II SA/Gd 578/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi F. O. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. o sygnaturze akt II SA/Gd 322/13 w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie, 2. nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz radcy prawnego D. M. kwotę 442,80 zł ( czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu obejmującą podatek od towarów i usług. Decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położnej w S. przy ul. S. ustalając, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości nigdy nie wydano decyzji wywłaszczeniowej, a F. O. nigdy nie był jej właścicielem. Wojewoda, decyzją z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 322/13 oddalił skargę F. O. na decyzję Wojewody z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 21 listopada 2013 r. W dniu 11 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) F. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że odnalazł w Archiwum Państwowym dane, na podstawie których możliwe jest ustalenie faktu przynależności działki nr [...] do gospodarstwa rolnego J.S. W piśmie procesowym z dnia 15 października 2014 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – ponowił swój wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 322/13 z uwagi na wykrycie środków dowodowych oraz okoliczności faktycznych, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy oraz wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 322/13 a także o merytoryczne rozpoznanie sprawy i w jego wyniku uchylenie decyzji Wojewody z dnia 16 kwietnia 2013 r. nr [...]. Skarżący wyjaśnił, że dochowany został 3 – miesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, albowiem datą pozyskania (wykrycia) dokumentów z Archiwum Państwowego w K. Oddział w S. jest data 11 sierpnia 2014 r. Z kolei w okresie przypadającym na czas trwania postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 322/13 i trwającym do dnia 11 sierpnia 2014 r. nie mógł on uzyskać przedmiotowych dokumentów z uwagi na trwające w tamtym okresie leczenie okulistyczne skarżącego. Skarżący w tym okresie zmagał się z zaćmą obu oczu oraz niedowidzeniem oka lewego. W dniu 19 listopada 2013 r. przeszedł operację oka prawego a w dniu 3 lipca 2014 r. operację oka lewego. Skarżący wskazał, że w dniu 11 sierpnia 2014 r. uzyskał z Archiwum Państwowego w K. Odział w S. kserokopię z księgi ewidencyjnej nieruchomości za lata 1963 – 1966 z Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej sporządzonej w celach podatkowych, które to dokumenty nie były powoływane w toku postępowania o sygn. akt II SA/Gd 322/13, a które wskazują jednoznacznie na podstawę prawną skarżącego do nieruchomości położonej przy ul. S. w S. Z uzyskanych dokumentów wynika bowiem, zdaniem skarżącego, że sporna nieruchomość była własnością J. O. poprzednika prawnego skarżącego, po którym na mocy zrzeczenia się dziedziczenia przez spadkobiercę ustawowego K. S. skarżący nabył spadek, w tym przedmiotową nieruchomość. Skarżący wskazał, że w toku wcześniejszego postępowania organy administracji publicznej twierdziły, że w Archiwach Państwowych nie znajduje się żadna dokumentacja dotycząca nieruchomości położonej przy ul. S. Ponadto, zdaniem skarżącego, brak decyzji wywłaszczeniowej nie świadczy o braku przesłanek do zwrotu nieruchomości, ponieważ gmina S. w toku postępowania nie przedłożyła dowodów własności nieruchomości będącej przedmiotem sporu, stwierdzając brak dokumentów mogących wykazać zdarzenie prawne, na mocy którego nabyła własność nieruchomości przy ul. S. w S. Co więcej fakt wydania pozwolenia na budowę domu poprzednikowi prawnemu skarżącego – J. O. – stanowi jednoznacznie, że działka nr [...] była własnością prywatną, ponieważ pozwolenia na budowę nie wydaje się jeśli chodzi o teren stanowiący własność państwową. Skarżący uważa również, że błędne było żądanie przez Starostę dokumentów stwierdzających prawo własności nieruchomości w postaci odpisów z ksiąg wieczystych, ponieważ księgi wieczyste zostały założone dla przedmiotowej nieruchomości ok. 20 lat po II wojnie światowej a dowodem na to jest wpis w akcie notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 25 kwietnia 1963 r., na mocy którego Państwo S. zbyli część gospodarstwa rolnego położonego przy ul. S., przy której to ulicy w rejestrze nieruchomości