II SA/Gd 513/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym C. w gminie B., postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. J. G. złożył w dniu 7 września 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...]. W skardze wskazał, że wezwaniem z 22 czerwca 2015 r. wezwał Radę Gminy do wyeliminowania z obiegu prawnego przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jak natomiast stanowi art. 52 § 2. P.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, co wynika z art. 52 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, skarżący wskazał, że wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, co potwierdzone zostało oryginałem wezwania Rady Gminy z 22 czerwca 2016 r.. Wskazać należy, co zostało ustalone na podstawie akt o sygn. II SA/Gd 40/16, że pismem z 16 maja 2013 r. J. G. z innymi osobami wniósł do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Gminy z 26 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to uchwała jest także przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, że skarżący w przedmiocie uchwały stanowiącej przedmiot niniejszej skargi złożył już w dniu 11 października 2012 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego złożenie ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, na co powołuje się w niniejszej sprawie, nie jest dopuszczalne. Czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością wywołującą skutki prawne, dlatego nie może być przez stronę powtarzana, a jako skuteczną traktować należy pierwszą z dokonanych czynności, zatem wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z 22 czerwca 2015 r. było nieskuteczne i niedopuszczalne. Zwrócić uwagę należy, że przyjęcie, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość składania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Stawiając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obok innych środków odwoławczych, takich jak odwołanie czy zażalenie, zwrócić uwagę należy, że traktować trzeba je w taki sam sposób, nie ma bowiem podstaw do uprzywilejowania tego właśnie środka odwoławczego względem innych. Stanowisko powyższe ugruntowane zostało na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (vide postanowienia NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06 czy z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 754/08, LEX nr 506026; a także postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, np. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09). Stwierdzić zatem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego należy orzec o jej odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Rozstrzygając o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji orzeczenia), postanowiono zgodnie z przepisem art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.