II SA/Gd 344/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Asesor WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. na uchwałę Rady Gminy Stężyca nr XLIII/764/2023 z dnia 12 września 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu ewidencyjnego Gapowo, gmina Stężyca 1. stwierdza nieważność § 21 i § 22 zaskarżonej uchwały oraz jej załącznika nr 1 w zakresie terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 3L, 4RN i 5L; 2. zasądza od Rady Gminy Stężyca na rzecz W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda Pomorski (dalej jako: skarżący, Wojewoda) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwalę nr XLI 11/764/2023 Rady Gminy Stężyca z dnia 12 września 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obrębu geodezyjnego Gapowo, gmina Stężyca (Dz. U. Woj. Pom. z 12 października 2023 r., poz. 4492; dalej: MPZP), zaskarżając ją w zakresie § 21 i § 22 (karty 3 RN i 6L) wraz z załącznikiem graficznym w zakresie kart terenu 3L, 4RN i 5L. Wojewoda domagał się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w zakresie § 21 i § 22 wraz z załącznikiem graficznym w zakresie kart terenu 3L, 4RN i 5L. Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie: art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.", w związku z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), dalej jako "rozporządzenie", poprzez nieokreślenie obowiązkowych elementów uchwały planistycznej dla terenów oznaczonych na załączniku graficznym symbolami 3L, 4RN i 5L; art. 15 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia, poprzez niezgodność tekstu uchwały z załącznikiem graficznym nr 1 do uchwały w zakresie obszarów oznaczonych symbolami 3 RN i 6L w części tekstowej oraz 3L, 4RN i 5L w części załącznika graficznego. W uzasadnieniu wskazał, że w załączniku graficznym uchwały wyodrębnione zostały obszary terenu oznaczone jako 1P-IO, 2U-P, 3L, 4RN i 5L. W dziale III uchwały zawarto natomiast ustalenia szczegółowe dla poszczególnych terenów, gdzie w § 21 wskazano ustalenia szczegółowe dla terenu oznaczonego symbolem 3RN (teren rolnictwa z zakazem zabudowy), zaś w § 22 określono takie ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem 6L (teren lasu). Wskazane przepisy uchwały planistycznej nie zawierają jednak ustaleń dla obszarów oznaczonych na załączniku graficznym do uchwały symbolami 3L, 4RN i 5L. Z pozostałych przepisów uchwały planistycznej również nie wynika, aby dla obszarów 3L, 4RN i 5L zawarto jakiekolwiek szczegółowe wytyczne co do sposobu ich zagospodarowania, których obowiązek ustalenia wynika z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. Natomiast załącznik graficzny do uchwały wskazuje, że wyznaczono obszary 3L, 4RN i 5L z przeznaczeniem pod lasy oraz zagospodarowanie rolne z zakazem zabudowy, jednak tekst uchwały nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń. Wojewoda podkreślił, że część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. Część graficzna planu uzupełnia oraz wyjaśnia część tekstową, więc ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie, z uwzględnieniem zarówno części graficznej, jak i tekstowej. Wobec powyższego nie może być rozbieżności pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu. Brak szczegółowych ustaleń w tekście uchwały planistycznej dla obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolami 3L, 4RN i 5L, jak również brak naniesienia w załączniku graficznym terenów oznaczonych w tekście uchwały jako karty terenu 3RN i 6L stanowi taką właśnie rozbieżność. Analiza kwestionowanej uchwały nie pozwala bowiem na ustalenie, jakie jest faktyczne przeznaczenie danego terenu i na ile kart terenu uchwałodawca planował podzielić teren objęty planem miejscowym. Zdaniem Wojewody brak w części tekstowej uchwały szczegółowych ustaleń dla obszarów oznaczonych symbolami 3L, 4RN i 5L stanowi naruszenie art. 15 ust. 2 u.p.z.p., który nakłada na organy gminy obowiązek zawarcia w uchwale planistycznej m.in. szczegółowych wytycznych dotyczących zasad kształtowania zabudowy i wskaźników zagospodarowania terenów wyznaczonych w planie, oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Stężyca, reprezentowana przez Wójta, stwierdziła, że istotnie w zaskarżonym planie występuje omyłka w numeracji terenów: ustalenia zawarte w § 21 powinny dotyczyć terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 4 RN (w treści planu wpisano 3RN), a ustalenia zawarte w § 22 powinny dotyczyć terenów 3L i 5L (w treści planu wpisano 6L). Jednak w związku z tym, że tereny 3RN i 6L nie występują na rysunku planu, nie powinno być problemów w ocenie jakie ustalenia obowiązują dla terenów 4RN, 3L i 5L. Zauważono też, że tereny, których dotyczy skarga, stanowią lasy i tereny rolne, a plan miejscowy nie wprowadza dla tych obszarów nowego przeznaczenia. Ustalono w planie dla terenów RN i L zakaz zabudowy, dlatego też na tych obszarach nie wystąpi żadna inwestycja budowlana, więc występująca w planie omyłka nie będzie stanowić komplikacji interpretacyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skargę wniósł Wojewoda Pomorski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), dalej jako "u.s.g.". Jak stanowi bowiem przepis art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Z treści art. 91 ust. 4 u.s.g. wynika nadto, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.s.g., po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 cyt. ustawy, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy, lecz może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przy tym, organ nadzoru realizując ww. kompetencję, nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2005 r., sygn. akt II OSK 320/05, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej przez organ nadzoru uchwały Rady Gminy sąd uznał za zasadne zarzuty skargi co do podjęcia zaskarżonej uchwały z istotnym naruszenia wskazanych w skardze przepisów, co skutkowało koniecznością stwierdzenia nieważności § 21 i § 22 uchwały oraz jej załącznika nr 1 w zakresie terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 3L, 4RN i 5L. Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że przy ocenie legalności uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd jest zobowiązany do kontroli tego aktu w kontekście przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.". Zgodnie z tym przepisem, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Tak uregulowane podstawy nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazują, że przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 u.s.g., zatem rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody albo orzeczenie sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Przesłanki nieważności omawianych uchwał są dwojakiego rodzaju - materialnoprawna, która odnosi się do zasad sporządzania planu oraz formalnoprawna - dotycząca procedury planistycznej, tj. sekwencji czynności jakie podejmuje organ planistyczny w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Z kolei w zakresie zasad sporządzania planu chodzi przede wszystkim o związanie rady gminy przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych, które wyznaczają granice władztwa planistycznego gminy. Są to standardy odnoszące się do merytorycznych ustaleń planu, związane z jego treścią oraz parametrami technicznymi i wymaganiami dotyczącymi dokumentacji planu. Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą zatem zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dla normatywnego wyznaczenia zawartości planu znaczenie mają w szczególności przepisy art. 15, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś dla standardów dokumentacji planistycznej - przepisy wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 u.p.z.p. rozporządzenia wykonawczego (por. np. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2018, wyd. 10, teza 4 do art. 28). Jak wskazano, w kontekście zasad sporządzania planu istotne znaczenie ma art. 15 ust. 2 u.p.z.p., w którym zawarto zestawienie obligatoryjnych elementów jakie powinien zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednym z obowiązkowych elementów planu jest m.in. określenie przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Ponadto w omawianym zakresie znaczenie mają też regulacje rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), dalej jako "rozporządzenie", który to akt określa wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, a w szczególności wymagania dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych czy też stosowanych oznaczeń. I tak, jak wskazano słusznie w skardze, § 2 pkt 