widnieje na tej samej stronie adres S. Wpis ten świadczy bowiem o tym, że po II Wojnie Światowej brak było adresu S., a Starosta nie przyjął tego dowodu. Również J. O. nie mógł posiadać tego aktu notarialnego potwierdzającego własność przedmiotowej działki, ponieważ pochodziła ona z podziału gospodarstwa J. S., a w ówczesnym czasie obowiązywał zakaz podziału gospodarstw. Fakt posiadania gospodarstwa rolnego przez J. S., które to gospodarstwo uległo w późniejszym czasie podziałowi, wynika z kolei z wykazu osób posiadających gospodarstwo rolne z roku 1947, który to dokument skarżący pozyskał w dniu 11 sierpnia 2014 r. z zasobów Archiwum Państwowego w K. oddział w S., łącznie z kserokopiami z księgi ewidencji nieruchomości. Dalej skarżący wyjaśnił, że 7 lat po wejściu w posiadanie nieruchomości, decyzją wydaną w 1984 r., Urząd Miasta S. zalegalizował stan prawny posiadanych nieruchomości zgodnie z art. 25 prawa lokalowego poprzez przejęcie w trwały zarząd przez organy miasta własności osób fizycznych. Pismem z dnia 22 grudnia 1994 r. nie przedłużono jednak skarżącemu dzierżawy przedmiotowej nieruchomości z uwagi na decyzje o przeznaczeniu działki na cele publiczne. Skarżący domagał się zwrotu tej nieruchomości na podstawie art. 136 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazując brak tytułu urzędu miasta do przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, zdaniem skarżącego komunalizacja działki o numerze 291 nie jest prawomocna, ponieważ w dalszym ciągu skarżącemu przysługuje żądanie wznowienia postępowania na mocy wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA 1159/97 oraz z uwagi na brak odpłatności wbrew rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 września 1993 r. Skarżący wskazał ponadto, że nowym dowodem w sprawie jest wniosek o wznowienie postępowania złożony przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wyłączenie komunalizacji dokonanej w roku 1991 terenu działki o nr [...] przy ul. S., ponieważ na przełomie lat 2008/2009 wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 466/08 uznano, że skarżący wykazał tytuł prawny do przedmiotowej działki. Skarżący na okoliczność posiadania przez niego przedmiotowej nieruchomości powołuje się również na decyzję z dnia 29 marca 1993 r. przyznającą mu uprawnienie do posiadania "normy dodatkowej dwóch izb" w mieszkaniu położonym przy ul. S. Skarżący do czasu eksmisji nie realizował tego uprawnienia z uwagi na planowaną zabudowę działki przez Urząd Gminy, której nigdy nie rozpoczęto. Skarżący na podstawie tej decyzji wystąpił do Urzędu Gminy o zwrot dostępu do posesji przy ul. S. Według skarżącego w II instancji w Wydziale Karnym Sądu Rejonowego w S. orzeczono w sprawie o sygn. akt II Ko 217/95, że w 1995 r. skarżący nie może żądać zwrotu do nieruchomości pomimo posiadania tytułu prawnego. Zdaniem skarżącego żądanie wznowienia postępowania uzasadnia także wszczęcie przez skarżącego postępowania odszkodowawczego z powodu utraty korzyści przez pozbawienie prawa do nieruchomości przy ul. S. w S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Wojewody wniesiona przez F. O. skarga nie wskazuje na żadne nowe okoliczności ani dowody, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Dokument w postaci wyciągu z księgi ewidencji nieruchomości za lata 1963 – 1966 z Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. nie jest nowym dowodem w sprawie, ponieważ jak wynika z uzasadnienia (str. 7- 8) decyzji Starosty wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 28 lutego 2013 r. został on dołączony do akt sprawy po przekazaniu go przez Archiwum Państwowe w K. Oddział w S. przy piśmie z dnia 26 czerwca 2012 r. Ponadto, żaden z załączonych przez skarżącego dokumentów nie wskazuje na przysługujące jemu lub jego poprzednikowi prawnemu J. O. prawo własności działki nr [...], jak również na to, że doszło do wywłaszczenia nieruchomości. W piśmie procesowym z dnia 8 stycznia 2015 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie, podkreślając, że wnioskował o zwrot zawłaszczonej bezprawnie nieruchomości a nie wywłaszczonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga F. O. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 322/13 podlega odrzuceniu. