II SA/Gd 499/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M.T.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z 27 kwietnia 2012 r., 2. nr [...]; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M.T.R. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. T. R. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 czerwca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy T. z dnia 27 kwietnia 2012 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo – garażowego na działce nr [...] w T., gmina T.. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: B. R. – L. i Z. L. wystąpili do Wójta Gminy T. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z poddaszem użytkowym z możliwością podpiwniczenia, z garażem wbudowanym lub dobudowanym oraz budynku gospodarczo – garażowego na terenie działki nr [...], położonej w T., w gminie T.. Wójt Gminy T., decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1, art. 63, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm.), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo – garażowego na terenie działki nr [...], położonej w T., w gminie T.. W decyzji określono parametry nowej zabudowy, ustalając obowiązującą linię zabudowy zgodnie z załącznikiem graficznym z zachowaniem normatywnych odległości od istniejącej energetycznej sieci napowietrznej, szerokość elewacji frontowych budynków max. 20 m, wysokość elewacji frontowych budynków od poziomu przyległego terenu do kalenicy dachu – max. 8,5 m, geometrię dachów jako dachy dwuspadowe z kalenicą główną równoległą do przyległej drogi, z możliwością realizacji lukarn, o nachyleniu połaci dachowych wynoszącym ok. 25 – 45 stopni, powierzchnię zabudowy max. 18% powierzchni działki, powierzchnię terenów biologicznie czynnych – min. 70 % powierzchni działki. Wójt ustalił, że działka nr [...], zgodnie z wypisem z rejestru gruntów, stanowi grunty orne klasy IV a i IV b i jest własnością wnioskodawców. Teren, na którym znajduje się działka nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) grunt może być wyłączony z użytkowania rolnego po wydaniu decyzji przez Starostę B. zezwalającej na takie wyłączenie. Aktualnie działka jest niezabudowana i przeznaczona pod budowę obiektu mieszkalnego. Funkcja działki ulega zmianie. W związku z przeprowadzoną analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ ustalił, że na działce nr [...] położonej w T. brak jest zabudowy, zaś w wyznaczonym obszarze analizowanym część działek dostępnych od tej samej drogi publicznej jest zabudowana budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i zespołami budynków zagrodowych. Dla wnioskowanej zabudowy, w oparciu o analizę zabudowy istniejącej wyznaczono obowiązująca linię zabudowy. Na wnioskowanej działce oraz na terenach sąsiednich możliwa jest realizacja zabudowy zagrodowej związanej z działalnością rolną, jak i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Do analizy przyjęto zespół budynków stanowiących jeden kompleks urbanistyczny, przylegający bezpośrednio do wnioskowanej działki. Od zwartej zabudowy wsi oddzielony nasypem kolejowym, Pozostałe działki znajdujące się w wyznaczonym obszarze analizowanym są niezabudowane. W wyznaczonym obszarze istnieje zabudowa analogiczna do wnioskowanej, tym samym istnieje podstawa do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W ocenie organu, w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności: istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; działka ma dostęp do drogi publicznej; funkcja projektowanej inwestycji jest zgodna z funkcją istniejącą na działce i terenach sąsiednich. Projekt decyzji został uzgodniony przez: Starostę B. (pismo z dnia 20 marca 2012 r.) oraz Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska (pismo z dnia 14 marca 2012 r.). Wójt ustalił, że w toku postępowania administracyjnego zastrzeżenia wniosła M. T. R. - właścicielka działki sąsiedniej nr [...], która nie wyraziła zgody na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczo – garażowego, na działce nr [...], położonej bezpośrednio przy granicy działki nr [...]. W ocenie M. T. R. zarówno ustawa, jak i prawo budowlane, nie dają prawa na budowę nierolniczego zabudowania – domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo – garażowego, w sąsiedztwie jej terenu rolniczego. Ustosunkowując się do powyższego Wójt stwierdził, że samo sąsiedztwo niezabudowanego terenu rolniczego nie stanowi podstawy do wydania odmowy. Od decyzji Wójta Gminy T. odwołanie wniosła M. T. R., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie. W ocenie odwołującej się pozwolenie na podział działki rolnej oraz zgoda środowiskowa zostały wydane wbrew prawu. Wskazała nadto, że w mapie brakuje linii wysokiego napięcia 110.000 V oraz innych danych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzją z dnia 11 czerwca 2012 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium stwierdziło, iż sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została wykonana prawidłowo. Obszar analizowany oraz parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone zgodnie z § 3 ust. 1, § 4, § 5, § 6, § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wykonana analiza wraz z załącznikiem graficznym obejmuje wszystkie nieruchomości położone na terenie objętym analizą oraz określa charakter istniejącej zabudowy na poszczególnych