II SA/Gd 655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: WSA Janina Guść WSA Mariola Jaroszewska (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. T. K. wniósł w dniu 14 października 2015 r. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza z dnia z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr [...], [...], w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza nr [...] dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] oraz w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza nr [...] dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działki nr [..]-[..]. Zaskarżone postanowienie podjęto na podstawie art. 138 § 2, art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a., po dokonaniu następujących ustaleń. Wnioskiem z dnia 30 września 2014 r. J. K., T. K., R. B., S. P. oraz S. B. wnieśli do Burmistrza podanie o wznowienie postępowania w sprawie drogi dojazdowej do nieruchomości będącej ich własnością, oznaczonej nr [...]. Powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 12/12 stwierdzający nieważność uchwały Rady Miasta Nr Xlll/116/99 z dnia 26 listopada 1999 r. Jak twierdzili, w oparciu o plan dla "[...]" Burmistrz zmusił ich do akceptacji dokonanego podziału, wskutek którego wydzielono drogę dojazdową, której parametry są dla nich nie do przyjęcia. W następstwie podziału powstał twór drogowy, którego szerokość nie jest jednakowa na całej długości z granicą ich nieruchomości, tj. działką o nr [...]. Droga o numerze [..] winna mieć na całej długości jednakową szerokość, tj. 3 m. Organ pierwszej instancji wyjaśnił wnioskodawcom, że w sprawie drogi nr [...] zostały wydane dwie decyzje ostateczne: decyzja Burmistrza z dnia 8 lutego 2011 r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] będącej własnością gminy B. oraz decyzja Burmistrza z dnia 13 maja 2011 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działki nr [...]-[...]. W żadnym z tych postępowań właściciele działki nr [...] nie byli uznani za stronę, gdyż właściciele nieruchomości sąsiednich nie są stronami postępowania podziałowego. Organ poinformował wnioskodawców, że gmina B. zbyła działkę nr [...] i nie posiada innych nieruchomości, które mogłaby przeznaczyć na powiększenie działki drogowej nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr [...], [...] Burmistrz odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] dotyczącą zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] oraz w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] dotyczącą zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w B. oznaczonej jako działki nr [..]-[...]. Jak wynika z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia organ administracyjny po opisaniu przebiegu postępowania w sprawie wyjaśnił, że odmowa wznowienia wynika z przyczyn podmiotowych, bowiem wniosek o wznowienie złożyły osoby niebędące stronami postępowania administracyjnego dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości gminnych, współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej, oznaczonej nr [...]. W zażaleniu na to postanowienie terminie J. K., T. K., R. B., S. P. oraz S. B. wnieśli o jego uchylenie i wznowienie postępowań. Wskazali, że projekt podziału wprawdzie dotyczył nieruchomości gminy, jednak postępowania te podjęte były w związku z zamiarem przekazania części nieruchomości osobie prywatnej. Gmina jako właściciel nieruchomości winna uwzględniać swoje obowiązki, tj. organizację ruchu drogowego, ład przestrzenny i sprawy związane z drogami gminnymi. Przeprowadzony podział nie uwzględnia praw właścicieli garaży. Mieli oni prawo do nabycia przylegającego kawałka gruntu ze względów bezpieczeństwa. Powstała droga ma na początku ok. 1,09 m, a na końcu trzydziestometrowej drogi ok. 3,5 m. SKO rozpoznając zażalenie przywołało treść art. 147 k.p.a, zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, a w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału, w postępowaniu - wyłącznie na żądanie strony. Według SKO rozważenia wymagało przede wszystkim, czy domagający się wznowienia postępowań podziałowych dotyczących nieruchomości położonych w B., oznaczonych jako działki nr [...]