II SA/Gd 62/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki jawnej z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A Spółki jawnej z siedzibą w M. kwotę 1477 (jeden tysiąc czterysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2017 r., nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 3 lipca 2017r., nr [..] ustalającą warunki zabudowy dla terenu działki nr [..] w obrębie L. dla inwestycji pn.: "Budowa zakładu produkcyjnego (montaż wiązek i systemów kablowych dla branży przemysłowych) z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornikiem retencyjnym". Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wójt Gminy, po rozpoznaniu wniosku firmy B. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu produkcyjnego (montaż wiązek i systemów kablowych dla branż przemysłowych) z zapleczem socjalno - biurowym i niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornikiem retencyjnym, zlokalizowanego na działce nr [..] w obrębie geodezyjnym L., decyzją z dnia 3 lipca 2017 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, na podstawie przeprowadzonej w sprawie analizy uwarunkowań organ ustalił, iż w niniejszej sprawie nie jest wymagane spełnienie warunku dotyczącego zabudowanej przynajmniej jednej działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej, co pozwoliłoby na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu), gdyż planowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy zakładu produkcyjnego na terenie przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1, o której mowa w art. 88 ust. 1 (art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, zwanej dalej u.p.z.p.). Organ wyjaśnił, że już w "starym" planie, który utracił moc na podstawie nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym działka, na której ma powstać planowany zakład, wchodziła w skład dużego kompleksu przeznaczonego na tzw. "park usługowo-produkcyjny i przemysłowo-składowy". Organ, działając w trybie przepisów u.p.z.p. stwierdził, że analizowana inwestycja spełnia wszystkie pozostałe wymogi art. 61 pkt 2-5 u.p.z.p. i określił, zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 u.p.z.p., warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w tym m.in. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez wskazanie maksymalnej wysokości budynku, kształtu dachu, maksymalnej powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej oraz nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło A., dołączając załącznik graficzny wykonany na podstawie mapy informacyjnej i wskazując, że jest ona nieaktualna oraz nie odzwierciedla stanu, który zaistniał w 2015 r. W ocenie odwołującej się dopiero aktualna mapa pozwoli na ustalenie właściwego posadowienia planowanej inwestycji. Ponadto w odwołaniu zakwestionowano zapisy zaskarżonej decyzji odnośnie określenia szerokości pasa zieleni izolacyjnej podkreślając, że w trakcie toczącego się postępowania Spółka ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo terenów mieszkaniowych i rekreacyjnych sugerowała konieczność izolacji sąsiadujących terenów przez barierę akustyczną. Nadto Spółka zarzuciła, że nieprecyzyjne określenie powierzchni zabudowy jako: "max. około 45% powierzchni działki", daje możliwość dowolnej interpretacji takiego zapisu. W tym zakresie dodała, że z przeprowadzonej analizy wynika, iż wskaźnik zabudowy dla sąsiedniej zabudowy usługowo-przemysłowej waha się od 3,2% do 18%, co daje średnią 10,3%, zaś dla zabudowy mieszkaniowej współczynniki wahają się od 2,3% do 35% co daje średnią 18%. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 listopada 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przedstawiając regulacje prawne dotyczące ustalania warunków zabudowy nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że od przyjętej w ustawie zasady kontynuacji funkcji i powielania cech dotychczasowej zabudowy przewidziano wyjątek określony w art. 61 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z nim, ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych zlokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Mając to na uwadze Kolegium wskazało, że planowana inwestycja ma być realizowana na działce nr [..] o powierzchni 1,9362 ha - stanowiącej grunty orne RIVb, RV i RVI w obrębie L. gmina S. Planowana budowa zakładu produkcyjnego obejmuje hale o powierzchni 4.500 m2, część biurowo-socjalną – 750 m2, magazyn – 1000 m2 - łącznie 6250 m2. Ponadto z ustaleń w sprawie wynika, że przedmiotowa działka w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego położona była na terenie oznaczonym symbolem 3.P, S, UR, RPU i stanowiła teren przemysłowo-składowy, produkcyjno-usługowy lub usługi rolnictwa. Jednocześnie w sprawie wyjaśniono, że