4 tego rozporządzenia przewiduje, że projekt planu miejscowego stanowi projekt tekstu planu miejscowego i projekt rysunku planu miejscowego, natomiast § 8 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Wskazać też trzeba, że zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia, przy zapisywaniu ustaleń projektu planu ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Obowiązek określenia w miejscowym planie zasad zagospodarowania terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania, poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jakie zasady mają obowiązywać. Wszelkie warunki dotyczące zabudowy i zagospodarowania danego terenu wynikające z przepisów prawa, w tym prawa miejscowego, winny zatem znaleźć się w uchwale planistycznej. Mając na uwadze całość ww. regulacji w orzecznictwie uznaje się, że miejscowy plan składa się z dwóch integralnie związanych ze sobą części – tekstowej i graficznej. Część tekstowa planu zawarta jest w treści uchwały, załącznik graficzny natomiast oznacza rysunek, przy czym tylko część tekstowa planu zawiera normy prawne. Rysunek planu jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek więc – co istotne w kontekście niniejszej sprawy - obowiązuje tylko w takim zakresie, w jakim tekst planu odsyła do ustaleń planu wyrażonych graficznie na rysunku i stanowi uzupełnienie i wyjaśnienie tekstu. Część tekstowa i część graficzna tworzą więc całość, obydwie są integralnymi, równorzędnymi częściami planu i nie można odczytywać części tekstowej (treści uchwały) planu bez analizy odpowiadającej jej części graficznej. Z tych względów w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że pomiędzy częścią tekstową planu, a rysunkiem planu nie może być żadnych rozbieżności (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1795/15 i przywołane w nim orzeczenia, CBOSA). W sprawie przedstawionej Sądowi Wojewoda słusznie zarzucił, że na załączniku graficznym do uchwały wskazano obszary oznaczone symbolami terenu 3L, 5L i 4RN, które to oznaczenie, zgodnie z § 5 pkt 3 i 4 uchwały, dotyczy terenów lasu i rolnictwa. Przy czym, jak słusznie zauważył skarżący organ nadzoru, w części tekstowej uchwały brak jest uregulowań normatywnych dotyczących przeznaczenia terenów oznaczonych wskazanymi symbolami. Wprawdzie w dziale III uchwały, w § 21 i § 22 zawarto szczegółowe ustalenia dla terenów rolnictwa i terenów lasów, lecz dotyczą one wyłącznie terenów oznaczonych symbolami 3RN i 6L, które z kolei nie znajdują swojego odzwierciedlenia na załączniku graficznym. Oznacza to, że na rysunku planu miejscowego znalazły się oznaczenia, które nie znajdują odzwierciedlenia w części normatywnej aktu, tj. części tekstowej, i odwrotnie – normatywna część planu odnosi się do obszarów, co do których nie ma możliwości ich zlokalizowania przestrzennego z uwagi na brak oznaczenia na rysunku planu. Powyższe niewątpliwie świadczy o rozbieżności pomiędzy rysunkiem planu a treścią normatywną uchwały, co przy braku po stronie sądu kompetencji do uzupełnienia treści uchwały czy też prostowania jej zapisów, uzasadnia stwierdzenie nieważności planu w zakresie statuującym obszary oznaczone na rysunku planu symbolami 3L, 5L i 4RN, co do których brak jest podstawy normatywnej dla uchwalenia takiego przeznaczenia terenów. Uzasadnione jest także stwierdzenie nieważności tekstu uchwały w zakresie § 21 i § 22, bowiem wskazane w nich tereny nie zostały odzwierciedlone na rysunku planu – wbrew zawartemu w tych przepisach stwierdzeniu "oznaczone na rysunku planu". Oznacza to, że plan obejmuje swoim zakresem tereny (3L, 5L i 4RN), jednakże bez ustalenia dla nich szczegółowych zasad zagospodarowania, z kolei zasady zagospodarowania dla terenów 3RN i 6L ze względu na nieuwzględnienie ich w załączniku graficznym nie pozwalają na ustalenie ich przestrzennego zakresu. W ocenie Sądu wskazane rozbieżności powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu, tj. naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu planu, przy czym Sąd dopatrzył się w tym zakresie nie tylko naruszenia wskazywanego w skardze § 8 ust. 2 rozporządzenia, lecz także naruszenia § 4 pkt 1 tego rozporządzenia. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia odnosi się bowiem do stosowania na projekcie planu nazewnictwa i oznaczeń umożliwiających jednoznaczne powiązanie projektu rysunku z projektem tekstu planu, a dostrzeżone uchybienie wyraża się także w tym, że w tekście planu brak jest normatywnych podstaw do ustalenia przeznaczenia dla terenów oznaczonych na rysunku symbolem 3L, 5L i 4RN. Zawartość tej normatywnej treści uchwały wyznacza natomiast § 4 pkt 1 rozporządzenia, który przewiduje, że przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że w zaskarżonej uchwale dla terenów 3L, 5L i 4RN uchwałodawca gminny nie zawarł ustaleń normatywnych w odniesieniu do tak oznaczonych na rysunku planu terenów. Zaskarżona treść uchwały oraz część graficzna powodują pozorne objęcie określonego terenu planem miejscowym, przy braku rzeczywistego ukształtowania ładu przestrzennego dla tego terenu. Tymczasem plan miejscowy, jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), powinien spełniać kryteria poprawności i legalności. Dlatego też nie mogły odnieść skutku w postaci oddalenia skargi wyjaśnienia Rady Gminy, że w tekście planu doszło do omyłki w numeracji terenów, tj. uregulowania § 21 powinny dotyczyć terenu 4RN a nie 3RN, zaś ustalenia § 22 powinny dotyczyć terenów 3L i 5L, a nie 6L. Wbrew twierdzeniom Rady, uchwalony tekst planu i jego cześć graficzna budzą uzasadnione wątpliwości interpretacyjne, gdyż nie jest możliwe ustalenie na ich podstawie, jakie uregulowania były intencją lokalnego uchwałodawcy i na jakie obszary w rzeczywistości podzielono teren gminy objęty planem (jego zaskarżoną częścią), zaś akty prawa miejscowego nie powinny być tworzone w sposób pozwalający na dowolną interpretację. Wskazuje na to m.in. wprost zapis § 8 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym na projekcie rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne (podkreślenie własne Sądu) powiązanie projektu rysunku z projektem tekstu planu. Brak takiego powiązania, występujący w tej sprawie, stanowi istotne naruszenie tego przepisu. Również część tekstowa planu powinna zawierać konkretne, jasne uregulowania, których wykładnia i stosowanie nie budziłyby wątpliwości. Plan miejscowy jest bowiem aktem normatywnym wyrażającym przepisy prawa obowiązującego na obszarze danej gminy i jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji RP. Wobec tego stanowi podstawę działania organów administracji publicznej, jak również jego adresatami są inne podmioty – osoby fizyczne i prawne. Dlatego też formułując treść uchwały w przedmiocie planu miejscowego należy mieć na względzie zasady prawidłowej legislacji, które znajdują podstawę w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego. W szczególności, z art. 2 Konstytucji RP wynika wymóg, aby przepisy prawne były formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny. Poprawny także z punktu widzenia logicznego (zob. wyrok TK z 21 marca 2001 r., sygn. akt K 24/00). Wprowadzenie w akcie prawa miejscowego przepisu nieostrego lub wewnętrznie sprzecznego, stanowi tak istotne uchybienie zasadom stanowienia prawa, które przemawia za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Także według § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), przepisy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 151/24, CBOSA). Tekst normatywny planu miejscowego powinien być więc sformułowany nie tylko zwięźle ale przede wszystkim precyzyjnie, tak aby nie pozwalał na dowolność interpretacji lecz by był możliwy do zastosowania w konkretnej sprawie. Natomiast na gruncie uchwał planistycznych w orzecznictwie wskazuje się, że uprawnienie gminy do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej nie może usprawiedliwić formułowania niejasnych i nieczytelnych regulacji, w wyniku stosowania których mogłoby dojść do niedających się pogodzić odrębności w sposobie postępowania odbiorców tych norm (zob. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2570/12, CBOSA). W przypadku uchwały poddanej kontroli sądowej w tej sprawie, ze względu na stwierdzoną rozbieżność między częścią tekstową i graficzną, wymóg ten niewątpliwie nie został spełniony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w punkcie 1 sentencji wyroku, uwzględniając żądanie skargi. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od organu na rzecz Wojewody zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w kwoce 480 zł.