II SA/Gd 340/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi T. R. na decyzję Wojewody z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga T. R. na decyzję Wojewody z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W dniu 9 października 2015 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek A. o wydanie pozwolenie na budowę dwutorowej napowietrznej linii wysokiego napięcia WN 2 x 110 kV wraz z przewodem odgromowym typu OPGW relacji [..] na odcinku [..] oraz usunięcie kolizji słupa oświetleniowego w pobliżu słupa WN-110 kV nr [..]. Inwestor wniósł jednocześnie o nadanie wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 22 października 2015 r. Prezydent Miasta wezwał inwestora do usunięcia braków złożonego wniosku poprzez prawidłowe wskazanie właściciela działki nr [..] obr. [..] w oświadczeniu o prawie do dysponowaniu tą nieruchomością na cele budowlane, a postanowieniem z dnia 23 listopada 2015 r. zobowiązał inwestora do usunięcia, w terminie do dnia 21 grudnia 2015 r., braków nieprawidłowości stwierdzonych w złożonej dokumentacji. Braki wniosku ostatecznie zostały uzupełnione w dniu 28 stycznia 2016 r. Z kolei pismem z dnia 4 listopada 2015 r. Prezydent Miasta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i o możliwości składania ewentualnych wniosków i zastrzeżeń. W toku postępowania zastrzeżenia i uwagi do sprawy wniesione zostały przez: Wspólnotę Mieszkaniową [..], Wspólnotę Mieszkaniową [..], S. L., mieszkańców Osiedla [..] przy ul. J. oraz Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [..], M. Ś. oraz S. P. Strony te wniosły o odstąpienie od zamiaru realizacji projektowanej linii w formie napowietrznej na rzecz jej skablowania i umieszczenia pod ziemią, gdyż w ich ocenie realizacja inwestycji wiązać się będzie z negatywnymi skutkami dla mieszkańców znajdujących się w pobliżu osiedli, takimi jak szum akustyczny, występowanie pól elektromagnetycznych i zakłóceń radioelektrycznych a ponadto wpłynie negatywnie na wartość nieruchomości. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla [..] przy ul. J. podniósł dodatkowo, że zawarta pomiędzy inwestorem a deweloperem, który zrealizował osiedle [..], umowa służebności przesyłu dotyczyła budowy linii 110 kV w wariancie kablowym, nie zaś napowietrznym. Jednocześnie, Zarząd Wspólnoty wniósł o ponowne przeprowadzenie analizy możliwych wariantów realizacji inwestycji, w szczególności wariantu poprowadzenia linii kablowej (podziemnej), uzyskania dodatkowych opinii niezależnych rzeczoznawców, przedstawienia rzetelnego i niezależnego opracowania specjalistów od architektury krajobrazu oraz przygotowania zaktualizowanego raportu oddziaływania na środowisko. Prezydent Miasta, decyzją z dnia 26 lutego 2016 r. nr [..], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii wysokiego napięcia WN 2 x 110 kV wraz z przewodem odgromowym typu OPGW relacji SE [..], na odcinku od [..] oraz usunięcie kolizji słupa oświetleniowego w pobliżu słupa WN-110 kV nr [..], na terenie nieruchomości obr. [..] działki nr [..]-[..], obr. [..] działki nr [..], obr. [..] działki nr [..]-[..] oraz, na podstawie art. 93 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), nałożył obowiązek wykonania kontrolnych pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego oraz poziomu hałasu i przedłożenia wyników pomiarów Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, po zakończeniu realizacji przedsięwzięcia. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia została wydana w dniu 1 lutego 2011 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nr [..]. oraz decyzja [..] z dnia 20 czerwca 2011 r. Zgodnie zaś z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym na etapie prowadzonego postepowania o wydanie pozwolenia na budowę nie ma podstaw prawnych do zmiany przebiegu linii i wybrania wariantu innego niż przyjęty w decyzji z dnia 1 lutego 2011 r. Ponadto, jak wskazał, z projektu budowlanego wynika, że zaprojektowane zostały konstrukcje słupów rurowych o geometrii rozstawu zawieszeń przewodów jak dla słupów kratowych. Zastosowane rozwiązania konstrukcji słupów w znacznym stopniu wpłyną na zmniejszenie zajętości terenu a przede wszystkim nastąpi mniejsza ingerencja w krajobraz i środowisko, niż w przypadku słupów kratowych. Przebieg linii napowietrznej w zwiększonych gabarytach (wysokie słupy), wpłynie nie tylko na zmniejszenie oddziaływania linii poprzez odsunięcie przewodów od ziemi, ale również umożliwi zagospodarowanie terenów leżących w jej korytarzu (pod i w strefie linii). W celu zapewnienia bezpieczeństwa, w miejscach skrzyżowań linii z terenami zabudowy mieszkaniowej, zastosowano trzeci stopień obostrzenia linii (najwyższy), polegający na zastosowaniu zmniejszonych naprężeń i podwójnej izolacji. Takie rozwiązania pozwolą zabezpieczyć linię przed zerwaniem przewodu lub jego opadnięciem w wyniku uszkodzenia izolacji. Jest to najwyższy poziom bezpieczeństwa linii 110 kV, jaki przewiduje