II SA/Gd 519/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1. podjąć postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), 2. odrzucić skargę, 3. zwrócić skarżącemu P. S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. P. S. wniósł w dniu 6 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - za pośrednictwem Rady Gminy - skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 26 czerwca 2012 r., nr [...] podjętą w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na poprzedzające niniejszą skargę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu gminy z dnia 22 czerwca 2015 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jest w niniejszej sprawie bezsporne, że skarżący - wnosząc skargę - powołuje się na wezwanie skierowane do Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 czerwca 2015 r., co też wynika z oryginału wezwania dołączonego przez Wójta Gminy do odpowiedzi na skargę. Jednakże Sądowi jest wiadomym z urzędu i wynika z akt sprawy o aktualnej sygnaturze II SA/Gd 218/16 (poprzednia sygnatura II SA/Gd 758/12, wyrok w tej sprawie został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 3040/14), że pismem z dnia 8 kwietnia 2012 r. P. S. wraz z innymi osobami wezwał Radę Gminy do uchylenia między innymi uchwały nr [...] z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym S. – C. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 24 sierpnia 2012 r., poz. 2716), a następnie wraz z innymi osobami wniósł skargę na tę uchwałę (będącą przedmiotem ponownego rozpoznania w sprawie sygn. akt II SA/Gd 218/16), która to uchwała jest także przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, że skarżący w odniesieniu do uchwały stanowiącej przedmiot niniejszej skargi złożył kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co nie jest prawnie skuteczne dla zachowania warunku dopuszczalności wniesienia niniejszej skargi. Czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest bowiem czynnością wywołującą skutki prawne, dlatego nie może być przez stronę powtarzana, a jako skuteczne traktować należy pierwsze z dokonanych wezwań. Zdaniem Sądu, wezwanie Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 czerwca 2015 r. było zatem nieskuteczne i niedopuszczalne. Należy podkreślić, że przyjęcie, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość składania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Stawiając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obok innych środków odwoławczych, takich jak odwołanie czy zażalenie, traktować je trzeba w taki sam sposób, nie ma bowiem podstaw do uprzywilejowania tego właśnie środka odwoławczego względem innych. Takie też stanowisko ugruntowane jest w judykaturze (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06; z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 754/08, LEX nr 506026; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09). Ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością jednokrotną, skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2. sentencji postanowienia. Sąd postanowił o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu od skargi (pkt 3 sentencji), na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.