II SA/Gd 494/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Zielińska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 12 maja 2025 r. nr SKO.467.4.2025 w przedmiocie odebrania zwierząt oddala skargę. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 12 maja 2025 r. w przedmiocie odebrania zwierząt. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach 10-11 marca 2025 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku przeprowadził kontrolę w gospodarstwie rolnym skarżącego, którą udokumentował protokołem kontroli nr 2/2025. Kontrola została przeprowadzona pod kątem zgodności z wymaganiami zawartymi m.in. w: - ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "u.o.z."; - rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 56, poz. 344 ze zm.) – zwanego dalej "MRiRW 2010"; - rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1966) – dalej "MRiRW 2019). Z protokołu nr 2/20225 wynika, że w gospodarstwie znajduje się 13 sztuk bydła, w tym 2 cielęta, 4 jałówki, 2 opasy, 5 krów, utrzymywane w pomieszczeniu inwentarskim w systemie na uwięzi. Negatywnie oceniono spełnienie następujących wymogów wynikających z powyższych aktów prawnych: (lp. 1) zwierzętom zapewniono opiekę i właściwe warunki utrzymywania uwzględniając normy powierzchni w zależności od systemów utrzymywania gatunku, wieku, i stanu fizjologicznego zwierząt (§ 4 ust. 1 MRiRW 2010, § 3 ust. 1 MRiRW 2019) – stwierdzono, że cielęta utrzymywane są na uwięzi, jedna jałówka na korytarzu paszowym, opas w ciągu komunikacyjnym; (lp. 2) zwierzęta są utrzymywane w warunkach nieszkodliwych dla zdrowia oraz nie powodujących urazów i uszkodzeń ciała lub cierpień (§ 3 ust. 2 pkt 1 MRiRW 2019, § 4 ust. 2 pkt 1 MRiRW 2010) – stwierdzono, że zwierzęta utrzymywane są w dużej ilości odchodów, stężenie gazów ponad wymagane wartości; (lp. 7) zwierzęta mają zapewnioną swobodę ruchów, a w szczególności możliwość kładzenia się, wstawania oraz leżenia (§ 4 ust. 2 pkt 2 MRiRW 2010, § 3 ust. 2 pkt 2 MRiRW 2019) – stwierdzono, że jałówka utrzymywana jest na korytarzu paszowym bez możliwości położenia się; (lp. 9) pomieszczenie inwentarskie dla zwierząt gospodarskich oświetlono przystosowanym dla danego gatunku zwierząt światłem sztucznym lub zapewniono dostęp światła naturalnego (§ 5 ust. 1 MRiRW 2010, § 4 MRiRW 2019) – stwierdzono, że średni pomiar natężenia oświetlenia wewnątrz budynku wynosił 6,6 lux; (lp. 10) pomieszczenie inwentarskie wyposażono w stałe lub przenośne oświetlenie umożliwiające ich kontrolę i doglądnie zwierząt o każdej porze (§ 6 ust. 4 MRiRW 2010, § 5 ust. 1 MRiRW 2019) – stwierdzono, że średnie oświetlenie wyniosło 6,6 lux w głębi pomieszczenia w słoneczny dzień o godzinie 10.00; (lp. 12) pomieszczenia dla zwierząt gospodarskich, ich wyposażenie oraz sprzęt używany przy utrzymywaniu zwierząt są czyszczone i dezynfekowane (§ 7 ust. 1 pkt 2 MRiRW 2010, § 6 ust. 1 pkt 2 MRiRW 2019) – stwierdzono, że ściany, przegrody, koryta, posadzka są w odchodach; (lp. 13) odchody zwierząt oraz nie zjedzone resztki pasz usuwane są z pomieszczeń inwentarskich tak często, aby uniknąć wydzielania się nieprzyjemnych woni, zanieczyszczenia paszy lub wody oraz zabezpieczono je przed muchami i gryzoniami (§ 7 ust. 2 MRiRW 2010, § 6 ust. 2 MRiRW 2019) – stwierdzono odchody w dużej ilości na posadzce, korytarzu paszowym, ciągu komunikacyjnym oraz korytach; (lp. 14) wyposażenie i sprzęt przeznaczone do karmienia i pojenia zwierząt wykonane są i umieszczane w sposób minimalizujący możliwość zanieczyszczenia paszy lub wody oraz ułatwiający bezkonfliktowy dostęp zwierząt do paszy i wody (§ 7 ust. 3 MRiRW 2010, § 6 ust. 3 MRiRW 2019) – stwierdzono, że koryta zanieczyszczone są odchodami, brak pojemników na wodę; (lp. 15) wyposażenie i sprzęt w pomieszczeniach inwentarskich dla zwierząt gospodarskich sprawdzane są co najmniej raz dziennie, a wykryte usterki są niezwłocznie usuwane (§ 7 ust. 4 pkt 2 MRiRW 2010, § 6 ust. 4 pkt 2 MRiRW 2019) – stwierdzono wystające elementy metalowe nieusunięte z pomieszczenia; (lp. 16) podłoga w pomieszczeniach inwentarskich jest twarda, równa i stabilna, a jej powierzchnia gładka i nieśliska (§ 7 ust. 5 MRiRW 2010, § 6 ust. 5 MRiRW 2019) – stwierdzono, że posadzka jest nierówna, bardzo śliska od zalegających odchodów; (lp. 17) obieg powietrza, stopień zapylenia, temperatura, wilgotność względna powietrza i stężenie gazów są utrzymane na poziomie nieszkodliwym dla zwierząt (§ 8 ust. 1 MRiRW 2010, § 7 ust. 1 MRiRW 2019) – stwierdzono, że średnie stężenie gazów oraz pomiary jednostkowe wskazują na przekroczenie stężenia NH3, norma wynosi 20 p.p.m., natomiast średnie stężenie wynosiło 33,5 p.p.m.; (lp. 19) zwierzętom gospodarskim, z wyjątkiem koni oraz świń do ukończenia 2 tyg. życia zapewniono stały dostęp do wody (§ 10 ust. 1 MRiRW 2010, § 8 ust. 1 i 2 MRiRW 2019) – stwierdzono brak stałego dostępu do wody. W załączniku nr 1 do protokołu nr 2/2025 stwierdzono nadto: (poz. 1, 1a, 1b, 1e) brak zachowania norm powierzchniowych dla stanowisk w systemie utrzymywania bydła na uwięzi (§ 11 ust. 2 MRiRW 2019) – zwierzęta utrzymywane w jednej linii mają zbyt mało miejsca o około 1 metr. W linii zostały uwiązane cielęta. Jałówka uwiązana w korytarzu paszowym ma zbyt mało miejsca, nie jest to właściwe miejsce do utrzymywania zwierząt. Opas utrzymywany na ciągu komunikacyjnym; nie ma właściwych wymiarów dotyczących stanowiska oraz nie jest to właściwe miejsce do utrzymywania zwierząt; (poz. 7,8, 10) brak przestrzegania zakazu utrzymywania cieląt powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach (art. 12 ust. 4a pkt 1 i ust. 4b u.o.z.); brak przestrzegania zakazu utrzymywania cieląt na uwięzi (art. 12 ust. 4a pkt 2b u.o.z.), brak dochowania norm powierzchniowych dla kojca dla cieląt (§ 15 ust. 2 pkt 1a i b) – cielęta utrzymywane były na uwięzi; (poz. 11) brak spełnienia obowiązku wykonania ściany kojca w sposób umożliwiający cielętom kontakt wzrokowy i fizyczny (§ 15 ust. 2 pkt 2 MRiRW 2010) – brak kojcy; (poz. 13) brak przestrzegania warunku doglądania cieląt co najmniej dwa razy dziennie (§ 15 ust. 5 MRiRW 2010) – stan zwierząt, brud i brak karmy około godziny 10.00; (poz. 14) brak stałego dostępu do wody (§ 10 ust. 1 MRiRW 2010); (poz. 15) brak przestrzegania wymogu karmienia co najmniej dwa razy dziennie (§ 12 ust. 1 MRiRW 2010, § 5 ust. 1 MRiRW 2019) – brak paszy treściwej, objętościowej oraz ściółki około godziny 10.00; (poz. 16) brak przestrzegania wymogu utrzymywania cieląt na ściółce (§ 15 ust. 6 MRiRW 2010) – cielęta były utrzymywane na uwięzi w odchodach, (poz. 17) brak przestrzegania wymogu zapewnienia legowiska o powierzchni wygodnej, czystej i odwodnionej (§ 15 ust. 7 MRiRW 2019) – legowiska i koryta w dużej ilości odchodów. Krowy z nagromadzoną dużą ilością odchodów na sierści zadu, tułowia, kończyn i wymion; (poz. 