działka ta wchodzi w skład dużego kompleksu przeznaczonego w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego na tzw. "park usługowo-produkcyjny i przemysłowo-składowy". W świetle powyższego, nie może zdaniem Kolegium, budzić wątpliwości, iż sporna inwestycja ma charakter produkcyjny, a zatem ma do niej zastosowanie wyjątek przewidziany przepisem art. 61 ust. 2 u.p.z.p. W konsekwencji, wobec wyłączenia stosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. niezbędne stało się ustalenie, czy wnioskowane zamierzenie spełnia pozostałe zawarte w art. art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. wymogi do wydania decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności co do zgodności z przepisami odrębnymi, a ocena w tym zakresie pozwoliła na określenie parametrów planowanej zabudowy z zachowaniem ładu przestrzennego. Organ stwierdził, że podnoszone w odwołaniu kwestie nadmiernego hałasu oraz zanieczyszczenia środowiska nie są przedmiotem rozstrzygania decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei odnosząc się do zarzutu wielkości powierzchni nowej zabudowy wyjaśnił, że dla spornej inwestycji wskaźnik ten został wyznaczony na poziomie 45% przy średnim poziomie współczynnika zabudowy wynoszącym dla działek zabudowy usługowo-produkcyjnej 10,3%, a dla działek zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej około 18%. Dodatkowo w zaskarżonej decyzji ustalono, że powierzchnia zabudowy działki nie może przekraczać 1,0 ha. W skardze A. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji przyjęcie do sporządzenia analizy i decyzji nieistniejących danych. Część graficzna analizy i decyzji została bowiem sporządzona na nieaktualnej wersji mapy zasadniczej, nie odzwierciedlającej na dzień wydania rozstrzygnięcia zmian wysokościowych jakie zaszły na terenie, a więc z naruszeniem art. 54 u.p.z.p. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Naruszenia art. 54 u.p.z.p. strona skarżąca dopatruje się także w braku szczegółowego określenia zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na skutek użycia w decyzji sformułowań niedookreślonych takich jak: "około 45% powierzchni działki" czy "pas zieleni izolacyjnej". Wskaźniki nowej zabudowy, określane w decyzjach administracyjnych muszą mieć konkretną wielkość, a użycie przez organ ww. zwrotów powoduje, że na ich podstawie nie można ustalić rzeczywistego zakresu uprawnień i obowiązków inwestora. Ponadto, na skutek oparcia rozstrzygnięcia na nieaktualnej mapie, na której rzędne terenu różnią się od rzeczywistych o 3 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej obiektu została określona z naruszeniem § 7 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy, tj. w sposób nie będący przedłużeniem tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei z uwagi na ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy niezgodnie ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego oraz nieustalenie szerokości elewacji frontowej, naruszono § 5 ust. 1 i § 6 rozporządzenia w sprawie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zdaniem skarżącej ani ze zgromadzonego materiału, ani z treści decyzji nie wynika, z jakiego powodu organ przyjął wartość omawianego wskaźnika na poziomie 45 %. Wielkość ta nie wynika z wyliczonej średniej, ani z żadnych innych danych, a odstępstwo w tym zakresie nie zostało należycie przez organ uzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania, B. w piśmie procesowym z dnia 6 kwietnia 2018 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. Sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Przy czym uwzględnienie skargi nastąpiło z powodu uchybień, które Sąd dostrzegł z urzędu. W przeprowadzonym postępowaniu Sąd badał zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 3 lipca 2017 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji, zlokalizowanej na działce nr [..] w obrębie L., polegającej na budowie zakładu produkcyjnego (montaż wiązek i systemów kablowych dla branż przemysłowych) z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą techniczną, w tym zbiornikiem retencyjnym. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej u.p.z.p.. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Osobie dysponującej prawem do terenu, nie można zatem odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji, o ile brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny lub interes osób trzecich. Przepis powyższy wyraża zasadę swobody inwestowania na własnym gruncie, przy czym tytułem prawnym do władania nieruchomością na cele budowlane należy się wykazać dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Wobec okoliczności, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestor zobligowany był uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Decyzja o warunkach zabudowy informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób w niej określony. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o dopuszczalnym w świetle istniejącego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczególną urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zasadniczo sprowadzają się one do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w razie łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków, w tym warunku, określanego w literaturze jako zasada dobrego sąsiedztwa. Polega on na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) Wymóg spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie ma jednak zastosowania, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 u.p.z.p., do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, czyli ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.). Z tego wynika, że chodzi o plany miejscowe uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. W kontrolowanej sprawie organy uznały, że znajduje do niej zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p., który wyłącza obowiązek spełnienia przez planowaną inwestycję wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. U podstaw takiego założenia legło przekonanie organów, iż planowana inwestycja należąca do inwestycji produkcyjnych zlokalizowana jest na terenie przeznaczonym na ten cel w planie miejscowym, który utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie organy powołały się na treść "starego" planu, który w odniesieniu do działki nr [..] przewidywał funkcję produkcyjną, magazynową, składową i usługową, oznaczoną symbolami 3.P, S, UR, RPU. Według organów wskazana działka, w "starym" planie, wchodziła w skład dużego kompleksu przeznaczonego na tzw. "park usługowo-produkcyjny i przemysłowo-składowy". W ocenie Sądu w niniejszej sprawie stwierdzenie organów w zakresie zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentach. Po pierwsze, w świetle dyspozycji art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i jego wyjątkowego, względem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. charakteru, nie budzi wątpliwości, że ustalenia planu, do którego odwołuje się przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p., mają zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności inwestycji produkcyjnych, do których nie stosuje się wówczas głównego instrumentu planistycznego w postaci zasady dobrego sąsiedztwa. W takiej sytuacji jedynie ogólne odwołanie się do postanowień planu, bez zgromadzenia w aktach samego dokumentu planu w wersji tekstowej i graficznej, narusza przepisy postępowania w stopniu, który ma wpływ na wynik sprawy (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 r., II OSK 1614/08, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przed powołaniem się bowiem na taką kluczową w sprawie okoliczność, jak treść nieobowiązującego już planu miejscowego, zasadne byłoby przeprowadzenie odpowiedniego postępowania wyjaśniającego. W szczególności, jeśli organy powołują się na zapisy "starego" planu miejscowego powinny dołączyć do akt sprawy odpowiednią uchwałę go ustanawiającą lub co najmniej odpowiedni fragment (cześć graficzną i opisową), z którego można by w sposób jednoznaczny wywieść zasadność twierdzeń organu. Tymczasem organy nie dość, że posłużyły się szczątkowym materiałem, to na żadnym etapie postępowania nawet nie powołały stosownej uchwały z zaznaczeniem jej daty, numeru i miejsca publikacji. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zgromadzone w sprawie dokumenty nie pozwalają na ocenę, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. wyłączający konieczność spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Stanowisko organów w tym zakresie jest przynajmniej przedwczesne. Z tego powodu należy zarzucić organom niewyjaśnienie tej kwestii, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność ta, w toku ponownie prowadzonego postępowania, powinna być wyjaśniona w sposób nie pozostawiający wątpliwości. Wskazać również należy, że dopiero zgromadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do ustalenia rzeczywistego obrazu stanu faktycznego i ujęcie ich w aktach sprawy, pozwala na skontrolowanie Sądowi nie tylko ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, lecz także poprawności dokonanej subsumcji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2009 r., II OSK 1394/08, LEX nr 597247, i z dnia 17 października 2006 r. II FSK 1279/05, LEX nr 280425). Przy tym podkreślenia wymaga treść art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że Sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Rozstrzygnięcie