nieruchomościach. Kolegium wskazało, że szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometria dachu projektowanej inwestycji dach płaski wynikają ze sporządzonej analizy, a linia zabudowy została określona prawidłowo. W ocenie Kolegium wynik analizy przesądza o treści rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., obowiązek wypowiedzenia się co do zebranych dowodów jest aktualny przed wydaniem decyzji. Stanowisko strony i zgłoszone dowody mogą bowiem wpłynąć na treść analizy. Odwołująca się miała w niniejszym postępowaniu możliwość wypowiedzenia się co do sporządzonej w toku postępowania skorygowanej analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 13 stycznia 2012 r., zawiadomienie z dnia 7 marca 2012 r. o wystąpieniu do właściwych organów o opinię, zawiadomienie o zgromadzeniu odpowiednich materiałów i dowodów w sprawie i możliwości zapoznania się z nimi). Kolegium wyjaśniło, że art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi o szczególnym charakterze decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja ta może bowiem być wydana jednocześnie więcej niż jednej osobie (wnioskodawcy), a ponadto nie rodzi praw terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Przy czym decyzja ta nie uprawnia do podjęcia robót budowlanych, wiąże jednak organ wydający pozwolenie na budowę. Dlatego przypisuje się jej w utrwalonym orzecznictwie sądowym charakter promesy udzielonej inwestorowi przez właściwy organ, czyli przyrzeczenia, że ustalone w niej warunki zostaną uwzględnione w pozwoleniu na budowę. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie warunkują wydania decyzji o warunkach zabudowy uzyskaniem zgody właścicieli nieruchomości, na której jest planowana inwestycja czy też nieruchomości sąsiednich, a zatem problem uprawnień właściciela do terenu nie ma w postępowaniu o ustalenie takich warunków żadnego znaczenia. Odnosząc się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, iż projektowana inwestycja nie może stwarzać uciążliwości i pogorszyć warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, zaś sprawy, o których mowa w odwołaniu związane są przede wszystkim z respektowaniem przepisów o warunkach technicznych, które należą do obszaru Prawa budowlanego. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. T. R., domagając się jej uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopuszcza on wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Określona w punkcie 1 kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, w szerokim rozumieniu tego pojęcia z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, która jednakże nie może być pojmowana zbyt rozlegle i którą dla każdego przypadku określa się oddzielnie (por. Z Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 493-495). W judykaturze oraz doktrynie utrwalony jest już pogląd, że pojęcie "działki sąsiedniej", o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinno być interpretowane funkcjonalnie i należy go odnosić do wszystkich nieruchomości znajdujących się obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora (tak: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", pod red. Prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, str. 494-495; m. in. wyroki NSA z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 617/07, z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, dostępne w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się w z związku z tym, że należy kierować się ratio legis art. 61 ustawy, którym jest utrzymanie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym, który ma na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II OSK 646/06, Baza orzeczeń LEX nr 322329). Wolność zagospodarowania terenu, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, ograniczona jest przede wszystkim obowiązującym prawem, w tym przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powstająca nowa zabudowa, poza kontynuacją funkcji, powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej (obejmującej gabaryty i formy architektoniczne) zabudowy już istniejącej. Cechy nowej zabudowy zostały określone w akcie wykonawczym do omawianej ustawy, którym jest rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści § 9 tego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Przepis § 3 omawianego rozporządzenia przewiduje, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie, zarówno z decyzji warunkach zabudowy jak i z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania nie wynika w jaki sposób wyznaczono przedmiotowy obszar. Nie wynika nadto jaka jest szerokość frontu działki objętej zakresem postępowania (na jednym z załączników graficznych zaznaczono wprawdzie szerokość działki przylegającej do drogi wskazując, że wynosi ona ok. 63 metrów). Wyjaśnień takich nie zawiera również rozstrzygnięcie organu II instancji. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa wymogi związane z zachowaniem ładu przestrzennego, tak by nowa zabudowa odpowiadała obok funkcji również charakterystyce urbanistycznej zabudowy już istniejącej. W tym kontekście wątpliwe jest zachowanie dla planowanej inwestycji kontynuacji funkcji, w postaci funkcji mieszkalnej. Przedmiotowa analiza używa wprawdzie sformułowań "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna" wskazując konkretne działki, jednak opis znajdujących się na analizowanych działkach budynków nie przemawia za jednoznaczną oceną, że jest to zabudowa niepołączona funkcjonalnie z rolniczym charakterem tego terenu, innymi słowy, że nie jest to zabudowa zagrodowa. W związku powyższym uznać należy, że również w tym zakresie analiza urbanistyczna jest ogólnikowa, słabo uzasadniona i niewystarczająca dla przyjęcia kontynuacji funkcji planowanej zabudowy, stricte mieszkaniowej. Tym samym uzasadnienie decyzji I instancji, w którym wyraża się stanowcze przekonanie dopuszczalności zabudowy mieszkaniowej, nie znajduje prawnego uzasadnienia, gdyż nie ma dostatecznego oparcia w przedmiotowej analizie urbanistycznej. Znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczna nie określa sposobu wyznaczenia parametrów planowanej zabudowy, ograniczając się jedynie do opisu obiektów budowlanych przyjętych do analizy, pod kątem: szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu oraz wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki. O ile w przypadku zabudowy rozproszonej w obszarze analizowanym, bez linii zabudowy, jak w niniejszej sprawie, taki sposób wyznaczenia przedmiotowego wskaźnika mógłby być uznany za dopuszczalny, niemniej pozostałe parametry, wyznaczone w decyzji organu I instancji, nie wynikają z analizy urbanistycznej, a w samej decyzji nieuzasadniono ich wielkości. W ocenie Sądu stanowi to o naruszeniu przepisów § 5 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji naruszenia prawa materialnego – art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niedostateczne wyjaśnienie, czy w istocie planowane zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalne w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Wskaźniki, o których mowa w § 5 - 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wyznacza się jako uśrednione bądź inne w stosunku do parametrów istniejących i przyjętych do analizy (vide: przepisy § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 dopuszczające wyznaczenie innych niż średnie wskaźników powierzchni zabudowy, elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1). Wskazane przepisy trzeba jednak wykładać w taki sposób, by ustalenie wymagań innych niż uśrednione ograniczało się do przypadków wyjątkowych, gdy konieczność taka wynika z treści analizy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1483/06, Baza orzeczeń Lex nr 490155; z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1597/06 Baza orzeczeń LEX nr 43674, dotyczące wprawdzie § 4 ust. 4 rozporządzenia, ale stanowisko to zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie można odnieść również do § 5 ust. 2, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4). W związku z tym trzeba przyjąć, że sporządzona w toku postępowania administracyjnego analiza urbanistyczna co do zasady powinna wskazywać średni wskaźnik, o którym mowa w § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 rozporządzenia, niemniej może również powoływać argumenty przemawiające za wyznaczeniem innego wskaźnika. Tymczasem w analizie urbanistycznej znajdującej się w aktach niniejszej sprawy (jak i w decyzji I instancji) nie wskazano sposobu określenia parametrów planowanej inwestycji. W związku z powyższym Sąd nie może skontrolować prawidłowości ich ustalenia. Z opisu obiektów przyjętych do analizy wynika, że wszystkie wymienione w załączniku tekstowym charakteryzują się innymi parametrami, niż te wyznaczone przez organ I instancji. Uwagi te dotyczą przede wszystkim wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, przyjętej w decyzji zgodnie z wnioskiem, mimo braku podobnego obiektu w obszarze analizowanym. Również szerokość elewacji frontowej jest większa, niż w przypadku budynków opisywanych w analizie. Wyznaczona geometria dachu zawiera znaczny, niczym nie uzasadniony rozrzut (25 – 45 stopni). Tym samym nie sposób ocenić jednoznacznie parametrów nowej zabudowy w sytuacji, gdy analiza urbanistyczna sporządzona została wadliwie, a parametry nowej zabudowy wyznaczone w decyzji nie tylko nie wynikają z analizy, ale też nie zostały uzasadnione w sposób określony w § 5 – 8 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W ocenie Sądu, przy opisanych wyżej uchybieniach nie sposób jednoznacznie przyjąć, że planowana zabudowa stanowi kontynuację istniejącej zabudowy, zarówno co do funkcji jak i cech, a tym samym, że wyznaczenie określonych w decyzji I instancji wskaźników odpowiada wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadzie "dobrego sąsiedztwa". Zaniechanie dokonania wyjaśnień w powyższym zakresie powoduje w konsekwencji, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 ust. 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Podsumowując należy uznać, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzja Wójta Gminy T. zostały wydane z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów prawa materialnego, jaki i z naruszeniem przepisów postępowania, mającymi wpływ na wynik sprawy. Decyzje te zatem musiały zostać uchylone. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uwzględniając przedstawioną wyżej ocenę prawną przeprowadzi prawidłową analizę urbanistyczną, według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 145 § 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku wydano w oparciu o przepis art. 152 wskazanej ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powołanej ustawy.