-[..] (decyzje nr [...] i nr [...]), współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej, oznaczonej nr [...] w B., byli stronami tych postępowań. Przywołano treść art. 28 k.p.a. oraz poglądy orzecznictwa i literatury odnośnie pojęcia interesu prawnego. Jak twierdzi SKO posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym utożsamić należy z ustaleniem przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. przysługuje osobie, która zgłasza właściwemu organowi administracji publicznej żądania dotyczące jej interesu prawnego, opartego na przepisach prawa materialnego. Takiego przymiotu strony nie wykazuje natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu administracyjnym opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu publicznego. Odnośnie przymiotu strony w postępowaniu podziałowym powołano się też na judykaturę, według której stronami postępowania podziałowego są wyłącznie właściciele lub użytkownicy wieczyści dzielonej nieruchomości (wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 14/12, z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 224/09). Wyjaśnia SKO, że wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości sąsiadującej z nieruchomościami będącymi przedmiotem podziału. Mają jedynie interes faktyczny we wzruszeniu ostatecznych decyzji podziałowych. Nie posiadali oni przymiotu strony w postępowaniach podziałowych. W konsekwencji nie mogą żądać wzruszenia decyzji podziałowych w nadzwyczajnych trybach weryfikacji decyzji, w tym wznowienia postępowania. Organ drugiej instancji zaakceptował jako prawidłowe ustalenie dokonane przez organ pierwszej instancji dotyczące przyczyn odmowy wznowienia postępowania. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego T. K. domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżący twierdzi, że wskutek podziału wnioskodawcy w określonej prawem formie uzyskali służebność przejścia i przejazdu. Ponadto wnioskodawcom przysługuje prawo poszerzenia swego prawa własności z uwagi na sąsiedztwo nieruchomości będącej przedmiotem podziału. Prawidłowość dokonanego podziału ma znaczenie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wskazuje też, że stan fatyczny ustalony został prawidłowo, wyjaśnia też, że decyzje podziałowe nie ustanawiały służebności przejścia i przejazdu na rzecz skarżacego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna lub postanowienie jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie zaskarżonego aktu następuje w przypadku stwierdzenia istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W niniejszej sprawie procedujące w sprawie organy nie naruszyły przepisów postępowania w sposób, który miały istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowił przepis art. 149 § 3 k.p.a. Według treści art. 149 k.p.a., regulującego formę wszczęcia oraz odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia: § 1. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. § 2. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. § 3. Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. § 4. Na postanowienie, o którym mowa w § 3, służy zażalenie. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 933/14 (dostępny w CBOSA) postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) może zakończyć postępowanie tylko w przypadkach, gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego jest po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego. Podobnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 421/15 (dostępny w CBOSA) wskazując, że jeżeli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot nie będący stroną, organ wydaje postanowienie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. o odmowie wznowienia postępowania. Można przyjąć w świetle prawidłowo ustalonych okoliczności niniejszej sprawy, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowym przypadku. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy J. K., T. K., R. B., S. P. oraz S. B., reprezentowani przez pełnomocnika H. U., domagali się w piśmie skierowanym do Burmistrza Miasta z dnia 30 września 2014 r. wznowienia postępowania w sprawie drogi dojazdowej do ich nieruchomości, oznaczonej numerem [...]. Z treści wniosku wynika, że wnioskodawcy jako podstawę wznowienia wskazują wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt II OSK 273/13 oddalającego skargę kasacyjną rady Gminy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 12/12, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta nr XIII/116/99 z dnia 26 listopada 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla "[...]". Powołują się również na powstałą w konsekwencji podziału drogę dojazdową o niewłaściwych parametrach. Domagają się korekty działki nr [...] w taki sposób, aby z niej wyłączyć obszar niezbędny dla powiększenia działki drogowej nr [...]