norma przed tego typu awarią. Zgodnie z założeniami projektowymi, przewody zostaną zawieszone na wysokości zapewniającej natężenie pola elektrycznego, nie przekraczającego 10,0 kV/m oraz magnetycznego, nie przekraczającego 60 A/m. Zastosowanie wysokich słupów dla terenu przewidzianego do zabudowy, pozwoli na spełnienie warunku oddziaływania pola elektromagnetycznego obowiązującego przy zabudowie mieszkaniowej. Organ wskazał, że wybrany przez inwestora wariant realizacyjny tj. przebieg napowietrzny linii elektroenergetycznej 110 kV jest najkorzystniejszy na okoliczność rodzaju i zasięgu oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie ludzi oraz obszary Natura 2000. Ponadto, jak wskazał, linia napowietrzna, w przeciwieństwie do kablowej, jest łatwiejsza w bieżącej konserwacji, ewentualnej przebudowie lub modernizacji. Prezydent uznał również, że projekt budowlany spełnia przy tym wymagania obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego M. rejon ulicy S. w mieście G., zatwierdzony uchwałą nr XIX/568/2004 Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 r., [..], zatwierdzony uchwałą nr XXXVII/1245/2005 Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2005 r. oraz [..] w rejonie ulic S. i projektowanej tzw. P. oraz potoków B. i [..] w mieście G., zatwierdzony uchwałą nr XII/263/07 Rady Miasta z dnia 30 sierpnia 2007 r. Projekt ten jest jednocześnie kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu i jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Odnosząc się do uwag wniesionych w toku postępowania przez strony, Prezydent wyjaśnił, że wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla [..] o przygotowanie zaktualizowanego raportu oddziaływania na środowisko nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 61 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, gdyż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 1 lutego 2011 r. nie został nałożony obowiązek ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia a inwestor nie wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto, w decyzji nie został nałożony obowiązek wykonania kompensacji przyrodniczej czy dodatkowych opinii niezależnych rzeczoznawców. Napowietrzna linia 110 kV projektowana jest w znacznej odległości od istniejących terenów przeznaczonych pod place zabaw dla dzieci (czy też miejsc rekreacyjnych). W przypadku terenu osiedla Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla [..] najbliższy plac zabaw usytuowany jest w odległości ok. 80 m od planowanej trasy linii. Linia poprowadzona została nad terenem, na którym zlokalizowane są zespoły parkingów, zarówno Osiedla [..] jak i pozostałych osiedli zrealizowanych przy ul. S. Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedla [..], jakoby zawarta umowa służebności przesyłu na budowę linii 110 kV dotyczyła wariantu kablowego. Z aktu notarialnego nr [..] wynika, że dnia 18 października 2010 r. strony tj. spółka B. i A. zawarły porozumienie, w sprawie ustanowienia bezterminowej służebności przesyłu dla urządzeń projektowanych tj. dla potrzeb posadowienia w przyszłości urządzeń elektroenergetycznych w postaci linii napowietrznej lub kablowej 2 x 110 kV relacji [..] na nieruchomości nr [..]-[..]. Nie znajduje uzasadnienia zarzut stron co do wystąpienia szumu akustycznego. Badania wielkości hałasu istniejących linii elektroenergetycznych dowodzą, że dla linii 110 kV poziom hałasu nie przekracza wartości 30 - 45 dB, nawet przy najgorszych warunkach pogodowych. W odległości 15 m od skrajnego przewodu linii, bez względu na warunki pogodowe, poziom zjawiska ulotu (szumu) jest niesłyszalny. Zastrzeżenia stron dotyczące obniżenia wartości ich nieruchomości w związku z budową napowietrznej linii nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę i podkreślił, że przebieg linii napowietrznej 110 kV został ustalony w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, na podstawie których realizowane były osiedla mieszkaniowe i zabudowa indywidualna w rejonie planowanej linii. Zatwierdzone projekty zagospodarowania terenu tych osiedli uwzględniały strefę ochronną od linii napowietrznej. Od decyzji Prezydenta Miasta odwołania wnieśli: A.A.-Z.Z. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [..]