II SA/Gd 583/15

Dnia 20 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą w W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odmówić stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanej tablicy reklamowej na terenie działki nr [...] w L., gmina Ż., A. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka wyjaśniła, że zajmuje się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wynajmu powierzchni reklamowych. Realne jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Nakazanie rozbiórki tablicy reklamowej wywoła znaczne straty u skarżącego, jak również spowoduje, że skarżąca nie będzie mogła wykonać umowy, której przedmiotem jest wynajem powierzchni reklamowej na przedmiotowym nośniku reklamowym. Spowoduje to w dalszej kolejności obniżenie wiarygodności skarżącej u kontrahentów. Straty te będą niemożliwe do odwrócenia w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie nakłada na wnioskodawcę obowiązku wykazania precyzyjnej wysokości grożącej mu szkody. Nie jest bowiem możliwe wykazanie wysokości czegoś, co ma dopiero powstać w przyszłości. Ponadto wysokość grożącej skarżącej szkody jest trudna do przewidzenia, ponieważ składa się na nią wiele czynników. Sytuacja skarżącej związana z przedmiotowym nośnikiem reklamowym jest dynamiczna. Strona prowadzi działalność gospodarczą związaną z wynajmowaniem powierzchni reklamowych, w związku z czym szkoda jej grożąca w przypadku rozbiórki nośnika reklamowego nie ogranicza się jedynie do straty związanej z zaprzestaniem przez niego wykonywania umowy, której przedmiotem jest wynajem tego nośnika reklamowego. Takie działanie, w zależności od zakresu umowy z kontrahentem skarżącej, może skutkować zakończeniem współpracy z tym kontrahentem, co wiązałoby się również z brakiem zysków z innych nośników reklamowych wynajętych temu kontrahentowi. Straty są więc na tym etapie postępowania trudne do przewidzenia i precyzyjnego wykazania. Jednocześnie rozbiórka nośnika reklamowego może zachwiać reputacją skarżącej, co w jej ocenie byłoby trudnym do odwrócenia skutkiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, aby Sąd mógł stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl ). Co do zasady nie wystarczy zatem samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi, a jedynie wniosek i przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki uzasadniające wstrzymanie. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w ww. przepisie, tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że jej wykonanie może spowodować powstanie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki, stając przy tym na stanowisku, że nie ma obowiązku wykazywać wysokości grożącej w związku z tym szkody. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała zatem okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest orzeczony wobec skarżącej nakaz rozbiórki tablicy reklamowej o wymiarach 5,20 m x 2,60 m oraz o konstrukcji stalowej, wspartej na dwóch stalowych słupach z odciągami stalowymi z kształtowników stalowych, wewnątrz których na całej rozpiętości złożone zostały bloczki betonowe, które pełnią funkcję dociążającą podstawę po obu stronach. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, co nie oznacza jednak, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej strony nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2466/13 i z dnia 17 czerwca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 667/14 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Zauważyć też należy, że nie każdy nakaz rozbiórki wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nakazem objęta jest rozbiórka tablicy reklamowej, która generuje niewątpliwie niewielkie koszty i stanowi proces logistycznie i technicznie mało skomplikowany. Tablica reklamowa objęta nakazem rozbiórki składa się z niewielu elementów, które w wyniku poprawnie przeprowadzonego demontażu nie powinny ulec uszkodzeniu, co zaś umożliwić może ich ponowne wykorzystanie, w tym samym lub innym miejscu. Sama skarżąca wskazuje, że konstrukcja przedmiotowej tablicy jest prowizoryczna i łatwa do zamontowania i zdemontowania w każdej chwili przy udziale dwóch osób, jedynie przy użyciu klucza do odkręcania śrub. Nie można zatem zasadnie twierdzić, na podstawie samej argumentacji zawartej we wniosku, że demontaż przedmiotowej tablicy reklamowej będzie powodować powstanie znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Również ogólnikowe twierdzenia skarżącej, o utraconych korzyściach, które Spółka czerpie z prowadzenia działalności reklamowej, niepoparte faktami ani odnoszącymi się do nich dowodami, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W szczególności skarżąca nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej sytuacji majątkowej, nie uprawdopodobniła, jakiej wysokości straty grożą jej na skutek demontażu przedmiotowego urządzenia reklamowego. Dopiero takie informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie orzeczona rozbiórka będzie wiązać się z wyrządzeniem znacznej, czy tez zwykłej szkody w majątku strony. Za szkodę znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być bowiem uznana, jak chciałaby tego skarżąca Spółka, potencjalna strata finansowa, która ewentualnie mogłaby powstać w przyszłości, gdyby przedmiotowy nośnik był wynajmowany. Brak powołania się na konkretne okoliczności, choćby na postanowienia umowne z reklamodawcą, z której wynikałyby koszty niewywiązania się z umowy, które przy uwzględnieniu majątku Spółki mogłyby stanowić o znacznej szkodzie w jej majątku, czynią przytoczoną w tej mierze argumentację za nieusprawiedliwioną (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 421/14, npubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OZ 71/13, npubl.). Ponadto nie można zasadnie twierdzić, za skarżącą Spółką, że zaprzestanie wykonywania umowy w związku z reklamą na danym nośniku może w tym konkretnym przypadku skutkować stratą w postaci zakończenia współpracy z konkretnym kontrahentem, co wiązałoby się z brakiem zysków także z innych nośników wynajętych temu klientowi. Zwrócić bowiem należy uwagę, że ten argument ma charakter bardzo ogólny. Skarżąca wskazuje wyraźnie, że powyższe mogłoby zajść, ale jest to uzależnione od umowy skarżącego z kontrahentem – cyt. "takie działanie w zależności od zakresu umowy z kontrahentem skarżącego może skutkować (...)". Tymczasem, żeby taki argument mógł ewentualnie zostać uwzględniony, to skarżąca powinna wykazać, że powyższe niebezpieczeństwo związane jest z utratą kontrahenta, który wynajmuje ten konkretny nośnik, bo "zakres umowy" na to pozwala. Sąd nie rozpatruje bowiem kwestii wystąpienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez pryzmat wystąpienia przesłanek w nim wskazanych, mając na uwadze ogół okoliczności dotyczących działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę, ale przez pryzmat niebezpieczeństw związanych z nakazem rozbiórki tego konkretnego nośnika reklamowego, który został objęty zaskarżoną decyzją (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 657/14, II OZ 658/14, II OZ 659/14 Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.