21) przekroczenie stężeń NH3 (§ 18 MRiRW 2010) – norma wynosi 20 p.p.m., średnie stężenie wyniosło 33,5 p.p.m. Pismem z dnia 11 marca 2025 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii wystąpił do Wójta Gminy Lipnica z wnioskiem o odebranie zwierząt wskazując, że są one utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania oraz w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, bez odpowiedniego pokarmu i wody. Pismem z dnia 12 marca 2025 r. J. S. zwrócił się do Wójta Gminy o odstąpienie od odebrania zwierząt. Wyjaśnił, że był w szpitalu, a w tym czasie zwierzętami opiekował się "człowiek do obrządku", który karmił zwierzęta, ale nie wyrzucał obornika. Zwrócił się o wyznaczenie 10 dni na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Pismem z dnia 14 marca 2025 r. Wójt Gminy Lipnica zawiadomił o wszczęciu postępowania zmierzającego do odebrania zwierząt Panu J. S. Pismem z dnia 18 marca 2025 r. Wójt Gminy poinformował skarżącego o przychyleniu się do jego prośby i wyznaczeniu terminu – do dnia 26 marca 2025 r. – na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W dniach 27-31 marca 2025 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku przeprowadził kolejną kontrolę, którą udokumentował protokołem kontroli nr 7/2025. Z protokołu tego wynika, że w gospodarstwie znajduje się 13 sztuk bydła, w tym 3 cielęta, 4 jałówki, 2 opasy, 4 krowy, utrzymywane w pomieszczeniu inwentarskim w systemie na uwięzi. Negatywnie oceniono spełnienie następujących wymogów wynikających z powyższych rozporządzeń: (lp. 1) zwierzętom zapewniono opiekę i właściwe warunki utrzymywania uwzględniając normy powierzchni w zależności od systemów utrzymywania gatunku, wieku, i stanu fizjologicznego zwierząt (§ 4 ust. 1 MRiRW 2010, § 3 ust. 1 MRiRW 2019) – stwierdzono, że cielęta utrzymywane są na uwięzi, opas w ciągu komunikacyjnym; (lp. 2) zwierzęta są utrzymywane w warunkach nieszkodliwych dla zdrowia oraz nie powodujących urazów i uszkodzeń ciała lub cierpień (§ 3 ust. 2 pkt 1 MRiRW 2019, § 4 ust. 2 pkt 1 MRiRW 2010) – stwierdzono, że zwierzęta utrzymywane są w odchodach, bez ścielenia słomą, oblepione odchodami; (lp. 12) pomieszczenia dla zwierząt gospodarskich, ich wyposażenie oraz sprzęt używany przy utrzymywaniu zwierząt są czyszczone i dezynfekowane (§ 7 ust. 1 pkt 2 MRiRW 2010, § 6 ust. 1 pkt 2 MRiRW 2019) – stwierdzono, że ściany, przegrody, koryta, posadzka są w odchodach, pomieszczenie niewybielone; (lp. 14) wyposażenie i sprzęt przeznaczone do karmienia i pojenia zwierząt wykonane są i umieszczane w sposób minimalizujący możliwość zanieczyszczenia paszy lub wody oraz ułatwiający bezkonfliktowy dostęp zwierząt do paszy i wody (§ 7 ust. 3 MRiRW 2010, § 6 ust. 3 MRiRW 2019) – stwierdzono, że koryta zanieczyszczone są odchodami, brak poideł; (lp. 15) wyposażenie i sprzęt w pomieszczeniach inwentarskich dla zwierząt gospodarskich sprawdzane są co najmniej raz dziennie, a wykryte usterki są niezwłocznie usuwane (§ 7 ust. 4 pkt 2 MRiRW 2010, § 6 ust. 4 pkt 2 MRiRW 2019) – stwierdzono wystające elementy metalowe (gwoździe, pręty, ceowniki) do których bezpośredni dostęp mają zwierzęta; (lp. 16) podłoga w pomieszczeniach inwentarskich jest twarda, równa i stabilna, a jej powierzchnia gładka i nieśliska (§ 7 ust. 5 MRiRW 2010, § 6 ust. 5 MRiRW 2019) – stwierdzono, że posadzka jest nierówna, śliska od zalegających odchodów; (lp. 19) zwierzętom gospodarskim, z wyjątkiem koni oraz świń do ukończenia 2 tyg. życia zapewniono stały dostęp do wody (§ 10 ust. 1 MRiRW 2010, § 8 ust. 1 i 2 MRiRW 2019) – stwierdzono brak stałego dostępu do wody. (lp. 20) chore lub ranne zwierzę gospodarskie otaczane jest niezwłocznie opieką, a w razie potrzeby izolowane, a jeśli wymaga tego stan zdrowia zwierzęcia utrzymuje się je na ściółce (§ 14 MRiRW 2010, § 10 MRiRW 2019) – stwierdzono brak możliwości wydzielenia stanowiska dla chorej sztuki w przypadki zaistnienia takiej potrzeby. W załączniku nr 1 do protokołu nr 7/2025 stwierdzono nadto: (poz. 1, 1a, 1b, 1e) brak zachowania norm powierzchniowych dla stanowisk w systemie utrzymywania bydła na uwięzi (§ 11 ust. 2 MRiRW 2019) – zwierzęta utrzymywane w jednej linii mają zbyt mało miejsca o około 1 metr. W linii zostały uwiązane cielęta 3 sztuki. Jałówkę z korytarza paszowego uwiązano w linii. Opas utrzymywany na ciągu komunikacyjnym ma zbyt mało miejsca oraz nie jest to właściwe miejsce do utrzymywania zwierząt; (poz. 7,8, 10) brak przestrzegania zakazu utrzymywania cieląt powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach (art. 12 ust. 4a pkt 1 i ust. 4b u.o.z.); brak przestrzegania zakazu utrzymywania cieląt na uwięzi (art. 12 ust. 4a pkt 2b u.o.z.), brak dochowania norm powierzchniowych dla kojca dla cieląt (§ 15 ust. 2 pkt 1a i b) – cielęta utrzymywane na uwięzi; (poz. 13) brak przestrzegania warunku doglądania cieląt co najmniej dwa razy dziennie (§ 15 ust. 5 MRiRW 2010) – stan zwierząt, brud, zanieczyszczone żłoby napaszę odchodami, brak karmy w momencie kontroli około godziny 11.50; (poz. 14) brak stałego dostępu do wody (§ 10 ust. 1 MRiRW 2010); (poz. 15) brak przestrzegania wymogu karmienia co najmniej dwa razy dziennie (§12 ust. 1 MRiRW 2010, § 5 ust. 1 MRiRW 2019) – brak paszy około godziny 11.50; (poz. 16) brak przestrzegania wymogu utrzymywania cieląt na ściółce (§ 15 ust. 6 MRiRW 2010) – cielęta były utrzymywane na uwięzi i w odchodach, (poz. 17) brak przestrzegania wymogu zapewnienia legowiska o powierzchni wygodnej, czystej i odwodnionej (§ 15 ust. 7 MRiRW 2019) – legowiska niepościelone, odchody oblepione na zwierzętach na sierści zadu, kończyn tylnych, tułowia i wymion. Trzecia kontrola przeprowadzona została przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w dniach 7- 8 kwietnia 2025 r., co dokumentuje protokół numer 48/2025. Wynika z niego, że ogólny stan budynku jest zły, brudno, braki w ścianach, elementy niebezpieczne dla bydła, pręty, elementy ostre, kanciaste, stanowiące zagrożenie. Jedna sztuka (krowa) ze zwisającymi błonami płodowymi z dróg rodnych w momencie kontroli nie zostało podjęte leczenie. W załączniku nr 1 do protokołu nr 48/2025 stwierdzono nadto: (poz. 1, 1a, 1e) brak zachowania norm powierzchniowych dla stanowisk w systemie utrzymywania bydła na uwięzi (§ 11 ust. 2 MRiRW 2019) – zwierzęta utrzymywane w jednej linii mają zbyt mało miejsca o około 1 metr. Opasy utrzymywane w linii mają zbyt mało miejsca o około 0,5 m; (poz. 9, 9a) właściwa powierzchnia kojca w przeliczeniu na jedną sztukę (§ 15 ust. 3 MRiRW 2010), dla cieląt o masie ciała do 150 kg – co najmniej 1,5 mkw – dwa cielęta utrzymywane w kojcu mają zbyt mało miejsca o około 1 mkw; (poz. 17) brak przestrzegania wymogu zapewnienia legowiska o powierzchni wygodnej, czystej i odwodnionej (§ 15 ust. 7 MRiRW 2019) – legowiska u krów brudne z małą ilością słomy, mokre krowy z nagromadzoną dużą ilością odchodów na sierści zadu i kończyn. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii podtrzymał wniosek o odebranie zwierząt. Wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonych w dniach 27-31 marca 2025 r. i 7-8 kwietnia 2025 r. stwierdzono utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania oraz w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa oraz w obsadzie ilościowej przewyższającej możliwości budynku, w którym zwierzęta są utrzymywane. Ponadto w pomieszczeniu, w którym utrzymywane jest bydło występują elementy metalowe zagrażające zwierzętom, ściany są nierówne nieotynkowane i niewybielone w całości pomieszczenia. Gospodarz w sposób tymczasowy rozwiązał problem dostępu do wody poprzez montaż wiader na wodę. W dniu 10 kwietnia 2025 r. przedstawiciele Urzędu Gminy w asyście policji odebrali skarżącemu 11 sztuk bydła (po ustaleniu, że 2 sztuki zostały przez skarżącego wcześniej sprzedane). Wydaną w tym samym dniu, tj. 10 kwietnia 2025 r. decyzją, Wójt Gminy Lipnica orzekł o czasowym odebraniu J. S. 11 sztuk bydła i przekazaniu ich podmiotowi prowadzącemu inne gospodarstwo. Organ wyjaśnił, że działa na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku, który poinformował go o utrzymywaniu przez skarżącego 13 sztuk bydła w niewłaściwych warunkach, bez odpowiedniego dostępu do pokarmu i wody oraz o utrzymywaniu ich w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, co stanowi przejaw znęcania się nad zwierzętami, o którym mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 i 19 ustawy o ochronie zwierząt. Wójt Gminy Lipnica wskazał, że w toku postępowania przychylił się do prośby J. S. o danie mu czasu na usunięcie przez niego nieprawidłowości wskazanych w protokole kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Bytowie z siedzibą w Miastku w dniach 10 - 11 marca 2025 r. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 27-31 marca 2025 r. Inspektor Weterynaryjny ds. zdrowia i ochrony zwierząt stwierdził jednak dalsze występowanie następujących nieprawidłowości w miejscu bytowania zwierząt: utrzymywanie cieląt na uwięzi, opas zwierząt na ciągu komunikacyjnym, utrzymywanie zwierząt w odchodach, pokrycie ścian, przegród, koryt i posadzki odchodami w dużej ilości, brak wyścielenia posadzki słomą i brak wybielenia pomieszczenia, zanieczyszczenie koryt odchodami, brak pojemników na wodę i brak stałego dostępu zwierząt do wody, nagromadzenie się na zwierzętach odchodów, wystające w pomieszczeniu elementy metalowe, do których zwierzęta mają bezpośredni dostęp, brak możliwości wydzielenia w pomieszczeniu stanowiska dla chorej sztuki bydła w przypadku zaistnienia takiej potrzeby. W związku z tymi nieprawidłowościami Powiatowy Lekarz Weterynarii w Bytowie podtrzymał wniosek o odebranie zwierząt załączając kopię protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 7 kwietnia 2025 roku. W konsekwencji Wójt uznał, że zasadne jest czasowe odebranie zwierząt skarżącemu do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd, wyjaśnił przy tym, że w toku postępowania właściciel zwierząt sprzedał 2 sztuki bydła, w związku z tym decyzja dotyczy czasowego odebrania 11 zwierząt, które przekazane zostaną do Gospodarstwa Rolnego prowadzonego przez inny podmiot, a kosztami transportu, utrzymywania i koniecznego leczenia zwierząt obciążył skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku rozpoznając odwołania wniesione przez skarżącego oraz przez jego pełnomocnika, decyzją z 12 maja 2025 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uznając, że wobec stwierdzonych nieprawidłowości jedynym właściwym rozstrzygnięciem było czasowe odebranie zwierząt. Zwierzęta te były stłoczone w pomieszczeniach bez odpowiedniego dostępu do światła, bez odpowiedniej wentylacji. Załączone do akt zdjęcia ukazują trudne do zaakceptowania warunki panujące w miejscu bytowania zwierząt, poidła były prowizoryczne i nie nadawały się do podawania wody, zastrzeżenia budzi też zdaniem Kolegium kondycja odebranych zwierząt oblepionych odchodami i brudnych. Stwierdzone przez Wójta uchybienia poparte protokołami kontroli wypełniają przesłanki znęcania się nad zwierzętami w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt i są wystarczającą podstawą do odebrania zwierząt. Częściowe usunięcie tych nieprawidłowości przez skarżącego zdaniem Kolegium nie doprowadziło do polepszenia warunków bytowych zwierząt, nie usprawiedliwia też ich zaniedbania. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazano, że skarżący w szpitalu był od 20 lutego do 4 marca 2025 r. i w tym okresie nie zapewnił właściwej opieki stadu. Przy czym takie kwestie, jak brak poideł, niewłaściwe uwiązy, zbytnie stłoczenie, karmienie w ciągach komunikacyjnych występowały z pewnością także przed pobytem strony w szpitalu. Kontrola z 27 marca 2025 r. Lekarza Weterynarii potwierdzała ponownie brak właściwej opieki, pozostawienie zwierząt w odchodach, a przecież odwołujący się nie był już w szpitalu. Zły stan zdrowia nie może usprawiedliwiać stwierdzonego stanu rzeczy i niechlujnego utrzymania zwierząt. Kolegium nie podzieliło argumentacji odwołania w kwestii podstaw do zwrotu zwierząt z uwagi na podejmowane przez stronę działania mające zmierzać do poprawy warunków bytowania zwierząt. Kolegium stwierdziło też, że ustalenia wskazane w protokołach z kontroli przeprowadzonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii nie są ze sobą sprzeczne. Zdaniem Kolegium stan faktyczny sprawy został ustalony rzetelnie, prawidłowo i wyczerpująco, organ I instancji dokładnie przeanalizował treść informacji lekarza weterynarii i protokołów kontroli oraz materiału fotograficznego, nie uznało w związku z tym za zasadne przeprowadzenia wnioskowanego w odwołaniu postępowania dowodowego. Kolegium podkreśliło, że w toku postępowania skarżącemu tłumaczono powody podejmowania interwencji, rozumiał on udzielane mu pouczenia i informacje, był w pełni świadomy nieprawidłowości w utrzymaniu zwierząt, o czym świadczy podejmowanie działań na rzecz usunięcia przynajmniej części z nich. Skarżący zapoznał się z aktami sprawy po wydaniu decyzji i wniósł zastrzeżenia odwołując się od tej decyzji przed jej doręczeniem. Zarzuty odwołania nie przekonują, że w przypadku zastosowania art. 10 k.p.a. w postępowaniu I instancji doszłoby do wydania innego rozstrzygnięcia. Odwołujący był informowany o ustaleniach faktycznych i brał czynny udział w postępowaniu. Kolegium nie podzieliło także zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż wobec rażącego zaniedbywania zwierząt i to nie tylko w okresie pobytu strony w szpitalu, należało je odebrać. Przyczyną odebrania nie był fakt przejściowego ich chowania bez zmiany ściółki i trzymania w odchodach, lecz całe spektrum innych nieprawidłowości, które wykazały kontrole. Organ wyjaśnił, że w decyzji o czasowym odebraniu zwierząt nie jest konieczne precyzyjne oznaczenie czasu odebrania zwierzęcia, gdyż postępowanie w przedmiocie odbioru zwierzęcia pełni funkcję służebną i akcesoryjną względem postępowania karnego w sprawie przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. Stan faktyczny sprawy w pełni uzasadniał przyjęcie, że skarżący nie zajmował się zwierzętami prawidłowo, co wypełnia przesłanki z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt. Oceny tej nie zmienia dodanie poideł czy inne wiązanie zwierząt. W ocenie Kolegium nie było zasadne przeprowadzenie dowodu z opinii innego specjalisty bądź powołanie biegłego mającego dokonać oceny wyników kontroli, nie ma bowiem podstaw do kwestionowania ustaleń kontroli przeprowadzonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii i ustaleń organu I instancji. Ustalenia kontroli są obiektywne, podobnie jak dokumentacja fotograficzna załączona do akt. Kolegium podkreśliło też, że nic nie wskazuje na to, by złe warunki, w których przebywały zwierzęta, były jedynie przejściowymi niedogodnościami spowodowanymi pobytem skarżącego w szpitalu. Stłoczenie zwierząt, brak poideł, prowizoryczne zabezpieczenia, metalowe pręty i inne ustalenia kontroli z pewnością miały miejsce w całym okresie hodowli zwierząt, bez względu na stan zdrowia skarżącego. Tym samym za niecelowe uznano uzupełnienie postępowania dowodowego o przesłuchanie A. F., któremu skarżący przejściowo miał powierzyć opiekę nad bydłem. J. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 12 maja 2025 r. zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy została ona wydana z pozbawieniem możliwości zapoznania się przez skarżącego ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności z protokołem kontroli nr 48/2025 oraz dokumentacją fotograficzną, a następnie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 39 § 1-4 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy została ona wykonana przed jej wydaniem i doręczeniem, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy nie zawierała ona uzasadnienia zasadności przesłanek, którymi organ się kierował i na podstawie których wydał skarżoną decyzję oraz przyczyn, z powodu których organ uznał, że zwierzęta utrzymywane są w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie istotnych okoliczności sprawy, przede wszystkim: warunków bytowania zwierząt oraz zapewnienia zwierzętom dostępu do pokarmu oraz wody, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia, że w sprawie ziściły się przesłanki pozwalające na wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt; art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji fotograficznej oraz protokołu kontroli nr 48/2025 i wskazywanych w nim nieprawidłowości, a także pominięcie okoliczności montażu przez skarżącego wiader na wodę w celu zapewnienia zwierzętom stałego dostępu do wody, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia, że w sprawie ziściły się przesłanki pozwalające na wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt; art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci przesłuchania świadka A. F. oraz oględzin przedmiotowej nieruchomości z udziałem innego niż dotychczas Powiatowego Inspektora Weterynarii w celu ustalenia warunków bytowania zwierząt, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego ustalenia, że w sprawie ziściły się przesłanki pozwalające na wydanie decyzji w trybie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt; art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, iż stwierdzone nieprawidłowości w miejscu utrzymywania zwierząt stanowią rażące zaniedbanie w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy właściwa wykładnia tego pojęcia prowadzi do odmiennego wniosku; art. 6 ust. 2 pkt 19 ustawy o ochronie zwierząt poprzez błędną wykładnię przejawiającą się w przyjęciu, iż w związku z brzmieniem tego przepisu zwierzęta muszą mieć zapewniony stały dostęp do wody, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż dostęp do wody musi być zapewniony w minimalnym zakresie z uwzględnieniem potrzeb właściwych dla danego gatunku; art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt poprzez błędne zastosowanie z uwagi na brak zaistnienia okoliczności uzasadniających czasowy odbiór zwierząt. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wniesiono też o przeprowadzenie dowodów z dokumentu w postaci fotografii (6 fotografii) w celu wykazania faktu zapewnienia zwierzętom dostępu do światła dziennego oraz wody, a także zapewnienia warunków pozwalających na oddzielanie nieczystości. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że fotografie wykonane podczas kontroli nie odzwierciedlają warunków bytowych zwierząt, ponieważ zostały wykonane ze złej perspektywy. Fotografie są ponadto nieostre i przejaskrawione. Kolory bydła ujawnione na fotografiach nie odzwierciedlają ich rzeczywistego umaszczenia, co również powinno wpłynąć na ocenę tego dowodu. Skarżący został pozbawiony możliwości ustosunkowania się do tych fotografii na etapie postępowania administracyjnego przed organem I instancji, ponieważ zostały one wykonane w dniu wydania decyzji. Organ załączył do akt dokumentację fotograficzną w dniu wydania decyzji, nie zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co naruszyło słuszny interes strony. Skarżący przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie zapoznał się również z protokołem nr 48/2025 sporządzonym na skutek ostatniej przeprowadzonej kontroli w dniach 7 kwietnia 2025 r. - 8 kwietnia 2025 r. Protokoły kontroli nie były bowiem sporządzane i podpisywane w miejscu kontroli, lecz w siedzibie sporządzającego w następnych dniach po jej przeprowadzeniu. W związku z tym, że kontrola zakończyła się w dniu 8 kwietnia 2025 r., a odbioru zwierząt dokonano w dniu 10 kwietnia 2025 r. - skarżący nie zapoznał się ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, w konsekwencji czego brak jest jego podpisu pod tym protokołem. Skarżący podkreślił też, że w ostatniej przeprowadzonej kontroli wskazano na inne okoliczności, niż we wcześniejszych kontrolach, w związku z czym skarżący nie miał możliwości usunięcia tych nieprawidłowości, gdyż nie miał wiedzy na temat ich wystąpienia. Co więcej, do wykonania decyzji doszło przed jej wydaniem i doręczeniem skarżącemu, doszło więc do odbioru zwierząt bez podstawy prawnej, mimo że decyzja następnie została wydana w trybie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt. Podlega ona natychmiastowemu wykonaniu, jednak nie niweczy to obowiązku jej uprzedniego wydania i doręczenia stronie. Tymczasem jak wynika z protokołu z dnia 10 kwietnia 2025 r. skarżący został poinformowany, że "odbiór ma charakter interwencyjny, a decyzja zostanie wydana w dniu dzisiejszym ze wskazaniem wszystkich numerów