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest instytucją wyjątkową, jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji prawomocnych orzeczeń sądowych, który może być skutecznie uruchomiony i prowadzić do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy wyłącznie w przypadkach ściśle określonych w art. 271 – 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). W literaturze podstawy wznowienia postępowania sklasyfikowane zostały jako: przyczyny nieważności (art. 271 ustawy), właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273 ustawy) oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą (art. 272 ustawy) (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r, str. 874). Przy czym wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 980/11, LEX nr 1109916). W niniejszej sprawie skarżący domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazując na pozyskanie z Archiwum Państwowego w K. Oddział w S. kserokopii z księgi ewidencyjnej nieruchomości za lata 1963 – 1966 z Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. oraz na złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wyłączenie komunalizacji dokonanej w roku 1991 terenu działki o nr [...] przy ul. S. w S. a także z uwagi na wszczęcie przez skarżącego postępowania odszkodowawczego z powodu utraty korzyści przez pozbawienie prawa do nieruchomości. Art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z powołanego przepisu art. 273 § 2 ustawy wynika więc, że podstawą wznowienia może być jedynie wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mają wpływ na wynik sprawy, nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 689/05, LEX nr 209431). Co więcej, wykrycie, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i powodów niezgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r, str. 895). Przesłanką wznowienia postępowania w tym trybie jest więc sytuacja, że te "nowe" okoliczności (środki dowodowe) są tylko takie, które nie były znane rozstrzygającym sprawę organom w dacie podejmowania końcowego rozstrzygnięcia chociaż obiektywnie wtedy istniały, a strona nie miała jakichkolwiek możliwości ich procesowego wykorzystania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2135/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka nie odnosi się jednak do okoliczności i dowodów jawnych, wynikających z materiału poprzedniego postępowania, a tylko odmiennie ocenionych przez organ, czy też nawet orzekający w sprawie sąd administracyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt FSK 1776/11). Dodatkowo okoliczności te lub środki dowodowe muszą pozostawać w związku z prawomocnym orzeczeniem, które jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, tzn. muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy w poprzednim postępowaniu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2355/10, LEX nr 1071208). Ponadto, art. 273 § 2 ustawy zakłada, że podstawą wznowienia może być jedynie późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu a więc tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały przed zakończeniem sprawy, w dniu wydania decyzji, której weryfikacji domaga się strona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1345/04, LEX nr 168046). Środek dowody, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 689/05, LEX nr 209431). Podsumowując, przesłanka, o której mowa w art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczy tylko takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które łącznie spełniają poniższe warunki: - istniały w poprzednim postępowaniu, tj. istniały przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, której dotyczy wniosek o wznowienie; - zostały wykryte po prawomocnym zakończeniu postępowania; - mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a więc niezbędne jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią prawomocnego orzeczenia Sądu; - strona nie mogła z tych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych skorzystać w poprzednim postępowaniu, a więc nie były one znane stronie. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że złożenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wyłączenie komunalizacji dokonanej w roku 1991 r. terenu działki nr [...] przy ul. S. w S. a także wszczęcie przez skarżącego postępowania odszkodowawczego z powodu utraty korzyści przez pozbawienie prawa do nieruchomości przy ul. S. w S. – nie stanowi okoliczności umożliwiających wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 322/13 na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Okoliczności te nie istniały bowiem w dniu wydawania przez Sąd wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 322/13 a ponadto wszczęcie tych postępowań nie wnosi nic do sprawy dotyczącej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w S. W orzecznictwie ustalono zaś, że okolicznością faktyczną lub środkiem dowodowym stanowiącym przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być orzeczenie sądu administracyjnego wydane później niż orzeczenie kwestionowane w drodze skargi o wznowienie postępowania, gdyż jest to okoliczność nieistniejąca w dacie wydania orzeczenia kończącego postępowanie, o którego wznowienie się wnosi (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1853/12, LEX nr 1248452). Przede wszystkim zaś, mając na uwadze powołane powyżej poglądy orzecznictwa i doktryny, Sąd uznał, że pozyskany przez skarżącego z Archiwum Państwowego w K. Oddział w S. wyciąg z księgi ewidencyjnej nieruchomości za lata 1963 – 1966 z Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej – nie stanowi środka dowodowego umożliwiającego wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 322/13 na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokument ten istniał bowiem i był znany Staroście i Wojewodzie podczas rozpoznawania wniosku F. O. w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położnej w S. przy ul. S.. W uzasadnianiu decyzji Starosty z dnia 28 lutego 2013 r., wydanej na skutek rozpatrzenia tego wniosku, na stronie 7 i 8 napisano: "w dniu 29 czerwca 2012 roku wpłynęło do tutejszego urzędu pismo Archiwum Państwowego w K. Oddział w S. nr [...] z dnia 26 czerwca 2012 roku, w którym poinformowano, że w wyniku przeprowadzonej kwerendy na zasobie archiwalnym odnaleziono jeden wpis odnośnie historii nieruchomości przy ul. S. w S., tj. adnotacja o użytkowniku (właścicielu) nieruchomości znajduje się w aktach Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w założonej do celów podatkowych ewidencji nieruchomości za lata 1963 – 1966, których kopie w załączeniu przekazano". Również, w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia 16 kwietnia 2013 r. napisano, że: "Przed wydaniem zaskarżonej decyzji Starosta zebrał obszerny materiał dowodowy (...) występował o przedłożenie niezbędnych dokumentów w sprawie do różnych organów w tym (...) Archiwum Państwowego w K.". Ponadto, dokument w postaci wyciągu z księgi ewidencyjnej nieruchomości za lata 1963 – 1966 z Wydziału Finansowego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. nie miał istotnego znaczenia dla sprawy prowadzonej na skutek wniosku F. O. w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości a więc postępowania prowadzonego na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.). Starosta i, decyzją z dnia 28 lutego 2013 r., umorzył to postępowanie jako bezprzedmiotowe wskazując, że w stosunku do przedmiotowej nieruchomości tj. działki nr [...] położonej przy ul. S. w S. nie wydano nigdy decyzji wywłaszczeniowej, ani decyzji w trybie przepisów aktów prawnych powołanych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powołany przez skarżącego dokument nie zmienia zaś oceny w tej sprawie, nie wskazuje bowiem aby taka decyzja wywłaszczeniowa jednak istniała. A, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 322/13, to brak decyzji wywłaszczeniowej wykluczał dokonanie oceny zaistnienia przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Nie było zaś w niniejszym postępowaniu konieczne ustalenie czy skarżący posiada jakiekolwiek prawo do nieruchomości, której zwrotu się domaga. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że powołane przez skarżącego okoliczności i środki dowodowe nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy rozstrzygniętej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 322/13. Z tych względów na podstawie art. 273 § 2 w zw. z art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucono wniosek o wznowienie postępowania. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) przyznając opłatę w wysokości 150% stawki minimalnej, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego rozporządzenia przy uwzględnieniu wkładu pracy pełnomocnika oraz charakteru sprawy.