. Ponieważ Burmistrz Miasta odpowiedział na wniosek pismem z dnia 27 października 2014 r., następnie po uwzględnieniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zażalenia pełnomocnika wnioskodawców na niezałatwienie sprawy wniosku w terminie – zapadło postanowienie z dnia 15 kwietnia 2015 r., w punkcie 1. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza z dnia 8 lutego 2011 r., nr [..]o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w B. przy ul. S., obręb [..], oznaczonej według ewidencji gruntów jako działka nr [..] i nr [...] stanowiącej własność gminy B.; w punkcie 2. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza z dnia 13 maja 2011 r., nr [...] o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w B., obręb [...], oznaczonej w ewidencji jako działka nr [...] przy ul. S., oznaczonej według ewidencji gruntów jako działka nr [...] i nr [...] stanowiącej własność gminy B. Jak wynika z decyzji o podziale, został on dokonany na wniosek właściciela – gminy B., na podstawie art. 93, art. 96 ust. 1 i ust. 1a oraz art. 97 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.) zwanej dalej u.g.n. Podział działek gminnych został zatem dokonany z urzędu, w związku z przeznaczeniem ich do zbycia. Wskutek wtórnego podziału działek nr [..]-[..] (decyzja z dnia 13 maja 2011 r.) powstały działki o numerach: [..], [..] (działka drogowa, oznaczona "dr" w wykazie zmian ewidencji i gruntów oraz w księdze wieczystej [...], dokumenty w aktach administracyjnych dotyczących podziału) i nr [..].. Wnioskodawcy są według niekwestionowanych ustaleń organów właścicielami działki nr [...] i z całą pewnością nie byli stronami postępowania podziałowego dotyczącego działek gminnych. Ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o podział nieruchomości dokonuje się w oparciu o dyspozycję art. 28 k.p.a., gdyż przepisy u.g.n. nie przewidują żadnych szczególnych, odmiennych regulacji w tym zakresie. Przepis art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy stwierdzić, że interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty jest na normach prawa materialnego. Musi zatem istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zajmował się wykładnią przepisu art. 28 k.p.a. i analizował zagadnienie "przymiotu strony" w postępowaniu administracyjnym. Linia tego orzecznictwa jest jednolita, utrwalona i prowadzi do wniosku, że stroną postępowania administracyjnego może być wyłącznie podmiot, który wykaże swój interes prawny w rozstrzygnięciu konkretnej sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że w aktualnym orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się w zasadzie jednolicie, że interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. można wywodzić nie tylko z norm materialnego prawa administracyjnego ale także prawa cywilnego. W szczególności przyjmuje się, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma wynikający z art. 140 k.c. interes prawny do uczestniczenia jako strona (art. 28 k.p.a.) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiedniej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 682/04, dostępny w CBOSA, a także G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007, wyd. II). Postępowanie w sprawie podziału nieruchomości jest zwykłym postępowaniem administracyjnym. Zatem stronami postępowania w sprawie podziału nieruchomości mogą być oprócz inicjatorów tego postępowania także inne osoby, których interesu prawnego ten podział dotyczy, czyli strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. W praktyce trudno faktycznie interesu tego upatrywać pośród innych osób, niż właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości. Z treści art. 93-98 u.g.n. wynika bowiem, że w zasadzie o tym, w jaki sposób będzie podzielona nieruchomość, decyduje jej właściciel. Jeżeli projektowany podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), nikt poza właścicielem nieruchomości nie może decydować o sposobie przebiegu granic działek na jego nieruchomości. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został pogląd, zgodnie z którym nawet właściciel nieruchomości przyległej (sąsiedniej) do nieruchomości podlegającej podziałowi nie jest stroną postępowania o podział nieruchomości, gdyż brak jest podstaw do uznania, aby posiadał interes prawny do występowania w tym postępowaniu w rozumieniu art. 28 k.p.a. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I SA 285/99; z dnia 17 sierpnia 2000 r. sygn. akt II SA/Gd 2248/98, ONSA 2002, z. 2, poz. 69). W aktualnym orzecznictwie odnotować należy pewien wyłom w tym stanowisku, przy czym dotyczy on takiego skutku podziału, który ingeruje w wykonywanie prawa własności przysługujące właścicielowi działki sąsiedniej, w szczególności w sytuacji pozbawienia go dostępu do drogi publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I OSK 91/09; także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 450/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 376/14, dostępne w CBOSA na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie jednak nie występuje. W rozpatrywanym przypadku gmina miejska w B. z urzędu dokonała podziału nieruchomości, do której miała tytuł prawny. Nie ma możliwości, by właściciele działki sąsiedniej (nr [...]) posiadali przymiot strony w tym postępowaniu tylko z tego tytułu, że bezpośrednio sąsiadują z działką drogową (nr [...]) powstałą po podziale. Zdaniem sądu skutecznie nie mogą się także domagać wznowienia postępowania zakończonego wymienionymi decyzjami podziałowymi. Nie tylko decyzje podziałowe nie wkroczyły w sposób wykonywania przez wnioskodawców prawa własności, ale też z treści wniosku o wznowienie wynika kwestionowanie przedmiotowych decyzji z przyczyn o charakterze publicznoprawnym, bez powoływania się na normę prawa kształtującą indywidualny interes prawny właścicieli działki sąsiedniej. Tak też należało ocenić interes skarżącego w niniejszej sprawie, który niewątpliwie miał charakter faktyczny, gdyż dokonany podział nie wpłynął niekorzystnie na sposób wykonywania przez niego przysługującego mu prawa własności przez to na przykład, że pozbawił go dostępu do drogi publicznej. Przeciwnie, działka, której skarżący jest współwłaścicielem przylega do drogi gminnej (działki nr [...]), natomiast skarżącemu, a wcześniej również pozostałym żalącym się, przede wszystkim nie odpowiadają parametry tej drogi, ani to, że podział nieruchomości gminnej miał służyć zbyciu działek powstałych po podziale innym osobom. Reasumując zatem zgodzić się trzeba ze stanowiskiem, że w postępowaniach w sprawie podziału nieruchomości będących własnością gminy, nieoddanych w użytkowanie wieczyste, jak również nieobciążonych ograniczonymi prawami rzeczowymi na rzecz osób trzecich, interes prawny oraz związany z nim przymiot strony postępowania przysługiwać może wyłącznie gminie. Gmina jako właściciel działek nr [...]-[...] mogła podjąć decyzję o poddaniu jej podziałowi w celu realizacji funkcji przypisanej temu terenowi w planie zagospodarowania przestrzennego. Oświadczenia zawartego dopiero w skardze, co do posiadania służebności przejścia i przejazdu nie potwierdza treść decyzji podziałowych, ani też zgromadzone akta sprawy. Zaprzecza temu oświadczeniu organ, sąd natomiast nie stwierdził ujawnienia takiego prawa w treści ksiąg wieczystych przedmiotowych działek gminnych, których odpisy znajdują się w aktach administracyjnych. Jeśli natomiast skarżący upatruje to prawo w możliwości korzystania z drogi dojazdowej (działki nr [...]) będącej własnością gminy, to potwierdza jedynie interes faktyczny w domaganiu się wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie podziału przedmiotowych działek. Organy procedowały w niniejszej sprawie prawidłowo, a rozstrzygnięcia nie naruszyły przepisu art. 149 § 3 k.p.a. Błędne było natomiast wskazanie przez SKO jako podstawy wydania zaskarżonego postanowienia przepisu art. 138 § 2 k.p.a. (właściwego jako podstawa przy wydaniu rozstrzygnięcia kasacyjnego), bowiem podstawą utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia organu pierwszej instancji jest przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. Niemniej to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie pozostawia wątpliwości, że organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie organu pierwszej instancji. Mimo też niedostatków uzasadnienia przy braku wyczerpującego odniesienia się do kwestii kręgu stron postępowania podziałowego, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Inna kwestią jest natomiast znana sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie z urzędu okoliczność treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta nr XIII/116/99 z dnia 26 listopada 1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla "[...]", będącego podstawą ustalenia zgodności z planem projektowanych podziałów. Nie mogła mieć ona jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie wniosku o wznowienie postępowania podziałowego, który nie pochodził od stron tego postępowania. Z przedstawionych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.