identyfikacyjnych". Decyzja została wydana na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, a więc jej wykonanie powinno odbyć się po jej wydaniu. Tym samym doszło do rażącego naruszenia prawa, które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odnośnie do wydania decyzji w oparciu o nieprawidłowości stwierdzone w protokole numer 2/2025 oraz protokole numer 7/2025 mimo braku istnienia tych nieprawidłowości na dzień wydania decyzji - pomijając przy tym całkowicie fakt usunięcia przez skarżącego wskazanych tam nieprawidłowości. Organ powołał się więc na okoliczności, które nie istniały w dniu wydania decyzji. W uzasadnieniu organ nie oparł się w żadnym stopniu o protokół kontroli nr 48/2025, który stwierdzał nieprawidłowości istniejące dwa dni przed dniem wydania decyzji. W protokole kontroli nr 48/2025 wydanym na skutek kontroli przeprowadzonej w dniach 7 kwietnia 2025 r. - 8 kwietnia 2025 r. zawarto stwierdzenie: "ogólny stan budynku zły, brudno, braki w ścianach". Wskazano też, że w oborze znajdują się elementy niebezpieczne dla bydła takie jak pręty, elementy ostre, kanciaste stanowiące zagrożenie. W załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr 48/2025 stwierdzono następujące nieprawidłowości: Zwierzęta utrzymywane w linii mają zbyt mało miejsca o około 1 m. Opasy utrzymywane w linii mają zbyt mało miejsca o około 0,5 m. Cielęta utrzymywane w kojcu 2 szt. mają zbyt mało miejsca o około 1 m2. Legowiska u krów brudne z małą ilością słomy, mokre krowy z nagromadzoną dużą ilością odchodów na sierści zadu i kończyn. Skarżący zwrócił uwagę na to, że w toku postępowania przeprowadzono trzykrotnie oględziny nieruchomości, z czego każdorazowo sporządzano protokół kontroli. W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 27 marca 2025 r. - 31 marca 2025 r. sporządzono protokół kontroli nr 7/2025, w którym stwierdzono mniej nieprawidłowości, niż w protokole nr 2/2025 wydanym na skutek pierwszej przeprowadzonej u skarżącego kontroli w dniach 10 marca 2025 r. - 11 marca 2025 r. W protokole kontroli nr 7/2025 wskazano dwie nieprawidłowości, których nie wskazywano skarżącemu wcześniej, a mianowicie wskazano na "brak wyścielenia posadzki słomą i brak wybielenia pomieszczenia" oraz "brak możliwości wydzielenia w pomieszczeniu stanowiska dla chorej sztuki bydła w przypadku zaistnienia takiej potrzeby". Analiza wniosków zawartych w protokole kontroli nr 48/2025 prowadzi do wniosku, że ponownie wskazano na inne nieprawidłowości aniżeli wcześniej, co przesądza o usunięciu przez skarżącego wskazywanych nieprawidłowości. Podczas kontroli doszło do pomiaru stanowisk w systemie utrzymywania bydła na uwięzi. Załącznik nr 1 do protokołu kontroli nr 48/2025 wskazuje na niespełnienie warunków powierzchniowych, na które nie wskazywano wcześniej. Co więcej, mimo braku zmiany miejsca utrzymania zwierząt, w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr 7/2025 wskazano inne wymiary aniżeli w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr 48/2025 - kwestia ta nie została należycie wyjaśniona przez organ. Mimo wskazania nieprawidłowości w tym zakresie - z protokołu kontroli nr 7/2025 wynika, iż normy te zostały spełnione. Wskazywana przez kontrolującego długość oraz szerokość stanowiska każdorazowo bowiem były równe bądź większe aniżeli wynikające z norm, w związku z czym uznać należy, iż zostały spełnione minimalne warunki utrzymania bydła. Normy regulujące warunki utrzymywania zwierząt gospodarskich zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich (Dz.U. Nr 56, poz. 344 ze zm.), a także w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1966 ze zm.). Oprócz norm zawartych w ustawie o ochronie zwierząt, są to jedyne normy regulujące tę materię w polskim porządku prawnym. Normy te, oprócz norm dotyczących minimalnych warunków utrzymania zwierząt, nie są normami szczegółowymi, wyznaczającymi konkretne przesłanki. Organ nie odniósł się więc do wpływu usunięcia nieprawidłowości przez skarżącego oraz wykazania w protokole nr 48/2025 innych nieprawidłowości, aniżeli dotychczas. Powoływanie się przez organ na stan faktyczny ustalony na podstawie protokołów nr 2/2025 oraz nr 7/2025 stanowi naruszenie prawa i powinno prowadzić do uchylenia decyzji organów obu instancji. Skarżący stwierdził następnie w odniesieniu do art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie zwierząt, że w pojęciu "rażącego zaniedbania" nie będzie się mieścić takie zachowanie, które odbiega od normy, jednak nie w sposób drastyczny - w przypadku braku naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, a także rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej, a także w przypadku niewielkich odstępstw, nie sposób zasadnie twierdzić, że zwierzęta utrzymywane są w rażąco niewłaściwych warunkach bytowych. Przepisy tego aktu wykonawczego precyzyjnie określają minimalne standardy dobrostanu zwierząt gospodarskich, w tym w zakresie dostępu do pożywienia i wody, przestrzeni życiowej, oświetlenia, wentylacji, a także warunków higienicznych. Normy te zostały ukształtowane na poziomie unijnym i stanowią obiektywny punkt odniesienia dla oceny warunków utrzymania zwierząt. Na gruncie niniejszej sprawy nie ma podstaw do stwierdzenia istnienia "rażącego zaniedbania" w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt. Zastosowanie tego przepisu wymaga bowiem wykazania, że doszło do istotnego naruszenia przepisów o ochronie zwierząt, a w sytuacji, gdy minimalne standardy prawne zostały zachowane, nie można domniemywać znęcania się ani przyjąć istnienia stanu uzasadniającego czasowe odebranie zwierząt. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu i na podstawie ustalonego przez organy stanu faktycznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej jako "p.p.s.a." - nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 12 maja 2025 r., nie stwierdził, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023 r., poz. 1580 ze zm.), dalej zwanej "ustawą" lub "u.o.z.". Wykładni przepisów tej ustawy należy dokonywać z uwzględnieniem celu, jaki przyświecał ustawodawcy. Cel ten został określony w art. 1 u.o.z. stanowiącym, że zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Przepis ten potwierdza, że każde zwierzę ma prawo oczekiwać od ludzi należnego zrozumienia, zgodnego z normami obyczajowymi traktowania, a nawet szacunku. Wszelkie środki prawne, podejmowane w stosunku do zwierząt, powinny mieć na względzie ich dobro, a przede wszystkim prawo do istnienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 sierpnia 2018 r., IV SA/Po 332/18; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny, własność zwierzęcia przede wszystkim zobowiązuje, a zakres i treść uprawnień wobec zwierzęcia jest modyfikowany przez konieczność jego humanitarnego traktowania; człowiek w stosunku do zwierząt powinien