. We wniesionych odwołaniach podniesiono, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem: - art. 10 k.p.a. - gdyż organ I instancji, pomimo nieotrzymania części zwrotnych potwierdzeń odbioru wystosowanego do zawiadomienia z dnia 1 lutego 2016 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, wydał swoje rozstrzygnięcie; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez pominięcie twierdzeń stron postępowania oraz uchybienie obowiązkowi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy a także obowiązkowi wszechstronnej analizy materiału dowodowego, co przejawiło się w przede wszystkim w nieprzeprowadzeniu analizy poprawności projektu budowlanego pod kątem zgodności z ustaleniami zawartymi w wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy postępowanie przed organami badającymi oddziaływanie inwestycji na środowisko, zakończone decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, dotknięte było istotnymi błędami z uwagi na występowanie, na skutek realizacji projektowanego zamierzenia, szumu akustycznego, pól elektromagnetycznych oraz zakłóceń radioelektrycznych, stanowiących zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska; - art. 7 k.p.a. – poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, w myśl której organ zobowiązany jest dążyć do ustalenia okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne nie tylko dla realizacji interesu społecznego (powszechny dostęp do energii elektrycznej), ale w równej mierze i okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne dla realizacji interesu indywidualnego (prawo własności, konieczność ochrony życia i zdrowia ludzkiego, bezpieczeństwa mienia i środowiska na obszarze objętym oddziaływaniem inwestycji); - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego – poprzez nie poszanowanie uzasadnionych interesów odwołujących się, którzy jako współwłaściciele zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu posiadają interes przejawiający się dążeniem do eliminowania zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska, które powstaną w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji (uciążliwości związane z szumem akustycznym, polem elektromagnetycznym oraz zakłóceniami radioelektrycznymi); - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d oraz art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którymi obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - poprzez nie dokonanie ustaleń co do zgodności projektu budowlanego w wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - art. 6 k.p.a. – poprzez naruszenie zasady praworządności; - art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ I instancji oparł się wydając swoje rozstrzygnięcie; - art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; - art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego - poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy brak było ku temu podstaw, albowiem inwestor nie dysponuje zgodą na wycinkę drzew znajdujących się na trasie linii. Odwołujący się podnieśli również, że z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika na jakiej podstawie uznał on, że: linia napowietrzna jest łatwiejsza w konserwacji i modernizacji od linii kablowej a łatwiejszy dostęp do przeglądów eksploatacyjnych umożliwia sprawniejszą kontrolę stanu technicznego; wybudowanie linii napowietrznej umożliwi zagospodarowanie terenów leżących w jej korytarzu; wybrany wariant realizacji przedsięwzięcia uznany został za najkorzystniejszy z punktu widzenia rodzaju i zasięgu oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie ludzi obszar Natura 2000; wielkość hałasu nie przekroczy wartości 30-45 dB; poziom zjawiska ulotu (szumu) będzie niesłyszalny. Ponadto, w ocenie odwołujących się, organ I instancji nie uwzględnił przy ocenie awaryjności linii napowietrznej 110 kV silnych wiatrów na terenie województwa pomorskiego, silnych opadów śniegu i gołoledzi, które niejednokrotnie stanowią przyczynę usterek takich linii. Odwołujący się poddali jednocześnie w wątpliwość twierdzenie organu I instancji odnośnie możliwości zagospodarowania terenów pod linią napowietrzną powołując się przy tym na treść § 77 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy oraz na treść § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych i podkreślając, że realizacja linii napowietrznej wiąże się z koniecznością wycinki drzew i krzewów w całym korytarzu. Odwołujący się zwrócili także uwagę na okoliczność, że linia napowietrzna na terenie działki nr [..] na terenie Osiedla [..] będzie przechodziła również przez tereny rekreacyjne, na których bawią się dzieci. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 25 kwietnia 2016 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 lutego 2016 r. Jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji Wojewoda uznał bowiem, że dołączone do wniosku oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożone zostały na przepisowych drukach, a prawidłowość ich wypełnienia nie budzi wątpliwości tutejszego organu. Wojewoda ocenił również, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązujących dla terenu nim objętych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego: [..], uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 r. Nr XIX/568/04 (Dz.Urz.Woj.Pom. Nr 23, poz. 500); [..], uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2005 r. Nr XXXVII/1245/2005 (Dz.Urz.Woj.Pom. Nr 63, poz. 1182); [..], uchwalonego uchwałą Rady Miasta z dnia 30 sierpnia 2007 r. Nr XII/263/07 (Dz.Urz.Woj.Pom. Nr 154, poz. 2873). Plany te przewidują realizację linii wysokiego napięcia 110 kV na terenie objętym złożonym