II SA/Gd 48/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. o wznowienie postępowania w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 487/12 postanawia odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia 12 września 2012 r., w sprawie sygn. II SA/Gd 487/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę E. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższe postanowienie doręczono skarżącej w dniu 17 września 2012 r. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 17 października 2012 r. E. K. w dniu 19 stycznia 2013 r. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem tego Sądu z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 487/12. (stempel pocztowy na kopercie k. 3 akt) Z uzasadnienia skargi o wznowienie wynika, że skarżąca nie zgadza się z odrzuceniem skargi na decyzję w przedmiocie rozbiórki, albowiem na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie przedłożyła 3 odpisy skargi na decyzję w przedmiocie rozbiórki. Tym samym, w jej ocenie, nie zaistniały powody uzasadniające odrzucenie skargi. Na stronie 12 akt sprawy o sygn. akt II SA/Gd 487/12, na pieczęci sądu widnieje adnotacja, że jako załącznik do wniosku o przyznanie prawa pomocy dołączono 3 odpisy skargi. Zdaniem skarżącej, odrzucenie skargi w takim przypadku stanowi ewidentny błąd Sądu, a skarga, której braki uzupełniono w terminie nie powinna podlegać odrzuceniu. Wobec tego skarżąca domaga się wznowienia postępowania i rozpoznania sprawy rozbiórki obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem w przypadkach wskazanych w przepisach art. 271-274 p.p.s.a. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku spełnienia tych wymagań, skarga podlega odrzuceniu. Skargę o wznowienie postępowania, stosownie do art. 277 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W przedmiotowej sprawie skarżąca powzięła wiedzę o podstawie wznowienia w dniu 17 września 2012 r., to jest w dniu doręczenia jej postanowienia o odrzuceniu skargi i przyjmując, że bieg terminu rozpoczął się we wskazanym dniu, to termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie upłynął w dniu 17 grudnia 2012 r. Wobec tego skarżąca wnosząc skargę w dniu 19 stycznia 2013 r. uchybiła ustawowemu terminowi do jej wniesienia. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. I OSK 443/08 (LEX nr 466170), wyraził stanowisko zgodnie z którym, termin trzymiesięczny do złożenia skargi o wznowienie postępowania nie może zacząć swojego biegu wcześniej jak od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, gdyż dopiero po tym zdarzeniu złożenie takiej skargi jest dopuszczalne. Skarżąca uchybiła również terminowi liczonemu w ten sposób, albowiem uprawomocnienie postanowienia o odrzuceniu skargi nastąpiło w dniu 17 października 2012 r., czyli upływ terminu trzymiesięcznego nastąpił w dniu 17 stycznia 2013 r., a skargę o wznowienie wniesiono w dniu 19 stycznia 2013 r. We wstępnej fazie oceny skargi o wznowienie sąd bada nadto, czy twierdzenia skargi stanowią ustawową podstawę wznowienia. Jeżeli z samej treści skargi o wznowieniu postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi, to taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu. Samo bowiem sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 271-274 p.p.s.a. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2007 r., II FSK 1201/06, LEX nr 401621, postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11, LEX nr 1071226). Skarżąca jako podstawę wznowienia wskazała, że na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie przedłożyła 3 odpisy skargi. Sąd błędnie ocenił, że skarżąca nie uzupełniła tego braku pomimo wezwania, podczas gdy skarżąca przedłożyła odpisy, o które była wezwana w terminie. Wskazaną przez skarżącą okoliczność można zakwalifikować jako podstawę wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z powyższego przepisu wynika, że wykrycie nowych okoliczności lub środków dowodowych, odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas niezgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom. Do sytuacji takiej nie można zaliczyć powołania się na okoliczności i dowody jawne, wynikające z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżone przez orzekający w sprawie sąd. Z taką sytuacją mamy natomiast do czynienia w przedmiotowej sprawie. O okoliczności stanowiącej według skarżącej podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu o odrzuceniu skargi w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego skarżąca dowiedziała się z uzasadnienia tego postanowienia z dnia 12 września 2012 r., które doręczono jej w dniu 17 września 2012 r. Akta sprawy o sygn. akt II SA/Gd 487/12 potwierdzają również fakt, że skarżąca wiedziała o okoliczności dołączenia odpisów skargi i bazując na tej okoliczności zbudowała argumentację użytą w piśmie procesowym zatytułowanym "zażalenie" z dnia 17 września 2012 r., które w istocie Sąd potraktował jako osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi i jako niedopuszczalną odrzucił na podstawie art. 178 p.p.s.a. Wobec tego nie sposób przyjąć, że podstawa wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a. istnieje. Skarżąca bowiem już w toku postępowania zakończonego postanowieniem o odrzuceniu skargi z dnia 12 września 2012 r. wiedziała o tym, że na wezwanie Sądu przedłożyła odpisy skargi. W dniu 17 września 2012 r. otrzymała odpis uzasadnienia tego postanowienia i w tym samym dniu sporządziła pismo zatytułowane "zażalenie" wskazując, że dołączyła odpisy. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jest środkiem służącym obalaniu prawomocnych orzeczeń sądowych w specyficznych, określonych przepisami art. 271-274 p.p.s.a. sytuacjach. Instytucja ta nie może jednak zastępować innych środków procesowych zmierzających do weryfikacji zgodności z prawem orzeczeń sądowych, jak m.in. skarga kasacyjna. W tej sytuacji Sąd uznał, że złożona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na żadnej z ustawowych podstaw wznowienia wskazanych w art. 271 – 274 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. odrzucił wniesioną skargę.