wykazywać zachowania, które nie odnoszą się do przedmiotów, lecz do istot żywych, zdolnych do pewnych odczuć, np. cierpienia (por. wyroki NSA: z 28 stycznia 2020 r., II OSK 659/18, z 25 czerwca 2021 r., II OSK 462/21). Realizacji tego celu służy określony w art. 6 ust. 1a u.o.z. zakaz znęcania się nad zwierzętami. W art. 6 ust. 2 u.o.z. zamieszczony został obszerny katalog zachowań względem zwierząt uznanych przez ustawodawcę za znęcanie się nad zwierzętami. W myśl tego przepisu, przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności 19 form zachowań wyszczególnionych w odrębnych punktach. Katalog ten ma charakter otwarty, a przypisanie sposobu postępowania do któregokolwiek z tych punktów jest wystarczające do przyjęcia, że doszło do niezgodnego z prawem zadawania albo świadomego dopuszczania do zadawania bólu lub cierpień. Utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z.), utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku (art. 6 ust. 2 pkt 19 u.o.z.), stanowi formę znęcania się nad zwierzętami. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało w związku z pismem Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia 11 marca 2025 r. zawierającego wniosek o odebranie skarżącemu zwierząt (bydła) ze względu na fakt, że są one utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania oraz utrzymywane w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, bez odpowiedniego pokarmu i wody, a zatem ze względu na zaistnienie przesłanek z art. 6 ust. 2 pkt 10 i pkt 19 u.o.z. Z akt sprawy wynika, że w gospodarstwie skarżącego przeprowadzone zostały trzy kontrole, udokumentowane protokołami: z dnia 11 marca 2025 r. nr 2/2025, z dnia 31 marca 2025 r. nr 7/2025, z dnia 8 kwietnia 2025 r. nr 48/2025. Część z nieprawidłowości stwierdzonych podczas pierwszej i drugiej kontroli została przez skarżącego usunięta. Zapewniono zwierzętom dostęp do wody wstawiając do obory wiadra, choć dostęp ten Powiatowy Lekarz Weterynarii uznał za rozwiązanie tymczasowe, prowizoryczne. Cielęta zostały umieszczone w kojcu, zamiast być trzymane na uwięzi. Poprawiono warunki związane z oświetleniem oraz wentylacją. Niemniej jednak nie wszystkie nieprawidłowości zostały usunięte, zwierzęta nadal bowiem utrzymywane były w niewłaściwych warunkach bytowania, co wykazała kontrola przeprowadzona w dnach 7-8 kwietnia 2025 r. Stwierdzono wówczas m.in., że jedna krowa miała zwisające błony płodowe z dróg rodnych. Zwierzęta były mokre, pokryte dużą ilością odchodów na sierści zadu i kończyn. Legowiska u krów były brudne, z małą ilością słomy. Cielęta utrzymywane były w zbyt ciasnym kojcu, niespełniającym wymagań wynikających z § 15 ust. 3 MRiRW 2010. Zgodnie z tym przepisem, powierzchnia kojca w przypadku, gdy cielęta utrzymuje się w tym kojcu grupowo, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić co najmniej 1,5 m2 – dla cieląt o masie ciała do 150 kg. Powierzchnia kojca wynosiła zaś 0,988 m2 na sztukę. Stan budynku, w którym utrzymywane są zwierzęta oceniono jako zły. Wskazano, że jest brudno, w pomieszczeniach są metalowe, ostre elementy stwarzające zagrożenie dla zwierząt. Powyższych ustaleń skarżący nie zdołał podważyć ani w odwołaniu, ani w skardze. Niezasadne są zarzuty skargi podważające wiarygodność dowodową dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu kontroli nr 48/2025. Skarżący zarzucił, że fotografie są nieostre, przejaskrawione i wykonane ze złej perspektywy. Sąd zarzutów tych nie podziela. Jakość fotografii jest wystarczająca, aby stwierdzić, że zwierzęta były pokryte "dużą ilością odchodów na sierści zadu i kończyn", "jedna krowa miała zwisające błony płodowe z dróg rodnych", zwierzęta utrzymywane były w niechlujnych warunkach, brudnym pomieszczeniu, w którym dodatkowo znajdowały się elementy ostre, metalowe, stanowiące zagrożenie dla zwierząt. Zdjęcia załączone do skargi nie wskazują, aby warunki bytowe zwierząt odbiegały od opisu przedstawionego w protokole kontroli, stąd też w ocenie Sądu protokół ten wraz z załączoną do niego dokumentacją fotograficzną stanowi wiarygodny materiał dowodowy. Powiatowy Lekarz Weterynarii podczas kontroli w dniach 7-8 kwietnia 2025 r. stwierdził również brak zachowania norm powierzchniowych. Według wyliczeń Powiatowego Lekarza Weterynarii zwierzęta utrzymywane w linii miały zbyt mało miejsca o około 1 m, a opasy o około 0,5 m. Stwierdzenie to oparte zostało na pomiarach stanowisk utrzymywania bydła odnotowanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli i normach stanowisk wynikających z § 11 ust. 2 MRiRW 2019. Do protokołu kontroli załączony został odręcznie wykonany rysunek przedstawiający stanowiska z wymiarami oraz obliczenia dotyczące dochowania tych norm w przeliczeniu na liczbę zwierząt (k. 39 akt admiracyjnych). Kwestionując te ustalenia skarżący podniósł, że w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr 7/2025 wskazano inne wymiary aniżeli w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr 48/2025, co nie zostało przez organ wyjaśnione oraz że "mimo wskazania nieprawidłowości w zakresie – z protokołu kontroli nr 7/2025 wynika, iż normy te zostały spełnione". Zarzuty te nie są trafne. Podane normy powierzchniowe wynikające z § 11 ust. 2 MRiRW 2019 (minimalne długość 1,6m x minimalna szerokość 1,1m dla krów i jałówek oraz minimalna długość 1,45m x minimalna szerokość 0,95m dla bydła opasowego), są wymiarami stanowiska odnoszonymi dla jednej sztuki bydła. Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził brak spełnienia tych norm, a skarżący nie wykazał, aby wyliczenia te były błędne, tj. nie wskazał jakie w rzeczywistości były według niego wymiary stanowisk dla zwierząt i opasów, co oznacza, że nie zdołał skutecznie podważyć pomiarów dokonanych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Stan zwierząt udokumentowany w protokole nr 48/2025 odpowiada sytuacji unormowanej w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, zakazane jest utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Za "niewłaściwe warunki", o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., należy uznać takie, które nie zapewniają zwierzęciu możliwości egzystencji zgodnie z potrzebami gatunku, rasy, płci i wieku, w tym utrzymywanie go w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa. W myśl bowiem art. 4 pkt 15 u.o.z., przez właściwe warunki bytowania zwierząt rozumieć należy zapewnienie zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku, a zgodnie z art. 4 pkt 11 u.o.z. rażącym zaniedbaniem jest drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie. Niewłaściwe warunki bytowania, to nie tylko wskazane w tym przepisie przykłady, ale także brak suchego miejsca do odpoczynku, niewykonywanie wymaganych zabiegów zootechnicznych, przebywanie zwierząt we własnych odchodach i ich zabrudzenie odchodami (wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2019 r., II OSK 1135/18), czy przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 października 2017 r., II SA/Łd 575/17). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 tej ustawy może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu, schronisku dla zwierząt, azylowi dla zwierząt lub Centralnemu Azylowi dla Zwierząt, o którym mowa w ustawie z dnia 4 listopada 2022 r. o Centralnym Azylu dla Zwierząt (Dz. U. poz. 2375), jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Przekazanie zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1, następuje za zgodą podmiotu, któremu zwierzę ma być przekazane (art. 7 ust. 1b u.o.z.). W przypadku braku tej zgody lub wystąpienia innych okoliczności uniemożliwiających przekazanie zwierzęcia podmiotom, o których mowa w ust. 1, zwierzę może zostać nieodpłatnie przekazane innej osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej albo osobie fizycznej, która zapewni mu właściwą opiekę (art. 7 ust. 1c u.o.z.). Zgodnie z art. 7 ust. 2 u.o.z. wskazana decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. W rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 7 ust. 1 ustawy, obligujące organ do odebrania skarżącemu bydła. Zwierzęta utrzymywane były w stanie permanentnego brudu, w niechlujnych warunkach, oblepione odchodami, w pomieszczeniu nieodpowiadającym normom powierzchniowym jak i zawierającym elementy metalowe stwarzające zagrożenia dla ich bezpieczeństwa. Dostęp do wody został im wprawdzie zapewniony po drugiej kontroli, jednak w sposób prowizoryczny (wiadra z wodą). Okoliczności sprawy wskazują, że stan zaniedbania zwierząt nie miał charakteru przypadkowego i tymczasowego, lecz był skutkiem przyjętego sposobu hodowli. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia zaistnienia "rażącego zaniedbania", a doszło jedynie do niewielkich odstępstw od standardów dobrostanu zwierząt gospodarskich w zakresie dostępu do przestrzeni życiowej, czy warunków higienicznych. Sąd przychyla się do stanowiska Kolegium, że suma stwierdzonych uchybień – zbytnie stłoczenie zwierząt, niewłaściwe opasy, złe zabezpieczenia i występowanie ostrych przedmiotów w miejscu przebywania zwierząt na spoczynek, brud, oblepienie odchodami, brak suchego legowiska, brak zapewnienia opieki lekarskiej - wskazuje, że warunki hodowli były na tyle nieodpowiednie, że uzasadniały odebranie zwierząt na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy. Co więcej, w okolicznościach sprawy uzasadnione jest przyjęcie, że zachodził przypadek niecierpiący zwłoki. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze akt II OSK 1135/18, wyrażone na gruncie art. 7 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym przypadek niecierpiący zwłoki zachodzi, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażać będzie jego życiu lub zdrowiu. Jest to sytuacja, w której dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, do których odwołuje się przepis art. 7 ust. 1 tej ustawy, stanowiący podstawę wydania przez organ decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, a nadto ustalenia czy zaistniał stan zagrażający życiu lub zdrowiu zwierzęcia. Stan zagrożenia nie oznacza, że nastąpi bezpośrednie, realne zagrożenie życia lub zdrowia zwierzęcia, ale że określony stan może, a nie musi wywołać negatywne skutki dla życia lub zdrowia zwierzęcia, co właśnie wyczerpuje pojęcie zagrożenia. Poza tym niewątpliwie określona ocena w tym zakresie musi wynikać z konkretnej sytuacji, w jakiej znajdują się zwierzęta. Taki stan należy powiązać z kwalifikowanymi naruszeniami o jakich mowa w art. 6 ust. 2 ww. ustawy. Wśród tych kwalifikowanych naruszeń wskazano na sytuacje, które są nośnikiem zagrożenia dla życia lub zdrowia zwierzęcia, jak np. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji; wystawianie zwierzęcia domowego lub gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu; utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Każda z tych sytuacji może mieć potencjalny wpływ na życie lub zdrowie zwierzęcia, co odpowiada pojęciu "zagrożenia". A więc już stworzenie określonego stanu wyczerpuje pojęcie zagrożenia, co stanowi podstawę do stwierdzenia istnienia przypadku niecierpiącego zwłoki. Bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżący podjął starania celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i część z tych nieprawidłowości usunął, m.in., jak można wnosić z porównania kolejnych protokołów kontroli, umieścił cielęta w kojcu, zaprzestając zakazanej praktyki utrzymywania cieląt na uwięzi, zapewnił zwierzętom dostęp do wody, poprawił warunki oświetlenia i wentylacji. Istotne jest bowiem to, że nie wszystkie nieprawidłowości zostały usunięte i zwierzęta nadal przebywały w niewłaściwych warunkach bytowania, opisanych wyżej. Nadal więc pozostawały brudne, oblepione odchodami, utrzymywane w zbyt ciasnym pomieszczeniu, w którym znajdowały się elementy metalowe stwarzające zagrożenie. Są to wszystko nieprawidłowości, które wytknięto już w pierwszym protokole kontroli, a które nie zostały usunięte. Dodatkowo podczas kontroli w dniach 7-8 kwietnia 2025 r. stwierdzono, że jedna z krów miała zwisające z dróg rodnych błony płodowe, co wskazuje, że zwierzęta nie miały zapewnionej odpowiedniej opieki lekarskiej. "Nową" nieprawidłowością był też zbyt ciasny kojec dla cieląt, owa "nowość" wynikała jednak z tego, że wcześniej cielęta utrzymywane były w linii na uwięzi. Skarżący zatem poprawił warunki utrzymywania cieląt umieszczając je w kojcu, niespełniającym jednak norm powierzchniowych, które to normy były wskazywane w protokołach z poprzednich kontroli. Wbrew zarzutom skargi, będące podstawą odebrania skarżącemu zwierząt były zatem okoliczności, które były mu już wskazywane w trakcie poprzednich kontroli. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje też to, że skarżący w marcu 2025 r. przebywał w szpitalu. Niewątpliwie w okresie pobytu skarżącego w szpitalu sytuacja bytowa zwierząt była jeszcze gorsza, opiekun bowiem sprawujący nad nimi opiekę niewłaściwie wywiązywał się z tego obowiązku. Po wyjściu skarżącego ze szpitala sytuacja zwierząt nie uległa jednak poprawie w takim stopniu, który uzasadniałby pozostawienie zwierząt u skarżącego, o czym była mowa wyżej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że odebranie zwierzęcia nie zostało uzależnione od elementu winy występującej po stronie właściciela albo opiekuna, tylko nieprawidłowego obchodzenia się z nimi (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 sierpnia 2018 r. IV SA/Po 332/18 czy wyrok WSA w Szczecinie z 1 czerwca 2004 r. SA/Sz 1197/02). Kwestia winy i przyczynienia się nie jest w ogóle na gruncie unormowań prawa administracyjnego brana pod uwagę (por. wyrok WSA w Krakowie z 24 marca 2016 r. II SA/Kr 51/16). Wbrew zarzutom