II SA/Gd 62/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G., D. G., B. J.-T.j, P. J.-T., J. K. i K. K., na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu sprawdzenia stanu technicznego budynku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 20 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżących wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 grudnia 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 lipca 2013 r., nakazującą współwłaścicielom budynku wielorodzinnego usytuowanego na działce nr 2177 przy ul. P. 34 w C. przeprowadzenia kontroli okresowej i dostarczenie ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu budynku. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżących wskazał, że znaczna cena, z jaką należy się liczyć przy zamówieniu sporządzenia wymagającej specjalistycznej wiedzy ekspertyzy, spowoduje w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji znaczną szkodę w majątkach skarżących. Ponadto wskazał pełnomocnik na okoliczność odrzucenia przez ubezpieczyciela budynku wniosku o wypłatę odszkodowania na podstawie przedstawionej przez inwestora polisy. Podkreślił pełnomocnik współwłaścicieli budynku, że sytuacja ekonomiczna skarżących staje się coraz bardziej niepokojąca, zważywszy na fakt, że ich nieruchomość, stanowiąca fundamentalny składnik ich majątków, znajduje się w coraz gorszym stanie w związku z działaniem inwestora na działce sąsiadującej. Oznacza to, w ocenie wnioskującego, że wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jawi się jako szczególnie zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Natomiast art. 61 § 5 P.p.s.a. stanowi, iż postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy podkreślić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy pociągająca za sobą konieczność wydatkowania środków finansowych pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Jednakże nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 171/13, LEX nr 1299429). Nie można także przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazują we wniosku o wstrzymanie ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadniają, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 217/13, LEX nr 1299496). A zatem brak w tym zakresie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 323/13, LEX nr 1346945). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą utrzymano w mocy nałożony na współwłaścicieli budynku obowiązek przeprowadzenia kontroli okresowej budynku oraz sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego. Wniosek ten nie został jednak uzasadniony, gdyż nie zostało wskazane z czego utrzymują się skarżący, jakimi środkami dysponują i jaki koszt generowałby nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek. Powoduje to, że niemożliwa jest ocena merytorycznej tego wniosku przez Sąd. Wskazać jedynie należy, że skoro roboty budowlane toczące się na sąsiedniej działce niekorzystnie wpłynęły na budynek należący do skarżących to celem zminimalizowania szkód właściwym wydaje się podjęcie działań przez właścicieli, poprzez właśnie sporządzenie ekspertyzy, a potem wykonanie czynności mających na celu zapobieżenie dalszemu pogarszaniu stanu budynku. Nie ulega też wątpliwości możliwość wystąpienia do inwestora z roszczeniem cywilnym w zakresie naprawy szkody i zwrotu kosztów dotyczących wykonania przedmiotowej ekspertyzy i przeprowadzenia kontroli stanu technicznego budynku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.