II SA/Gd 324/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 2 stycznia 2013 r. odmawiającą odroczenia płatności opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów i pyłów do powietrza bez wymaganego pozwolenia. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). Co do zasady, przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych. Przedmiotem skargi wniesionej przez Spółkę do sądu była odmowa odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej wydana w trybie art. 317 i art. 318 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Zgodnie z art. 317 ust. 1 wskazanej ustawy, termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem NSA nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład odroczenia terminu płatności, umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości, które nie powodują zmian w zakresie praw lub obowiązków strony. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki (por. postanowienia NSA z dnia 28 lutego 2008 r., I FSK 431/07, z dnia 13 grudnia 2011 r. II FZ 762/11, z dnia 11 sierpnia 2011 II FZ 395/11 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wykazał we wniosku, aby brak wstrzymania zaskarżonej decyzji mógł doprowadzić do znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W skardze nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie skupiając się wyłącznie nad argumentacją skutków, jakie wywoła dla Spółki uiszczenie opłaty podwyższonej. Wskazać należy, że ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji odmawiającej odroczenia płatności opłaty nie mogłoby z istoty swej wywołać skutku w postaci przesunięcia terminu płatności opłaty. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie powoduje skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.