skarżącego bez znaczenia dla oceny legalności decyzji organu I instancji jest to, że wydana ona została dopiero po odebraniu zwierząt skarżącemu. Jak zasadnie stwierdziło Kolegium, okoliczność ta nie dawała podstaw do uchylenia decyzji Wójta Gminy Lipnica. Przepis art. 7 ust. 3 ustawy stanowi, iż w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant, a także upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia przez ten organ decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Odnośnie zależności pomiędzy instytucjami z art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 3 u.o.z., treść obu ww. przepisów dotyczy przypadku, w którym dochodzi do odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi w sytuacji, gdy stwierdzono znęcanie się nad tym zwierzęciem (art. 6 ust. 1a i ust. 2 ustawy). Przy tym art. 7 ust. 1 cyt. ustawy reguluje przypadek, w którym najpierw wydawana jest przez właściwy organ administracji decyzja i dopiero na jej podstawie dochodzi do odebrania zwierzęcia. Natomiast art. 7 ust. 3 u.o.z. odnosi się do tzw. stanu wyższej konieczności, a więc sytuacji, gdy najpierw policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, w trakcie czynności kontrolnych doraźnie stwierdza, że sytuacja nie cierpi zwłoki, ponieważ dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża życiu lub zdrowiu tego zwierzęcia. Wówczas odbiera zwierzę i zawiadamia o tym właściwy organ administracji celem wydania decyzji o odebraniu zwierzęcia. Organ ten autorytatywnie potwierdza decyzją, wydawaną na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy, dokonane doraźnie czynności faktyczne kontrolującego podmiotu w postaci odebrania zwierzęcia. Decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. jest decyzją następczą, ponieważ stanowi szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Możliwość odebrania zwierzęcia w powyższym trybie warunkowana jest nie tylko przez zaistnienie przesłanek wyliczonych w art. 6 ust. 2 u.o.z., ale konieczne jest również spełnienie dodatkowego warunku, jakim jest zaistnienie przypadku niecierpiącego zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Organ zobligowany jest zatem do oceny, czy w momencie odebrania zwierzęcia właścicielowi, wystąpiły ustawowe, kwalifikowane przesłanki tej czynności. Niestwierdzenie w danej sprawie okoliczności, które pozwoliłyby zaklasyfikować dany przypadek jako "niecierpiący zwłoki", oznacza, że nie było podstaw do interwencji w tym szczególnym trybie. W sprawie niniejszej sytuacja jest o tyle specyficzna, że do interwencyjnego odebrania zwierząt przy udziale policji doszło w trakcie już wszczętego postępowania. Nie musi to jednak oznaczać, że nie ma podstaw do wydania decyzji przesądzającej o czasowym odebraniu zwierzęcia. Trzeba bowiem pamiętać, że wójt (burmistrz, prezydent miasta), wydając decyzję, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., już po faktycznym odebraniu zwierzęcia, nie dokonuje oceny legalności działań policjanta, strażnika gminnego lub przedstawiciela organizacji społecznej w tym zakresie, ale rozstrzyga jak w każdym innym przypadku w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. (tak E. Kruk [w:] M. Kulik, G. Lubeńczuk, M. Rudy, H. Spasowska, E. Kruk, Ustawa o ochronie zwierząt. Komentarz, Warszawa 2024, art. 7). Słusznie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1418/13 stwierdzając, że do wydania decyzji odbierającej czasowo właścicielowi lub opiekunowi zwierzę może zatem dojść także w sytuacji, gdy zwierzę to zostało wcześniej odebrane właścicielowi lub opiekunowi mimo, że niezaistniały niezbędne przesłanki zezwalające na zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy. Mówiąc inaczej, prowadzący takie postępowanie organ wykonawczy gminy nie może ograniczać się jedynie do zbadania, czy sposób traktowania zwierząt, który przesądził o ich odebraniu przez uprawniony podmiot w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. faktycznie zagrażał ich życiu lub zdrowiu. Powinien on natomiast dążyć do wyjaśnienia wszystkich okoliczności takiej sprawy i w drodze decyzji orzec o czasowym odebraniu zwierząt bądź odmówić wydania takiej decyzji, w sytuacji, gdy nie stwierdzi zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 2 u.o.z. Powyższe stanowisko zyskało aprobatę także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. wyrok z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 503/21). W powołanym wyroku NSA zanegował możliwość przeprowadzenia takiej wykładni przepisów art. 7 ust. 1 i 3 u.o.z., która prowadziłaby do sytuacji odmowy wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, mimo wystąpienia przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 u.o.z. tylko z tej przyczyny, że nie stwierdził, aby w chwili interwencyjnego odebrania zwierzęcia wystąpił "przypadek niecierpiący zwłoki", gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Rodziłoby to konieczność podejmowania kolejnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 i 1a u.o.z. co kłóciłoby się z zasadą szybkości i prostoty postępowania administracyjnego (art. 12 k.p.a.) oraz mogłoby się odbić niekorzystnie na dobrostanie zwierzęcia. W każdym z omawianych trybów postępowania najistotniejsza jest ocena, czy zwierzę było traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. W tej zaś sprawie, jak wskazano wyżej, taka sytuacja miała miejsce. Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 75 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej k.p.a. W sprawie nie było konieczności przesłuchania w charakterze świadka A. F. oraz dokonywania oględzin nieruchomości z udziałem innego Powiatowego Lekarza Weterynarii celem ustalenia warunków bytowania zwierząt. Powiatowy Lekarz Weterynarii jako kierownik wojewódzkiej inspekcji weterynaryjnej jest organem posiadającym wiedzę fachową do stwierdzenia wykazanych w sprawie uchybień. Inspekcja jest organem powołanym do realizowania zadań z zakresu ochrony zwierząt, posiadającym ku temu stosowne kompetencje merytoryczne i prawne (zob. art. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, Dz. U. z 2024 r., poz. 12). Skarżący zaś w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów przeczących ustaleniom Inspekcji weterynaryjnej, mogących uzasadniać rozszerzenie postępowania dowodowego w sprawie. Z tego samego powodu nie można stwierdzić przez organ naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji (art. 10 § 1 k.p.a.), w judykaturze uznaje się, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2025 r., I OSK 119/24). W tej sprawie skarżący nie wykazał, aby uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Argumenty kwestionujące legalność odbioru zwierząt podniesione zostały w odwołaniu i skardze i uznane zostały za niepodważające tej legalności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.