II SA/Gd 490/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r., nr [...], uchylającą orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 1958 r., nr [...], przyznające odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia, i umarzającą postępowanie przed organem I instancji. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę, co nie oznacza, że Sąd nie może z urzędu uwzględnić argumentów wywodzonych z charakteru kwestionowanego aktu. Odnosząc powyższe uwagi do wniosku złożonego w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że Prokurator Rejonowy we wniosku nie wskazał w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stronom postępowania. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy ze skargą występuje Prokurator nie we własnym imieniu, ale jako podmiot konstytucyjnie powołany do podejmowania środków przewidzianych prawem, zmierzających do ochrony praworządności, interesu społecznego, własności lub praw obywateli, powinien, tak jak w przypadku innych skarżacych zawierać uzasadnienie wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zwłaszcza w rozpoznawanej sprawie, gdzie mamy do czynienia z wyjątkową sytuacją, w której zaskarżona decyzja rozstrzygnęła odwołanie od orzeczenia przyznającego odszkodowanie z 1958 r. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest pogląd, że podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, dostępne na stronie internetowej htps://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji uchylającej orzeczenie z 1958 r. o przyznaniu odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i umarzającej postępowanie przed organem I instancji mogło skutkować wystąpieniem następstw wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji postanowienia.