wnioskiem. Wojewoda stwierdził ponadto, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w wydanej dla przedmiotowego zamierzenia decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 lutego 2011 r., zmienionej decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 20 czerwca 2011 r., gdyż uwzględnia zawarte w nich warunki i wymagania. Wojewoda zauważył przy tym, że następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest pełne związanie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę ustaleniami zawartymi w decyzji środowiskowej. Wojewoda wskazał przy tym, że postępowania toczące się przed organami badającymi oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko nie były obarczone rażącymi błędami a wydane decyzje uwzględniają fakt, że realizacja planowanego przedsięwzięcia wiąże się z występowaniem pola elektromagnetycznego, zjawiska szumu akustycznego czy też zakłóceń radioelektrycznych. Okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przy wydawaniu tych decyzji środowiskowych, o czym świadczy nałożenie na A. obowiązku wykonania kontrolnych pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego oraz poziomu hałasu i przedłożenie ich wyników Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu. Ponadto wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził w swym rozstrzygnięciu, że proponowany wariant realizacyjny uwzględnia eliminację wpływu hałasu na ludzi i środowisko poprzez zachowanie bezpiecznej odległości od terenów chronionych, w tym zabudowy mieszkaniowej, a budynki mieszkalne będące w strefie linii 2 x 110 kV znajdą się poza zasięgiem szkodliwego obszaru wpływu pola elektromagnetycznego. Co więcej, w decyzji tej wskazano, że oddziaływanie na środowisko, w szczególności na zdrowie i życie ludzi, będzie mieściło się w zakresie bezpieczeństwa wyznaczonego przez standardy poziomów pól elektromagnetycznych. Również z obliczeń przeprowadzonych na okoliczność występowania hałasu wynika brak zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców na terenach zabudowy mieszkaniowej i gospodarstw rolnych oraz że w odległości 15 m od skrajnego przewodu linii bez względu na warunki atmosferyczne poziom szumu nie będzie słyszalny. Wojewoda ocenił ponadto, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami, do opracowania dołączono również aktualne na dzień jego sporządzenia zaświadczenia o wpisie projektantów i sprawdzających na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, projekt zawiera wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Wojewoda stwierdził również, że planowana inwestycja spełnia wymagania dotyczące pola elektromagnetycznego i wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wynosi 1 kV/m dla składowej elektrycznej (E) oraz 60 A/m dla składowej magnetycznej (H). Natomiast dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz dla miejsc dostępnych dla ludności to 10 kV/m dla składowej elektrycznej oraz 60 A/m dla składowej magnetycznej. Z projektu budowlanego wynika zaś, że granica oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartościach E = 1 kV/m oraz H = 60 A/m przebiega w oddaleniu od budynków mieszkalnych. W przypadku budynków Osiedla [..] odległość ta wynosi nie mniej niż 9 m w poziomie (18 m od skrajnego przewodu). Najniżej położone przewody, zawieszone między słupami nr [.] i [.] w sąsiedztwie Osiedla [..], zawieszone mają być na wysokości 25 m nad poziomem terenu, co dodatkowo wpływa na zmniejszenie oddziaływania linii. Na pozostałym obszarze, w miejscach dostępnych dla ludności (w tym na parkingu przed budynkami Osiedla), wartości pola elektromagnetycznego na wysokości 2 m nad poziomem terenu nie przekroczą dopuszczalnego poziomu 10 kV/m dla składowej elektrycznej oraz 60 A/m dla składowej magnetycznej, spełniając tym samym również wymagania normy PN-E-05100-1:2000 Elektroenergetyczne linie napowietrzne - Projektowanie i budowa - Linie prądu przemiennego z przewodami roboczymi gołymi, zgodnie z którą natężenie pola powinno być mniejsze od 10 kV/m na wysokości 1,8 m od poziomu ziemi i innych płaszczyzn poziomych (w tym również dachów i tarasów budynków), przeznaczonych na pobyt ludzi przez czas nieprzekraczający 8 godzin. Wojewoda podkreślił, że z uwagi na powyższe, ustalony przebieg projektowanej linii, choćby przechodził przez tereny rekreacyjne, uznać należy za zgodny z obowiązującymi przepisami. Zaznaczył przy tym, że z akt sprawy nie wynika, aby na wskazanym terenie znajdowały się jakiekolwiek elementy placu zabaw dla dzieci a z poczynionych przez niego ustaleń wynika, jak wskazał, że na dzień 20 kwietnia 2016 r. znajdują się tam jedynie dwie ławki w sąsiedztwie parkingu. W ocenie Wojewody planowana inwestycja spełnia także wymagania dotyczące poziomu dopuszczalnego hałasu, który określony został w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112), a zgodnie z którym dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowanego przez linie elektroenergetyczne