przez Sąd sprawy sądowoadministracyjnej pomimo niekompletnych akt sprawy uzasadniałoby zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W związku z tym, że Sąd dostrzegł uchybienia postępowania odnoszące się do etapu decydowania przez organ o wyłączeniu zastosowania w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa, brak jest podstaw do szczegółowego ustosunkowywania się do zarzutów skargi dotyczących ustalenia wskaźników i parametrów zabudowy w sposób niezgodny z wymogami określonymi w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście ogólnie jednak wyjaśnić należy, że w przypadku ziszczenia się hipotezy art. 61 ust. 2 u.p.z.p. i wyłączenia wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, czyli zwolnienia z obowiązku spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie ma potrzeby przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy na działkach sąsiednich w formie graficznej i tekstowej, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 ze zm.). W konsekwencji, nie ma potrzeby wyznaczania parametrów, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu, w postaci m.in. wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji, linii zabudowy czy szerokości elewacji frontowej. Elementy te bowiem wchodzą w skład wymagań dla nowej zabudowy dostosowujących ją do zabudowy sąsiedniej w celu realizacji dobrego sąsiedztwa, co wynika wprost z art. 61 ust. 7 u.p.z.p. i powołanego rozporządzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 czerwca 2017 r., II SA/Bk 214/17, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem wyłączenie zastosowania zasady dobrego sąsiedztwa oznacza, że realizacja planowanej inwestycji nie tylko nie wymaga sąsiedztwa działki zabudowanej, analizy obszaru pod kątem przesłanek dobrego sąsiedztwa, ale też nie wymaga dostosowania planowanej inwestycji do istniejącej zabudowy. Wówczas określenie parametrów nowej zabudowy zgodnie z rozporządzeniem jest zbędne, co nie oznacza, że organ ustalający warunki zwolniony jest z obowiązku takiego ukształtowania warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, które będą zgodne z przepisami u.p.z.p., w tym będą czynić zadość wymaganiom ładu przestrzennego i nie naruszą chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na gruncie zgromadzonej dokumentacji Sąd dostrzegł niekonsekwencję orzekających w sprawie organów, które pomimo tego, że uznały, iż zachodzi przypadek przewidziany w art. 61 ust. 2 u.p.z.p., nie odstąpiły od sporządzenia analizy uwarunkowań. W analizie powołały się na rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z jego wymogami starały się ustalić parametry nowej zabudowy jako nawiązujące do zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Jak już wyżej wskazano w razie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie jest to konieczne. Tymczasem treść ustalonych w zaskarżonej decyzji warunków zabudowy w wyraźny sposób świadczy o tym, że sformułowane zostały przy zastosowaniu przepisów art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., co w sytuacji ziszczenia się przesłanki z art. 61 ust. 2 u.p.z.p. byłoby prawidłowe. Podsumowując, przedstawiony stan sprawy wskazuje, że organy orzekające naruszył przepisy postępowania w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezgromadzenie odpowiedniego materiału dowodowego, który dawałby podstawy do zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p., co przełożyło się na treść zaskarżonej decyzji. Z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 2 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Uchylenie zaskarżonej decyzji skutkuje obowiązkiem ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji, który zgodnie z art. 136 k.p.a., dysponuje odpowiednim instrumentarium prawnym niezbędnym do wyeliminowania dostrzeżonych uchybień. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem powyższych uwag, przy czym w pierwszej kolejności w sposób kompleksowy uzupełni materiał dowodowy, w którym niezbędnym elementem jest tekst uchwały o planie, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p., i na którego treść organy powoływały się, oraz jego część graficzna. Ustalenia tego planu bowiem mają zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności inwestycji produkcyjnej zgłoszonej we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej Spółki kwotę 1477 zł, na którą oprócz zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w wysokości 960 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Sąd ustalił wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości podwojonej stawki minimalnej, albowiem uznał, że uzasadnia to nakład pracy radcy prawnego, w szczególności liczba stawiennictw w sądzie na rozprawach.