem (zmianą planu), bowiem inicjatywa w zakresie przystąpienia do sporządzenia planu (zmiany planu) należy do organów gminy, które nie są w tym zakresie związane wnioskami członków wspólnoty samorządowej. Tym samym żądania strony co do objęcia zamierzeniem planistycznym innych terenów niż określone w zaskarżonej uchwale nie mają znaczenia prawnego, nie mogą zatem stanowić o istnieniu interesu prawnego, a w konsekwencji o jego naruszeniu. Naruszenie swego nieokreślonego "interesu prawnego" skarżący wywodzi raczej z krytyki działań podejmowanych przez Burmistrza, nie zaś z samego istnienia uchwały rady gminy, co stanowi dodatkowy argument dla oceny, iż w świetle regulacji art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, K. S. nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Zarzuty naruszenia prawa, sformułowane przez skarżącego, związane są zarówno z konkretnymi zapisami wynikającymi z treści Studium jak i odnoszą się do toczącej się procedury planistycznej, nie dotyczą zaś bezpośrednio treści kwestionowanej uchwały. Podkreślić także należy, iż uprawnienie wynikające z art. 101 ust. 1 powyższej ustawy nie ma charakteru actio popularis, tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA/2503/01, Baza orzeczeń LEX nr 81964, także postanowienie NSA z dnia 8 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 318/08 ). Takie zaś działanie skarżącego, w ocenie Sądu, które z założenia ma stanowić obronę interesu ogólnego, społecznego, jak to wynika z treści skargi oraz pisma ją uzupełniającego, jest przejawem najszerzej rozumianego interesu faktycznego i z tego powodu nie może podlegać ochronie w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd w tym miejscu zwraca uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2008 r. w sprawie SK 76/06 (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1053), podjęty na skutek skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, rozumianego w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, który wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym, wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 oraz z art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP. W wyroku tym Trybunał orzekł o zgodności art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zm.) z wymienionymi wyżej przepisami Konstytucji RP. Jak wynika z Komunikatu prasowego po rozprawie, zdaniem Trybunału przyjęta powszechnie przez sądy interpretacja, że prawo do zaskarżania uchwał lub zarządzeń organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego przysługuje tym, który wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego – gwarantuje prawo do sądu wynikające z Konstytucji. Natomiast przyjęcie postulowanej w skardze konstytucyjnej interpretacji, że interes prawny wynika z samej przynależności do społeczności samorządowej w oderwaniu od prawa materialnego powodowałoby, że legitymacja skargowa każdego członka społeczności samorządowej uruchamiałaby kontrole legalności aktu wydanego przez organy samorządu terytorialnego, bez względu na interes prawny, chroniony przez prawo materialne. Sąd dochodząc do wniosku, że skarżący nie posiada legitymacji skargowej oddala skargę, nie wypowiadając się merytorycznie na temat zgodności z prawem, w szczególności z przepisami wymienionymi w skardze, zaskarżonego aktu, albowiem jest to zbędne i niecelowe. Na marginesie jedynie, odnosząc się do zarzutu sprzeczności uchwały z przepisami regulaminowymi ustanowionymi przez Burmistrza Miasta wskazać należy, że nie mogłyby one stanowić podstawy dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, o zakresie treści uchwały o przystąpieniu do sporządzenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyduje przepis art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty odnoszące się do dalszych czynności planistycznych nie pozostają w związku z treścią zaskarżonej uchwały, stanowią następny po podjęciu uchwały o przystąpieniu element procedury planistycznej, kontrolowany ewentualnie w razie skutecznego zaskarżenia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, co do zarzutu sprzeczności przedmiotowej uchwały ze Studium wskazać trzeba na brak przepisów w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennych, które wiązałyby radę gminy z ustaleniami studium na etapie przystąpienia do sporządzenia planu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w myśl przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym orzekł jak w sentencji.