wynosi: 1) w strefie ochronnej "A" uzdrowiska, na terenach szpitali, domów opieki społecznej oraz na terenach zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży: 45 dB w przedziale czasu odniesienia równym 16 godzinom oraz 40 dB w przedziale czasu odniesienia równym 8 godzinom, 2) na terenach zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej oraz zabudowy zagrodowej i zamieszkania zbiorowego, terenach rekreacyjno-wypoczynkowych, terenach mieszkaniowo-usługowych oraz terenach w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców: 50 dB w przedziale czasu odniesienia równym 16 godzinom oraz 45 dB w przedziale czasu odniesienia równym 8 godzinom. Nadto wskazał, że z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia oraz z projektu budowlanego wynika, że w odległości 15 m od skrajnego przewodu linii, bez względu na warunki atmosferyczne, poziom zjawiska ulotu (szumu akustycznego) będzie niesłyszalny. Nawet w bezpośredniej bliskości linii nie przekroczy on jednak dopuszczalnych prawem wartości. Hałas jest czynnikiem związanym głównie z pracą linii najwyższych napięć tj. 220 kV i 400 kV, a tym samym poziomy te nie mogą zostać przekroczone w otoczeniu linii 110 kV. Wojewoda ocenił także, że ze złożonego projektu wynika, iż budowa linii nie wprowadzi dodatkowych utrudnień w odbiorze radiowym, telewizyjnym, satelitarnym i telefonicznym, wyjaśniając, że poziom zakłóceń radioelektrycznych określa się na podstawie pomiaru natężenia składowej elektrycznej pola wyrażonej w dB, odniesionego do poziomu referencyjnego lµV/m, w zakresie częstotliwości do 30 MHz. W przypadku zakłóceń radioelektrycznych wywoływanych przez ulot elektryczny, Polska Norma PN-E-05118/A1:1998 wymaga, aby poziom zakłóceń mierzonych w odległości 20 m od rzutu poziomego skrajnego przewodu fazowego przy częstotliwości 500 ± 10 kHZ nie przekraczał 57,5 dB (750 µV/m) w warunkach atmosferycznych o wilgotności względnej nie większej niż 80% i w temperaturze nie niższej niż 5°C. Liczne wyniki pomiarów poziomu zakłóceń powstających w otoczeniu linii 110 kV wykazują, że są one mniejsze od dopuszczalnej wartości 57,5 dB. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, Wojewoda wskazał, że z decyzji Prezydenta Miasta wynika, że przed jej wydaniem organ ten skonfrontował treść projektu budowlanego z treścią decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych po czym stwierdził, że projekt spełnia wymagania w zakresie ochrony środowiska nałożone decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Prezydent nie mógł przy tym uwzględnić propozycji odwołujących się o realizację kablowej linii podziemnej zamiast linii napowietrznej, ponieważ był on związany wnioskiem inwestora. Z tego też powodu, jak wskazał Wojewoda, Prezydent nie mógł również uwzględnić awaryjności linii napowietrznej występujących na [..] silnych wiatrów, opadów śniegu i gołoledzi. Dodatkowo Wojewoda zaznaczył, że z projektu budowlanego wynika, iż w celu zapewnienia bezpieczeństwa, w miejscach skrzyżowań projektowanej linii z terenami zabudowy mieszkaniowej planowane jest zastosowanie trzeciego stopnia obostrzenia, polegającego m.in. na zastosowaniu zmniejszonych naprężeń i podwójnej izolacji. Powyższe ma zabezpieczyć linię przed zerwaniem przewodu bądź jego opadnięciem w wyniku uszkodzenia izolacji. Ponadto, ewentualne usterki linii napowietrznej mogą zostać szybciej usunięte z uwagi na łatwiejszy, niż w przypadku podziemnej linii kablowej, dostęp do uszkodzonych elementów. Wojewoda ocenił ponadto, że realizacja zaplanowanej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu terenu pod linią wysokiego napięcia oraz w jej bezpośrednim sąsiedztwie wyszczególnionych w § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych jak i w § 77 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. § 55 ust. 1 pkt 4 dotyczy bowiem jedynie zakazu sytuowania stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 15 od linii o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 110 kV i nie odnosi się on do trwałego zagospodarowania terenu, lecz do sytuacji, gdy w pobliżu takiej linii realizowana jest inna inwestycja. Na placach budowy występują bowiem warunki środowiskowe, które stwarzają zwiększone zagrożenie porażeniem prądem elektrycznym. Z kolei, § 77 pkt 3 zakazuje składowania materiałów bezpośrednio pod elektroenergetycznymi liniami napowietrznymi o napięciu znamionowym powyżej 30 kV lub w odległości mniejszej niż 15 m, licząc w poziomie od jej skrajnych przewodów a zatem może mieć wpływ jedynie na funkcjonowanie podmiotów prowadzących działalność gospodarczą polegająca m.in. na składowaniu materiałów, a jak wynika z projektu budowlanego, w pasie o szerokości 15 od skrajnych przewodów planowanej linii nie występują miejsca, które przeznaczone byłyby do prowadzenia tego typu działalności, w tym na terenie, którym dysponują Wspólnoty Mieszkaniowe [..] i [..]. Wojewoda podkreślił w tym miejscu, że organ I instancji nie miał obowiązku wskazania, w jaki sposób można zagospodarować teren pod realizowaną linią. Wojewoda wyjaśnił także, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania, czy inwestor składający wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę posiada stosowne zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu objętego inwestycją. Przepis art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zawiera bowiem zamknięty katalog dokumentów wymaganych przy wniosku o pozwolenie na budowę, a z jego treści nie wynika obowiązek dołączania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że organ I instancji wydał skarżoną decyzję przed otrzymaniem części zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia z dnia z dnia 1 lutego 2016 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem końcowego rozstrzygnięcia, czym naruszył treść art. 10 § 1 k.p.a. Uznał jednak, że wskazane naruszenie nie miało istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, gdyż odwołujący się nie wykazali, aby brak możliwości wypowiedzenia się części ze stron co do zebranych dowodów i materiałów miał wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Odwołujący się nie wskazali też, aby nie mieli możliwości udziału w przeprowadzeniu jakiegoś kluczowego dla sprawy dowodu. Wojewoda ocenił jednocześnie, że planowana inwestycja została tak zaprojektowana, że podczas jej budowy, użytkowania i rozbiórki nie będzie stanowiła w ciągu całego cyklu jej życia zagrożenia dla higieny ani zdrowia czy bezpieczeństwa pracowników, osób je zajmujących lub sąsiadów, nie będzie wywierała w ciągu ich całego cyklu życia nadmiernego wpływu na jakość środowiska ani na klimat, w szczególności w wyniku emisji niebezpiecznego promieniowania. Wartości pola elektromagnetycznego, jakie będzie emitować projektowana linia, zawierają się bowiem w granicach obowiązujących norm i inwestycja ta nie narusza warunków bezpieczeństwa i higieny pracy a także interesów osób trzecich. Wojewoda uznał ponadto, że organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania nie naruszył dyspozycji art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak wynika bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego organ podejmował szereg czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, zwracając się o wyjaśnienia do inwestora, występując o opinie prawne oraz dokonując dogłębnej analizy obowiązujących przepisów, ze szczególnym uwzględnieniem unormowań regulujących kwestię oddziaływania linii elektroenergetycznych na środowisko, prowadząc tym samym postępowanie oraz rozstrzygając sprawę w sprawiedliwy i praworządny sposób. Organ I instancji zgromadził i rozpatrzył cały niezbędny do wydania skarżonego orzeczenia materiał oraz dokonał oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego. Powyższe znalazło swój wyraz w obszernym uzasadnieniu faktycznym i prawnym, które spełnia wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. We wniesionej do Sądu skardze T. R. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem: - art. 29 k.p.a. w zw. z art. 61 § 1 w zw. z art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane - poprzez błędne uznanie, iż stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę może być oddział Spółki; - art. 61a k.p.a. - poprzez niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o wszczęcie postępowania został złożony przez podmiot, któremu nie przysługuje przymiot strony postępowania; - art. 61 § 4 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania, konsekwencją czego było skierowanie decyzji do pomiotu niebędącego stroną niniejszego postępowania, powodując, iż niniejsza decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną nieważności postępowania, o której stanowi art. 156 §1pkt 4 k.p.a. (K. K. nie jest współwłaścicielem nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem); - art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez wydanie pozwolenia na budowę dla części obiektu, która nie może samodzielnie funkcjonować; linia napowietrzna 110 kV musi zostać wybudowana łącznie z [..], jak również z linią od [..] do [..] - art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez brak wskazania przez organ II instancji okoliczności faktycznych oraz dowodów przemawiających za możliwością uznania oddziału Spółki za stronę postępowania; - art 7, art 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zostały spełnione wszelkie przesłanki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę A.; poprzez nieuwzględnienie, że projektowana linia przebiega jedynie częściowo na terenie parkingu a na pozostałym obszarze na terenie rekreacyjno – wypoczynkowym, na którym przebywają i bawią się dzieci a który to obszar w taki sposób również zostanie zagospodarowany po wykonaniu przez Urząd Miasta docelowego wjazdu na Osiedle; W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, w odniesieniu do zarzutów skargi, Wojewoda wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora legitymuje się pełnomocnictwem udzielonym mu przez członków zarządu A., tym samym uznać należało, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony przez odpowiednio umocowanego pełnomocnika w imieniu podmiotu posiadającego osobowość prawną, który może być stroną postepowania administracyjnego. Ponadto, w ocenie Wojewody, doręczenie decyzji osobie, która nie jest już stroną w sprawie, gdyż zbyła lokal mieszkalny usytuowany na terenie nieruchomości objętej obszarem oddziaływania inwestycji, nie powoduje, że decyzja taka obarczona jest wadą określona w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił także, że budowa odcinka napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej stanowi całe zamierzenie budowlane w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja Wojewody z dnia 25 kwietnia 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 26 lutego 2016 r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Organy obu instancji dokonały oceny zgodności przedłożonego w sprawie projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ocena ta zasługuje w pełni na akceptację. Teren inwestycji objęty jest ustaleniami trzech miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego tj. [..], uchwalony uchwałą Rady Miasta z dnia 22 stycznia 2004 r. nr XIX/568/04 (Dz.Urz.Woj.Pom. nr 23, poz. 500); [..], uchwalony uchwałą Rady Miasta z dnia 28 kwietnia 2005 r. nr XXXVII/1245/2005 (Dz.Urz.Woj.Pom. nr 63, poz. 1182); [..], uchwalony uchwałą Rady Miasta z dnia 30 sierpnia 2007 r. nr XII/263/07 (Dz.Urz.Woj.Pom. nr 154, poz. 2873). Plany te przewidują realizację na terenie objętym złożonym wnioskiem linii wysokiego napięcia 110 kV. Orzekające w sprawie organy dokonały również prawidłowej oceny co do zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska Dokonując tej oceny organy oparły się na ustaleniach zawartych w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 1 lutego 2011 r. i w decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 20 czerwca 2011 r. W myśl bowiem przepisu art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na z środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy – tj. decyzję o pozwoleniu na budowę, decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzję o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Tym samym organ administracji architektoniczno - budowlanej pozbawiony jest kompetencji aby samodzielnie badać środowiskowe uwarunkowania pozwalające na realizację przedsięwzięcia i wyprowadzać wnioski odmienne od tych, które zaprezentował organ administracji, kompetentny do wydania decyzji środowiskowej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 527/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w wydanej decyzji stwierdził zaś, że proponowany wariant realizacyjny uwzględnia eliminację wpływu hałasu na ludzi i środowisko poprzez zachowanie bezpiecznej odległości od terenów chronionych, w tym zabudowy mieszkaniowej, a budynki mieszkalne będące w strefie linii 2 x 110 kV znajdują się poza zasięgiem szkodliwego obszaru wpływu pola elektromagnetycznego. Wskazano również, że odziaływanie na środowisko w szczególności na zdrowie i życie ludzi, będzie mieściło się w zakresie bezpieczeństwa wyznaczonego przez standardy poziomów pól elektromagnetycznych. Również z obliczeń przeprowadzonych na okoliczność występowania hałasu wynika z decyzji brak zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców na terenach zabudowy mieszkaniowej i gospodarstw rolnych oraz, że w odległości 15 m od skrajnego przewodu linii bez względu na warunki atmosferyczne poziom szumu nie będzie słyszalny. W niniejszym postępowaniu brak było zatem podstaw do badania kwestii wyjaśnionych i rozstrzygniętych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tego w istocie domagał skarżący. Nie zachodziły również postawy do ponownego dokonywania oceny o oddziaływania na środowisko. Zasady i tryb postępowania dotyczącego ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zostały uregulowane w art. 88 i następnych ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponowna ocena polega na przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72, a więc między innymi w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę (art. 88 ust. 1 ustawy). Następuje to jednakże jedynie w określonych szczegółowo przypadkach, a mianowicie: gdy konieczność taka wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy wystąpi o to sam inwestor, a także w sytuacji gdy organ właściwy do wydania decyzji (o pozwoleniu na budowę) stwierdzi, że we wniosku o wydanie tej decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Żadna z tych okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Orzekające w sprawie organy dokonały także oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymogami określonymi w: rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883); rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112); § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych; § 77 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Orzekające organy dokonały również prawidłowej oceny kompletności przedłożonego projektu budowlanego w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii wysokiego napięcia WN 2 x 110 kV wraz z przewodem odgromowym typu OPGW relacji [..] na odcinku [..] oraz usunięcie kolizji słupa oświetleniowego w pobliżu słupa WN-110 kV nr [..]. A. dołączyła, wymagane mocą art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Poza tym kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowalne, wobec podniesionych zarzutów o możliwości wykonania jedynie linii podziemnej, została wyjaśniona w toku postępowania. Inwestor upoważniony został do bowiem przy ustanawianiu służebności przesyłu nie tylko w zakresie linii energetycznej podziemnej ale również naziemnej i napowietrznej, słupów i innych urządzeń. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 tej ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dwutorowej napowietrznej linii wysokiego napięcia WN 2 x 110 kV wraz z przewodem odgromowym typu OPGW relacji [..] na odcinku [..] oraz usunięcie kolizji słupa oświetleniowego w pobliżu słupa WN-110 kV nr [..] – został złożony przez podmiot do tego uprawniony. Podmiot ubiegający się o udzielenie pozwolenia na budowę posiadał zdolność administracyjnoprawną w rozumieniu art. 29 k.p.a. Istotnie, jak prawidłowo wskazał skarżący w skardze, oddział spółki akcyjnej nie posiada takiej zdolności, gdyż działa on w ramach podmiotu, którym jest spółka jako taka i to ona ma osobowość prawną, a co za tym idzie również zdolność sądowoadministracyjną. Jednakże w niniejszej sprawie w imieniu inwestora występował pełnomocnik prawidłowo umocowany przez zarząd A. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że stroną była spółka, zaś dopisanie Oddziału w G., z którego działalnością wiąże się przedmiotowa inwestycja, nie powoduje wadliwości postępowania, a w szczególności nie stanowi o nieważności wydanych w sprawie decyzji. Również nieprawidłowe ustalenie kręgu stron w żadnym razie nie stanowi o nieważności decyzji. Dotyczy to w szczególności zarzucanego przez skarżącego doręczenie decyzji osobie, która nie powinna być uczestnikiem postępowania administracyjnego, jako ze zbyła swój lokal. Nie jest to przypadek skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Z kolei pominiecie nowego właściciela mogłoby zostać rozpatrzone jedynie na jego zarzut. Takie bowiem zarzuty może w toku postępowania sądowoadministracyjnego zgłosić wyłącznie strona, która została pominięta w postępowaniu administracyjnym. Nikt inny nie może się skutecznie na takie okoliczności powoływać. W szczególności zaś nie może takich zarzutów podnosić strona, która brała udział w postępowaniu administracyjnym. Co więcej, nie może tych okoliczności uwzględnić sąd z urzędu, rozpatrując sprawę ze skargi podmiotów, które brały udział w postępowaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18.06.2008 r., I OSK 959/07 oraz wyroku z dnia 26.01.2009 r., II OSK 51/08 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, a także J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, str.373-374). Wreszcie, nie mogą odnieść skutku zarzuty skargi dotyczące udzielenia pozwolenia na budowę dla niesamodzielnego obiektu, jako że w ocenie skarżącego doszło do nieuprawnionego rozdzielenia inwestycji, a linia napowietrzna w zatwierdzonej konfiguracji jest tylko częścią, niemogącą samodzielnie funkcjonować, gdyż musi zostać wybudowana łącznie z [..] oraz linią [..]. To samo dotyczy podniesionej przez skarżącego na rozprawie kwestii dotyczącej wygaśnięcia pozwolenia na budowę dotyczącego budowy GPZ [..]. Przedmiotowa inwestycja jest typową inwestycja liniową, która stanowi szczególny rodzaj inwestycji. Bezsporne jest, że zamierzenie to stanowi element rozbudowy systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji [...]. Zakres inwestycji objęty projektem i wydanymi w sprawie decyzjami stanowi odrębne zamierzenie, dla którego można było wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie jest to bowiem część obiektu budowlanego, aczkolwiek istotnie jest to fragment infrastruktury energetycznej - sieci elektroenergetycznej, która stanowi zespół połączonych i współpracujących ze sobą linii elektroenergetycznych. Realizowanie takiej inwestycji jest możliwe odcinkami, które stanowią odrębne zamierzenia. W tym zakresie nie można dopatrzyć się naruszenia art. 33 § 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że pozwolenie na budowę dotyczy całej inwestycji. Wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy architektoniczno-budowlane obu instancji dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 25 kwietnia 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 26 lutego 2016 r., są zgodne z prawem. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.